Hepapryn-Farmeks

INSTRUKCJA stosowania leku Hepapryn-Farmeks (Heparin-Pharmex)

Skład:

substancja czynna: 1 ml roztworu zawiera 5000 j.m. heparyny sodowej;

substancje pomocnicze: alkohol benzylowy, chlorek sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub żółtawy roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwpłytkowe. Grupa heparyn. Kod ATC B01A B01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Heparyna jest glikozaminoglikanem (mukopolisacharydem) złożonym z siarczanych reszt D-glukozaminy i kwasu D-glukuronowego.

Heparyna to lek przeciwzakrzepowy działający bezpośrednio. W roztworze heparyna ma ładunek ujemny, co sprzyja jej oddziaływaniu z białkami uczestniczącymi w procesie krzepnięcia krwi. Heparyna wiąże się z antytrombiną III (czynnik wspomagający działanie heparyny) i hamuje krzepnięcie krwi poprzez inaktywację czynników V, VII, IX, X. W ten sposób neutralizowane są czynniki aktywujące krzepnięcie krwi (kalikreina, IXa, Xa, XIa, XIIa), zaburzany jest przekształcanie protrombiny w trombinę. Gdy proces tworzenia się skrzepu już się rozpoczął, duże dawki heparyny mogą hamować dalszą koagulację poprzez inaktywację trombiny i hamowanie przekształcania fibrynogenu w fibrynę. Heparyna zapobiega również tworzeniu się trwałych skrzepów fibrynogennych poprzez hamowanie aktywacji czynnika stabilizującego fibrynę. Po podaniu parenteralnym heparyna opóźnia krzepnięcie krwi, aktywuje proces fibrynolizy, hamuje aktywność niektórych enzymów (hyaluronidazy, fosfatazy, trypsyny), opóźnia działanie prostacykliny na agregację płytek krwi wywołaną działaniem adenozynodifosforanu.

Farmakokinetyka.

Po wlewie dożylnym maksymalny poziom w osoczu osiągany jest po kilku minutach, po powolnej infuzji dożylnej – nie później niż po 2–3 minutach, po wstrzyknięciu podskórnej – po 40–60 minutach. Objętość rozproszenia heparyny odpowiada objętości osocza krwi i znacznie wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki leku. Białka osocza krwi przy stężeniu heparyny 2 j.m./ml krwi wiążą do 95 % leku, przy wyższych stężeniach – mniej. Heparyna jest częściowo metabolizowana w wątrobie. Około 20 % wydaje się z moczem w postaci niezmienionej heparyny i uroheparyny (o aktywności wynoszącej 50 % substancji czynnej). Okres półtrwania biologicznego wynosi 1,32–1,72 godziny. Okres półwydalenia z osocza krwi wynosi 30–60 minut. W niewydolności wątroby heparyna się kumuluje. Heparyna nie przenika do mleka matki, słabo przenika przez łożysko.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• W celu zapobiegania i leczenia chorób zakrzepowo-zatorowych oraz ich powikłań (ostry zespół wieńcowy, zakrzepica i zatory tętnic i żył głównych, naczyń mózgu, oczu, I faza zespołu rozsianej wewnątrznaczyniowej krzepliwości, trwała forma migotania przedsionków z zatorowością);
• w celu zapobiegania pooperacyjnym zakrzepicom żylnym i zatorom tętnicy płucnej (w trybie niskiej dawki) u pacjentów, którzy przeszli zabiegi chirurgiczne, lub u osób, które z powodu innych przyczyn są narażone na rozwój choroby zakrzepowo-zatorowej;
• w celu zapobiegania krzepnięciu krwi w badaniach laboratoryjnych, dializie, krążeniu pozacorazowym, zabiegach na sercu i naczyniach, bezpośrednim przetaczaniu krwi.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na heparynę i/lub alkohol benzylowy; hemofilia; trombocytopenia; morsywiły krwotoczne; podejrzenie o immunologiczną trombocytopenię wywołaną heparyną; wrzód żołądka i dwunastnicy; ciężka nadciśnienie tętnicze; marskość wątroby towarzysząca poszerzeniu żył przełyku; ciężka niewydolność nerek i wątroby; bakteryjny zapalenie wsierdzia; miesiączka; niedawno przeprowadzone zabiegi chirurgiczne, szczególnie neurochirurgiczne i okulistyczne; wrzodziejące zapalenie jelita grubego; nowotwory złośliwe; krwotoczny wylew mózgu (pierwsze 2–3 doby); urazy głowy; retinopatia; krwawienie do tkanek oka; rozwojowy gruźlica płuc; encefalomalia; krwotoczny zapalenie trzustki; krwawienia dowolnej lokalizacji (otwarty wrzód żołądka, krwawienie wewnątrzczaszkowe), z wyjątkiem krwawienia powstałego na tle zatorowego infarktu płuc (plwienie krwią) lub nerek (hematuria); nawrotowe krwawienia w wywiadzie, niezależnie od lokalizacji; zwiększona przepuszczalność naczyń (np. przy chorobie Werlhofa); stan wstrząsu; zagrożenie poronieniem.

