Hemate® P

ZATWIERDZONO Rozporządzeniem Ministerstwa Zdrowia Ukrainy ___________ nr _______ Świadectwo rejestracyjne nr ________________ INSTRUKCJA dot. stosowania leku Hemate® P (Haemate® P)

Skład:

substancje czynne: czynnik krzepnięcia krwi ludzki VIII (FVIII), czynnik von Willebranda ludzki (VWF).

1 fiolka leku Hemate® P o aktywności 250 JM FVIII / 600 JM VWF zawiera 250 JM czynnika krzepnięcia krwi ludzkiego VIII (FVIII) oraz 600 JM czynnika von Willebranda ludzkiego (VWF);

po odtworzeniu przez dodanie 5 ml wody do wstrzykiwań roztwór zawiera 50 JM/ml FVIII oraz 120 JM/ml VWF.

1 fiolka leku Hemate® P o aktywności 500 JM FVIII / 1200 JM VWF zawiera 500 JM czynnika krzepnięcia krwi ludzkiego VIII (FVIII) oraz 1200 JM czynnika von Willebranda ludzkiego (VWF);

po odtworzeniu przez dodanie 10 ml wody do wstrzykiwań roztwór zawiera 50 JM/ml FVIII oraz 120 JM/ml VWF.

1 fiolka leku Hemate® P o aktywności 1000 JM FVIII / 2400 JM VWF zawiera 1000 JM czynnika krzepnięcia krwi ludzkiego VIII (FVIII) oraz 2400 JM czynnika von Willebranda ludzkiego (VWF);

po odtworzeniu przez dodanie 15 ml wody do wstrzykiwań roztwór zawiera 66,6 JM/ml FVIII oraz 160 JM/ml VWF;

substancje pomocnicze: albumina ludzka, kwas aminooctowy, chlorek sodu, cytrynian sodu, wodorotlenek sodu lub kwas chlorowodorowy (w niewielkich ilościach do regulacji wartości pH).

Roztwórnik: woda do wstrzykiwań – po 5 ml, 10 ml oraz 15 ml.

Aktywność FVIII (JM) oznacza się metodą chromatogeniczną zgodnie z Europejską Farmakopeą. Aktywność właściwa FVIII w preparacie Hemate® P wynosi około 2–6 JM FVIII/mg białka.

Aktywność VWF (JM) oznacza się zgodnie z aktywnością kofaktora ryściepcetynowego (VWF:RCo) w porównaniu z międzynarodowym wzorcem koncentratu czynnika von Willebranda (WHO). Aktywność właściwa VWF w preparacie Hemate® P wynosi około 5–17 JM VWF:RCo/mg białka.

Hemate® P wytwarza się z osocza dawcy ludzkiego.

Postać leku. Proszek i roztwórnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań lub do infuzji.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały proszek oraz przezroczysty, bezbarwny roztwórnik do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań/infuzji.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki hemostatyczne. Czynniki krzepnięcia krwi. Czynnik von Willebranda w połączeniu z czynnikiem krzepnięcia VIII.

Kod ATC B02B D06.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Czynnik von Willebranda

Hemate® P działa tak samo jak endogenny VWF.

Oprócz funkcji białka chroniącego czynnik VIII, czynnik von Willebranda pośredniczy w adhezji płytek krwi w miejscach uszkodzenia naczyń i odgrywa główną rolę w agregacji płytek krwi.

Stosowanie VWF pozwala na korekcję zaburzeń hemostazy u pacjentów z niedoborem VWF (VWD) na dwóch poziomach:

• VWF przywraca adhezję płytek krwi do subendotelium naczyniowego w miejscu uszkodzenia naczynia (ponieważ wiąże się zarówno z subendotelium naczyniowym, jak i z błoną płytki krwi), zapewniając hemostazę pierwotną, o czym świadczy skrócenie czasu krwawienia. Ten efekt pojawia się natychmiast i znacznie zależy od wysokiego stężenia wielkocząsteczkowych multimerów VWF.
• VWF sprzyja opóźnionej korekcji stowarzyszonego niedoboru FVIII. Po podaniu dożylnym VWF wiąże endogenny FVIII (który zazwyczaj jest wytwarzany u pacjenta) i, stabilizując ten czynnik, zapobiega jego szybkiej degradacji.

