Gripocitron Hot Pomarańcz

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA W MEDYCYNE | do użytku | GRIPOCITRON HOT ORANGE (GRIPOCITRON HOT ORANGE)

Skład:

substancje czynne: paracetamol; acidum ascorbicum (wit. C); pheniraminum; phenylephrinum;

1 worek zawiera|zawierają| paracetamolum| 500 mg, acidum ascorbicum 50 mg, pheniraminum| maleinum| 20 mg, phenylephrinum| hydrochloridum| 10 mg;

substancje pomocnicze: sorbitol (E 420), acidum citricum anhydricum, saccharinum natricum, lactosum monohydraticum, acidum succinicum, citratum natricum|, povidonum, silicium dioxide colloidale anhydricum, Flavus occidens FCF (E 110); aromatyzator „Pomarańczowy”, zawierający maltodextrinum, gummi arabicum, acidum ascorbicum, alpha-tocoferolum, sulfuris dioxide (E 220).

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzenia roztworu doustnego.

Główne właściwości fizykochemiczne: zawartość worka – mieszanina granulatu i proszku w odcieniu różowo-pomarańczowym i białym o zapachu owocowym.

Grupa farmakoterapeutyczna. Inne środki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Anilidy. Paracetamol, kombinacje bez leków przeciwlękowych|. Kod ATC N02BE51.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika. Paracetamol wykazuje działanie przeciwgorączkowe, przeciwbólowe i przeciwzapalne. Hamuje syntezę prostaglandyn w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN) i blokuje przewodzenie impulsów bólowych. Czas działania – 3–4 godziny.

Kwas askorbinowy wzmacnia nieswoistą odporność organizmu.

Maleinian feniramina to antagonistyczny bloker receptorów histaminowych H1, który zmniejsza przepuszczalność naczyń, likwiduje łzawienie oraz swędzenie oczu i nosa.

Chlorowodorek fenyloeptryny to α-adrenomimetyk, który wykazuje działanie zwężające naczynia, zmniejsza obrzęk błony śluzowej nosa i zatok przynosowych. Działanie rozpoczyna się szybko i trwa około 20 minut.

Farmakokinetyka. Paracetamol dobrze wchłania się, przenika przez barierę łożyskową, w niewielkim stopniu wydostaje się do mleka matki, metabolizuje się w układzie cytochromu P450, wydala się z moczem, okres półwylęgania (T½) wynosi 1–4 godziny.

Kwas askorbinowy szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Metabolizuje się w wątrobie, wydala się z moczem.

Maleinian feniramina dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Metabolizuje się w wątrobie w układzie cytochromu P450, T½ wynosi 16–18 godzin, 70–83% wydala się z moczem.

Chlorowodorek fenyloeptryny metabolizuje się w wątrobie lub w przewodzie pokarmowym, wydala się z moczem.

Właściwości kliniczne.

Wskazania. Leczenie objawowe ostrej infekcji dróg oddechowych i grypy:

