Glutalit

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku GLUTALIT (GLUTALIT)

Skład:

substancja czynna: litu γ-hydroglutaminian;

1 kapsułka zawiera litu γ-hydroglutaminianu (w przeliczeniu na 100 % suchą substancję) – 300 mg;

substancje pomocnicze: skrobi ziemniaczanej, stearynian magnezu;

w skład kapsułki wchodzi: żelatyna, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać lecznicza. Kapsułki.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde żelatynowe kapsułki z nakrywką i korpuskiem białego koloru. Zawartość kapsułek – proszek biały lub prawie biały o lekkim zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki psycholeptyczne. Środki przeciwwypadkowe. Preparaty litu.

Kod ATX N05A N01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Jony litu wpływają na transport jonów sodu w neuronach, zwiększają wewnątrzkomórkowe dezaminowanie noradrenaliny, co zmniejsza jej wolną ilość, oraz zwiększają wrażliwość neuronów na działanie dopaminy. Glutaminian występuje w dużych ilościach w tkance mózgowej i uczestniczy w procesach transaminacji oraz wiązania amoniaku, co znacząco zwiększa efekt terapeutyczny jonów litu. W wyniku tego lek wykazuje wyraźny efekt normotymiczny.

Farmakokinetyka.

Lek dobrze wchłania się z jelita cienkiego i równomiernie rozprowadza w organizmie. Przenika przez barierę krew–mózg i łożysko, przenika do mleka matki. Wydzielany jest z moczem drogą filtracji, 4/5 podanej dawki ulega resorpcji. Okres półwydalenia wynosi około 24 godziny. W przypadku zmniejszenia napływu jonów sodu do organizmu obserwuje się wydłużenie okresu półwydalenia litu.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie fazy maniakalnej dwubiegunowego zaburzenia afektywnego oraz zapobieganie nawrotom tych zaburzeń;
• zapobieganie depresji u pacjentów z jednobiegunowymi zaburzeniami afektywnymi.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na składniki leku;
• ciężkie choroby serca i naczyń z objawami dekompensacji oraz zaburzeniami przewodnictwa mięśnia sercowego, zespół Brugadady (w tym w wywiadzie rodzinnym);
• dysfunkcja tarczycy;
• hiponatremia (w tym przy diecie ubogiej w sód, odwodnieniu, chorobie Addisona);
• ciężkie zaburzenia funkcji nerek, niewydolność nerek.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje zwiększające stężenie litu we krwi i ryzyko toksyczności:

• wszelkie leki mogące prowadzić do zaburzeń funkcji nerek – możliwe zwiększenie stężenia litu we krwi i rozwój związanej z tym toksyczności. Jeśli nie można uniknąć stosowania takiego leku, zaleca się monitorowanie stężenia litu we krwi i w razie potrzeby dostosowanie jego dawki;
• antybiotyki (metronidazol, tetracyklina, ko-trimoksazol, trimetoprim) – objawy zatrucia litem mogą wystąpić nawet przy niskim stężeniu litu we krwi podczas stosowania ko-trimoksazolu lub trimetoprimu;
• niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAID) (w tym selektywne inhibitory COX-2 ) – należy częściej kontrolować stężenie litu w surowicy na początku i przy odstawianiu NSAID;
• inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), blokery receptorów angiotensyny;
• środki moczopędne (w tym ziołowe preparaty ) – możliwe zmniejszenie klirensu nerkowego litu, rozwój hiponatremii i w konsekwencji zatrucia litem. Stosowanie diuretyków (szczególnie tiazydowych ) jest niebezpieczne i należy go unikać. Uważa się, że diuretyki pętlowe (np. furosemid i bumetanid ) słabiej wpływają na podwyższenie stężenia litu we krwi; przed ich zastosowaniem należy zmniejszyć dawkę litu;
• leki wpływające na równowagę elektrolitową , w tym sterydy, mogą zmieniać wydalanie litu, dlatego należy unikać takich kombinacji.

Interakcje zmniejszające stężenie litu we krwi (na skutek zwiększenia klirensu nerkowego litu) – ryzyko zmniejszenia jego skuteczności:

• ksantyny (teofilina, kofeina);
• produkty zawierające znaczną ilość sodu (np. wodorowęglan sodu );
• moczopędne o działaniu osmotycznym oraz inhibitory karboanhydrazy;
• preparaty mocznika;
• dapaglifyflozyna .

