Grandazol®

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO LECZNICZEGO GRANDAZOL® (GRANDAZOL)

Skład:

Substancje czynne: ornidazol; lewofloksacyna;

1 ml roztworu zawiera ornidazolu 5 mg, lewofloksacyny 2,5 mg;

Substancje pomocnicze: edetatu sodu dwuwartościowego, chloridu sodu, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta bezbarwna lub jasnożółta ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Lewofloksacyna, kombinacje z innymi środkami przeciwbakteryjnymi.

Kod ATC J01R A05.

Właściwości farmakologiczne.

Levofloksacyna

Farmakodynamika.

Levofloksacyna – syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów, S-enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania

Jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów levofloksacyna działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazę IV.

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika

Stopień aktywności przeciwbakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności

Głównym mechanizmem oporności jest mutacja w genach gyr-A. In vitro występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami.

Ze względu na mechanizm działania zazwyczaj nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a lekami przeciwbakteryjnymi innych klas.

Zakres działania przeciwbakteryjnego

Stopień oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków. Wskazane jest uzyskanie lokalnych informacji dotyczących oporności mikroorganizmów, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. Należy skonsultować się ze specjalistą, jeśli lokalna częstość występowania oporności jest taka, że korzyść z zastosowania leku, przynajmniej w przypadku niektórych typów zakażeń, jest wątpliwa.

Inne dane

Infekcje szpitalne spowodowane przez P. aeruginosa mogą wymagać terapii skojarzonej.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po dożylnej i doustnej podaniu.

Po podaniu dożylnym lek gromadzi się w błonie śluzowej oskrzeli, wydzielinie oskrzegowej, tkance płuc (stężenie w płucach przekracza stężenie w osoczu krwi) oraz w moczu. Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Rozkład

Około 30–40 % lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza krwi. Kumulacja lewofloksacyny przy wielokrotnym stosowaniu dawki 500 mg raz na dobę jest praktycznie nieznaczna. Mała, ale przewidywalna akumulacja występuje po podawaniu dawki 500 mg dwa razy na dobę. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 3 dni.

Przenikanie do tkanek i płynów ustrojowych

Przenikanie do błony śluzowej oskrzeli i wydzieliny oskrzegowej, tkanki płuc

Maksymalne stężenie lewofloksacyny w błonie śluzowej oskrzeli i wydzielinie oskrzegowej po podaniu doustnym dawki 500 mg wynosiło odpowiednio 8,3 μg/g i 10,8 μg/ml. Osiągane były one w ciągu jednej godziny po podaniu leku.

Przenikanie do tkanki płuc

Maksymalne stężenie lewofloksacyny w tkance płuc po podaniu doustnym dawki 500 mg wynosiło około 11,3 μg/g i osiągane było po 4–6 godzinach od podania leku. Stężenie w płucach przekracza stężenie w osoczu krwi.

Przenikanie do zawartości pęcherza moczowego

Maksymalne stężenie lewofloksacyny 4–6,7 μg/ml w zawartości pęcherza moczowego osiągane było po 2–4 godzinach po podaniu leku, po 3 dniach stosowania dawki 500 mg raz lub dwa razy na dobę, odpowiednio.

Przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego

Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Przenikanie do tkanki prostaty

Po podaniu 500 mg lewofloksacyny raz na dobę przez 3 dni średnie stężenie w tkance prostaty wynosiło odpowiednio 8,7 μg/g, 8,2 μg/g i 2 μg/g po 2 godzinach, 6 godzinach i 24 godzinach; średni współczynnik stężenia prosta/plazma wynosił 1,84.

Stężenie w moczu

Średnie stężenie w moczu po 8–12 godzinach od pojedynczego doustnego podania dawki 150 mg, 300 mg oraz 500 mg lewofloksacyny wynosiło odpowiednio 44 mg/l, 91 mg/l oraz 200 mg/l.

Biotransformacja

Lewofloksacyna ulega bardzo niewielkiej metabolizacji. Metabolitami są dimetylo-lewofloksacyna oraz N-utlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5 % ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnym lewofloksacyna jest wydalana z osocza krwi stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85 % podanej dawki).