• podwyższonej temperatury ciała;
• bólu głowy;
• uczucia zatkania nosa;
• kataru;
• bólu i sztywności mięśni.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na składniki leku; ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek; wrodzona hiperbilirubinemia; niedobór glukozo-6-fosforan dehydrogenazy; fenyloketonuria, alkoholizm; choroby krwi; leukopenia; anemia; ciężkie formy arytmii, nadciśnienia tętniczego, miażdżycy, choroby niedokrwiennej serca; nadczynność tarczycy; ostre zapalenie trzustki; przerośnięcie prostaty z zatrzymaniem moczu; obturacja szyjki pęcherza moczowego; obturacja jelita krętego i dwunastnicy; astma oskrzelowa; pierwotnie zamknięte kąty tęczówki; fiochromocytoza; zakrzepica; zakrzepowe zapalenie żył; cukrzyca; padaczka; stany podwyższonego pobudzenia; zaburzenia snu, współistniejące leczenie trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi, β-blokatorami, innymi sympatykomimetykami, lekami wpływającymi na apetyt lub podobnymi do amfetamin psychostymulantami; współistniejące leczenie oraz 2 tygodnie po zakończeniu stosowania inhibitory MAO.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Szybkość wchłaniania paracetamolu może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu z metoklopramidem i domperydonem, a zmniejszać się przy stosowaniu z cholestryminą (efekt ten jest nieznaczny, jeśli cholestryminę podaje się godzinę później). Przy długotrwałym przyjmowaniu paracetamolu może nasilać się działanie przeciwkrzepnące warfaryny i innych pochodnych kumaryny oraz zwiększać ryzyko krwawień. Przy okazjonalnym stosowaniu paracetamolu ten efekt nie jest wyrażony. Barbiturany zmniejszają działanie przeciwgorączkowe paracetamolu. Leki hepatotoksyczne zwiększają prawdopodobieństwo kumulacji paracetamolu i przedawkowania. Ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu wzrasta przy stosowaniu leków indukujących enzymy mikrosomalne wątroby (barbiturany; przeciwdrgawkowe – fenytoina, fenobarbital, karbamazepina oraz przeciwbólcznicze – ryfampicyna, izoniazyd). Paracetamol zmniejsza skuteczność diuretyków, może wydłużać T½ chloramfenikolu; może indukować metabolizm lamotrydzyny w wątrobie, wskutek czego zmniejsza się jej dostępność biologiczna i skuteczność. Przy regularnym przyjmowaniu paracetamolu i zydowudyny możliwe jest wystąpienie neutropenii i zwiększone ryzyko uszkodzenia wątroby. Przy stosowaniu probenekydyny należy zmniejszyć dawkę paracetamolu, ponieważ wpływa on na metabolizm paracetamolu. Paracetamol może wpływać na wyniki oznaczania stężenia kwasu moczowego metodą fosforowo-wolframowo-kwasową. Hepatotoksyczność paracetamolu może nasilać się przy długotrwałym lub nadmiernym spożyciu alkoholu. Nie należy stosować jednocześnie z alkoholem. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną, ponieważ takie jednoczesne przyjmowanie wiąże się z kwasem metabolicznym o wysokim przerwaniu anionowym jako skutkiem kwasu piroglutaminowego, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Kwas askorbinowy przy doustnym przyjmowaniu wzmacnia wchłanianie żelaza; podnosi stężenie etyniloestradiolu, penicylin, tetracyklin; obniża stężenie leków przeciwpsychotycznych, pochodnych fenytoazyny we krwi; zmniejsza skuteczność heparyny i pośrednich przeciwkrzepnących; zwiększa ryzyko kryształomoczu podczas leczenia salicylanami i ryzyko wystąpienia glaukomatu podczas leczenia glikokortykosteroidami; duże dawki zmniejszają skuteczność trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych. Kwas askorbinowy można przyjmować dopiero po upływie 2 godzin po wstrzyknięciu deferoxaminy, ponieważ jednoczesne przyjmowanie zwiększa toksyczność żelaza, szczególnie w mięśniu sercowym, co może prowadzić do dekompensacji serca. Długotrwałe przyjmowanie dużych dawek podczas leczenia disulfiramem hamuje reakcję disulfiram-alkohol. Wchłanianie kwasu askorbinowego zmniejsza się przy przyjmowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych, spożyciu soków owocowych lub warzywnych oraz napojów alkalicznych.

Feniramina nasila działanie antycholinergicznego atropiny, leków przeciwbólowych, trójpierścieniowych leków przeciwdrgawkowych, leków przeciwparkinsonowych, hamuje działanie przeciwkrzepnące. Jednoczesne stosowanie feniraminy ze środkami uspokajającymi, barbituranami, lekami uspokajającymi, neuroleptykami, lekami przeciwlękowymi, anestetykami, opioidami przeciwbólowymi, alkoholem może znacznie nasilić jej działanie depresyjne.

Interakcja fenyloeptryny z inhibitorami MAO powoduje efekt hipertensyjny, z trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi (amitryptyliną) – zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, z derywatami cytrynianu i glikozydami nasercowymi – prowadzi do arytmii i zawału, z innymi sympatykomimetykami – zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych i nadciśnienia tętniczego, może zmniejszać skuteczność β-blokatorów i innych leków przeciwciśnieniowych (rezerpiny, metyldopy, debrizochyny, guanetydyny) z zwiększeniem ryzyka nadciśnienia tętniczego i powikłań sercowo-naczyniowych. Jednoczesne stosowanie fenyloeptryny z alkaloidami gruboszczypu (ergotaminą i metisergidem) może zwiększyć ryzyko ergotyzmu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Nie wolno przekraczać zalecanych dawek. Jeżeli stan nie poprawia się w ciągu 5 dni lub towarzyszy mu wysoka temperatura, osłabienie trwające dłużej niż 3 dni, wysypka lub długotrwały ból głowy, należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ objawy te mogą być przejawem poważniejszej choroby.