W związku z tym podanie czystego VWF (preparatu VWF o niskim stężeniu FVIII) przywraca poziom FVIII:C do normy jako efekt wtórny po pierwszej infuzji z niewielkim opóźnieniem.

Podanie preparatu FVIII:C zawierającego VWF natychmiast przywraca poziom FVIII:C do normy po pierwszej infuzji.

Czynnik VIII

Hemate® P działa tak samo jak endogenny FVIII.

Zespół czynnik VIII/czynnik von Willebranda składa się z dwóch cząsteczek (czynnika VIII i czynnika von Willebranda) o różnych funkcjach fizjologicznych.

Po podaniu pacjentowi z hemofilią czynnik VIII wiąże się z czynnikiem von Willebranda w układzie krążenia pacjenta.

Aktywowany czynnik VIII działa jako kofaktor dla aktywowanego czynnika IX, przyspieszając przekształcanie czynnika X w aktywowany czynnik X. Aktywowany czynnik X przekształca protrombinę w trombinę. Trombina z kolei przekształca fibrynogen w fibrynę i sprzyja powstawaniu skrzepu. Hemofilia A jest dziedzicznym, sprzężonym z płcią zaburzeniem krzepnięcia krwi spowodowanym obniżonym poziomem czynnika VIII, co prowadzi do obfitych krwawień do stawów, mięśni lub narządów wewnętrznych, spontanicznie lub w wyniku urazu przypadkowego lub interwencji chirurgicznej. Leczenie zastępcze zwiększa poziom czynnika VIII w osoczu krwi, umożliwiając tymczasowe usunięcie niedoboru czynnika i korekcję skłonności do krwawień.

Należy zaznaczyć, że roczna częstość krwawień (ABR) nie jest porównywalna przy stosowaniu różnych koncentratów czynników oraz w różnych badaniach klinicznych.

Farmakokinetyka

Czynnik von Willebranda

Farmakokinetykę preparatu Hemate® P oceniano u 28 pacjentów z VWD [typ 1, n = 10; typ 2A, n = 10; typ 2M, n = 1; typ 3, n = 7] w stanie bez krwawienia. Mediana okresu półtrwania eliminacji VWF:RCo (model dwukomorowy) wynosiła 9,9 godz. (zakres 2,8–51,1 godz.). Mediana początkowego okresu półtrwania wynosiła 1,47 godz. (zakres 0,28–13,86 godz.). Mediana odzysku in vivo dla aktywności VWF:RCo wynosiła 1,9 (IU/dl)/(IU/kg) [zakres 0,6–4,5 (IU/dl)/(IU/kg)]. Mediana AUC wynosiła 1664 IU/dl·godz. (zakres 142–3846 IU/dl·godz.), mediana MRT wynosiła 13,7 godz. (zakres 3,0–44,6 godz.), a średni klirens wynosił 4,81 ml/kg/godz. (zakres 2,08–53,0 ml/kg/godz.).

Maksymalny poziom VWF w osoczu krwi obserwuje się zazwyczaj około 50 minut po podaniu. Maksymalny poziom FVIII obserwuje się po 1–1,5 godz. po podaniu.

Czynnik VIII

Po wstrzyknięciu dożylnym obserwuje się szybki wzrost aktywności czynnika VIII (FVIII:C) w osoczu krwi, po którym następuje szybkie zmniejszenie aktywności, a następnie powolniejszy spadek aktywności. Badania przeprowadzone u pacjentów z hemofilią A wykazały średni okres półtrwania 12,6 godz. (zakres 5,0–27,7 godz.). Całkowita mediana odzysku FVIII in vivo wynosiła 1,73 IU/dl na 1 IU/kg (zakres 0,5–4,13). W jednym z badań ustalono, że średni czas utrzymywania (MRT) wynosił 19,0 godz. (zakres 14,8–40,0 godz.), średnia powierzchnia pod krzywą (AUC) wynosiła 36,1 (% * godz.)/(IU/kg) (zakres 14,8–72,4 (% * godz.)/(IU/kg)), a średni klirens wynosił 2,8 ml/godz./kg (zakres 1,4–6,7 ml/godz./kg).

