Humulin M3

INSTRUKCJA dot. stosowania leku HUMULIN M3 (HUMULIN® M3)

Skład:

substancja czynna: ludzki insulina i izofan ludzkiej insuliny (rekombinowana DNA) (składa się z 30 JI rozpuszczonej insuliny i 70 JI zawiesiny izofan ludzkiej insuliny do wstrzykiwań);

1 ml zawiesiny zawiera 100 JI ludzkiej insuliny i izofan ludzkiej insuliny (rekombinowana DNA) (składa się z 30 JI rozpuszczonej insuliny i 70 JI zawiesiny izofan ludzkiej insuliny do wstrzykiwań);

substancje pomocnicze: metakrezol; glikol; fenol; protamin siarczan; heptahydrat fosforanu sodu; tlenek cynku; kwas chlorowodorowy, roztwór 10 %; wodorotlenek sodu, roztwór 10 %; woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Zawiesina do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: biała zawiesina, która po odstawieniu tworzy biały osad i bezbarwną lub prawie bezbarwną ciecz unoszącą się na powierzchnię. Osad łatwo się zawiesza po delikatnym wstrząśnięciu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwcukrzycowe. Insuliny i analogi krótkodziałające w połączeniu z insulinami o działaniu średnim. Kod ATC A10A D01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Humulin M3 to lek insuliny o średnim czasie działania.

Głównym działaniem insuliny jest regulacja metabolizmu glukozy. Ponadto insulina wpływa na niektóre procesy anaboliczne i przeciwkataboliczne w różnych tkankach. W tkankach mięśniowych do takich efektów należy wzmocnienie syntezy glikogenu, kwasów tłuszczowych, glicerolu i białka, a także zwiększenie wychwytu aminokwasów przy jednoczesnym hamowaniu glikogenolizy, glukoneogenezy, ketogenezy, lipolizy, katabolizmu białek oraz uwalniania aminokwas0w.

Poniżej na rysunku grubą linią przedstawiono typowy profil aktywności insuliny (krzywą wykorzystania glukozy) po podaniu podskórnej iniekcji. Możliwą zmienność czasu trwania działania insuliny oraz/lub jej nasilenia u różnych pacjentów przedstawiono jako przyciemniony obszar na wykresie. Indywidualna zmienność zależy od takich czynników, jak objętość dawki, temperatura w miejscu iniekcji oraz poziom aktywności fizycznej pacjenta.

Czas (godziny)

Farmakokinetyka.

Preparat Humulin M3 to ludzki insulin wytwarzany przy użyciu technologii rekombinowanego DNA.

Farmakokinetyka insuliny nie odzwierciedla aktywności metabolicznej hormonu. Dlatego przy ocenie aktywności insuliny bardziej odpowiednim podejściem będzie analiza krzywych zużycia glukozy (przedstawionych powyżej).

W trakcie badań toksykologicznych nie stwierdzono żadnych poważnych szkodliwych skutków związanych z zastosowaniem preparatu.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie chorych na cukrzycę wymagających podawania insuliny w celu utrzymania normalnego homeostazy glukozy.

Przeciwwskazania.

Hipoglikemia. Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek ze składników pomocniczych leku, z wyjątkiem przypadków stosowania jako terapii dezensybilizującej. Podawanie dożylnie jest przeciwwskazane.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Niektóre leki wpływają na metabolizm glukozy, dlatego należy skonsultować się z lekarzem przed przyjmowaniem jakichkolwiek innych leków w połączeniu z insuliną ludzką. Lekarz powinien wziąć pod uwagę możliwe interakcje, jeśli pacjent przyjmuje inne leki.

Potrzeba w insuliny może wzrosnąć w przypadku stosowania leków o działaniu hiperglikemizującym, takich jak glikokortykosteroidy, hormony tarczycy i hormon wzrostu, danazol, β2-sympatomymetyki (np. rytydryna, salbutamol, terbutalina), tiazydy.