Ze względu na ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby w przypadku przedawkowania, nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami stosowanymi objawowo w przeziębieniu i katarze (zwężaczami naczyń, zawierającymi paracetamol). Lek należy stosować z ostrożnością u chorych na chorobę Raynauda, nadciśnienie tętnicze, choroby serca, zaburzenia rytmu, bradykardię, choroby tarczycy, wątroby i nerek, ostry zapalenie wątroby, jaskrę, przewlekłe choroby płuc, przerost prostaty (ponieważ istnieje ryzyko zatrzymania moczu), u osób starszych, przy zwiększonej krzepliwości krwi, anemii hemolitycznej, przewlekłym niedożywieniu, odwodnieniu, zwężającym się wrzodzie peptycznym. Ryzyko hepatotoksyczności zwiększa się u osób z alkoholowym uszkodzeniem wątroby oraz u osób nadużywających alkoholu.

Przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem w przypadku chorób wątroby, nerek; stosowania warfaryny lub podobnych leków przeciwkrzepliwych; doraźnego stosowania leków przeciwbólowych w łagodnych formach artretyzmu; chorób oskrzelowo-płucnych (astma, emfizema, przewlekły zapalenie oskrzeli).

Lek może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych dotyczących stężenia glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i fosforanów nieorganicznych we krwi. Może wystąpić negatywny wynik badania na utajone krwawienie do stolca.

Zgłaszano przypadki metabolicznego kwasicy z dużym przerostem anionowym (MKPA) jako następstwo kwasicy pirzglutaminowej u pacjentów z ciężkimi chorobami, takimi jak ciężka niewydolność nerek i sepsa, lub przy niedożywieniu oraz przy obecności innych przyczyn niedoboru glutationu (np. przewlekły alkoholizm), którzy leczono paracetamolem w dawce terapeutycznej przez dłuższy czas lub kombinacją paracetamolu i flukloksacyliny. W przypadku podejrzenia MKPA jako następstwa kwasicy pirzglutaminowej zaleca się natychmiastowe zaprzestanie stosowania paracetamolu i dokładne monitorowanie stanu pacjenta. Pomiar stężenia 5-oksyproliny w moczu może być pomocny w identyfikacji kwasicy pirzglutaminowej jako głównej przyczyny MKPA u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka. Objawy kwasicy metabolicznej – głębokie, przyśpieszone lub utrudnione oddychanie, nudności, wymioty, utrata apetytu. W przypadku wystąpienia tych objawów należy natychmiast skonsultować się z lekarzem.

Nie zaleca się przyjmowania tego leku późnym wieczorem, ponieważ kwas askorbinowy w dużych dawkach wywiera lekki efekt pobudzający. Ze względu na pobudzający wpływ kwasu askorbinowego na wytwarzanie kortykosteroidowych hormonów, należy kontrolować funkcję nerek i ciśnienie tętnicze.

Z szczególną ostrożnością należy przepisywać lek pacjentom z zaburzeniami metabolizmu żelaza (hemochromatoza, hemosyderoza, talasemia), z wywiadem nefrolitazy (ryzyko nadmiernego wydzielania szczawianów i osadzania się szczawianów w układzie moczowym po przyjęciu dużych dawek kwasu askorbinowego).

Długotrwałe stosowanie dużych dawek kwasu askorbinowego może przyspieszać jego własny metabolizm, co może prowadzić do paradoksalnego hipowitaminozy po odstawieniu leku. Nie należy stosować leku jednocześnie z innymi lekami zawierającymi witaminę C. Wchłanianie kwasu askorbinowego może być zaburzone przy zaburzeniach motoryki jelit, entericie lub obniżonej sekrecji żołądkowej.

Lek zawiera fenyloefrynę, która może wywołać napady dławicy piersiowej.

Żółty skier FCF (E 110) może powodować reakcje alergiczne.

Dwutlenek siarki (E 221) rzadko może powodować reakcje nadwrażliwości i skurcz oskrzeli.

Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Ten lek zawiera 1,26 mmol (lub 28,9 mg)/dawkę sodu (1 opakowanie leku). Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę ograniczającą sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią. Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub karmienia piersią. Wpływ leku na płodność nie był badany specjalnie. Wiadomo, że badania przedkliniczne nie wykazały żadnego szczególnego wpływu paracetamolu na płodność przy stosowaniu go w dawkach terapeutycznych. Nie przeprowadzono odpowiednich badań wpływu fenyloefryny i fenyraminy na toksyczność rozrodczą u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów. Ponieważ lek może powodować senność oraz inne działania niepożądane ze strony układu nerwowego i narządów wzroku, nie zaleca się prowadzenia samochodu ani innych skomplikowanych urządzeń podczas stosowania tego leku.

Sposób stosowania i dawki.

Dorosłym i dzieciom od 12. roku życia podawać wewnętrznie po 1 saszetkę co 3–4 godziny, ale nie więcej niż 3 saszetki na dobę. Przed zażyciem zawartość 1 saszetki rozpuścić w szklance wrzącej wody (nie wrzątku), przyjmować ciepłe.

