ULOTKA DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LEKU GROWTROPIN (GROWTROPIN)

Skład:

substancja czynna: somatropin;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera rekombinowanego somatropiny 8 JEDNOSTEK MIĘDZYNARODOWYCH (MO);

substancje pomocnicze: natrium acetas, acidum hydrochloridum, natrium chloridum, polysorbatum 20, alcohol benzylowy, aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Podstawowe właściwości fizykochemiczne: przezroczysty lub lekko mętny, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormony przysadki i ich analogi. Somatotropina. Kod ATC H01A C01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Lek Growtropin zawiera rekombinowany hormon wzrostu człowieka (somatropinę), wytwarzany metodami inżynierii genetycznej z komórek ssaków. Somatropina to peptyd składający się z 191 aminokwasów i jest identyczny z ludzkim przysadkowym hormonem wzrostu pod względem sekwencji aminokwasów, składu, mapy peptydowej, punktu izoelektrycznego, masy cząsteczkowej, struktury izomerycznej oraz aktywności biologicznej.

Somatropinie właściwe są właściwości anaboliczne i przeciwkataboliczne, tzn. wpływa ona nie tylko na wzrost, ale także na skład ciała i metabolizm. Somatropina oddziałuje na specyficzne receptory znajdujące się na komórkach różnych typów, w tym miocytach, hepatocytach, adipocytach, limfocytach i komórkach krwiotwórczych. Niektóre z tych efektów są pośrednie i zależą od innej klasy hormonów, znanych jako somatomedyny (IGF-1 i IGF-2).

W zależności od dawki leku dochodzi do wzrostu stężenia IGF-1, IGFBP-3, kwasów tłuszczowych nieestryfikowanych oraz glicerolu, a także do obniżenia stężenia mocznika we krwi oraz do zmniejszenia wydalania z moczem azotu, sodu i potasu. Czas trwania podwyższenia poziomu hormonu wzrostu może odgrywać istotną rolę w określeniu stopnia jego skuteczności. W przypadku wysokich dawek somatropiny prawdopodobne jest występowanie zjawiska względnego nasycenia, jednak nie dotyczy to poziomu glikemii i wydalania z moczem peptydu C, które istotnie wzrastają dopiero po podaniu wysokich dawek leku (20 mg).

Farmakokinetyka.

Farmakokinetyka leku ma charakter liniowy przynajmniej przy dawkach do 8 MI (2,67 mg). Przy zastosowaniu wyższych dawek (60 MI/20 mg) nie można wykluczyć pewnej nieliniowości odpowiedzi, jednakże nie ma to znaczenia klinicznego.

Po wewnątrzżylnym podaniu leku zdrowym ochotnikom objętość rozłożenia w stanie równowagi wynosi około 7 l, całkowity klirens metaboliczny – około 15 l/godz., podczas gdy klirens nerkowy jest niewielki. Okres półtrwania leku wynosi 20–35 minut.

Po jednorazowym podaniu podskórnie lub domięśniowo pozornym końcowym okresem półtrwania jest dłuższy i wynosi około 2–4 godziny, co wynika z procesu absorpcji, który ogranicza szybkość eliminacji.

Maksymalne stężenie somatropiny w surowicy osiągane jest około 4 godziny po podaniu, po czym poziom hormonu wzrostu wraca do wartości wyjściowych w ciągu 24 godzin, co świadczy o braku kumulacji somatropiny przy podawaniu powtarzanym.

Bezwzględna dostępność biologiczna somatropiny po podaniu domięśniowym i podskórnym wynosi 70–90%.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dzieci.

Opóźnienie wzrostu u dzieci spowodowane zmniejszeniem lub brakiem wydzielania wewnętrznego hormonu wzrostu.
Opóźnienie wzrostu u dziewcząt z dysgenezją gonad (zespołem Turnera), potwierdzonym badaniem chromosomowym.
Opóźnienie wzrostu u dzieci w wieku przedpokwitaniowym spowodowane przewlekłą niewydolnością nerek.
Zaburzenia wzrostu u niskorosłych dzieci w wieku od 4 lat (indeks odchylenia standardowego (SDS) obecnego wzrostu < -2,5 i z uwzględnieniem wzrostu rodziców SDS < -1), urodzonych z długością ciała nieodpowiednią dla wieku ciążowego, a których masa ciała i/lub długość ciała przy urodzeniu była mniejsza niż -2 SD (odchylenie standardowe), i które nie nadrobiły opóźnienia wzrostu (SDS tempa wzrostu < 0 w ostatnim roku).

Dorośli.