Interakcje wywołujące neurotoksyczność:

• leki przeciwpsychotyczne (szczególnie haloperidol w wysokich dawkach, flupentiksol, diazepan, tiorydazyna, flufenazyna, chloropromazyna i klozapina ) – możliwe rozwinięcie się ciężkiej neurotoksyczności z objawami takimi jak dezorientacja, apatia, drżenie, objawy pozapiramidowe, mioklonus. W niektórych opisanych przypadkach obserwowano podwyższone stężenie litu. Zaleca się odstawienie obu leków przy pierwszych oznakach neurotoksyczności;
• metildopa;
• pochodne tryptanu oraz/lub lekami serotonergicznych antydepresyjnych , takimi jak inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (np. fluwoksamina , fluoksetyna ) – ta kombinacja może sprowokować zespół serotonergowy, w którym należy natychmiastowo przerwać leczenie tymi lekami;
• blokery kanałów wapniowych – możliwe rozwinięcie się neurotoksyczności z objawami takimi jak ataksja, dezorientacja i senność. Stężenie litu we krwi może być podwyższone;
• karbamazepina – możliwe zawroty głowy, senność, dezorientacja oraz objawy móżdżkowe, takie jak ataksja;
• blokery przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (w tym leki rozkurczowe mięśni) – możliwe przedłużenie działania leków rozkurczowych oraz reakcje neurotoksyczne przy terapeutycznych stężeniach litu we krwi.

Inne interakcje

Leki wydłużające odcinek QT: leki przeciwarytmiczne klasy IА (dysopyryd, prokainamid, chinidyna), klasy III (amiodaron, sotalol), tritlenek arsenu, pochodne artemizyniny, mezyloan dolasetronu, meflochina, astemizol, erytromycyna dożylne, amisulpryd, haloperidol, pimozyd, ranolazyna, sertindol, terfenadyna, tiorydazyna. Wymagany jest monitoring EKG.

Topiramate : u zdrowych ochotników zaobserwowano obniżenie ekspozycji systemowej na lit (AUC – o 18 %) podczas stosowania z topiramatem w dawce 200 mg/dobę. U pacjentów z zaburzeniem dwubiegunowym farmakokinetyka litu nie zmieniała się podczas leczenia topiramatem w dawkach 200 mg/dobę; jednak zaobserwowano wzrost ekspozycji systemowej (AUC – o 26 %) po podaniu dawek topiramatu do 600 mg/dobę. Były doniesienia o toksyczności litu przy jednoczesnym stosowaniu z topiramatem. Należy dokładnie monitorować poziom litu w przypadku jednoczesnego stosowania z topiramatem.

Szczególne środki ostrożności.

Zawsze należy stosować leki litowe, w tym Glutalit, w możliwie najniższych dawkach efektywnych.

Przed rozpoczęciem terapii litem oraz w trakcie leczenia należy regularnie kontrolować funkcję nerek, układu sercowo-naczyniowego oraz tarczycy.

Długotrwałe leczenie lekiem należy prowadzić wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku ryzyka do korzyści oraz pod kontrolą funkcji tarczycy co 6 miesięcy (częściej – w przypadku objawów jej pogorszenia); funkcję nerek należy kontrolować co 6 miesięcy (częściej – w przypadku wystąpienia odpowiednich objawów lub u pacjentów z innymi czynnikami ryzyka, takimi jak współistniejące leczenie inhibitorem ACE, lekami przeciwwąchlowymi niesteroidowymi, diuretykami).

Należy pamiętać o możliwości rozwoju hipotyreozu i dysfunkcji nerek przy długotrwałym leczeniu litem. W przypadku nudności, wymiotów, biegunki, nadmiernego pocenia się oraz w innych sytuacjach prowadzących do niedoboru wody i elektrolitów (m.in. surowa dieta, wysoka temperatura otoczenia, infekcje wirusowe, infekcje przewodu pokarmowego) należy dokładnie monitorować dawkę litu i w razie potrzeby dostosować ją, a także zapewnić odpowiednie nawadnianie i dietę w celu utrzymania stabilnego bilansu wodno-elektrolitowego. Należy rozważyć możliwość zawieszenia leczenia litem w przypadku wszelkich chorób współistniejących.