Potrzeba w insuliny może zmniejszyć się w przypadku stosowania leków o działaniu hipoglikemizującym, takich jak doustne leki hipoglikemizujące, salicylany (np. kwas acetylosalicylowy), niektóre leki przeciwdepresyjne (inhibitory monoaminooksydazy), niektóre inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (kapoten, enalapryl), blokery receptorów angiotensyny II, nieselectywne blokery β-adrenergiczne lub alkohol.

Analogi somatostatyny (oktreotyd, lanreotyd) mogą zarówno zwiększać, jak i zmniejszać potrzebę w insuliny.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Każda zmiana typu lub marki insuliny powinna odbywać się pod ścisłym nadzorem medycznym. Zmiana stężenia, marki (producenta), typu (roztwór czysty, NPH, mieszany), rodzaju (insulina pochodzenia zwierzęcego, ludzka insulina, analog ludzkiej insuliny) i/lub metody produkcji (insulina rekombinowana DNA lub insulina pochodzenia zwierzęcego) może wymagać dostosowania dawki.

Dawkowanie przy leczeniu ludzką insuliną może różnić się od dawkowania stosowanej wcześniej insuliny pochodzenia zwierzęcego. Konieczność dostosowania dawki może wystąpić już po pierwszej dawce lub w ciągu kilku pierwszych tygodni lub miesięcy.

U niektórych pacjentów, u których po przejściu z insuliny pochodzenia zwierzęcego na ludzką insulinę występowały reakcje hipoglikemiczne, wczesne objawy ostrzegawcze hipoglikemii okazały się mniej wyraźne lub inne niż te obserwowane wcześniej podczas leczenia insuliną pochodzenia zwierzęcego. U pacjentów z istotnym polepszeniem poziomu glukozy we krwi (np. dzięki wzmocnieniu terapii insulinowej) niektóre lub wszystkie wczesne objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą przestać występować, o czym należy ich poinformować. Do stanów, w których wczesne objawy ostrzegawcze hipoglikemii mogą być niemiarodajne i mniej wyraźne, należą długotrwałe przebieg cukrzycy, choroby układu nerwowego związane z cukrzycą lub przyjmowanie leków, takich jak beta-blokery.

Nieuleczone reakcje hipoglikemiczne lub hiperglikemiczne mogą prowadzić do utraty przytomności, śpiączki i mogą mieć śmiertelny skutek.

Stosowanie niewłaściwych dawek lub nagłe przerwanie leczenia, szczególnie u pacjentów z cukrzycą insulinozależną, może prowadzić do hiperglikemii i ketoacydozy – stanów potencjalnie śmiertelnych.

Podczas leczenia ludzką insuliną mogą powstawać przeciwciała, choć w mniejszych stężeniach niż przy stosowaniu oczyszczonej insuliny pochodzenia zwierzęcego.

Potrzeba insulinowa istotnie zmienia się przy chorobach nadnerczy, przysadki mózgowej, tarczycy oraz przy niewydolności nerek lub wątroby.

Potrzeba insulinowa może również wzrastać podczas choroby lub pod wpływem stresu emocjonalnego.

Konieczność dostosowania dawki może również wystąpić w przypadku zmiany intensywności obciążeń fizycznych lub zwyczajowego trybu odżywiania.

Pacjent powinien zostać poinstruowany o konieczności regularnej zmiany miejsca wstrzykiwania w celu uniknięcia ryzyka rozwoju lipodystrofii i amyloidozy skóry. Istnieje potencjalne ryzyko opóźnienia wchłaniania insuliny i pogorszenia kontroli glikemii po wstrzyknięciu insuliny w miejsca z takimi zmianami. Opisywano przypadki wystąpienia hipoglikemii po nagłej zmianie miejsca wstrzykiwania na obszar niepoddany zmianom amyloidalnym i lipodystroficznym. Po zmianie miejsca wstrzykiwania zaleca się monitorowanie poziomu glukozy we krwi oraz rozważenie dostosowania dawki leków przeciwcukrzycowych.