Heparyny nie wolno stosować: pacjentom, którzy przyjęli wysokie dawki alkoholu; w postaci wstrzyknięć domięśniowych; w ostrych i przewlekłych białaczkach; anemiach aplastycznych i hipoplastycznych; w ostrych aneurysmach serca i aorty; podczas przeprowadzania zabiegów chirurgicznych na mózgu lub rdzeniu kręgowym, gałce ocznej, uszach; po przeprowadzeniu operacji chirurgicznych w obszarach, w których rozwój krwawienia stanowi zagrożenie dla życia pacjenta; w cukrzycy; podczas stosowania znieczulenia podpajęczynówkowego w czasie porodu. Pacjentom, którym stosuje się heparynę w celu leczenia, przed przeprowadzeniem planowanych zabiegów chirurgicznych przeciwwskazane jest znieczulenie przewodowe, ponieważ stosowanie heparyny w rzadkich przypadkach może wywołać krwotoki podpajęczynówkowe lub rdzeniowe, co może prowadzić do trwałego lub nieodwracalnego porażenia.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Leki przeciwpłytkowe (dykumaryna) i leki przeciwzakrzepowe (kwas acetylosalicylowy, dipyrydamol) należy odstawić co najmniej 5 dni przed jakimkolwiek zabiegiem chirurgicznym, ponieważ nasilają skłonność do krwawień podczas operacji lub w okresie pooperacyjnym.

Leki przeciwzakrzepowe o działaniu bezpośrednim i pośrednim nasilają działanie heparyny. Jednoczesne stosowanie kwasu askorbinowego, leków przeciwhistaminowych, leków zawierających cyfrynę, tetracykliny, nikotynę, nitroglicerynę, kortykotropinę, tyroksynę może tłumić działanie przeciwzakrzepowe leku. Środki obniżające agregację płytek krwi (kwas acetylosalicylowy, dekstryna, fenylobutazon, ibuprofen, metyndol, dipyrydamol, hydroksychlorochina, leki fibrynolityczne, kwas askorbinowy, alkaloidy szczyfonu, indometacyna, sulfipirazon, probenecyd, cefalosporyny, ketorolak, epoprostenol, klopidogrel, tiklopidyna, streptokinaza, penicyliny podane dożylne, kwas etakryninowy, cytotoksyczne) w przypadku jednoczesnego stosowania z heparyną mogą powodować krwotoki, dlatego należy je stosować z dużą ostrożnością. Ryzyko krwotoków zwiększa się również podczas terapii skojarzonej heparyną i lekami wywołującymi wrzody, immunosupresyjnymi i trombolicznymi.

Heparyna może wypierać fenytoinę, chinidynę, propranolol, benzodiazepiny i bilirubinę z miejsc wiązania z białkami osocza. Jednoczesne stosowanie leków zasadowych, enaprilatu, trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych może prowadzić do wiązania się z heparyną, co skutkuje wzajemnym obniżeniem skuteczności.

Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ECA), antagoniści angiotensyny II: możliwe wystąpienie hiperkaliemii.

Alkohol: jednoczesne spożycie napojów alkoholowych znacznie zwiększa ryzyko krwawień.

