Heparyna-Biolik

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku HEPARYNA-BIOLIK (HEPARIN-BIOLIK)

SkÅ ad:

substancja czynna: heparyna;

1 ml roztworu zawiera 5000 JM heparyny sodowej;

substancje pomocnicze: alkohol benzylowy, chlorek sodu, woda do wstrzykiwań.

PostaÄ farmaceutyczna.

Roztwór do wstrzykiwań.

GÅówne fizykochemiczne wÅ asnoÅ ci: przeÅ czysta, bezbarwna lub Å wietÅ ożółta ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwwÅžrombotyczne. Grupa heparyny. Kod ATC B01AB01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Heparyna jest glikozaminoglikanem (mukopolisacharydem), złożonym z siarczonych reszt D-glukozaminy i kwasu D-glukuronowego.

Heparyna to lek przeciwkrzepliwy o działaniu bezpośrednim. W roztworze heparyna ma ładunek ujemny, co sprzyja jej wiązaniu z białkami uczestniczącymi w procesie krzepnięcia krwi. Heparyna wiąże się z antytrombiną III (kofaktor heparyny) i hamuje krzepnięcie krwi poprzez inaktywację czynników V, VII, IX, X. W ten sposób neutralizowane są czynniki aktywujące krzepnięcie krwi (kalikreina, IXa, Xa, XIa, XIIa), zaburzany jest przekształcanie protrombiny w trombinę. Gdy proces tworzenia się skrzepu już się rozpoczął, duże dawki heparyny mogą hamować dalszą koagulację poprzez inaktywację trombiny i hamowanie przekształcania fibrynogenu w fibrynę. Heparyna zapobiega również powstawaniu trwałych skrzepów fibrynowych poprzez hamowanie aktywacji czynnika stabilizującego fibrynę. Po podaniu dożylnym heparyna opóźnia krzepnięcie krwi, aktywuje proces fibrynolizy, hamuje aktywność niektórych enzymów (hyaluronidazy, fosfatazy, trypsyny), opóźnia działanie prostacykliny na agregację płytek krwi wywołaną działaniem adenozynodifosfatu.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu dożylnym maksymalny poziom w osoczu osiągany jest po kilku minutach, po powolnej infuzji dożylnej – nie później niż po 2–3 min, po podskórnej iniekcji – po 40–60 min. Objętość rozkładu heparyny odpowiada objętości osocza krwi i znacznie wzrasta przy zwiększaniu dawki leku. Białka osocza krwi przy stężeniu heparyny 2 JM/ml krwi wiążą do 95 % leku, przy wyższych stężeniach – mniej. Heparyna jest częściowo metabolizowana w wątrobie. Około 20 % wykrywa się w moczu w formie niezmienionej heparyny i uroheparyny (o aktywności wynoszącej 50 % substancji czynnej). Okres półtrwania biologicznego wynosi 1,32–1,72 godziny. Okres półwydalenia z osocza krwi wynosi 30–60 minut. W przypadku niewydolności wątroby heparyna ulega kumulacji. Heparyna nie przenika do mleka matki, słabo przenika przez łożysko.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Profilaktyka i leczenie chorób zakrzepowo-zatorowych oraz ich powikłań (ostry zespół wieńcowy, zakrzepica i zatory w żyłach i tęgach głównych oraz w naczyniach mózgu i oczu, I faza zespołu rozsianej wewnątrzżylnej krzepliwości, trwała forma migotania przedsionków z zatorowością);
• zapobieganie pooperacyjnym zakrzepicom żylnym i zatorom tętnicy płucnej (w reżimie niskich dawek) u pacjentów po zabiegach chirurgicznych lub u osób, u których z innych przyczyn istnieje ryzyko rozwoju choroby zakrzepowo-zatorowej;
• zapobieganie krzepnięciu krwi w badaniach laboratoryjnych, dializie, krążeniu pozaustrojowym, operacjach serca i naczyń, bezpośrednim przetaczaniu krwi.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na heparynę i/lub alkohol benzylowy; hemofilia; morskości krwotoczne; trombocytopenia, podejrzenie o immunologiczną trombocytopenię indukowaną heparyną; wrzód żołądka i dwunastnicy; ciężka nadciśnienie tętnicze; marskość wątroby towarzysząca poszerzeniu żył przełyku; ciężka niewydolność nerek i wątroby; bakteryjny zapalenie wsierdzia; miesiączka; niedawno przeprowadzone zabiegi chirurgiczne, szczególnie neurochirurgiczne i okulistyczne; wrzodziejące zapalenie jelita grubego; nowotwory złośliwe; krwotoczny udar mózgu (pierwsze 2–3 doby); urazy głowy; retinopatia; krwawienie do tkanek oka; destrukcyjny gruźlica płuc; encefalomalia; krwotoczny zapalenie trzustki; krwawienia z dowolnego miejsca (otwarty wrzód żołądka, krwawienie do mózgu), z wyjątkiem krwawienia powstałego na tle zatorowego zawału płuc (plwocina z krwią) lub nerek (hematuria); nawrotowe krwawienia w wywiadzie, niezależnie od lokalizacji; zwiększona przepuszczalność naczyń (np. przy chorobie Werlhofa); stan wstrząsu; zagrożenie poronieniem.