Terapia litem może obniżyć próg padaczkowy i zwiększyć ryzyko wystąpienia neurologicznych działań niepożądanych po elektrowstrząsowej terapii, szczególnie w przypadku współużywania leków obniżających próg padaczkowy lub u pacjentów z padaczką.

Opisywano przypadki łagodnego nadciśnienia wewnątrzczaszkowego, dlatego pacjentów należy uprzedzić o konieczności powiadomienia lekarza o występowaniu przewlekłego bólu głowy i/lub zaburzeń wzroku.

Należy unikać stosowania leków litowych u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, z niekorygowaną hipokaliemią, bradykardią oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT.

Lit należy stosować z ostrożnością u pacjentów w podeszłym wieku, ponieważ wydalanie litu może być obniżone, a efekty toksyczne mogą wystąpić przy stężeniach litu we krwi, które u młodszych pacjentów są zazwyczaj dobrze tolerowane.

Regularny monitoring stężenia litu w surowicy krwi należy przeprowadzać co tydzień po:

• zmianie dawki;
• rozpoczęciu leczenia;
• poważnych chorobach współistniejących;
• istotnych zmianach w spożyciu soli Na+, płynów;
• stosowaniu leków wpływających na klirens litu przez nerki; leków, które mogą zaburzyć równowagę elektrolitową.

Po ustabilizowaniu stężenia litu we krwi kontrolę należy wykonywać co 3 miesiące.

Stosowanie leków litu, w tym Glutalitu, należy przerwać 24 godziny przed dużymi zabiegami chirurgicznymi, natomiast przy mniejszych zabiegach leczenie litem można kontynuować pod warunkiem dokładnego monitorowania bilansu wodno-elektrolitowego.

U pacjentów, którzy przeszli operację bariatryczną, może być konieczna niższa dawka utrzymująca litu. Należy dokładnie kontrolować poziom litu z uwagi na ryzyko toksyczności, aż do ustabilizowania masy ciała.

Nagłe przerwanie przyjmowania litu zwiększa ryzyko nawrotu choroby. Dlatego przy odstawianiu leku dawkę należy stopniowo zmniejszać przez co najmniej 4 tygodnie. Pacjentów należy uprzedzić o ryzyku nawrotu w przypadku nagłego przerwania leczenia.

Zespół Brugadы. Lit może ujawnić lub nasilić zespół Brugadы, chorobę dziedziczną związaną z patologią kanałów sodowych kardiomiocytów, charakteryzującą się typowymi zmianami w EKG (blokada prawej odnogi pęczka Hisa oraz podniesienie odcinka ST w odchyleniach przedsercowych prawych), co może prowadzić do zatrzymania serca lub nagłej śmierci. Nie zaleca się przepisywania litu pacjentom z znanym zespołem Brugadы lub zespołem Brugadы w wywiadzie rodzinnym. Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów z przypadkami zatrzymania serca lub nagłej śmierci w wywiadzie rodzinnym.

W trakcie leczenia nie wolno spożywać alkoholu.

Zaleca się, aby kobiety w wieku rozrodczym przyjmujące lit stosowały metody antykoncepcji. W przypadku planowanej ciąży zaleca się przerwanie terapii litem.

Pacjentów należy uprzedzić o objawach zatrucia i podać jasne wskazówki dotyczące konieczności natychmiastowego zasięgnięcia pomocy medycznej w przypadku wystąpienia tych objawów.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Lit przenika przez barierę łożyskową.

Stosowanie litu jest przeciwwskazane w okresie ciąży, szczególnie w I trymestrze, ponieważ zwiększa się ryzyko rozwoju wad wrodzonych, szczególnie wad układu sercowo-naczyniowego.

U kobiet ciężarnych stosowanie leku należy kontynuować wyłącznie w przypadku niemożliwości zastosowania leczenia alternatywnego w tym okresie oraz przy istnieniu poważnych ryzyk związanych z odstawieniem terapii litem.