Terapia zastępcza u dorosłych z wyraźnym niedoborem hormonu wzrostu, zdiagnozowanym na podstawie jednego dynamicznego testu na niedobór hormonu wzrostu.

Niedobór hormonu wzrostu zdiagnozowany w dzieciństwie.

Pacjenci, u których niedobór hormonu wzrostu został zdiagnozowany w dzieciństwie, przed rozpoczęciem terapii zastępczej lekiem Growtropin powinni przejść ponowne badanie w celu potwierdzenia niedoboru hormonu wzrostu. Niedobór hormonu wzrostu zdiagnozowany w wieku dorosłym.

Pacjentom powinno być postawione rozpoznanie niedoboru hormonu wzrostu spowodowanego chorobą podwzgórza lub przysadki mózgowej oraz niedoborem co najmniej jednego innego hormonu (z wyjątkiem prolaktyny). Ponadto, przed rozpoczęciem stosowania somatropiny należy rozpocząć odpowiednią terapię zastępczą innymi hormonami.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek składnik pomocniczy leku;
zamknięcie stref wzrostu w kościach u dzieci;
obecność aktywnych nowotworów; przed rozpoczęciem leczenia należy upewnić się, że wszelkie istniejące nowotwory są w formie nieaktywnej i że wszelkie leczenie przeciwnowotworowe zostało zakończone; leczenie należy przerwać w przypadku stwierdzenia dowodów wzrostu guza;
potwierdzona progresja lub nawrót podstawowego wewnątrzczaszkowego procesu objętościowego;
ostre stany krytyczne rozwinięte w wyniku powikłań po otwartej operacji serca, jamy brzusznej, wielu urazów, ostrej niewydolności oddechowej lub podobnych stanów patologicznych;
przeszczep nerki u dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek; stosowanie somatropiny należy przerwać w czasie przeszczepu nerki;
proliferacyjna lub przedproliferacyjna retinopatia cukrzycowa.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie kortykosteroidów hamuje przyśpieszenie wzrostu wywołane lekami zawierającymi somatropinę. Aby zapobiec jakiekolwiek hamującemu wpływowi kortykosteroidów na działanie hormonu wzrostu, należy dokładnie dostosować terapię zastępczą u pacjentów z niedoborem hormonu adrenokortykotropowego.

Ponadto, u niektórych pacjentów rozpoczęcie terapii zastępczej może prowadzić do ujawnienia się ukrytej wtórnej niewydolności nadnerczy na skutek obniżenia aktywności 11β-hydroksysteroid-dehydrogenazy typu 1 (11β-HSD1) – enzymu przekształcającego nieaktywny kortyzon w kortyzol i może prowadzić do manifestacji wcześniej ukrytego hipoadrenalizmu centralnego lub do nieskuteczności niskich dawek kortykosteroidów stosowanych w terapii zastępczej.

Rozpoczęcie stosowania somatropiny u pacjentów poddawanych terapii zastępczej kortykosteroidami może prowadzić do wystąpienia niedoboru kortyzolu. W takich przypadkach może być konieczna korekta dawki kortykosteroidów.

Ponieważ doustne preparaty estrogenowe mogą osłabiać odpowiedź na leczenie somatropiną, co objawia się obniżeniem stężenia IGF-1 w surowicy, pacjentom poddawanym terapii zastępczej doustnymi preparatami estrogenowymi może być konieczne zwiększenie dawki somatropiny.

Dane uzyskane w badaniu interakcji leków podczas leczenia dorosłych pacjentów z niedoborem hormonu wzrostu pozwalają przypuszczać, że podawanie somatropiny może zwiększać klirens związków metabolizowanych przez izoenzymy układu cytochromu P450. Klirens związków metabolizowanych przez cytochrom P450 3A4 (np. hormony płciowe, kortykosteroidy, leki przeciwpadaczkowe i cyklosporyna) może znacznie wzrosnąć, co prowadzi do obniżenia stężenia tych związków we krwi. Kliniczne znaczenie tego zjawiska jest nieznane.

Szczególności stosowania.

Leczenie preparatem Growtropin należy prowadzić pod stałą kontrolą lekarza posiadającego doświadczenie w rozpoznawaniu i leczeniu pacjentów z niedoborem hormonu wzrostu.

Przed rozpoczęciem leczenia należy ustalić dokładną diagnozę oraz przeprowadzić funkcjonalną ocenę przysadki mózgowej.

Preparatu Growtropin nie należy stosować u pacjentów z zespołem Downa, zespołem Bloom’a ani z anemią Fanconiego.