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnym i doustnym, co wskazuje na wzajemną zastępowalność tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość

Lewofloksacyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 50–600 mg.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Niewydolność nerek wpływa na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej czynności nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a wydłużają się okresy półtrwania.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodych pacjentów i pacjentów w wieku podeszłym, z wyjątkiem różnic związanych z klirensami kreatyniny.

Różnice płciowe

Oddzielna analiza u pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów, aby różnice te miały znaczenie kliniczne.

Ornidazol

Farmakodynamika.

Mechanizm działania ornidazolu wiąże się z uszkodzeniem struktury DNA w wrażliwych mikroorganizmach. Ornidazol jest aktywny wobec Trichomonas vaginalis, Entamoeba histolytica, Giardia lamblia (Giardia intestinalis), a także niektórych bakterii beztlenowych, takich jak Bacteroides, Fusobacterium spp.; beztlenowych bakterii Gram-ujemnych Clostridium spp., wrażliwych szczepów Eubacterium spp.; beztlenowych bakterii Gram-dodatnich Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp.

Łatwo przenika do komórki mikroobronej i, wiążąc się z DNA, zaburza proces replikacji.

Farmakokinetyka.

Ornidazol dobrze przenika przez barierę krew-mózg i łożyskową, dostaje się do płynu mózgowo-rdzeniowego i żółci; wydzielany jest z mlekiem matki. Po podaniu dożylnym w dawce 15 mg/kg oraz przy dalszym podawaniu w dawce 7,5 mg na 1 kg masy ciała co 6 godzin stężenie równowagowe wynosi 18–26 μg/ml. W organizmie metabolizuje się około 30–60 % leku poprzez hydroksylację, utlenienie i glukuronidację.

Wydalanie. Ornidazol wydzielany jest głównie z moczem (60–80 %), z czego około 20 % w postaci niezmienionej, 6–15 % – z kałem.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie mieszanych infekcji dróg moczowo-płciowych wywołanych drobnoustrojami (mikroorganizmami i pierwotniakami) wrażliwymi na składniki leku.

Leczenie ostrych infekcji dróg oddechowych.

Profilaktyka powikłań zapalno-ropnych po zabiegach operacyjnych narządów jamy brzusznej.

Profilaktyka powikłań zapalno-ropnych po zabiegach ginekologicznych.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę lub inne fluorochinolony, ornidazol lub inne pochodne nitroimidazolu oraz inne składniki leku;
• niedobór glukoza-6-fosforanodehydrogenazy;
• organiczne choroby układu nerwowego środkowego, padaczka, stwardnienie rozsiane;
• dolegliwości związane z działaniami niepożądanymi ze strony ścięgien po wcześniejszym stosowaniu chinolonów;
• zaburzenia krążenia, patologiczne zmiany krwi lub inne anomalie hematologiczne;
• przewlekłe alkoholizm;
• wiek dziecięcy (do 18. roku życia);
• ciąża;
• okres karmienia piersią.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Lewofloksacyna.

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne

Nie stwierdzono farmakokinetycznej interakcji lewofloksacyny z teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi oraz innymi środkami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probenicyd i cytydyna

Probenicyd i cytydyna statystycznie istotnie wpływają na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cytydyny i o 34% w obecności probenicydu. Dzieje się tak, ponieważ oba leki mogą blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak przy dawkach badanych w trakcie badań, mało prawdopodobne jest, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenicyd i cytydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja

W badaniach klinicznych farmakologii wykazano, że przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z węglanem wapnia, dicygoxinem, glibenklamidem, ranitydyną nie stwierdzono klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny.

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) donoszono o zwiększeniu wartości testów krzepnięcia (czas protrombinowy/międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Z tego względu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować parametry krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające odstęp QT

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klas IА i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, neuroleptyki) [patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności. Wydłużenie odstępu QT”].

Inna informacja

Lewofloksacyna nie wpływa na farmakokinetykę teofliny, która metabolizowana jest głównie za pomocą CYP1A2, dlatego można uznać, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Ornidazol.

Przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwkrzepnączymi pośrednimi ornidazol potęguje działanie przeciwkrzepnące kumaryn (warfaryna i inne), co wymaga odpowiedniego dostosowania ich dawek. Ornidazol wydłuża działanie miorelaksacyjne bromku wekuronium.