Stosowanie łączone z pioglitazonem

Opisywano przypadki niewydolności serca przy łączonej terapii pioglitazonem i insuliną, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju niewydolności serca. Należy wziąć pod uwagę te informacje przy przepisywaniu kombinacji Humulinu M3 i pioglitazonu. W przypadku stosowania tej kombinacji należy obserwować pacjenta pod kątem objawów niewydolności serca, przyrostu masy ciała i pojawienia się obrzęków. Leczenie pioglitazonem należy przerwać w przypadku nasilenia się objawów sercowych.

Śledzenie

W celu poprawy śledzenia leków biologicznych należy dokładnie odnotowywać nazwę handlową i numer serii zastosowanego leku.

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na jednostkę dawki, co oznacza praktycznie „brak sodu”.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Kobietom z cukrzycą insulinozależną lub cukrzycą ciężarnych, które otrzymują terapię insuliną, wymagany jest staranny nadzór przez cały okres ciąży. Potrzeba insulinowa zazwyczaj zmniejsza się w I trymestrze ciąży, a następnie wzrasta w II i III trymestrze. Kobiety z cukrzycą powinny informować lekarza o zajściu w ciążę lub planowaniu ciąży.

W okresie ciąży kobiety z cukrzycą wymagają starannego kontroli poziomu glukozy we krwi oraz ogólnego stanu zdrowia.

U kobiet z cukrzycą w okresie karmienia piersią może pojawić się potrzeba dostosowania dawki insuliny i/lub trybu odżywiania.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn

Zdolność pacjentów stosujących insulinę do koncentracji i reagowania może być zaburzona w wyniku hipoglikemii. Może to stanowić czynnik ryzyka, gdy zdolności te mają szczególne znaczenie (w tym podczas kierowania pojazdem lub pracy z innymi maszynami).

Pacjentów należy poinformować o konkretnych środkach ostrożności, które należy podjąć w celu uniknięcia hipoglikemii podczas kierowania samochodem. Jest to szczególnie ważne dla pacjentów, u których uczucie wczesnych objawów ostrzegawczych hipoglikemii jest osłabione lub nieobecne, lub u których często występują epizody hipoglikemii. W takich okolicznościach należy ocenić celowość kierowania samochodem.

Sposób stosowania i dawki

Dawkę ustala lekarz indywidualnie, w zależności od potrzeb pacjenta.

Humulin M3 należy podawać wyłącznie za pomocą podskórnej iniekcji, stosując wielorazowy długopis-iniektor (dla postaci leku w formie wkładu) lub wstępnie napełniony strzykacz-ręcznik (dla postaci leku w strzykaczach-ręcznikach KwikPen). Humulin M3 nie może być podawany dożylnie.

Iniekcje podskórne należy wykonywać w okolicach ramienia, uda, pośladka lub brzucha. Miejsca iniekcji należy regularnie zmieniać, tak aby tego samego miejsca nie używać częściej niż raz w miesiącu, w celu zmniejszenia ryzyka rozwoju lipodystrofii lub amyloidu skóry (patrz sekcje „Szczególne wskazania dotyczące stosowania” oraz „Efekty uboczne”).

Podczas podawania leku Humulin M3 należy zachować ostrożność, aby nie trafić do naczynia krwionośnego. Po iniekcji miejsca wstrzyknięcia nie wolno masować. Pacjenci powinni zostać przeszkoleni w zakresie właściwej techniki wykonywania iniekcji.

Humulin M3 to gotowy do użycia preparat zawierający mieszaninę insuliny rozpuszczalnej i insuliny izofan, stworzony w celu wyeliminowania konieczności samodzielnego mieszania przez pacjenta różnych preparatów insuliny. Reżim leczenia pacjenta powinien opierać się na jego indywidualnych potrzebach metabolicznych.

Wskazówki dotyczące stosowania leku.