Heparyna nie może być stosowana: u pacjentów, którzy przyjęli wysokie dawki alkoholu; w postaci wstrzyknięć domięśniowych; u chorych z ostrymi i przewlekłymi białaczkami; anemiach aplastycznych i hipoplastycznych; przy ostrych aneurysmach serca i aorty; podczas przeprowadzania operacji na mózgu lub rdzeniu kręgowym, gałce ocznej, uchu; po przeprowadzeniu zabiegów chirurgicznych w obszarach, gdzie rozwój krwawienia stanowi zagrożenie dla życia pacjenta; przy cukrzycy, podczas stosowania znieczulenia podpajęczynówkowego w czasie porodu. Pacjentom, którym stosuje się heparynę w celu leczenia, przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi przeciwwskazane jest znieczulenie przewodowe, ponieważ rzadko stosowanie heparyny może wywołać hematomy podpajęczynówkowe lub rdzeniowe, które mogą prowadzić do trwałego lub nieodwracalnego porażenia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwwąskrzepowe doustne (dykumaryna) oraz leki przeciwzakrzepowe (kwas acetylosalicylowy, dipirydamol) należy odstawić co najmniej 5 dni przed każdym zabiegiem chirurgicznym, ponieważ mogą one nasilać skłonność do krwawień podczas operacji lub w okresie pooperacyjnym.

Leki przeciwwąskrzepowe o działaniu bezpośrednim i pośrednim nasilają działanie heparyny. Jednoczesne przyjmowanie kwasu askorbinowego, leków przeciwhistaminowych i preparatów cyfrowicy, tetracyklin, nikotyny, nitrogliceryny, kortykotropiny, tyroksyny może tłumić działanie przeciwwąskrzepowe leku. Środki zmniejszające agregację płytek krwi (kwas acetylosalicylowy, dekstryna, fenylobutazon, ibuprofen, metyndol, dipirydamol, hydroksychlorochina, alkaloidy szczawiu, indometacyna, sulfipirazon, probenecyd, cefalosporyny, ketorolak, epoprostenol, klopidogrel, tiklopidyna, streptokinaza, wewnętrzne podanie penicylin, kwas etakryninowy, cytotoksyczne), stosowane jednocześnie z heparyną, mogą powodować krwotoki, dlatego należy je stosować z dużą ostrożnością. Ryzyko krwotoków wzrasta również podczas terapii skojarzonej heparyny z lekami wywołującymi owrzodzenie, immunosupresyjnymi i trombolicznymi.

Heparyna może wypierać fenytoinę, chinidynę, propranolol, benzodiazepiny i bilirubinę z miejsc wiązania z białkami osocza krwi. Jednoczesne stosowanie leków zasadowych, enaprilatu, trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych może prowadzić do wiązania się z heparyną, co powoduje wzajemne obniżenie skuteczności.

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), antagoniści angiotensyny II: możliwe wystąpienie hiperkaliemii.

Alkohol: jednoczesne spożycie alkoholu może znacznie zwiększyć ryzyko krwawień.

Niebezpieczeństwo wzrasta również przy jednoczesnym stosowaniu heparyny z lekami wywołującymi owrzodzenie, immunosupresyjnymi i trombolicznymi.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Fałszywe zwiększenie stężenia ogólnego tyroksyny i trijodotyroniny. Fałszywie dodatni kwas metaboliczny i hipokalcemia (u pacjentów poddawanych hemodializie). Tłumienie chromogenowych testów lizatowych na wykrywanie endotoksyn. Heparyna-Biolik może wpływać na oznaczanie aminoglikozydów metodą immunoenzymatyczną.

Szczególne środki ostrożności stosowania.