Dzieci

Brak danych farmakokinetycznych dotyczących pacjentów w wieku poniżej 12 lat.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Hemate® P zawiera czynnik VIII i czynnik von Willebranda jako substancje czynne, uzyskane z ludzkiej osocza i działające jak endogenne składniki osocza. Po podaniu pojedynczej dawki preparatu Hemate® P różnym gatunkom zwierząt nie stwierdzono efektów toksycznych. Badania przedkliniczne z zastosowaniem dawek wielokrotnych (toksyczność chroniczna, rakotwórczość i mutagenność) nie mogą być uzasadnione przeprowadzone na typowych modelach zwierzęcych ze względu na rozwój przeciwciał po zastosowaniu heterologicznych białek ludzkich.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Choroba von Willebranda (VWD)

W celu zapobiegania i leczenia krwawień lub krwawień podczas zabiegów chirurgicznych, gdy monoterapia desmopresyną (DDAVP) jest nieskuteczna lub jest przeciwwskazana.

Hemofilia A (wrodzony deficyt czynnika VIII)

W celu zapobiegania i leczenia krwawień u pacjentów z hemofilią A.

Preparat można stosować do kontroli przebiegu nabytego deficytu czynnika VIII oraz w leczeniu pacjentów z obecnością przeciwciał przeciwko czynnikowi VIII.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych (patrz rozdział „Skład”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje VWF i FVIII z innymi lekami nie były badane.

Szczególne środki ostrożności.

Śledzenie

W celu poprawy śledzenia leków biologicznych należy dokładnie dokumentować nazwę i numer serii podanego leku.

Zwiększona wrażliwość

Możliwe są reakcje nadwrażliwościowe o charakterze alergicznym. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości pacjentom należy zalecić natychmiastowe zaprzestanie stosowania leku i skonsultowanie się z lekarzem. Pacjenci powinni być poinformowani o wczesnych objawach reakcji nadwrażliwościowych, w szczególności o wysypce, uogólnionej pokrzywce, uczuciu ściskania w klatce piersiowej, świstach w oddechu, hipotensji i anafilaksji. W przypadku rozwoju wstrząsu należy stosować obowiązujące standardy medyczne leczenia wstrząsu.

Choroba von Willebranda

Istnieje ryzyko wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych, w tym zatorowości tętnicy płucnej, szczególnie u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka klinicznymi lub laboratoryjnymi (np. brak zapobiegania tworzeniu się zakrzepów w okresie okołochirurgicznym, brak wczesnej mobilizacji, otyłość, przedawkowanie, choroby nowotworowe). Dlatego stan pacjentów z grupy ryzyka należy monitorować pod kątem wczesnych objawów zakrzepicy. Zapobieganie zatorowości żylnej należy prowadzić zgodnie z obowiązującymi zaleceniami.

Lekarz stosujący lek VWF powinien wiedzieć, że długotrwałe leczenie może prowadzić do nadmiernego wzrostu stężenia FVIII:C. U pacjentów otrzymujących leki VWF zawierające czynnik VIII należy monitorować stężenie FVIII:C we krwi, aby uniknąć trwałego podwyższenia stężenia FVIII:C we krwi, które wiąże się ze zwiększonym ryzykiem powikłań zakrzepowych, a także należy rozważyć zastosowanie środków przeciwzakrzepowych.