Stężenie leku zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z induktorami enzymów mikrosomalnych (fenobarbital, ryfampicyna) i zwiększa się przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami mikrosomalnych układów wątroby, w szczególności z blokerami receptorów H2 (cytydyna).

Przy stosowaniu z innymi pochodnymi 5-nitroimidazolu donoszono o pojedynczych przypadkach zapalenia nerwów obwodowych, depresji psychicznej, napadów podobnych do padaczki.

W przeciwieństwie do innych pochodnych nitroimidazolu ornidazol nie hamuje aldehydodehydrogenazy i dlatego jest kompatybilny z alkoholem.

Szczególności stosowania.

Z ostrożnością i tylko w przypadku wyraźnych wskazań stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby oraz u pacjentów w podeszłym wieku.

Podczas całego okresu leczenia należy kontrolować funkcję nerek i wątroby.

Podczas stosowania leku należy powstrzymać się od spożycia alkoholu.

W okresie stosowania leku pacjenci powinni przyjmować odpowiednią ilość płynów w celu zapobiegania krystalurii.

Należy unikać stosowania lewofloksacyny u pacjentów, u których w wywiadzie występują poważne działania niepożądane związane z przyjmowaniem leków chinolonowych i fluorochinolonowych (patrz rozdział „Działania niepożądane”). Leczenie takich pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać tylko wtedy, gdy nie ma alternatywnych metod leczenia, po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka (patrz również rozdział „Przeciwwskazania”).

Ryzyko oporności

U Staphylococcus aureus opornego na metycylinę (MRSA) istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współoporności na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, w których wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę (i zazwyczaj, gdy stosowanie zalecanych leków przeciwbakteryjnych w leczeniu infekcji MRSA jest uznawane za niemożliwe).

Oporność Escherichia coli, najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych, na fluorochinolony różni się w poszczególnych krajach Unii Europejskiej. Przy przepisywaniu lewofloksacyny lekarze powinni brać pod uwagę lokalny poziom oporności Escherichia coli na fluorochinolony.

Przedłużające się, powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane

Zgłaszano rzadkie, przedłużające się (kilka miesięcy lub lat), powodujące niepełnosprawność, potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane, wpływające na różne układy organizmu (układ ruchu, układ nerwowy i psychiczny, narządy zmysłów), u pacjentów przyjmujących chinolony lub fluorochinolony, niezależnie od ich wieku i obecności czynników ryzyka. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów i/lub symptomów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego należy natychmiast przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i skontaktować się z lekarzem.

Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgna

Zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgna (szczególnie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, może wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami, a nawet kilka miesięcy po zakończeniu przyjmowania leku. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i zerwania ścięgna zwiększa się u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w dawce dobowej 1000 mg, u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z niewydolnością nerek, u pacjentów po przeszczepieniu narządów miąższowych oraz u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy. Należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów i fluorochinolonów. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk lub zapalenie stawów) leczenie lewofloksacyną należy natychmiast przerwać i rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą kończynę należy odpowiednio leczyć (np. zapewnić unieruchomienie). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Zakażenia spowodowane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie (w ciężkich przypadkach) trwała i/lub krwista, podczas lub po leczeniu lekiem Grandazol® (w tym kilka tygodni po leczeniu) może być objawem choroby spowodowanej przez Clostridium difficile (CDAD). Ciężkość przebiegu CDAD waha się od łagodnego stanu do stanu zagrażającego życiu. Najcięższą formą tej choroby jest kolit pseudobłoniasty (patrz rozdział „Działania niepożądane”). Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów, u których rozwija się ciężka forma biegunki podczas lub po leczeniu lewofloksacyną. W przypadku podejrzenia kolitu pseudobłoniastego należy natychmiast przerwać infuzję leku Grandazol® i natychmiast rozpocząć odpowiednie leczenie (np. doustne podawanie wancomycyny). Środki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz rozdział „Przeciwwskazania”). Jak i inne chinolony, należy stosować z najwyższą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych (np. pacjenci z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego), podczas jednoczesnej terapii fenbufenem i podobnymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), np. teofiliną. W przypadku wystąpienia drgawek należy przerwać leczenie lekiem.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub wykrytym niedoborem aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy mogą być skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia lekami przeciwbakteryjnymi z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę należy stosować u nich z ostrożnością i stale monitorować ryzyko wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z osłabioną funkcją nerek (niewydolnością nerek) (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości (nadwrażliwość)