Doświadczenie leczenia pacjentów z zespołem Silvera–Russella jest ograniczone.

Podczas leczenia preparatem Growtropin należy okresowo oceniać wiek kostny, szczególnie u pacjentów w okresie dojrzewania oraz u pacjentów przyjmujących leki zawierające hormony tarczycy, ponieważ u tych pacjentów zamykanie się stref wzrostu może zachodzić szybciej. Przed kontynuacją terapii po zamknięciu się stref wzrostu zaleca się ponowne potwierdzenie diagnozy niedoboru hormonu wzrostu z oznaczeniem profilu hormonalnego. W razie potrzeby kontynuacji terapii zastępczej somatropiną należy stosować niższe dawki zalecane dla dorosłych.

W przypadku wystąpienia u pacjenta ostrego, ciężkiego stanu chorobowego należy dokładnie rozważyć możliwe korzyści z leczenia somatropiną oraz potencjalne ryzyka.

Leczenie pacjentów z nowotworami

Ponieważ w rzadkich przypadkach niedobór hormonu wzrostu może być wczesnym objawem rozwoju guza mózgu, przed rozpoczęciem stosowania leku należy wykluczyć obecność nowotworów tego typu. Przed rozpoczęciem leczenia preparatem Growtropin należy upewnić się, że wszelkie istniejące nowotwory znajdują się w formie nieaktywnej i że ich leczenie zostało zakończone.

W przypadku niedoboru hormonu wzrostu powstałego w wyniku przeprowadzonej terapii przeciwnowotworowej, pacjent powinien być poddany dokładnej kontroli medycznej w celu wykrycia możliwego postępu lub nawrotu choroby. W przypadku nawrotu nowotworu leczenie preparatem Growtropin należy przerwać.

Ponieważ dane dotyczące ryzyka rozwoju nowotworów podczas stosowania somatropiny są ograniczone, pacjenci ci powinni być poddawani dokładnej kontroli medycznej przez cały okres leczenia.

Podczas leczenia somatropiną dzieci z wyleczonym rakiem odnotowano zwiększone ryzyko rozwoju nowotworów wtórnych. Najczęstsze z tych nowotworów wtórnych to guzy wewnątrzczaszkowe, w szczególności meningiomy, obserwowane u pacjentów po radioterapii pierwotnego guza głowy.

Leukemia

Zgłaszano przypadki rozwoju białaczki u niewielkiej liczby pacjentów z niedoborem hormonu wzrostu (w tym u pacjentów leczonych somatropiną). Jednak częstość takich przypadków jest podobna do częstości występowania białaczki u dzieci nie cierpiących na niedobór hormonu wzrostu.

Łagodne wewnątrzczaszkowe nadciśnienie

Aby wykluczyć rozpoznanie obrzęku tarczy nerwu wzrokowego, należy przeprowadzić oftalmoskopię przed rozpoczęciem leczenia oraz ponownie w przypadku wystąpienia takich objawów klinicznych jak silny lub nawrotowy ból głowy, zaburzenia widzenia, nudności i/lub wymioty, które mogą sugerować obecność tego zaburzenia. W przypadku potwierdzenia obrzęku tarczy nerwu wzrokowego należy rozważyć możliwość rozpoznania łagodnego wewnątrzczaszkowego nadciśnienia (lub pseudoguza mózgu) i w razie potrzeby przerwać leczenie preparatem Growtropin. Idiopatyczne wewnątrzczaszkowe nadciśnienie zazwyczaj szybko ustępuje po przerwaniu terapii.

Obecnie doświadczenie leczenia pacjentów po normalizacji wewnątrzczaszkowego nadciśnienia jest ograniczone. Dlatego w przypadku wznowienia leczenia somatropiną pacjent powinien być poddany dokładnej kontroli medycznej w celu wykrycia możliwych objawów wewnątrzczaszkowego nadciśnienia.

Odporność na insulinę

Podanie somatropiny prowadzi do krótkotrwałego okresu hipoglikemii trwającego około 2 godzin. Po 2–4 godzinach poziomy glukozy we krwi rosną, mimo wysokich stężeń insuliny. Somatropina może powodować oporność na insulinę, która może prowadzić do hiperinsulinizmu, a w rzadkich przypadkach – do hiperglikemii. W celu ustalenia oporności na insulinę zaleca się regularne monitorowanie poziomu glukozy we krwi. Czynniki zwiększające ryzyko rozwoju cukrzycy podczas leczenia somatropiną obejmują otyłość, genetyczną predyspozycję do cukrzycy, stosowanie hormonów steroidowych lub istniejące obniżenie tolerancji glukozy. Pacjenci, u których stwierdzono jeden lub więcej z tych czynników, powinni być poddawani dokładnej kontroli medycznej podczas leczenia preparatem Growtropin.

Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom cierpiącym na cukrzycę lub mającym przypadki tej choroby w rodzinie. Pacjentom z cukrzycą leczonym somatropiną może być potrzebna odpowiednia korekta terapii przeciwcukrzycowej.

Retinopatia

W przypadku rozwoju zmian przedproliferacyjnych siatkówki podczas leczenia somatropiną lub przy obecności retinopatii proliferacyjnej należy przerwać terapię zastępczą z zastosowaniem somatropiny. Jednak obecność stabilnej retinopatii tła nie stanowi podstawy do przerwania terapii zastępczej z zastosowaniem somatropiny.

Zapalenie trzustki

Zgłaszano przypadki rozwoju zapalenia trzustki podczas leczenia somatropiną, szczególnie u dzieci. Opublikowane dane pozwalają przypuszczać, że ryzyko rozwoju zapalenia trzustki może wzrastać podczas leczenia somatropiną, szczególnie u dziewcząt z zespołem Turnera. Ostry ból epi gastriczny u pacjentów leczonych preparatem Growtropin może być objawem rozwoju zapalenia trzustki.

Zatrzymanie płynu

Niedoborowi hormonu wzrostu towarzyszy niewystarczająca objętość płynu pozakomórkowego, która szybko ulega skorygowaniu po rozpoczęciu leczenia somatropiną.

U dorosłych podczas terapii zastępczej somatropiną należy spodziewać się objawów zatrzymania płynu, które mogą wiązać się z rozwojem takich objawów jak obrzęki, obrzęki stawów, artalgia, mialgia i parestezje. Objawy te są zależne od dawki i zazwyczaj mają charakter tymczasowy. W przypadku trwałych obrzęków lub ciężkich parestezji należy zmniejszyć dawkę leku w celu zapobieżenia rozwojowi zespołu cieśni nadgarstka.

Zaburzenia kostne

Odluzowanie głowy kości udowej często może być związane z zaburzeniami endokrynologicznymi, takimi jak niedobór hormonu wzrostu lub hipotyreozą, albo ze szybkim wzrostem. U dzieci leczonych somatropiną odluzowanie głowy kości udowej może być spowodowane przez podstawowe zaburzenie endokrynologiczne lub zwiększenie szybkości wzrostu w wyniku leczenia. Wszystkie przypadki kulawienia lub skarg na ból w stawach biodrowych lub kolanowych u dzieci podczas leczenia preparatem Growtropin wymagają odpowiedniego badania klinicznego. Rodzicom należy zalecić zwracanie uwagi na te objawy i w razie ich wystąpienia natychmiast powiadomić lekarza.

Pacjentów z opóźnieniem wzrostu spowodowanym przewlekłą niewydolnością nerek należy okresowo badać w celu wykrycia objawów możliwego postępu osteodystrofii nerek. U dzieci z zaawansowaną osteodystrofią nerek obserwowano przypadki odluzowania głowy kości udowej lub martwicy głowy kości udowej, choć związek tych przypadków z terapią somatropiną nie został potwierdzony. Dlatego u tych pacjentów przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić rentgenologiczne badanie stawu biodrowego.

Skolioza

W okresach szybkiego wzrostu u dzieci mogą pojawiać się początkowe objawy skoliozy lub jej postęp. Skolioza jest częstsza wśród niektórych grup pacjentów (np. pacjenci z zespołem Turnera lub zespołem Pradera–Williego). Somatropina zwiększa szybkość wzrostu, dlatego pacjentów należy kontrolować w celu wykrycia rozwoju lub postępu skoliozy. Jednak nie uzyskano jeszcze dowodów na to, że somatropina zwiększa częstość występowania lub ciężkość skoliozy.

Hipotyreozą

Podczas leczenia preparatem Growtropin w wyniku zwiększonej dejodynacji obwodowej i przekształcania T4 w T3 mogą obniżać się stężenia hormonów tarczycy w surowicy. Może rozwinąć się hipotyreozą, która bez leczenia może negatywnie wpływać na skuteczność leku. Dlatego przed rozpoczęciem i podczas leczenia preparatem Growtropin należy regularnie kontrolować funkcję tarczycy. W przypadku hipotyreozą rozwiniętej na tle leczenia somatropiną, w celu uzyskania niezbędnego efektu terapeutycznego, należy przeprowadzić terapię zastępczą z zastosowaniem leków zawierających hormony tarczycy.