Zabrania się podawania heparyny w celu leczenia w sposób dożylny. Należy unikać biopsji, znieczulenia dozorowegowego oraz diagnostycznych punkcji lędźwiowych.

Z ostrożnością stosować u pacjentów, u których w wywiadzie stwierdzono reakcje nadwrażliwości na heparyny o niskiej masie cząsteczkowej.

Liczba trombocytów powinna być oznaczana przed rozpoczęciem leczenia, w pierwszym dniu leczenia oraz co 3–4 dni w całym okresie stosowania heparyny (szczególnie między 6. a 14. dniem od rozpoczęcia leczenia). Nagłe obniżenie liczby trombocytów wymaga natychmiastowego odstawienia leku oraz dalszych badań w celu ustalenia etiologii trombocytopenii. W przypadku podejrzenia trombocytopenii wywołanej heparyną typu I lub II leczenie heparyną należy przerwać.

Podczas przejścia z terapii heparyną na leki przeciwkrzepliwe pośrednie heparynę należy odstawić dopiero wtedy, gdy leki przeciwkrzepliwe pośrednie zapewnią wydłużenie czasu protrombinowego do granic terapeutycznych przez co najmniej 2 dni z rzędu.

Z wyjątkiem trybu podawania o niskiej dawce, przed rozpoczęciem terapii należy zawsze wykonać testy krzepnięcia.

Heparynę należy przepisywać z dużą ostrożnością pacjentom z chorobami, podczas których zwiększone jest ryzyko wystąpienia krwawień (np. przy nadciśnieniu tętniczym).

W celu zapobieżenia znacznemu obniżeniu krzepnięcia należy zmniejszyć dawkę heparyny, nie zwiększając odstępów między wstrzyknięciami.

Podczas stosowania heparyny zaleca się kontrolę parametrów hematologicznych oraz obserwację stanu klinicznego pacjenta oraz rozwijania się powikłań hemoragicznych.

Lek zawiera jako substancję pomocniczą alkohol benzylowy, w związku z czym heparyny nie należy stosować u noworodków przedwcześnie urodzonych i noworodków. Alkohol benzylowy może powodować reakcje toksyczne i alergiczne u niemowląt oraz u dzieci do 3. roku życia.

Odstawienie leku powinno odbywać się stopniowo.

U pacjentów w wieku powyżej 60 lat (szczególnie u kobiet) oraz u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek heparyna może powodować krwawienia.

Pacjenci wrażliwi na białka pochodzenia zwierzęcego mogą być również wrażliwi na heparynę.

W przypadku podejrzenia reakcji nadwrażliwości kilka minut przed podaniem pełnej dawki należy powoli dożylnie podać rozcieńczoną dawkę próbną 1000 JM.

Stosowanie leku Heparyna-Biolik wymaga ostrożności w okresie pooperacyjnym i połogowym w pierwszych 3–8 dniach (z wyjątkiem zabiegów na naczyniach krwionośnych i przypadków, gdy heparynizacja jest konieczna ze wskazań życiowych). Szczególną ostrożność należy zachować w ciągu 36 godzin po porodzie.

U chorych z nadciśnieniem tętniczym należy kontrolować ciśnienie tętnicze.

U pacjentów z niewydolnością nerek, z kwasością metaboliczną, z podwyższonym stężeniem potasu we krwi lub u tych, którzy przyjmują leki zawierające potas, zaleca się częstą kontrolę stężenia potasu we krwi ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Heparyna nie jest przeciwwskazana w czasie ciąży. Lek nie przenika przez łożysko. Choć heparyna nie przenika do mleka matki, jej stosowanie u matek karmiących piersią w pojedynczych przypadkach powodowało szybki (w ciągu 2–4 tygodni) rozwój osteoporozy i uszkodzenia kręgosłupa. Celowość stosowania leku rozstrzyga się indywidualnie, biorąc pod uwagę stosunek korzyści dla matki do ryzyka dla płodu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie ma danych dotyczących wpływu heparyny na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Heparyna-Biolik należy stosować w postaci wlewu lub przerywanego wstrzykiwania dożylnego lub podskórnej iniekcji. Przed zastosowaniem leku należy określić czas krzepnięcia krwi, czas trombinowy oraz aktywowany częściowy czas tromboplastynowy (APTT), a także liczbę płytek krwi. Do rozcieńczania heparyny należy stosować wyłącznie 0,9 % roztwór chlorku sodu.