Każdy strzykacz-ręcznik/wkład powinien być używany wyłącznie przez jednego pacjenta, nawet jeśli zmienia się igłę na urządzeniu do podania, w celu zapobieżenia możliwemu przeniesieniu patogenów chorób zakaźnych.

Humulin M3 w wkładach należy stosować wyłącznie z wielorazowymi długopisami-injektorami produkowanymi przez grupę компаний Eli Lilly and Company i nie należy go stosować z innymi wielorazowymi długopisami-injektorami, ponieważ dokładność dawkowania nie została potwierdzona dla innych urządzeń.

a) Przygotowanie dawki.

Bezpośrednio przed zastosowaniem Humulin M3 w wkładzie należy resuspendować mieszaninę insulin, przetaczając wkład między dłońmi 10 razy oraz odwracając go o 180° 10 razy, aż do uzyskania jednolitego, lekko zmętniałego lub jednolitego mlecznego zabarwienia zawiesiny. Jeśli ciecz w wkładzie nie osiągnie odpowiedniego wyglądu, należy powtórzyć procedurę, aż do całkowitego wymieszania zawartości wkładu. Wkład zawiera małą szklaną kulkę ułatwiającą mieszanie. Nie wolno wstrząsać gwałtownie wkładem, ponieważ może to prowadzić do powstawania piany, która utrudni dokładne dawkowanie.

Należy regularnie kontrolować wygląd zawartości wkładu i nie stosować go, jeśli zawiesina zawiera grudki lub jeśli białe cząstki stałe przylegają do dna lub ścianek wkładu, powodując matowienie szkła.

Wkładów nie należy używać do mieszania różnych insulin. Pustych wkładów nie wolno ponownie wykorzystywać.

Aby załadować wkład do długopisu-injektora, przyłączyć igłę i wykonać iniekcję insuliny, należy zapoznać się z instrukcją producenta długopisu-injektora do podawania insuliny.

b) Podawanie leku.

Należy podać odpowiednią dawkę insuliny zgodnie z zaleceniami lekarza.

Instrukcja stosowania

Zawsze przed użyciem nowego strzykacza-ręcznika KwikPen z lekiem Humulin M3 należy dokładnie przeczytać instrukcję stosowania, ponieważ może ona zawierać nowe informacje. Informacja ta nie zastępuje konieczności konsultacji ze swoim lekarzem w sprawie stanu zdrowia i przepisanego leczenia.

Wstępnie napełniony strzykacz-ręcznik KwikPen z lekiem Humulin M3 to jednorazowy strzykacz-ręcznik zawierający 300 JU (3 ml) insuliny. Za pomocą jednego strzykacza-ręcznika można wykonywać wielokrotne iniekcje. Krok dawkowania wynosi 1 jednostkę. Można ustawić dawkę od 1 do 60 jednostek insuliny w jednej iniekcji. Jeśli konieczne jest podanie dawki przekraczającej 60 jednostek, należy wykonać 2 lub więcej iniekcji. Po każdej iniekcji tłok przesuwa się o niewielką odległość, co może być niezauważalne. Tłok osiągnie koniec wkładu dopiero po zużyciu wszystkich 300 jednostek.

Nie zaleca się stosowania strzykacza-ręcznika pacjentom z całkowitą utratą wzroku lub osłabionym widzeniem bez pomocy osób przeszkolonych w prawidłowym użytkowaniu strzykacza-ręcznika.

Schematyczny rysunek strzykacza-ręcznika KwikPen

Opis długopisu strzykawkowego QuickPen leku Humulin M3

Korpus długopisu strzykawkowego ma kolor beżowy, przycisk – brązowy.

Etykieta jest biała z brązowym paskiem.

Zaleca się stosowanie długopisu strzykawkowego QuickPen wyłącznie z igłami firmy Becton, Dickinson and Company (BD).