Interakcja z egzogennymi estrogenami

Egzogenne estrogeny, szczególnie przy doustnym przyjmowaniu, mogą zmniejszać stężenie IGF-1 w surowicy i tym samym zmniejszać skuteczność somatropiny. Dlatego pacjentki leczone estrogenami mogą wymagać wyższych dawek somatropiny w celu osiągnięcia stężenia IGF-1 odpowiadającego zakresowi właściwemu dla wieku. Należy to uwzględnić przy początkowym przepisywaniu terapii estrogenami pacjentkom poddawanym terapii zastępczej somatropiną. W takich przypadkach do antykoncepcji należy stosować metody niehormonalne.

Z drugiej strony, u pacjentek, które przestają przyjmować estrogeny, może obserwować się wzrost stężenia IGF-1 i tym samym zwiększenie efektów pożądanych i niepożądanych somatropiny. Dlatego w takich przypadkach może być konieczne zmniejszenie dawki somatropiny. Istnieją dane sugerujące, że te zmiany są mniej wyrażone przy stosowaniu estrogenów przez drogę transdermalną.

Zespół Pradera–Williego

Preparat Growtropin nie jest wskazany do długotrwałego leczenia pacjentów pediatrycznych z opóźnieniem wzrostu spowodowanym genetycznie potwierdzonym zespołem Pradera–Williego, jeśli nie stwierdzono u nich jednocześnie niedoboru hormonu wzrostu. Zgłaszano przypadki apnei nocnej lub nagłego zatrzymania serca po rozpoczęciu leczenia somatropiną u dzieci z zespołem Pradera–Williego, które miały jeden lub więcej z następujących czynników ryzyka: ciężką postać otyłości, obturację dróg oddechowych górnych lub apnię nocną w wywiadzie, nieokreślone infekcje dróg oddechowych. Przed rozpoczęciem leczenia somatropiną u pacjentów z zespołem Pradera–Williego należy wykluczyć rozpoznanie apnei nocnej i obturacji dróg oddechowych górnych.

Niski wzrost u dzieci spowodowany opóźnieniem wzrostu wewnątrzmacicznego

U dzieci, u których niski wzrost jest związany z opóźnieniem wzrostu wewnątrzmacicznego (SGA), przed rozpoczęciem leczenia preparatem Growtropin należy wykluczyć inne przyczyny medyczne i metody leczenia, które mogłyby wyjaśnić istniejące zaburzenie wzrostu.

U pacjentów z SGA zaleca się oznaczenie stężenia IGF-1 przed rozpoczęciem leczenia i następnie dwa razy w roku. Jeśli przy powtarzanych oznaczeniach stężenia IGF-1 przekraczają +2 SD w porównaniu z wartościami odpowiadającymi wiekowi i stadium dojrzewania płciowego, należy skorygować dawkę leku z uwzględnieniem stosunku IGF-I/IGFBP-3 (białko wiążące insulinopodobny czynnik wzrostu 3).

Doświadczenie leczenia somatropiną pacjentów z SGA, rozpoczynane tuż przed osiągnięciem dojrzałości płciowej, jest ograniczone, dlatego nie zaleca się rozpoczynania leczenia tuż przed dojrzewaniem płciowym.

U dzieci z SGA zaleca się oznaczenie stężenia insuliny i glukozy we krwi przed rozpoczęciem leczenia i następnie co roku. U pacjentów z zwiększonym ryzykiem rozwoju cukrzycy (np. przypadki cukrzycy w rodzinie, otyłość, zwiększony wskaźnik masy ciała, ciężka postać oporności na insulinę, akantokeratodermia) należy wykonać test doustnej tolerancji glukozy. Somatropiny nie należy przepisywać przy wyraźnej cukrzycy.

Wzrost uzyskany w wyniku leczenia somatropiną u niskorosłych dzieci z SGA może być częściowo utracony, jeśli leczenie zostało przerwane przed osiągnięciem przez pacjenta ostatecznego wzrostu.

Pacjenci pediatryczni z przewlekłą niewydolnością nerek

Leczenie dzieci z przewlekłą niewydolnością nerek należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy funkcja nerek jest obniżona o >50% w porównaniu z normą. Aby potwierdzić zaburzenie wzrostu, należy obserwować tempo wzrostu pacjenta przez rok przed rozpoczęciem terapii. Podczas terapii somatropiną leczenie przewlekłej niewydolności nerek prowadzi się według standardowego schematu.

Leczenie somatropiną należy przerwać na czas przeszczepienia nerki.