Maksymalny okres stosowania bez konsultacji z lekarzem – 3 dni.

Dzieci. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12. roku życia.

Nadżycie.

Przy przedawkowaniu paracetamolu w pierwszych 24 godzinach pojawiają się bladość skóry, nudności, wymioty, anoreksja i ból brzucha. Po przyjęciu dużych dawek mogą wystąpić zaburzenia orientacji, pobudzenie psychoruchowe, zawroty głowy, zaburzenia snu, rytmu serca, zapalenie trzustki, hepatonekroza. Pierwszym objawem uszkodzenia wątroby może być ból brzucha, który nie zawsze pojawia się w pierwszych 12–48 godzinach, ale może wystąpić później, nawet do 4–6 dni po zażyciu leku. Uszkodzenie wątroby zwykle rozwija się maksymalnie w ciągu 72–96 godzin po przyjęciu leku. Mogą wystąpić zaburzenia metabolizmu glukozy i kwasica metaboliczna, krwawienia. Przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek możliwe są anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia.

W pojedynczych przypadkach zgłaszano ostre niewydolność nerek z martwicą kanalików, która może wystąpić nawet przy braku ciężkiego uszkodzenia wątroby, objawiającą się silnym bólem w okolicy lędźwiowej, hematurią, białkomoczem. Możliwa jest nefrotoksyczność: kolka nerkowa, zapalenie nerek międzywątrobne, martwica naczyń włosowatych.

Spożycie przez dorosłych 10 g lub więcej paracetamolu, szczególnie w połączeniu z alkoholem, lub przez dziecko powyżej 150 mg/kg masy ciała może prowadzić do martwicy hepatocytów, rozwoju encefalopatii, krwawień, hipoglikemii, wątrobowego śpiączki i skutku śmiertelnego. U pacjentów z czynnikami ryzyka (długotrwałe leczenie karbamazepiną, fenylobarbitalą, fenytoiną, primidonem, ryfampycyną, naparstnikiem lub innymi lekami indukującymi enzymy wątroby; nadużywanie alkoholu; kacheksja glutationowa (zaburzenia trawienia, mukowiscydoza, zakażenie HIV, głód, kacheksja)) zastosowanie 5 g lub więcej paracetamolu może prowadzić do uszkodzenia wątroby.

Przy przedawkowaniu kwasu askorbinowego pojawiają się nudności, wymioty lub biegunka (które ustępują po odstawieniu kwasu); wzdęcia i ból brzucha, świąd, wysypka skórna, podwyższona pobudliwość. Dawki powyżej 3000 mg mogą powodować tymczasową biegunkę osmotyczną i zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia metabolizmu cynku i miedzi, dystrofię mięśnia sercowego; przy długotrwałym stosowaniu w dużych dawkach możliwe jest przygnębienie funkcji aparatu wyspowego trzustki oraz glukozuria. Nadżycie może prowadzić do zmian wydzielania kwasu askorbinowego i kwasu moczowego przez nerki podczas acetylowania moczu, z wytrąceniem kamieni szczawianowych.

Przy przedawkowaniu feniraminy pojawiają się objawy przypominające działanie atropiny: midriaza, fotofobia, suchość skóry i błon śluzowych, hipertermia, atonia jelit. Przygnębienie OUN prowadzi do zaburzeń pracy układu oddechowego i sercowo-naczyniowego (bradykardia, hipotensja tętnicza, kolaps). Objawy spowodowane wzajemnym potencjowaniem działania parasympatolitycznego feniraminy i działania sympatymimetycznego fenyloeptryny: senność, po której może rozwijać się pobudzenie (szczególnie u dzieci) lub przygnębienie OUN, zaburzenia wzroku, wysypka, trwały ból głowy, nerwowość, bezsenność, hiperrefleksja, drażliwość, zaburzenia krążenia, bradykardia.

Przy przedawkowaniu fenyloeptryny pojawiają się hiperhidroza, pobudzenie psychoruchowe lub przygnębienie OUN, ból głowy, zawroty głowy, senność, zaburzenia świadomości, arytmia, drżenie, hiperrefleksja, drgawki, nudności, wymioty, drażliwość, niepokój, nadciśnienie tętnicze, a w ciężkich przypadkach – śpiączka.