Dorośli
W ostrym zatorze leczenie rozpoczyna się od wstrzyknięcia dożylnego 10000–15000 JM Heparyny-Biolik z kontrolą krzepnięcia krwi żylnej, czasu trombinowego oraz aktywowanego częściowego czasu tromboplastynowego. Następnie wstrzykuje się 5000–10000 JM Heparyny-Biolik dożylnie co 4–6 godzin. Dawkę Heparyny-Biolik uważa się za odpowiednią, gdy czas krzepnięcia krwi wydłuża się 2,5–3 razy, a aktywowany częściowy czas tromboplastynowy – 1,5–2 razy.

W celu zapobiegania ostrym zatorom Heparyna-Biolik stosowana jest podskórnie w dawce 5000 JM co 6–8 godzin. W pierwszej fazie zespołu rozsianej wewnątrznaczyniowej krzepnięcia (DIC) u dorosłych heparyna stosowana jest długotrwałe podskórnie w dawce dobowej 2500–5000 JM pod kontrolą czasu trombinowego. 1–2 doby przed odstawieniem Heparyny-Biolik dawkę dobową należy stopniowo zmniejszać.

Podczas operacji na otwartym sercu z zastosowaniem aparatu krążenia wspomaganego (EKOK) pacjentom podaje się Heparynę-Biolik w dawce początkowej nie mniejszej niż 150 JM/kg masy ciała. Gdy procedura trwa krócej niż 60 minut, stosuje się dawkę 300 JM/kg, a gdy procedura trwa dłużej niż 60 minut – 400 JM/kg.

W celu zapobiegania Heparyna-Biolik stosowana jest podskórnie w dawce 5000 JM 2 godziny przed operacją, a następnie 5000 JM co 6–8 godzin przez 7 dni.

W połączeniu ze streptokinazą stosowanie 5000 JM trzy razy dziennie lub 10000–12500 JM dwa razy dziennie heparyny sodowej może być wskazane u pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia powikłań trombembolicznych:

• przy nawracającym zawałcie mięśnia sercowego;
• z trwałą formą migotania przedsionków z ryzykiem embolii.

W ostrym zespole wieńcowym (niestabilnej dławicy piersiowej lub zawałcie mięśnia sercowego) najpierw stosuje się wlew dożylny 5000 JM leku Heparyna-Biolik, a następnie przechodzi się na dożylną infuzję kroplową leku z prędkością 1000 JM/godz. Prędkość infuzji należy dobrać tak, aby w ciągu pierwszych 2–3 dni utrzymywać aktywowany częściowy czas tromboplastynowy na poziomie 1,5–2 razy wyższym niż wartość normalna.

Dzieci.

Dzieciom Heparyna-Biolik stosuje się według następującego schematu: dawka początkowa wynosi 50 JM/kg (dożylne wstrzyknięcie/infuzja), dawka utrzymująca – 100 JM/kg co 4 godziny. Średnia dawka dobową dla dzieci wynosi 300 JM/kg.

Niemowlętom stosuje się 2–10 JM/kg/godz. dożylnie (stałe lub przerywane podawanie). Podskórnie niemowlętom heparynę podaje się w dawce dobowej 200–300 JM/kg, rozdzielając ją na 4–6 iniekcji.

We wszystkich przypadkach stosowania Heparyny-Biolik od 1 do 3 dni przed jej odstawieniem należy podać leki przeciwkrzepliwe o działaniu pośrednim.

Lek stosuje się dzieciom z uwzględnieniem masy ich ciała. Nie stosować u noworodków przedwcześnie urodzonych ani u noworodków. U dzieci poniżej 3. roku życia możliwe są reakcje alergiczne, w tym toksyczne.

Przedawkowanie.

Ciężkie powikłania krwotoczne, krwawienia. W zależności od nasilenia powikłań krwotocznych należy zmniejszyć dawkę leku Heparyna-Biolik lub całkowicie go odstawić. Jeśli po odstawieniu leku Heparyna-Biolik krwawienie nadal trwa, stosuje się antagonistę heparyny – siarczan protaminy (lub chlorek protaminy) (1 ml siarczanu protaminy neutralizuje 100 JM heparyny). W ciągu 90 minut po dożylnej infuzji roztworu Heparyny-Biolik podaje się 50 % obliczonej dawki siarczanu protaminy, a pozostałe 50 % dawki – w ciągu następnych 3 godzin.