U pacjentów z VWF, szczególnie u pacjentów z typem 3 choroby von Willebranda, mogą powstawać przeciwciała neutralizujące (inhibitory) wobec VWF. Jeśli nie uda się osiągnąć oczekiwanej aktywności VWF:RCo we krwi lub jeśli nie uda się zatrzymać krwawienia mimo podania odpowiedniej dawki, należy przeprowadzić badanie na obecność inhibitorów VWF. U pacjentów z wysokim mianem inhibitorów terapia może być nieskuteczna, dlatego należy rozważyć inne opcje leczenia.

Hemofilia A

Inhibitory

Tworzenie się przeciwciał neutralizujących (inhibitorów) wobec czynnika VIII jest znanym powikłaniem leczenia pacjentów z hemofilią A. Te inhibitory są zazwyczaj immunoglobulinami IgG skierowanymi przeciwko aktywności prokoagulacyjnej czynnika VIII, które ilościowo oznacza się w jednostkach Bethesda (JB) na 1 ml osocza metodą analizy zmodyfikowanej. Ryzyko powstawania inhibitorów koreluje z ciężkością choroby oraz ekspozycją na czynnik VIII. Ryzyko to jest najwyższe w pierwszych 50 dniach ekspozycji, ale utrzymuje się przez całe życie, choć jest rzadkie.

Znaczenie kliniczne rozwoju inhibitora zależy od jego miana – niskie miano wiąże się z mniejszym ryzykiem niewystarczającej odpowiedzi klinicznej niż wysokie miano inhibitora.

Ogólnie rzecz biorąc, u wszystkich pacjentów otrzymujących leczenie lekami zawierającymi czynnik krzepnięcia krwi VIII należy dokładnie monitorować rozwój inhibitorów poprzez odpowiednie obserwacje kliniczne i badania laboratoryjne. Jeśli nie uda się osiągnąć pożądanego poziomu aktywności czynnika VIII we krwi lub jeśli krwawienie nie ustaje pomimo podania odpowiedniej dawki, należy przeprowadzić badanie na obecność inhibitora FVIII. U pacjentów z wysokim poziomem inhibitora terapia czynnikiem VIII może być nieskuteczna, dlatego należy rozważyć inne opcje leczenia. Leczenie takich pacjentów powinien prowadzić lekarz posiadający doświadczenie w leczeniu pacjentów z hemofilią A oraz pacjentów z inhibitorami czynnika VIII.

Ryzyko sercowo-naczyniowe

U pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego terapia zastępcza FVIII może zwiększyć ryzyko sercowo-naczyniowe.

Powikłania związane z zastosowaniem kaniuli

Jeśli konieczne jest zastosowanie urządzenia do dostępu do żyły centralnej (CVAD), należy wziąć pod uwagę ryzyko powikłań związanych z CVAD, takich jak infekcje miejscowe, bakteriemia i zakrzepica w miejscu wprowadzenia kaniuli.

Bezpieczeństwo wirusowe

Standardowe środki zapobiegające przeniesieniu infekcji w wyniku stosowania leków pochodzących z ludzkiej krwi lub osocza obejmują wybór dawców, testowanie indywidualnych dawek i pul osocza pod kątem obecności specyficznych markerów infekcji oraz skuteczne procedury produkcyjne mające na celu inaktywację/usunięcie wirusów. Pomimo tych środków nie można całkowicie wykluczyć ryzyka przeniesienia patogenów infekcyjnych podczas podawania leków pochodzących z ludzkiej krwi lub osocza. Dotyczy to również nieznanych lub nowych obecnie wirusów i innych patogenów.

Środki te uważane są za skuteczne wobec wirusów otoczonych, takich jak wirus HIV, HBV i HCV, jak również wobec wirusów nieotoczonych, takich jak wirus żółtaczki typu A (HAV).

Może jednak mieć one ograniczoną skuteczność wobec wirusów nieotoczonych, takich jak parwowirus B19.

Zakażenie parwowirusem B19 może mieć poważne konsekwencje dla kobiet w ciąży (zakażenie płodu) i osób z niedoborem odporności lub zwiększonym erytropoezą (np. przy anemii hemolitycznej).