Niebezpieczeństwo zwiększa się również przy jednoczesnym stosowaniu Hepapryn-Farmeks z lekami wywołującymi wrzody, immunosupresyjnymi i trombolicznymi.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Fałszywe zwiększenie stężenia ogólnego tyroksyny i trójjodotyroniny. Fałszywy dodatni wynik metabolicznego zakwaszenia i hipokalcemii (u pacjentów poddawanych hemodializie). Hamowanie chromogenowych testów lizatowych na obecność endotoksyn. Heparyna może wpływać na oznaczanie aminoglikozydów metodą immunochemiluminescencyjną.

Szczególne środki ostrożności.

Zabrania się podawania heparyny do leczenia wewnętrznomięśniowo. Należy unikać biopsji, znieczulenia dozowniczego oraz diagnostycznych punkcji lędźwiowych.

Z ostrożnością stosować u pacjentów, u których wcześniej obserwowano reakcje nadwrażliwości na niskocząsteczkowe heparyny.

Liczba płytek krwi powinna być oznaczana przed rozpoczęciem leczenia, w pierwszym dniu leczenia oraz co 3–4 dni w całym okresie stosowania heparyny, szczególnie między 6. a 14. dniem od rozpoczęcia terapii. Nagłe obniżenie liczby płytek krwi wymaga natychmiastowego odstawienia leku oraz dalszego badania w celu ustalenia etiologii trombocytopenii. W przypadku podejrzenia trombocytopenii wywołanej heparyną typu I lub II leczenie heparyną należy przerwać.

Z wyjątkiem trybu podawania w dawkach niskich, przed rozpoczęciem terapii należy zawsze wykonać testy koagulacyjne.

Z dużą ostrożnością heparynę należy stosować u pacjentów z chorobami, podczas których zwiększa się ryzyko wystąpienia krwawień (np. przy nadciśnieniu tętniczym).

Przy przejściu z terapii heparyną na doustne leki przeciwkrzepliwe, heparynę można odstawić dopiero wtedy, gdy leki przeciwkrzepliwe pośrednie zapewnią wydłużenie czasu protrombinowego do granic terapeutycznych przez co najmniej 2 dni z rzędu.

W celu zapobiegania znaczącemu hipokoagulacji należy zmniejszyć dawkę heparyny, nie wydłużając jednocześnie przedziałów między wstrzyknięciami.

Podczas stosowania heparyny zaleca się kontrolować parametry hematologiczne oraz obserwować stan kliniczny pacjenta oraz rozwój powikłań hemoragicznych.

U pacjentów w wieku powyżej 60 lat heparyna może powodować krwawienia, szczególnie u kobiet oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjenci wrażliwi na białka pochodzenia zwierzęcego mogą być również wrażliwi na heparynę.

W przypadku podejrzenia reakcji nadwrażliwości, kilka minut przed podaniem pełnej dawki, należy powoli dożylnie podać rozcieńczoną dawkę próbną 1000 JM.

Stosowanie leku Hepapryn-Farmeks wymaga szczególnej ostrożności w okresie powabociarnym i powrotłogowym przez pierwsze 3–8 dni (z wyjątkiem zabiegów na naczyniach krwionośnych oraz przypadków, gdy heparynizacja jest konieczna ze wskazań życiowych).

Szczególną ostrożność należy zachować przez 36 godzin po porodzie.

U chorych na nadciśnienie tętnicze należy kontrolować ciśnienie tętnicze.

U pacjentów z cukrzycą, niewydolnością nerek, kwasobłonnością metaboliczną, podwyższonym stężeniem potasu we krwi lub u tych, którzy przyjmują leki zawierające potas, zaleca się ciągłą kontrolę stężenia potasu we krwi ze względu na zwiększone ryzyko wystąpienia hiperkaliemii.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Heparyna nie jest przeciwwskazana w ciąży. Lek nie przenika przez łożysko. Choć heparyna nie przenika do mleka matki, jej stosowanie u matek karmiących piersią w pojedynczych przypadkach powodowało szybki (w ciągu 2–4 tygodni) rozwój osteoporozy i uszkodzenia kręgosłupa. Celowość stosowania leku należy ustalać indywidualnie, biorąc pod uwagę stosunek korzyści dla matki do ryzyka dla płodu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie ma danych dotyczących wpływu heparyny na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Hepapryn-Farmeks stosuje się w postaci wlewu lub przerywanych wlewów dożylnych lub podskórnych. Przed zastosowaniem leku należy określić czas krzepnięcia krwi, czas trombinowy oraz aktywowany częściowy czas tromboplastynowy, a także liczbę płytek krwi. Do rozcieńczania heparyny należy stosować wyłącznie 0,9 % roztwór chlorku sodu.