Przeciwciała

Tak jak w przypadku stosowania innych preparatów somatropiny, podczas leczenia preparatem Growtropin u niewielkiego odsetka pacjentów mogą powstawać przeciwciała przeciwko somatropinie. Ogólnie rzecz biorąc, przeciwciała te charakteryzują się niską siłą wiązania i zazwyczaj nie wpływają na tempo wzrostu.

Jednakże w bardzo rzadkich przypadkach przy pojawieniu się wysokich mian przeciwciał, np. u pacjentów, u których opóźnienie wzrostu jest spowodowane delecją kompleksu genów hormonu wzrostu, możliwe jest osłabienie klinicznej odpowiedzi na leczenie.

Dlatego u pacjentów z potwierdzonym niedoborem hormonu wzrostu, którzy nie odpowiadają na leczenie preparatem Growtropin, należy wykonać test na obecność przeciwciał przeciwko hormonowi wzrostu człowieka oraz sprawdzić funkcję tarczycy.

Inne ostrzeżenia

W celu wykrycia możliwych objawów choroby Scheuermanna–Maau podczas leczenia należy regularnie badać pacjentki z zespołem Turnera, szczególnie przy wystąpieniu bólu kostnego. W przypadku pełnego lub częściowego niedoboru przysadki przysadkowej może pojawić się potrzeba przeprowadzenia terapii zastępczej dodatkowymi hormonami (np. kortykosteroidami). W takim przypadku w celu zapobieżenia hamowaniu wzrostu należy dokładnie dostosować dawkę dodatkowego hormonu.

Leczenie lekami zawierającymi białka człowieka może prowadzić do rozwoju reakcji nadwrażliwości (np. zaczerwienienie i swędzenie w miejscu wstrzyknięcia).

W celu zapobieżenia rozwojowi miejscowej lipotrofii, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu leku, należy stale zmieniać miejsce wstrzyknięcia.

Niedobór hormonu wzrostu u dorosłych to choroba trwała i wymaga odpowiedniego leczenia. Jednak doświadczenie leczenia pacjentów powyżej 60. roku życia oraz doświadczenie długotrwałego stosowania leku u dorosłych pacjentów jest ogólnie ograniczone.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg)/dawkę, czyli praktycznie nie zawiera sodu.

Ten lek zawiera alkohol benzylowy, którego zawartość w dawce jest mniejsza niż 90 mg/kg/dobę. Stosowanie dożylne może powodować reakcje toksyczne i alergiczne u niemowląt i dzieci do 3. roku życia, dlatego lek nie jest stosowany u noworodków i wcześniaków.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania leku w okresie ciąży. Dlatego preparatów somatropiny nie należy stosować w okresie ciąży ani kobietom w wieku rozrodczym, które nie stosują odpowiednich środków antykoncepcyjnych.

Karmienie piersią.

Nie przeprowadzono badań klinicznych dotyczących stosowania somatropiny u kobiet karmiących piersią. Nie wiadomo, czy somatropina wydostaje się do mleka matki. Dlatego preparaty somatropiny należy przepisywać kobietom karmiącym piersią z ostrożnością.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Preparaty somatropiny nie wpływają na zdolność pacjenta do prowadzenia samochodu ani pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Growtropin przeznaczony jest do wielokrotnego stosowania. Dawkowanie leku Growtropin należy dobrać indywidualnie dla każdego pacjenta, w zależności od powierzchni ciała lub masy ciała.

Leczenie dzieci.

Growtropin zaleca się podawać przed snem w następujących dawkach:

Opóźnienie wzrostu spowodowane niedoborem sekrecji endogennego hormonu wzrostu: podaje się podskórnie w dawce 0,7–1,0 mg/m2 powierzchni ciała na dobę lub 0,025–0,035 mg/kg masy ciała na dobę.

Opóźnienie wzrostu u dziewcząt spowodowane dysgenezją gonad (zespoł Turnera): podaje się podskórnie w dawce 1,4 mg/m2 powierzchni ciała na dobę lub 0,045–0,050 mg/kg masy ciała na dobę.

Jednoczesna terapia z wykorzystaniem nieandrogennych sterydów anabolicznych u pacjentek ze zespołem Turnera może nasilać odpowiedź na podawanie hormonu wzrostu.

Opóźnienie wzrostu u dzieci w wieku przedpłciowym spowodowane przewlekłą niewydolnością nerek: podaje się podskórnie w dawce 1,4 mg/m2 powierzchni ciała na dobę, co odpowiada około 0,045–0,050 mg/kg masy ciała na dobę.