Należy rozważyć odpowiednie szczepienia (przeciw żółtaczce typu A i B) u pacjentów, którym powtarzalnie stosuje się leki FVIII/VWF pochodzące z ludzkiego osocza.

Sód

Lek Hemate® P o aktywności 250 JED FVIII / 600 JED VWF zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na jednostkę dawkowania, co oznacza, że można go uznać za lek pozbawiony sodu.

Lek Hemate® P o aktywności 500 JED FVIII / 1200 JED VWF zawiera 26 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 1,3% rekomendowanej przez WHO maksymalnej dziennej dawki spożycia sodu wynoszącej 2 g dla dorosłego człowieka.

Lek Hemate® P o aktywności 1000 JED FVIII / 2400 JED VWF zawiera 52,5 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 2,6% rekomendowanej przez WHO maksymalnej dziennej dawki spożycia sodu wynoszącej 2 g dla dorosłego człowieka.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Badania toksyczności rozrodczej z użyciem leku Hemate® P na zwierzętach nie były prowadzone.

Hemofilia A

Ze względu na rzadkie występowanie hemofilii A u kobiet brak jest doświadczenia w stosowaniu czynnika VIII w czasie ciąży i laktacji.

Choroba von Willebranda

Choroba von Willebranda jest dziedziczona autosomalnie. U kobiet występuje częściej niż u mężczyzn z powodu dodatkowego ryzyka związanego z utratą krwi podczas menstruacji, ciąży, porodu oraz rozwoju chorób ginekologicznych. Na podstawie doświadczeń po rejestracji można zalecać stosowanie zastępców VWF w leczeniu i zapobieganiu krwotokom ostrym. Brak danych klinicznych dotyczących terapii zastępczej VWF w czasie ciąży i laktacji.

W związku z tym w czasie ciąży i laktacji VWF i FVIII należy stosować wyłącznie w przypadku wyraźnych wskazań.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn

Nie obserwowano żadnego wpływu leku Hemate® P na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie innych maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Lek wprowadza się dożylnie.

Leczenie należy przeprowadzać pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu pacjentów z hemofilią.

Preparat należy odtworzyć zgodnie z „Instrukcją przygotowania leku przed zastosowaniem” zamieszczonej poniżej. Przed zastosowaniem odtworzony preparat należy ogrzać do temperatury pokojowej lub temperatury ciała. Należy wprowadzać dożylnie powoli, w tempie komfortowym dla pacjenta. Po przeniesieniu preparatu do strzykawki należy go zastosować natychmiast.

W razie potrzeby podania większej ilości czynnika, można to również zrobić za pomocą infuzji. W tym celu należy przenieść odtworzony preparat do odpowiedniego zestawu do infuzji.

Szybkość wstrzykiwania lub infuzji nie powinna przekraczać 4 ml na minutę. Należy obserwować pacjenta pod kątem wystąpienia natychmiastowej reakcji alergicznej. W przypadku wystąpienia jakiejkolwiek reakcji, która może być związana ze stosowaniem leku Hemate® P, należy zmniejszyć szybkość infuzji lub przerwać stosowanie, w zależności od stanu klinicznego pacjenta.

Dawkowanie

Choroba von Willebranda

Istotne jest obliczenie dawki z uwzględnieniem podanej ilości MI VWF:RCo.

Zazwyczaj 1 MI/kg VWF:RCo zwiększa poziom krążącego VWF:RCo o 0,02 MI/ml (2%).

Należy osiągnąć poziomy VWF:RCo > 0,6 MI/ml (60%) oraz FVIII:C > 0,4 MI/ml (40%).

Zwykle w celu osiągnięcia hemostazy zaleca się dawkę 40–80 MI/kg czynnika von Willebranda (VWF:RCo) oraz 20–40 MI FVIII:C/kg masy ciała.

Może być wymagana początkowa dawka 80 MI/kg czynnika von Willebranda, szczególnie u pacjentów z chorobą von Willebranda typu 3, gdy utrzymanie odpowiedniego poziomu może wymagać wyższych dawek niż w innych typach choroby von Willebranda.