W przypadku indywidualnej nietolerancji lub wystąpienia powikłań alergicznych Heparyna-Biolik jest natychmiast odstawiana, a podaje się leki dezynstytujące. W razie potrzeby kontynuacji terapii przeciwkrzepliwej stosuje się leki przeciwkrzepliwe o działaniu pośrednim.

Działania niepożądane.

Do najczęstszych działań niepożądanych należą krwawienia, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, odwracalna trombocytopenia oraz różne zaburzenia dermatologiczne. Opisywano również pojedyncze przypadki ogólnoustrojowych reakcji alergicznych, martwicy skóry i priapizmu.

Ze strony układu krwiotwórczego: trombocytopenia typu I, typu II; hematomy okołomózgowe i rdzeniowe, krwawienia, hematuria, krwawienie z dziąseł, krwawienia z nosa, wylewy do nerek, nadnerczy, krwawe plwienie.

Zaburzenia psychiczne: depresja.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych – alaninotransaminazy (ALT) i aspартanotransaminazy (AST), dehydrogenazy mleczanowej, transpeptydazy gamma-glutamylowej oraz hiperlipidemia (te zaburzenia są odwracalne i ustępują po odstawieniu leku).

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypki (erytematyczne, makularne i plamniczo-płaskowe), pokrzywka, swędzenie, swędzenie i pieczenie na skórze stóp, martwica skóry, wielopostaciowa czerwienica, łysienie.

Ze strony narządu ruchu: osteoporoza, demineralizacja kości.

Ze strony układu rozrodczego: priapizm.

Ze strony układu immunologicznego: wysypki skórne, zapalenie spojówek, łzawienie, katar, skurcz oskrzeli, astma, tachypnea, cyjanozę, pokrzywka, alergiczną angiospaszę kończyn, reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny.

Ze strony układu endokrynologicznego i przemiany materii: hipoadosteronizm, kwasica metaboliczna, hiperkaliemia, podwyższenie poziomu tyroksyny, obniżenie poziomu cholesterolu, podwyższenie poziomu glukozy we krwi.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: wylewy i hematomy w dowolnym organie lub układzie narządów (podskórne, wewnątrzmięśniowe, zaotrzewnowe, nosowe, wewnątrzjelitowe, żołądkowe, maciczne).

Działania miejscowe: w miejscu wstrzyknięcia, szczególnie przy nieprawidłowej technice podania, możliwe są drobne wylewy (podskórne i błony śluzowej, wewnętrzne), podrażnienia, owrzodzenia, ból, wylewy, hematomy i atrofia.

Inne: katar, gorączka, niedomaganie.

Trombocytopenia jako powikłanie terapii heparyną występuje u 6% chorych. Może ona pojawić się bezpośrednio w wyniku agregacji płytek krwi pod wpływem heparyny lub jako reakcja immunologiczna, gdy przeciwciało atakuje płytki krwi i endotelium. Reakcje pierwszego typu zazwyczaj mają łagodny przebieg i ustępują po zakończeniu leczenia, natomiast reakcje drugiego typu mają ciężki przebieg. W wyniku trombocytopenii mogą wystąpić martwice skóry i zakrzepica w tętnicach („biały skrzeplina”), towarzyszące nawrotom zatorowości żył, rozwojowi gangreny, zawałowi mięśnia sercowego, udarowi mózgu. W przypadku wystąpienia ciężkiej trombocytopenii (spadek liczby płytek krwi o połowę w porównaniu do wartości wyjściowej) należy przerwać stosowanie heparyny.

Może występować podwyższenie aktywności transaminaz (ALT i AST), poziomów wolnych kwasów tłuszczowych i tyroksyny; odwracalne zatrzymanie potasu.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Heparyna-Biolik nie powinna być mieszana z innymi lekami w jednym pojemniku do infuzji lub strzykawce ze względu na możliwość wytrącania się osadu.

Dobutaminu hydrochloran i heparynę nie wolno mieszać ani podawać razem dożylnie, ponieważ tworzą kompleksy chelatowe.

Opakowanie. Po 5 ml w fiolce; po 5 fiolach w opakowaniu lub po 5 fiolach w blisterze, po 1 blisterze w opakowaniu.

Kategoria dostępności. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „BIOlik FARMACEUTYK”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca wykonywania działalności.

Miejsce położenia podmiotu prawnego:

Ukraina, 61070, obwód charkowski, miasto Charków, Pomirki, budynek 70.

Adres miejsca wykonywania działalności:

Ukraina, 61070, obwód charkowski, miasto Charków, Pomirki-70, budynek bez numeru.