Dorośli
W przypadku ostrego zakrzepienia leczenie rozpoczyna się od podania dożylnego 10000–15000 MI Hepaprynu-Farmeks, kontrolując krzepnięcie krwi żylnej, czas trombinowy oraz aktywowany częściowy czas tromboplastynowy. Następnie podaje się 5000–10000 MI Hepaprynu-Farmeks dożylnie co 4–6 godzin. Dawkę uznaje się za odpowiednią, gdy czas krzepnięcia krwi wydłuża się 2,5–3 razy, a aktywowany częściowy czas tromboplastynowy – 1,5–2 razy.

W celu zapobiegania ostrym zakrzepom Hepapryn-Farmeks podaje się podskórnie w dawce 5000 MI co 6–8 godzin. W pierwszej fazie zespołu rozsianego wewnątrznaczyniowego krzepnięcia krwi (DIC) u dorosłych heparyna stosowana jest podskórnie przez dłuższy czas w dawce dobowej 2500–5000 MI z kontrolą czasu trombinowego. 1–2 doby przed odstawieniem Hepaprynu-Farmeks dawkę dobową stopniowo zmniejsza się.

Podczas operacji serca metodą pozaustrojowego krążenia pozaustrojowego pacjentom podaje się Hepapryn-Farmeks w dawce początkowej nie mniejszej niż 150 MI na 1 kg masy ciała. Gdy procedura trwa krócej niż 60 minut, podaje się dawkę 300 MI/kg, a gdy procedura trwa dłużej niż 60 minut – 400 MI/kg.

W celach profilaktycznych Hepapryn-Farmeks podaje się podskórnie w dawce 5000 MI, 2 godziny przed operacją, a następnie 5000 MI co 6–8 godzin przez 7 dni.

W połączeniu ze streptokinazą Hepapryn-Farmeks w dawce 5000 MI 3 razy na dobę lub 10000–12500 MI 2 razy na dobę stosuje się u pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia powikłań trombolitycznych, w przypadku:

• nawrotu zawału mięśnia sercowego;
• trwałej formy migotania przedsionków z embolizacją.

W ostrym zespole wieńcowym (niestabilnej dławicy piersiowej lub zawał mięśnia sercowego) początkowo stosuje się bolus dożylny 5000 MI Hepaprynu-Farmeks, a następnie przechodzi się na dożylne wlewanie leku z prędkością 1000 MI/godz. Prędkość wlewu należy dobrać tak, aby w pierwszych 2–3 dniach utrzymywać aktywowany częściowy czas tromboplastynowy na poziomie 1,5–2 razy wyższym niż wartość normalna.

Dzieci
Hepapryn-Farmeks u dzieci stosuje się według następującego schematu: dawka początkowa wynosi 50 MI/kg (dożylne wstrzyknięcie/wlew), dawka utrzymująca – 100 MI/kg co 4 godziny. Średnia dawka dobową dla dzieci wynosi 300 MI/kg.

Niemowlętom podaje się od 2 do 10 MI/kg/godz. dożylnie (ciągłe lub przerywane podawanie). Niemowlętom heparynę podaje się podskórnie w dawce dobowej 200–300 MI/kg, podzielonej na 4–6 wstrzyknięć.

We wszystkich przypadkach stosowania Hepaprynu-Farmeks, 1–3 dni przed jego odstawieniem należy podać doustne leki przeciwkrzepliwe o działaniu pośrednim.

Dzieci.
Dawkowanie u dzieci dostosowuje się odpowiednio do ich masy ciała. Nie stosować u noworodków przedwcześnie urodzonych i noworodków, ponieważ lek zawiera alkohol benzylowy. Istnieje możliwość wystąpienia reakcji alergicznych, w tym toksycznych, u dzieci poniżej 3. roku życia.