Zaburzenia wzrostu u niskorosłych dzieci urodzonych z niewłaściwą masą ciała dla wieku ciążowego (NCG): zaleca się podawanie codziennie 0,035 mg/kg masy ciała (lub 1 mg/m2 powierzchni ciała na dobę, co odpowiada 0,1 JM/kg/dobę lub 3 JM/m2/dobę) podskórnie.

Czas trwania leczenia.

Leczenie należy przerwać po osiągnięciu przez pacjenta wzrostu wystarczającego dla dorosłych lub po zamknięciu stref wzrostu w okostniach.

Leczenie zaburzeń wzrostu u niskorosłych dzieci urodzonych z NCG zazwyczaj zaleca się kontynuować aż do osiągnięcia przez nie ostatecznego wzrostu. Leczenie należy przerwać po pierwszym roku stosowania leku, jeśli SDS szybkości wzrostu jest mniejszy niż +1. Leczenie należy przerwać po osiągnięciu przez pacjenta ostatecznego wzrostu (określonego jako szybkość wzrostu < 2 cm/rok). Konieczne jest potwierdzenie konieczności kontynuowania leczenia, jeśli stan kości odpowiada wiekowi > 14 lat (dziewczynki) lub > 16 lat (chłopcy), co odpowiada zamknięciu stref wzrostu w okostniach.

Niedobór hormonu wzrostu u dorosłych.

Na początku terapii zaleca się podawanie niskich dawek leku, wynoszących 0,15–0,3 mg somatropiny na dobę podawanych podskórnie. Dawkę należy stopniowo dostosowywać i kontrolować na podstawie poziomów insulinopodobnego czynnika wzrostu 1 (IGF-1). Zalecana ostateczna dawka hormonu wzrostu rzadko przekracza 1,0 mg/dobę. Ogólnie należy podawać najniższe skuteczne dawki leku.

Kobiety mogą wymagać stosowania wyższych dawek leku niż mężczyźni, przy czym u mężczyzn wrażliwość na IGF-1 z czasem wzrasta. Oznacza to, że istnieje ryzyko niedopodania odpowiedniej dawki u kobiet, szczególnie tych poddawanych terapii estrogenami, podczas gdy mężczyźni mogą otrzymać dawkę wyższą niż konieczna. U pacjentów starszych lub pacjentów z nadmierną masą ciała może być konieczne zmniejszenie dawek leku. Niedobór hormonu wzrostu u dorosłych jest dożywotnią patologią wymagającą odpowiedniego leczenia. Jednak doświadczenie w leczeniu pacjentów w wieku powyżej 60 lat oraz doświadczenie w długotrwałym stosowaniu leku są ograniczone.

Sposób podania.

Zaleca się podawanie leku podskórnie, ponieważ w porównaniu z wstrzykiwaniem do mięśni ten sposób zapewnia stabilne stężenia hormonu wzrostu w surowicy, zbliżone do fizjologicznych. Ponadto podanie podskórne pozwala opiekunom dziecka lub dorosłemu pacjentowi na samodzielne wykonywanie wstrzykiwań po odpowiednim przeszkoleniu. Należy pamiętać, że długotrwałe podawanie leku podskórnie w to samo miejsce może prowadzić do rozwoju lipotrofii; dlatego zaleca się każdorazowe zmienianie miejsca podania Growtropinu.

Dzieci.

Lek Growtropin stosuje się w praktyce pediatrycznej.

Przedawkowanie.

Nie odnotowano przypadków ostrego przedawkowania leku. Jednak przekroczenie zalecanych dawek może prowadzić do rozwoju działań niepożądanych. Przedawkowanie może powodować rozwój hipoglikemii, a następnie hiperlipidemii. Ponadto istnieje prawdopodobieństwo, że przedawkowanie somatropiny może prowadzić do zatrzymania płynów.

Efekty uboczne.