Lewofloksacyna może prowadzić do poważnych, potencjalnie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do szoku anafilaktycznego), w pojedynczych przypadkach już po podaniu pierwszej dawki leku (patrz rozdział „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy przerwać przyjmowanie leku, skontaktować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie działania niepożądane skórne

Zgłaszano rozwój ciężkich działań niepożądanych skórnych, które mogą mieć śmiertelny skutek, w tym martwicę nabłonka toksyczną (znana również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona oraz reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (zespół DRESS), u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz rozdział „Działania niepożądane”). Przy przepisywaniu leczenia lewofloksacyną należy uprzedzić pacjentów o objawach i symptomach ciężkich reakcji skórnych i przeprowadzać dokładne monitorowanie stanu. W przypadku pojawienia się pierwszych objawów i symptomów świadczących o tych reakcjach, należy natychmiast przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli podczas stosowania lewofloksacyny u pacjenta rozwinie się poważna reakcja, taka jak zespół Stevensa-Johnsona, martwica nabłonka toksyczna lub zespół DRESS, leczenie lewofloksacyną u tego pacjenta nie może być nigdy ponownie rozpoczynane.

Wahania poziomu glukozy we krwi

Tak jak przy stosowaniu innych chinolonów, zgłaszano wahania poziomu glukozy we krwi, w tym przypadki hiperglikemii i hipoglikemii, częściej u osób w podeszłym wieku, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy otrzymywali terapię wspomagającą doustnymi lekami hipoglikemizującymi (np. glibenklamidem) lub insuliną. Zanotowano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie poziomu glukozy we krwi (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Jeśli pacjent zgłasza wahania poziomu glukozy we krwi, należy natychmiast przerwać stosowanie leku i rozważyć leczenie alternatywnym lekiem przeciwbakteryjnym, który nie należy do klasy fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Zarejestrowano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny (patrz rozdział „Działania niepożądane”). Aby jej uniknąć, pacjentom nie zaleca się bez szczególnej potrzeby narażania się na silne promienie słoneczne lub na promieniowanie sztucznymi źródłami promieni UV (np. lampy UV „sztuczne słońce”, solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K

Z uwagi na możliwe zwiększenie wyników testów krzepnięcia (czas protrombinowy/międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących Grandazol® w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy kontrolować wyniki testów krzepnięcia, jeśli te leki są stosowane jednocześnie (patrz rozdział „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. W rzadkich przypadkach rozwijały się one do myśli samobójczych i zachowań samodestrukcyjnych, czasem po przyjęciu tylko jednej dawki lewofloksacyny (patrz rozdział „Działania niepożądane”). W przypadku pierwszych objawów lub symptomów wskazujących na te reakcje, pacjentowi należy natychmiast przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i skontaktować się z lekarzem prowadzącym. Lekarz powinien rozważyć leczenie alternatywnym lekiem przeciwbakteryjnym, który nie należy do klasy fluorochinolonów, oraz podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie interwału QT

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia interwału QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużonego interwału QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania interwału QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, makrolidy, neuroleptyki);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci w podeszłym wieku i kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające interwał QT. Z tego powodu należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, pacjentom z tych grup [patrz rozdziały „Sposób stosowania i dawki. Pacjenci w podeszłym wieku”, „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Przedawkowanie”, „Działania niepożądane”].

Neuropatia obwodowa

Zarejestrowano przypadki sensorycznej lub sensoryczno-ruchowej neuropatii obwodowej u pacjentów przyjmujących chinolony lub fluorochinolony, prowadzącej do parestezji, hipestezy, dysestezji lub osłabienia. Pacjentom przyjmującym lewofloksacynę należy zalecić poinformowanie lekarza przed kontynuacją leczenia, jeśli występują objawy neuropatii, w szczególności ból, pieczenie, uczucie mrowienia, zdrętwienie i/lub osłabienie, w celu zapobiegania rozwojowi potencjalnie nieodwracalnych stanów (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

Wzmożenie zaburzeń ze strony ośrodkowego lub obwodowego układu nerwowego może występować w okresie leczenia ornidazolem. W przypadku rozwoju neuropatii obwodowej, zaburzeń koordynacji ruchów (ataksji), zawrotów głowy lub pomrocznienia świadomości należy przerwać leczenie.