Profilaktyka krwawień podczas zabiegu chirurgicznego lub ciężkiego urazu

W celu zapobiegania nadmiernemu krwawieniu podczas lub po operacji, wstrzykiwanie należy rozpocząć 1–2 godziny przed zabiegiem chirurgicznym.

Odpowiednią dawkę należy powtarzać co 12–24 godziny. Dawka i długość leczenia zależą od stanu klinicznego pacjenta, rodzaju i ciężkości krwawienia oraz poziomów VWF:RCo i FVIII:C.

Przy stosowaniu czynnika von Willebranda zawierającego FVIII, lekarz powinien wiedzieć, że długotrwałe leczenie może prowadzić do nadmiernego wzrostu FVIII:C. Po 24–48 godzinach leczenia, aby uniknąć niekontrolowanego wzrostu FVIII:C, należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki i/lub wydłużenia odstępu między dawkami.

Dzieci

Dawkowanie u dzieci zależy od masy ciała i opiera się głównie na tych samych zaleceniach, co u dorosłych. W celu ustalenia częstotliwości podawania należy zawsze kierować się skutecznością kliniczną w każdym konkretnym przypadku.

Hemofilia A

Dawkowanie

Podczas leczenia należy oznaczać poziom czynnika VIII w celu obliczenia dawek i częstotliwości powtórzeń infuzji. Indywidualni pacjenci mogą różnić się reakcją na czynnik VIII, osiągając różne poziomy odbudowy in vivo oraz wykazując różne okresy półwylęgania. Pacjentom z niedożywieniem lub nadwagą może być wymagana korekta dawki w zależności od masy ciała. W przypadku dużych zabiegów chirurgicznych szczególnie istotne jest dokładne monitorowanie terapii zastępczej za pomocą testów krzepnięcia (na aktywność czynnika VIII).

Należy monitorować wystąpienie inhibitora czynnika VIII, patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”.

Istotne jest obliczenie dawki z uwzględnieniem podanej ilości MI FVIII:RCo.

Dawkowanie i długość terapii zastępczej zależą od stopnia niedoboru czynnika VIII, lokalizacji i nasilenia krwawienia oraz stanu klinicznego pacjenta.

Ilość czynnika VIII wyraża się w jednostkach międzynarodowych (MI), które są obliczane zgodnie z obecnym międzynarodowym standardem WHO preparatów zawierających czynnik krzepnięcia krwi VIII. Aktywność czynnika VIII w osoczu krwi wyraża się w procentach (w stosunku do normalnego osocza ludzkiego) lub głównie w MI (zgodnie z międzynarodowym standardem czynnika VIII w osoczu krwi).

1 MI aktywności czynnika VIII odpowiada ilości czynnika VIII w 1 ml normalnego osocza ludzkiego.

Leczenie na żądanie

Potrzebna dawka czynnika VIII oblicza się na podstawie doświadczenia empirycznego, zgodnie z którym 1 MI czynnika VIII na 1 kg masy ciała zwiększa aktywność czynnika VIII w osoczu o około 2% (2 MI/dl) w stosunku do normalnej aktywności. Potrzebną dawkę oblicza się według następującego wzoru:

Potrzebna liczba jednostek = masa ciała [kg] × pożądane zwiększenie czynnika VIII [% lub MI/dl] × 0,5.

W celu ustalenia ilości i częstotliwości podawania należy kierować się skutecznością kliniczną w każdym indywidualnym przypadku.

W przypadku wystąpienia poniższych objawów krwotocznych, aktywność czynnika VIII w odpowiednim okresie nie powinna być niższa niż poziom aktywności osocza (w % w stosunku do normalnego poziomu lub w MI/dl).

Poniższą tabelę 1 można wykorzystać do ustalenia dawkowania w przypadku krwawień i zabiegów chirurgicznych.