Do 10 % pacjentów może wystąpić zaczerwienienie i uczucie swędzenia w miejscu iniekcji. Podczas terapii zastępczej hormonem wzrostu u dorosłych oczekuje się rozwoju zatrzymania płynu. Klinicznie zatrzymanie płynu może objawiać się obrzękiem obwodowym, obrzękiem stawów, bólami stawów (artralgią), bólami mięśni (mialgia) oraz parestezjami. Jednak te objawy i oznaki mają zazwyczaj charakter tymczasowy i zależny od dawki. U dorosłych pacjentów z niedoborem hormonu wzrostu, u których rozpoznanie to postawiono w dzieciństwie, odnotowuje się mniejszą częstość występowania efektów ubocznych w porównaniu z pacjentami, u których niedobór hormonu wzrostu pojawił się w wieku dorosłym. U niewielkiego odsetka pacjentów mogą powstawać przeciwciała przeciwko somatropinie. Dotychczas donoszono o niskiej zdolności wiązania takich przeciwciał, a ich powstawanie nie prowadziło do osłabienia wzrostu, z wyjątkiem pacjentów z delecjami genów. W skrajnie pojedynczych przypadkach, gdy karłowatość wiąże się z delecją kompleksu genu hormonu wzrostu, leczenie somatropiną może indukować rozwój przeciwciał, które osłabiają proces wzrostu. U niewielkiej liczby pacjentów z niedoborem hormonu wzrostu, część z nich leczonych somatropiną, zdiagnozowano białaczkę. Nie ma jednak żadnych dowodów, że u pacjentów bez czynników predykcyjnych leczenie somatropiną prowadzi do wzrostu częstości zachorowania na białaczkę.

Efekty uboczne zgłaszane w związku z zastosowaniem leku, wymienione poniżej, sklasyfikowano według częstości występowania w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100), rzadko występujące (od ≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko występujące (< 1/10000), częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu odpornościowego:

Częstość nieznana: powstawanie przeciwciał (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Reakcje lokalne i uogólnione nadwrażliwości.

Ze strony układu endokrynnego:

Rzadkie: hipotyreozę.

Ze strony metabolizmu i zaburzeń przemiany materii:

Częstość nieznana: hiperinsulinizm, oporność na insulinę, hiperglikemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu nerwowego:

Częste: hipestezja, parestezje, zespół cieśni nadgarstka, ból głowy.

Rzadko: samoistne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe (pseudoguza mózgu).

Ze strony układu pokarmowego:

Częstość nieznana: zapalenie trzustki.

Ze strony układu kostno-stawowego i tkanki łącznej:

Bardzo często: artralgia.

Częste: mialgia, ból kości, sztywność mięśni.

Częstość nieznana: obrzęk stawów.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

Rzadko: ginekomastia.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

Bardzo często: obrzęk.

Częste: reakcje w miejscu iniekcji, takie jak zaczerwienienie, swędzenie, wysypka, zapalenie, siniaki, obrzęk lub ból. Lokalna lipotrofia.

Efekty uboczne u dzieci:

U dzieci obserwuje się głównie te same efekty uboczne, co u dorosłych, jednak niektóre z nich występują z różną częstością, jak wskazano poniżej.

Ze strony układu nerwowego:

Rzadko: parestezje, zespół cieśni nadgarstka.

Ze strony układu kostno-stawowego i tkanki łącznej:

Rzadko: artralgia, mialgia, sztywność mięśni, ból kości.

Rzadkie: przesunięcie głowy kości udowej (epifyzoliza), martwica głowy kości udowej (naczyniowe martwica).

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu wstrzyknięcia:

Rzadko: obrzęk.

U dorosłych pacjentów z niedoborem hormonu wzrostu, zdiagnozowanym w dzieciństwie, obserwuje się mniejszą liczbę efektów ubocznych w porównaniu z pacjentami, u których rozpoznanie to postawiono w wieku dorosłym.

Efekty uboczne obserwowane dla innych leków z tej grupy terapeutycznej:
Tireotoksykoza, zaburzenia równowagi płynów, bezsenność, drgawki, bezdech nocny (szczególnie u pacjentów z zespołem Pradera-Williego), nadciśnienie tętnicze, zwiększona częstość pojawiania się znamion barwnikowych, nasilenie istniejącego łuszczycy, ginekomastia, przedwczesne telerarche.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala to na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka dla danego leku. Personel medyczny powinien zgłaszać wszelkie podejrzewane efekty uboczne poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze 2–8 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci. Nie zamrażać!

Po pierwszym otwarciu fiolki przechowywać nie dłużej niż 28 dni w temperaturze 2–8 °C.

Nie stosować po upływie daty ważności podanej na opakowaniu.

Niezgodność.

Ponieważ nie przeprowadzono specjalnych badań zgodności, Growtropin nie może być mieszany z innymi lekami.

Opakowanie.

Po 0,5 ml lub 2,0 ml roztworu do wstrzykiwań w fiolkach szklanych. 1 lub 10 fiolki w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

Dong-A ST Co., Ltd, Korea.

Lokalizacja producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

493, Nongon-ro, Nongon-ap, Dalseong-gun, Daegu (N-dong, B-dong, Sekcja 2), Korea.