Przedawkowanie.

W przypadku przedawkowania możliwe jest wystąpienie krwawień. W przypadku niewielkich krwawień wystarczy zmniejszyć dawkę leku lub tymczasowo przerwać jego podawanie. W przypadku silnych krwawień należy natychmiast odstawić heparynę i podać antydot – 1 % roztwór protaminy siarczanu (podawany powoli dożylnie), przy czym 1 mg protaminy siarczanu neutralizuje 85 MI heparyny.

Efekty uboczne.

Do najbardziej powszechnych efektów ubocznych należą krwawienia, podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych, odwracalna trombocytopenia oraz różne zaburzenia dermatologiczne. Opisywano również pojedyncze przypadki ogólnoustrojowych reakcji alergicznych, martwicy skóry i priapizmu.

Ze strony układu krwiotwórczego: trombocytopenia typu I i II, hematoma okołomózgowa i rdzeniowa.

Ze strony psychiki: depresja.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: podwyższenie poziomu transaminaz wątrobowych (alaninotransferaza [ALT] i asparaginianotransferaza [AST]), dehydrogenazy mleczanowej, gamma-glutamylotransferazy oraz hiperlipidemia (te zaburzenia są odwracalne i ustępują po odstawieniu leku).

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypki (erytematyczne, makularne, pęcherzykowe), pokrzywka, świąd, świąd i pieczenie skóry stóp, martwica skóry, zespół wielopostaciowej erytemy, łysienie.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego: osteoporoza, demineralizacja kości.

Ze strony układu rozrodczego: priapizm.

Ze strony układu odpornościowego: wysypki skórne, zapalenie spojówek, łzawienie, katar, skurcz oskrzeli, astma, tachypnoe, cyjanoz, alergiczne skurcze naczyń kończyn, reakcje anafilaktyczne, wstrząs anafilaktyczny.

Ze strony układu endokrynnego i metabolizmu: hiperaldosteronizm, hiperkaliemia, podwyższenie poziomu tyroksyny, obniżenie poziomu cholesterolu, podwyższenie poziomu glukozy we krwi.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: krwawienia i siniaki w dowolnym organie lub układzie narządów (podskórne, śródmięśniowe, zaotrzewnowe, nosowe, wewnątrzjelitowe, żołądkowe, maciczne).

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia: podrażnienie, owrzodzenia, ból, krwawienia, siniaki oraz atrofia w miejscach wstrzyknięć.

Inne: katar, gorączka.

Trombocytopenia jako powikłanie terapii heparyną występuje u 6% chorych. Może ona pojawić się jako bezpośredni skutek agregacji płytek krwi pod wpływem heparyny lub jako reakcja immunologiczna, w której przeciwciała uszkadzają płytki krwi i endotel. Reakcje pierwszego typu są zazwyczaj łagodne i ustępują po zakończeniu leczenia, natomiast reakcje drugiego typu mają ciężki przebieg. W wyniku trombocytopenii mogą wystąpić martwice skóry i zakrzepica w tętnicach („biały zakrzep”), towarzyszące nawrotowi zakrzepicy żył i zatorowości płucnej, rozwijająca się gangrena, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu. W przypadku wystąpienia ciężkiej trombocytopenii (spadek liczby płytek krwi o połowę w stosunku do wartości początkowej) należy przerwać stosowanie heparyny.

Może występować podwyższenie aktywności transaminaz (ALT i AST), poziomów wolnych kwasów tłuszczowych i tyroksyny; odwracalne zatrzymanie potasu.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Niezgodność.

Hepapryn-Farmeks nie powinno się mieszać z innymi lekami w jednym pojemniku do infuzji lub strzykawce ze względu na możliwość wytrącania osadu.

Nie wolno mieszać i podawać dożylnie razem dobutaminy hydrochloranu i heparyny, ponieważ powstają kompleksy chelatujące.

Opakowanie.

1 ml lub 5 ml w fiolkach, po 5 fiol w opakowaniu konturowym. Po jednym opakowaniu konturowym w pudełku kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „FARMEKS GRUP”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Boryspol, ul. Szewczenki 100.