Lit przenika do mleka matki. W razie konieczności stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Podczas leczenia lekiem Glutalit możliwe są zaburzenia ze strony układu nerwowego, obniżenie koncentracji uwagi, dlatego należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów oraz obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Dorosłym stosować w dawce początkowej i utrzymującej 1 kapsułkę (300 mg) 2 razy na dobę (rano i wieczorem) po posiłku, popić 100–150 ml wody. W przypadku niewystarczającego efektu terapeutycznego dawkę początkową można stopniowo zwiększać, jednak nie powinna ona przekraczać maksymalnej dawki dopuszczalnej, która wynosi 2,1 g (7 kapsułek) na dobę. Po osiągnięciu efektu terapeutycznego dawkę należy zmniejszyć do dawki utrzymującej – 1 kapsułka (300 mg) 2 razy na dobę. Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby.

Maksymalna dopuszczalna stężenie litu w surowicy krwi – 1,6 mmol/l.

Podczas leczenia należy stale monitorować stężenie litu w surowicy krwi.

Dzieci.

Stosowanie leku u dzieci jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Ostre

Ryzyko jednorazowego ostrego przedawkowania litu jest zazwyczaj niewielkie i objawia się słabo wyrażonymi objawami niezależnie od stężenia litu w surowicy krwi. Cięższe objawy mogą wystąpić przy zwolnionym wydalaniu leku z powodu zaburzeń funkcji nerek. Dawka śmiertelna przy jednorazowym ostrym przedawkowaniu prawdopodobnie przekracza 5 g.

Przewlekłe

Każde przedawkowanie u pacjentów poddawanych stałemu leczeniu litem należy traktować jako potencjalnie poważne.

Intoksikacja litem może również rozwinąć się w wyniku przewlekłej kumulacji z następujących przyczyn: ostra lub przewlekła przedawkowanie, odwodnienie (np. spowodowane współistniejącymi chorobami), pogorszenie funkcji nerek, interakcje lekowe (np. diuretyki tiazydowe lub niesteroidowe leki przeciwzapalne).

Ryzyko intoksykacji litem wzrasta u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, cukrzycą, chorobami współistniejącymi, schizofrenią.

Objawy.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, anoreksja.

Zaburzenia układu nerwowego: osłabienie mięśni, zaburzenia koordynacji, osłabienie, senność/hamowanie, zawroty głowy, dezorientacja, ataksja, nieostre widzenie, niestagmus, szum w uszach, dysartria, drżenie typu trzęsienia, fasykulacje, drgawki, mioklonus, zaburzenia pozapiramidowe, nietrzymanie moczu i/lub kału, nasilone pobudzenie z późniejszym stertorem.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: arytmię serca, w tym blokadę węzła zatokowego, zatokową i węzłową bradykardię, blokadę AV, zmiany na EKG (spłaszczenie/inwersja fal T, wydłużenie odcinka QT), hipotensję tętniczą lub rzadziej – nadciśnienie, kolapsem cyrkulacyjnym.

Inne: odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe, polidypsja, poliuria, niewydolność nerek.

Przy stężeniu litu w surowicy krwi powyżej 2–3 mmol/l możliwe jest wydzielanie dużych ilości moczu hipotonicznego oraz niewydolność nerek, nasilenie dezorientacji, drgawki, śpiączka i skutek śmiertelny.

Leczenie: przerwanie stosowania litu, dokładny monitoring stężenia litu we krwi. Diuretyków nie należy stosować. Wszyscy pacjenci powinni pozostawać pod dokładnym nadzorem lekarza przez co najmniej 24 godziny. Wymagany jest monitoring EKG, korekta nadciśnienia tętniczego.

Węgiel aktywny nie adsorbuje litu. W razie potrzeby przeprowadzić przemywanie żołądka. W przypadku ciężkiej intoksykacji litem wskazany jest hemodializa (szczególnie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami ze strony układu nerwowego, z niewydolnością nerek). Hemodializę należy przeprowadzać aż do ustania wykrywalności litu w surowicy krwi lub w płynie dializacyjnym.

Efekty uboczne.

Preparat jest zazwyczaj dobrze tolerowany. Poważne działania niepożądane po stosowaniu Glutalitu występują rzadko i są zazwyczaj związane z wysokimi dawkami leku i/lub długotrwałym leczeniem.