Przygotowanie długopisu strzykawkowego QuickPen

• Umyć ręce mydłem.
• Przeczytać tekst na etykiecie długopisu strzykawkowego, aby upewnić się, że pacjent stosuje właściwy typ insuliny. Jest to szczególnie ważne, jeśli pacjent stosuje więcej niż jeden rodzaj insuliny.
• Nie należy stosować długopisu strzykawkowego po upływie terminu ważności podanego na etykiecie. Nie należy stosować długopisu strzykawkowego dłużej niż przez 28 dni, nawet jeśli insulina nadal znajduje się w środku.
• Zawsze należy stosować nową igłę do każdej iniekcji, aby zapobiec zakażeniu i zapobiec zablokowaniu igły.

Sprawdzanie strzykawki-pióra KwikPen pod kątem dopływu insuliny.

Sprawdzanie strzykawki-pióra KwikPen pod kątem dopływu insuliny należy wykonywać przed każdym wstrzyknięciem.

• Sprawdzenie strzykawki-pióra KwikPen pod kątem dopływu insuliny jest konieczne w celu usunięcia powietrza, które może gromadzić się w igle lub w wkładzie z insulina podczas normalnego użytkowania, a także w celu upewnienia się, że strzykawka-pióro działa prawidłowo.
• Jeśli pacjent nie będzie wykonywał sprawdzenia dopływu insuliny przed każdym wstrzyknięciem, może otrzymać dawkę zbyt niską lub zbyt wysoką.

Dawkowanie

• Można ustawić dawkę od 1 do 60 jednostek insuliny w jednym zastrzyku.
• Jeśli konieczne jest podanie dawki przekraczającej 60 jednostek, należy wykonać 2 lub więcej zastrzyków.
  • W przypadku potrzeby pomocy w podjęciu decyzji, jak dokładnie podzielić dawkę, należy skonsultować się z lekarzem.
  • Do każdego oddzielnego zastrzyku należy użyć nowej igły oraz powtórzyć kontrolę dopływu insuliny.

• Drużka dozownika nie pozwoli wprowadzić dawki przekraczającej liczbę jednostek pozostałą w dozowniku.
  • Jeżeli konieczne jest wprowadzenie dawki przekraczającej liczbę jednostek pozostałych w dozowniku, można wprowadzić pozostałą ilość jednostek, a następnie dokończyć wprowadzanie dawki za pomocą nowej dawki dozownika, albo wprowadzić pełną dawkę za pomocą nowej dawki dozownika.
• Jest normalne, że w dawce pozostaje niewielka ilość insuliny, której nie można wprowadzić.

Wprowadzenie dawki

• Należy stosować technikę wstrzykiwania zalecaną przez lekarza.
• Miejsce wstrzykiwania należy zmieniać za każdym razem.
• Nigdy nie należy próbować zmieniać dawki podczas wstrzykiwania insuliny.

Po wstrzyknięciu.

Dzieci.

Dawkowanie, harmonogram wstrzykiwań oraz liczba zastrzyków dla dzieci są ustalane przez lekarza z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb pacjenta i w zależności od konkretnej sytuacji klinicznej.

Przedawkowanie.

Nie istnieje jednoznaczna definicja przedawkowania insuliny, ponieważ poziom glukozy we krwi wynika ze złożonej interakcji między stężeniem insuliny, dopływem glukozy oraz innymi procesami metabolicznymi. Przyczyną hipoglikemii może być nadmiar insuliny w stosunku do ilości spożywanego pokarmu i zużycia energii.

Objawami hipoglikemii są osłabienie, dezorientacja, przyspieszone bicie serca, ból głowy, potliwość, wymioty.

Lekką hipoglikemię zazwyczaj można skorygować doustnym przyjęciem glukozy lub produktów zawierających cukier. Umiarkowaną hipoglikemię można leczyć za pomocą domięśniowego lub podskórnej iniekcji glukagonu, po czym po ustabilizowaniu stanu pacjenta należy podać węglowodany doustnie. Pacjentom, którzy nie reagują na podanie glukagonu, należy podać wlewy domięśniowe roztworu glukozy. Jeśli pacjent znajduje się w stanie śpiączki, glukagon należy podać domięśniowo lub podskórnie. W przypadku braku glukagonu lub braku reakcji na jego podanie, należy podać roztwór glukozy dożylnie. Pacjenta należy nakarmić natychmiast po odzyskaniu przytomności.