Tabela 1

Profilaktyka

W przypadku długotrwałej profilaktycznej terapii ciężkiej postaci hemofilii A zalecana dawka wynosi 20–40 MI czynnika VIII na 1 kg masy ciała co 2–3 dni. Czasami, szczególnie podczas leczenia młodszych pacjentów, może być konieczne skrócenie odstępów między dawkami lub zwiększenie dawki.

Dzieci

Nie ma danych z badań klinicznych dotyczących dawkowania leku Hemate® P u dzieci.

Instrukcja przygotowania leku przed zastosowaniem

Ogólne wskazówki

• Roztwór powinien być klarowny lub lekko opalescencyjny. Po odfiltrowaniu/pobraniu (patrz niżej) przywrócony lek należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności wtrąceń mechanicznych i zmiany zabarwienia przed jego podaniem. Nawet jeśli zalecenia dotyczące procedury rekonstytucji są ściśle przestrzegane, często pozostaje kilka drobnych cząstek lub wtrąceń. Filtr znajdujący się w urządzeniu do dodawania rozpuszczalnika „Mix-2Vial™ 20/20” całkowicie usuwa te cząstki. Filtracja nie wpływa na obliczenia dawkowania. Nie wolno stosować mętnego roztworu ani roztworu, który nadal zawiera drobne cząstki lub wtrącenia mechaniczne po filtracji.
• Rekonstytucję roztworu i jego pobranie należy przeprowadzać w warunkach aseptycznych.

Rekonstytucja

Doprowadź rozpuszczalnik do temperatury pokojowej. Zdejmij nakrętki z fiolki z lekiem i fiolki z rozpuszczalnikiem, a septa należy przetrzeć roztworem środka antyseptycznego i pozostawić do wyschnięcia przed otwarciem opakowania z wbudowanym filtrem „Mix-2Vial™ 20/20”.

Pobieranie i odłączanie

Do wstrzykiwania preparatu Hemate® P zaleca się stosowanie jednorazowych strzykawek plastikowych, ponieważ roztwory tego typu mogą przylegać do ścianek strzykawek szklanych.

Wprowadzić powoli dożylnie (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”), zwracając uwagę, aby do strzykawki z preparatem nie dostała się krew.

Niezażyte leki lub odpady należy zutylizować zgodnie z krajowymi przepisami.

Dzieci.

Preparat stosuje się zgodnie z zaleceniami podanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Przedawkowanie.

Nie zgłaszano objawów przedawkowania VWF i FVIII. Jednak ryzyko zakrzepicy nie może być wykluczone w przypadku nadmiernie wysokiej dawki, szczególnie preparatów VWF zawierających FVIII o wysokiej zawartości FVIII.

Niepożądane działania

Poniżej wymienione niepożądane działania znane są z doświadczenia zastosowania po rejestracji.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Podczas leczenia lekiem Hemate® P u dorosłych i młodzieży mogą wystąpić następujące niepożądane działania: nadwrażliwość lub reakcje alergiczne, powikłania zakrzepowo-zatorowe oraz gorączka. Ponadto u pacjentów mogą pojawić się inhibitory FVIII i VWF.

Podsumowująca tabela niepożądanych działań

Tabela 2 została sporządzona zgodnie z klasyfikacją układów narządów według MedDRA.

Kategorie częstości określono zgodnie z następującymi kryteriami: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1 000 do < 1/100); niezbyt często (od ≥ 1/10 000 do < 1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Tabela 2

* Częstotliwość ustalono na podstawie badań z udziałem wszystkich leków zawierających FVIII, w których uczestniczyli pacjenci z ciężką hemofilią A.

PTP – pacjenci wcześniej leczeni.

PUP – pacjenci wcześniej nieleczeni.

Opis wybranych działań niepożądanych

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego

W przypadku konieczności podania bardzo dużych dawek lub dawek podawanych często, obecności inhibitorów lub w sytuacji opieki przed- i pooperacyjnej, należy monitorować wszystkich pacjentów pod kątem objawów hipervolemii. Ponadto u pacjentów z grupami krwi A, B i AB należy monitorować objawy hemolizy wewnątrznaczyniowej i/lub spadek hematokrytu.