Na początku terapii możliwe są zawroty głowy, nudności, uczucie ogólnego niedoboru samopoczucia, które w większości przypadków ustępują w ciągu pierwszych dni leczenia. Drobny drżenie rąk, poliuria, niewielkie uczucie pragnienia mogą utrzymywać się.

Układ nerwowy: ból głowy, senność, dezorientacja, drżenie mięśniowe, szczególnie drżenie rąk, zawroty głowy, dysartria, ataksja, niezrozumiała mowa, zaburzenia świadomości (w tym dezorientacja, stupor, śpiączka), zawroty głowy, nieprawidłowe odruchy (w tym nadaktywność odruchów ścięgnistych), drgawki, mioklonus, łagodne nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, objawy pozapiramidowe (w tym atetoz, parkinsonizm), obwodowa neuropatia czuciowo-ruchowa, kierunkowe drżenie gałek ocznych, miastenia gravis, zaburzenia pamięci, encefalopatia, złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół serotonergiczny, nietrzymanie moczu i kału. Przy długotrwałym stosowaniu leków zawierających lit możliwe są umiarkowane zaburzenia poznawcze.

Układ sercowo-naczyniowy: wydłużenie odcinka QT, czasem związane z rozwojem tachyarytmii komorowej lub arytmii typu torsade de pointes, co może prowadzić do migotania komór, zatrzymania serca i nagłej śmierci; arytmia, bradykardia, dysfunkcja węzła zatokowego, zmiany na EKG, takie jak odwracalne spłaszczenie/inwersja fali T, blokada AV, kardiomiopatia; nadciśnienie tętnicze, obwodowy upadek krążenia, obrzęki, zespół Raynauda, zespół Brugadы (ujawnienie/wzostryczenie) (częstość nieznana).

Układ pokarmowy: próchnica, zapalenie żołądka, nudności, wymioty, biegunka, dyskomfort/ból brzucha, suchość w ustach, nadmierne wydzielanie śliny, anoreksja, dysgezja.

Układ moczowy: polidypsja i/lub poliuria, niefogenny cukrzyca niesłodka (zazwyczaj odwracalna po odstawieniu litu); zmiany histologiczne w nerkach z włóknieniem śródmiąższowym i zaburzeniami funkcji nerek po długotrwałym stosowaniu litu, zespół nerczynowy.

Skóra i tkanka podskórna: łysienie, trądzik/wysypka przypominająca trądzik, nasilenie lub rozwój łuszczycy, świąd, wysypka alergiczna, hiperkeratoza, zapalenie mieszków włosowych, owrzodzenia skóry, reakcja likenoidalna, lekowa reakcja z eozynofilią i objawami systemowymi.

Układ内分泌owy: zaburzenia funkcji tarczycy, w tym eutyreoidealne wole i/lub hypotyreozę, nadczynność tarczycy, toksykoza tarczycy, nadczynność przytarczyc, gruczolak przytarczycy, nadżłobienie przytarczyc (częstość nieznana); hiperkalcemia (bardzo często), hiper magnesemia.

Układ ruchu: osłabienie mięśni, ból stawów, ból mięśni.

Układ rozrodczy: zaburzenia seksualne.

Układ odpornościowy: podwyższenie miana przeciwciał antyjądrowych, zapalenie naczyń alergiczne.

Organy zmysłu: skotoma, zaburzenia wzroku, w tym nieostrość widzenia.

Krew i układ chłonny: leukocytoza/leukopenia, anemia.

Zaburzenia metabolizmu: zmniejszenie/zwiększenie masy ciała, hiperglikemia.

Działania niepożądane wywołane litem są bardziej nasilone u pacjentów starszych niż u młodszych, mimo takiej samej stężenia litu w osoczu krwi.

W przypadku wystąpienia dowolnej z powyższych działań niepożądanych leczenie należy natychmiast przerwać.

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Automatycznego Systemu Informacyjnego Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://аіsf.dec.gov.ua.

Termin ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania. W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25°C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w blistrze, po 2 lub 5 blisterów w opakowaniu.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka Akcyjna Publiczna „Ośrodek Naukowo-Wytwarzalny „Borszczahowski Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.