Może istnieć konieczność dalszego podtrzymywania przyjmowania węglowodanów oraz opieki medycznej, ponieważ mimo wyraźnej poprawy klinicznej możliwe jest nawrotowe wystąpienie hipoglikemii.

Niepożądane działania

Hipoglikemia jest najczęstszym niepożadanym skutkiem terapii insuliną u pacjentów z cukrzycą. Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności, a w niektórych przypadkach — do skutku śmiertelnego. Nie można dokładnie określić częstości występowania epizodów hipoglikemii, ponieważ zależy ona zarówno od dawki insuliny, jak i od innych czynników, takich jak dieta pacjenta czy jego aktywność fizyczna.

Często mogą występować miejscowe reakcje alergiczne (częstość od 1/100 do <1/10), w tym zmiany w miejscu wstrzyknięcia: zaczerwienienie skóry, obrzęk, świąd. Zjawiska te zazwyczaj ustępują po kilku dniach lub kilku tygodniach. Czasem stan ten nie jest związany z insuliną, lecz z innymi czynnikami, np. obecnością substancji drażniących w składzie środków do czyszczenia skóry lub niewłaściwą techniką wykonywania wstrzyknięć.

Reakcja alergiczna o charakterze ogólnoustrojowym występuje bardzo rzadko (<1/10000), ale stanowi potencjalnie poważniejszy niepożądany skutek i jest postacią ogólną alergii na insulinę. Może objawiać się wysypką na całej powierzchni ciała, dusznością, świstem w oddychaniu, obniżeniem ciśnienia tętniczego, przyśpieszonym tętnem i nasilonym poceniem się. Ciężkie przypadki alergii ogólnoustrojowej stanowią zagrożenie dla życia. W niektórych wyjątkowych przypadkach ciężkiej postaci alergii na Humulin M3 należy natychmiast podjąć odpowiednie działania. Może zaistnieć konieczność zmiany insuliny lub przeprowadzenia terapii dezynsensybilizującej.

Lipodystrofia w miejscu wstrzyknięcia występuje rzadko (częstość od 1/1000 do <1/100).

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej: amylodyna skóry, występująca z nieznaną częstością.

W miejscu wstrzyknięcia mogą występować lipodystrofia i amylodyna skóry, które opóźniają lokalne wchłanianie insuliny. Regularna zmiana miejsca wstrzyknięcia w obrębie określonego obszaru do wstrzykiwania może pomóc w zmniejszeniu tych reakcji lub w zapobieganiu im (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Zgłaszano przypadki występowania obrzęków podczas stosowania terapii insuliną, szczególnie w sytuacjach, gdy wcześniejsza niewłaściwa kontrola metaboliczna poprawiała się w wyniku intensywnej terapii insuliną.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci i w chłodnym miejscu w temperaturze od 2 °C do 8 °C. Nie zamarzać.

Podczas stosowania przechowywać w temperaturze pokojowej 15–25 °C do 28 dni, chroniąc przed nadmiernym ciepłem lub promieniami słonecznymi.

Niezgodność. Nie wolno mieszać Humulin M3 z insulinami innych producentów oraz z insulinami pochodzenia zwierzęcego.

Opakowanie. Szkło pojemniki po 3 ml; po 5 pojemników w tece kartonowej. Szkło pojemniki po 3 ml w strzykawkach-penach QuickPen; po 5 strzykawek-penów w tece kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Lilly France, Francja.

Miejsce produkcji oraz adres działalności.
Strefa przemysłowa 2, ul. Pułkownika Lilly 67640 Fegersheim, Francja.