Zaburzenia ogólne i miejsca podania

Bardzo rzadko obserwowano gorączkę.

Zaburzenia układu immunologicznego

Bardzo rzadko obserwowano nadwrażliwość lub reakcje alergiczne (mogące obejmować obrzęk naczynioruchowy, uczucie pieczenia i mrowienia w miejscu infuzji, dreszcze, zaczerwienienie, uogólnione pokrzywienie, ból głowy, wysypkę, hipotensję, osłabienie, nudności, niepokój, tachykardię, uczucie ucisku w klatce piersiowej, mrowienie, wymioty, świsty oddechowe); w niektórych przypadkach mogą one postępować do ciężkiej reakcji anafilaktycznej (w tym szok anafilaktyczny).

Choroba von Willebranda

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego

U pacjentów z VWF, szczególnie u pacjentów z typem 3 choroby von Willebranda (VWD), bardzo rzadko mogą powstawać przeciwciała neutralizujące ( inhibitory) przeciwko VWF. Jeśli takie inhibitory wystąpią, stan może objawiać się niewystarczającą odpowiedzią kliniczną. Takie przeciwciała mogą powodować wytrącanie się i mogą występować równolegle z reakcjami anafilaktycznymi. Dlatego pacjentów, u których wystąpiła reakcja anafilaktyczna, należy przebadać pod kątem obecności inhibitora.

Wszystkie takie przypadki wymagają skonsultowania się z wyspecjalizowanymi ośrodkami hemofilii.

Zaburzenia układu naczyniowego

Bardzo rzadko istnieje ryzyko powikłań trombotycznych/tromboembolicznych (w tym zatorowości tętnicy płucnej).

U pacjentów otrzymujących leki zawierające VWF, w osoczu krwi obserwuje się wysoki poziom FVIII:C, co może zwiększyć ryzyko powikłań trombotycznych (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Hemofilia A

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego

U pacjentów z hemofilią A leczonych czynnikiem VIII, w tym lekiem Hemate® P, może rozwijać się powstawanie przeciwciał neutralizujących (inhibitory). Jeśli takie inhibitory wystąpią, stan może objawiać się niewystarczającą odpowiedzią kliniczną. W takich przypadkach zaleca się skonsultowanie się z wyspecjalizowanymi ośrodkami hemofilii.

W kwestiach bezpieczeństwa związanym z patogenami infekcyjnymi patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

Dzieci

Oczekuje się, że częstotliwość, rodzaj i ciężkość działań niepożądanych u dzieci będą podobne jak u dorosłych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 3 lata.

Wykazano chemiczną i fizyczną stabilność odtworzonego leku przez 8 godzin w temperaturze 25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, ponieważ lek nie zawiera środków konserwujących, odtworzony roztwór należy stosować natychmiast. Jeśli lek nie został zastosowany od razu, czas jego przechowywania w temperaturze pokojowej nie powinien przekraczać 8 godzin.

Jeśli lek został przeniesiony do strzykawki, należy go użyć natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC. Nie zamrażać. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać tego leku z innymi lekami, substancjami do rozcieńczania ani rozpuszczalnikami, z wyjątkiem wody do wstrzykiwań dołączanej do zestawu.

Opakowanie.

1 fiolka z proszkiem w zestawie z 1 fiolką z rozpuszczalnikiem (woda do wstrzykiwań), 1 urządzeniem do dodawania rozpuszczalnika z wbudowanym filtrem 15 μm („Mix-2Vial™ 20/20”) oraz 1 tekturową paczką z zestawem do wstrzykiwania dożylnego (1 strzykawka jednorazowa, 1 igła motylkowa, 2 serwetki do dezynfekcji w indywidualnych hermetycznych opakowaniach oraz 1 niesterylowy plaster) w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

CSL Behring GmbH.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

Emil-von-Behring-Strasse 76, 35041 Marburg, Niemcy.

Emil-von-Behring-Strasse 76, Marburg, 35041, Germany.

Data ostatniego przeglądu.