Leczenie. Przy przedawkowaniu paracetamolu wymagana jest szybka pomoc medyczna. Pacjenta należy natychmiast przewieźć do szpitala, nawet jeśli nie występują wczesne objawy przedawkowania. Objawy mogą być ograniczone do nudności i wymiotów lub mogą nie odzwierciedlać ciężkości przedawkowania czy ryzyka uszkodzenia narządów. W ciągu pierwszej godziny po przedawkowaniu należy podać węgiel aktywowany. Stężenie paracetamolu we krwi należy oznaczyć po 4 godzinach lub później po przyjęciu (wcześniejsze stężenia są niepewne). N-acetylocysteinę można stosować w ciągu 24 godzin po przyjęciu paracetamolu, ale maksymalny efekt uzyskuje się przy zastosowaniu w ciągu pierwszych 8 godzin, po czym jej skuteczność gwałtownie maleje. W razie potrzeby wewnętrznego podania N-acetylocysteiny dożylnie, należy ją podawać zgodnie z ustalonym schematem dawkowania. Alternatywnie, przy braku wymiotów w odległych od szpitala miejscach, można podać doustnie metioninę.

Przy przedawkowaniu kwasu askorbinowego w ciągu pierwszych 6 godzin należy przepłukać żołądek, a w ciągu pierwszych 8 godzin – podać doustnie metioninę lub dożylnie cysteamina lub N-acetylocysteinę.

Przy przedawkowaniu feniraminy nie istnieje specyficzny antydot na leczenie przedawkowania. Należy udzielić pacjentowi standardowej pomocy doraźnej, w tym podać węgiel aktywowany, środek przeczyszczający solny oraz podjąć standardowe działania wspierające układ kardiologiczny i oddechowy. Nie wolno stosować środków pobudzających; do leczenia hipotensji tętniczej można zastosować środki zwężające naczynia.

Przy przedawkowaniu fenyloeptryny w celu wyeliminowania efektów hipertensyjnych można stosować dożylne blokery receptorów α; w celu wyeliminowania drgawek – diazepam.

Niepożądane działania.

Ze strony skóry: wysypka (zazwyczaj uogólniona, rumieniowa), świąd, zapalenie skóry, pokrzywka, wielopostaciowa wypryskowata czerwienica, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, drżenie, pobudzenie psychoruchowe i zaburzenia orientacji, niepokój, pobudzenie nerwowe, uczucie lęku, drażliwość, zaburzenia snu, bezsenność, senność, dezorientacja, halucynacje, stany depresyjne, parestezje, szum w uszach, w pojedynczych przypadkach – śpiączka, drgawki, dyskineza, zmiany zachowania.

Ze strony układu oddechowego: skurcz oskrzeli u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i inne leki przeciwbólowe niesteroidowe.

Ze strony narządów wzroku: zaburzenia widzenia i akomodacji, midriaza, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, suchość oczu.

Ze strony metabolizmu i odżywiania: kwasica metaboliczna z wysokim przerostem anionowym.

Przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerostem anionowym jako następstwo kwasicy pirorlutaminowej obserwowano u pacjentów z czynnikami ryzyka stosujących paracetamol (patrz sekcja „Szczególne wskazania”). Kwasica pirorlutaminowa może wystąpić w wyniku niskiego poziomu glutationu u tych pacjentów.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, nadkwaśność, suchość w ustach, dyskomfort i ból w nadbrzuszu, zaparcia, biegunka, wzdęcia, anoreksja, owrzodzenia, nadmierna produkcja śliny, krwawienie, podrażnienie błon śluzowych.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby, hipertransaminazemia, zazwyczaj bez żółtaczki, nekroza wątroby (przy stosowaniu wysokich dawek).

Ze strony układu endokrynnego: hipoglikemia, aż do śpiączki hipoglikemicznej.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: anemia, w tym hemolityczna, sulfohemoglobinemia i metemoglobinemia (cyjanозa, duszność, ból w okolicy serca), trombocytopenia, agranulocytoza, siniaki lub krwawienia, neutropenia, leukopenia, pancytopenia.

Ze strony nerek i układu moczowego: nefrotoksyczność, nefryt śródmiąższowy, martwica naczyń włosowatych, dysuria, zatrzymanie moczu i trudności z oddawaniem moczu, kolka nerkowa, niewydolność nerek.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: nadciśnienie tętnicze, tachykardia, bradykardia, arytmia, duszność, ból w klatce piersiowej, napady dławicy piersiowej.

Inne: ogólne osłabienie, niedobór samopoczucia.

W przeciwieństwie do leków przeciwhistaminowych drugiej generacji, stosowanie feniraminy nie wiąże się z wydłużeniem odcinka QT i arytmiami serca.

Termin ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 4 g w saszetce; po 10 saszetek w pudełku kartonowym;

po 4 g w saszetce; po 5 par saszetek w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Bez recepty.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.