Zaburzenia hepatobilinarne

Zarejestrowano przypadki zapalenia wątroby o charakterze martwiczym, aż do niewydolności wątroby zagrażającej życiu, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, np. sepsą (patrz rozdział „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy i symptomy choroby wątroby, takie jak anoreksja, żółtaczka, ciemnienie moczu, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, mają działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po wprowadzeniu na rynek fluorochinolony były związane z poważnymi działaniami niepożądanymi u pacjentów z miastenią gravis, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi interwencji wspomagających oddychanie. Zaleca się nie stosować lewofloksacyny u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

W przypadku wystąpienia jakichkolwiek zaburzeń wzroku lub działań niepożądanych ze strony narządów wzroku podczas przyjmowania lewofloksacyny należy natychmiast skontaktować się z okulistą (patrz rozdziały „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn” oraz „Działania niepożądane”).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie przez dłuższy czas, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych na działanie leku. W przypadku wystąpienia superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Może występować zaostrzenie kandydozy, które będzie wymagać odpowiedniego leczenia.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczność potwierdzenia dodatnich wyników na opioidy uzyskanych w teście przesiewowym przy użyciu bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie ujemnych wyników w diagnostyce bakteriologicznej gruźlicy.

Aneurysma aorty i rozwarstwienie ściany aorty oraz regurgitacja/niewydolność zastawki serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko rozwoju aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, a także regurgitacji zastawek aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Zgłaszano przypadki aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz rozdział „Działania niepożądane”).

W związku z tym fluorochinolony należy stosować tylko po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapii u pacjentów z obciążonym wywiadem rodzinnym (obecność aneurysmy lub wrodzonej wady rozwojowej zastawek serca), u pacjentów z rozpoznaną aneurysmą aorty i/lub rozwarstwieniem ściany aorty, lub z chorobą zastawek serca, lub przy obecności innych czynników ryzyka, a mianowicie:

• czynniki ryzyka rozwoju aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty oraz regurgitacji/niewydolności zastawki serca: choroby tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka rozwoju aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty: choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka rozwoju regurgitacji/niewydolności zastawki serca: zakaźne zapalenie wsierdzia.

Ryzyko aneurysmy aorty i rozwarstwienia ściany aorty oraz ich pęknięcia jest zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących systemowe kortykosteroidy.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, bólu w klatce piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziałie ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku wystąpienia duszności, napadu przyspieszonego rytmu serca lub obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Zaburzenia ze strony układu krwi

U pacjentów z wywiadem zaburzeń układu krwi zaleca się kontrolę białych krwinek, szczególnie podczas powtarzanych cykli leczenia.

Hemodializa

W przypadku przeprowadzania hemodializy należy uwzględnić skrócenie okresu półtrwania i przepisać dodatkowe dawki leku przed lub po hemodializie.

Lit

Stężenie soli litu, kreatyniny, elektrolitów należy kontrolować podczas terapii litem.

Działanie innych leków może być nasilone lub osłabione podczas leczenia ornidazolem.

Zawartość sodu

Ten lek zawiera:

15,4 mmol (lub 355 mg) sodu na dawkę 100 ml;

30,8 mmol (lub 710 mg) sodu na dawkę 200 ml.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Stosowanie jest przeciwwskazane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Niektóre działania niepożądane (np. zawroty głowy/vertigo, sztywność mięśni, drżenie, drgawki, zaburzenia koordynacji, również podczas chodzenia, tymczasowa utrata przytomności, senność, dezorientacja, zaburzenia wzroku i słuchu) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji i szybkość reakcji i w ten sposób zwiększać ryzyko w sytuacjach, w których te cechy mają szczególne znaczenie (np. przy prowadzeniu pojazdów lub pracy z innymi maszynami).

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się dożylnie kroplowo.

Dawka dzienna leku Grandazol® wynosi 100 ml (500 mg ornidazolu i 250 mg lewofloksacyny) – 200 ml (1000 mg ornidazolu i 500 mg lewofloksacyny) w 1–2 podaniach. Czas trwania leczenia i dawkowanie zależą od przebiegu choroby i są ustalane przez lekarza. Po ustabilizowaniu stanu należy przejść na doustne przyjmowanie lewofloksacyny i ornidazolu. Leczenie należy kontynuować przez 48–72 godziny po zniknięciu objawów klinicznych choroby lub po otrzymaniu potwierdzenia laboratoryjnego zaniku patogenu.

Maksymalna dzienna dawka leku Grandazol® – 200 ml (1000 mg ornidazolu i 500 mg lewofloksacyny) w 1–2 podaniach na dobę.

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min (dawkę ustala się na podstawie lewofloksacyny)

1 Po hemodializie lub po przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dawkowanie u pacjentów z uszkodzeniem funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym. Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki. Grandazol®, roztwór do infuzji, podaje się dożylnie powoli w formie kroplówki. Czas podania 100 ml roztworu Grandazol® (500 mg ornidazolu i 250 mg lewofloksacyny) powinien trwać nie krócej niż 60 minut.

W zależności od stanu pacjenta po kilku dniach możliwe jest przejście od podania dożylnego do doustnego w tej samej dawce.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Podobnie jak w przypadku stosowania innych środków przeciwbakteryjnych, zaleca się kontynuowanie leczenia lekiem Grandazol® przynajmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzeniu mikrobiologicznym eliminacji patogenu.

Dzieci.

Stosowanie jest przeciwwskazane.

Nadawka.

Lewofloksacyna. Zgodnie z badaniami toksyczności na zwierzętach lub klinicznymi badaniami farmakologicznymi przeprowadzonymi przy zastosowaniu dawek wyższych niż terapeutyczne, najpoważniejsze objawy, których należy oczekiwać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, to objawy ze strony układu nerwowego centralnego, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, wydłużenie odcinka QT.

Podczas badań pozarejestrowych obserwowano takie działania niepożądane ze strony układu nerwowego centralnego, jak dezorientacja, napady padaczkowe, halucynacje i drżenia.

Ornidazol. Przy przedawkowaniu możliwe są: utrata przytomności, ból głowy, zawroty głowy, drżenie, napady padaczkowe, neuropatia obwodowa, zaburzenia trawienne oraz nasilenie objawów innych działań niepożądanych.

Leczenie. W przypadku przedawkowania stosuje się leczenie objawowe. Należy prowadzić monitorowanie EKG, ponieważ istnieje możliwość wydłużenia odcinka QT. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i przewlekła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, nie są skuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu.

Nie istnieją żadne specyficzne antydoty. W przypadku wystąpienia napadów padaczkowych należy zastosować diazepan.

Niepożądane reakcje.

Niepożądane reakcje są sklasyfikowane według klas narządów i układów organizmu zgodnie z MedDRA.

Częstotliwość występowania określono następująco: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), nieczęsto (≥ 1/1000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstotliwość nieznana (nie można oszacować częstotliwości na podstawie dostępnych danych).

1 Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idowe mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

2 Reakcje błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

* Zgłaszano niektóre przypadki bardzo rzadkich, długotrwałych (kilka miesięcy lub lat), inwalidzujących i potencjalnie nieodwracalnych poważnych działań niepożądanych wpływających na różne układy narządów (w tym takie reakcje jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artrodynea, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu), powiązane z zastosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, niezależnie od obecności czynników ryzyka (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

** Zgłaszano przypadki rozwoju aneurysmatyki i rozwarstwienia ściany aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Do innych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem fluorochinolonów należy występowanie napadów porfirii u pacjentów chorych na porfirię.

Stosowanie jakichkolwiek środków przeciwbakteryjnych może prowadzić do zaburzeń związanych z wpływem na normalną mikroflorę organizmu ludzkiego. Z tego powodu może rozwinąć się infekcja wtórna, wymagająca dodatkowego leczenia.

Termin ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci i chronionym przed światłem w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC. Nie zamrażać.

Niezgodność.

Nie wolno mieszać leku z innymi roztworami do wstrzykiwań podczas podawania.

Opakowanie.

Po 200 ml w butelce; 1 butelka w kartonie.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

TOV „Yuria-Farm”.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 18030, obwód czarczyński, miasto Czerczeski, ul. Kozarska 108. Tel.: (044) 281-01-01.