Glukosol

INSTRUKCJA dot. stosowania leczniczego leku GLUKOSOL (GLUCOSOL)

Skład:

substancje czynne: chlorowodorek sodu; chlorowodorek potasu; chlorek wapnia dwuwodny; glukoza;

100 ml roztworu zawiera: chlorowodorku sodu 0,86 g; chlorowodorku potasu 0,03 g; chlorku wapnia dwuwodnego 0,032 g; glukozy monohydrat 0,100 g;

substancja pomocnicza: woda do wstrzykiwań.

Skład jonowy: mmol/l: Na+ - 147,2; K+ - 4,0; Ca++ - 2,2; Cl- - 155,6; glukoza monohydrat - 5,05.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysta bezbarwna ciecz; teoretyczna osmolarność 315 mosmol/l.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Roztwory do podawania dożylnego. Elektrolity z węglowodanami.

Kod ATX B05B B02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Glukosol jest źródłem wody, węglowodanów i elektrolitów. Może indukować diurezę w zależności od stanu pacjenta.

Sód, główny kation płynu pozakomórkowego, uczestniczy przede wszystkim w regulacji rozprowadzenia wody, bilansu wodnego oraz ciśnienia osmotycznego płynów organizmu. Sód jest również związany z chlorem i bikarbonianem w regulacji równowagi kwasowo-zasadowej płynów organizmu.

Potas, główny kation płynu wewnątrzkomórkowego, uczestniczy w wykorzystaniu węglowodanów i syntezie białek, jest niezbędny do regulacji przewodnictwa nerwowego oraz skurczu mięśni, szczególnie serca.

Chlorek, główny anion pozakomórkowy, ściśle związany z metabolizmem sodu, a zmiany równowagi kwasowo-zasadowej organizmu odzwierciedlają się w zmianach stężenia chloru. Infuzja dużej ilości jonów chloru może prowadzić do utraty jonów bikarbonianowych, co może spowodować rozwój acidozy.

Wapń, ważny kation, który uczestniczy w tworzeniu kości i zębów (w postaci fosforanu wapnia i węglanu wapnia). W formie zjonizowanej wapń jest niezbędny do działania mechanizmu krzepnięcia krwi, prawidłowej funkcji serca oraz regulacji pobudliwości nerwowo-mięśniowej.

Glukoza jest źródłem węglowodanów, dostarcza substratów do uzupełnienia zapotrzebowania energetycznego, sprzyja wydaleniu substancji toksycznych z organizmu, aktywuje procesy metaboliczne, poprawia funkcję antytoksyczną wątroby, nasila czynność kurczliwą mięśnia sercowego, poszerza naczynia i zwiększa diurezę.

Farmakokinetyka.

Jony Na+ i Cl-, podane za pomocą leku, podlegają tej samej farmakokinetyce, co jony pochodzące z pożywienia. Swobodnie rozprzestrzeniają się we wszystkich narządach, tkankach i przestrzeniach międzykomórkowych oraz wydzielane są podczas filtracji kłębuszkowej w nerkach. W kanalikach zachodzi znaczna reabsorpcja jonów Na+ i Cl-, głównie w pętli Henlego i kanalikach dystalnych, w tym mechanizm blokowania odpowiednio przez moczopędy pętlowe i tiazydowe.

Jony potasu (K+) swobodnie filtrują się w kłębuszkach, ale są niemal całkowicie reabsorbowane w kanalikach proxymalnych, a jedynie 10% odfiltrowanych jonów K+ jest wydzielanych. Sekrecja w kanalikach dystalnych i kanalikach zbiorczych może znacznie zwiększyć eliminację K+. Nerki mają ograniczoną zdolność do utrzymywania stężenia K+. Dlatego, gdy stężenie Na+ w kanalikach dystalnych jest wysokie, utrata K+ może być znaczna i może rozwinąć się hipokaliemia. Dlatego też obecność K+ w leku jest uzasadniona.

Homeostaza jonów wapnia (Ca++) jest dobrze kontrolowana przez hormony i rzadko wymaga interwencji klinicznej w postaci dożylnej infuzji roztworu.

Glukoza po podaniu dożylnej przechodzi do narządów i tkanek, gdzie ulega fosforylacji i przekształca się w glukozo-6-fosforan, który aktywnie uczestniczy w różnych etapach metabolizmu organizmu. Zapasy glukozy są magazynowane w komórkach tkanek w postaci glikogenu.

Po podaniu lek szybko rozprzestrzenia się w tkankach organizmu. Wydzielany jest z moczem, niewielka część – z kałem i żółcią.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Kwasica metaboliczna.

Hipowolemia oraz głównie zewnętrzna dehydratacja spowodowana długotrwałym wymiotowaniem, biegunką, znacznymi oparzeniami, odmrożeniami, zapaleniem otrzewnej, ciężkimi chorobami zakaźnymi, stanami wstrząsowymi, kolapsem, w czasie zabiegów operacyjnych oraz w okresie popooperacyjnym.

Przeciwwskazania.

• Hiperhydratacja;
• hiperwolemia;
• hiperkaliemia;
• niedostateczność sercowo-naczyniowa w fazie dekompensacji;
• oliguria i anuria;
• zaburzenia homeostazy;
• obrzęk mózgu i płuc;
• urazy czaszki;
• krwawienie do mózgu;
• alkaloza metaboliczna;
• cukrzyca;
• leczenie wysokimi dawkami kortykosteroidów;
• tromboflebita;
• ostra niewydolność nerek;
• hiperkoagulacja;
• nadwrażliwość na glukozę oraz inne składniki preparatu.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Możliwe zwiększenie retencji sodu w organizmie przy jednoczesnym stosowaniu następujących leków: niesteroidowych leków przeciwzapalnych, androgenów, hormonów anabolicznych, estrogenów, kortykotropiny, mineralokortykoidów, wazodylataktorów lub blokerów kanałów wapniowych.

Przy stosowaniu razem z moczopędnymi zatrzymującymi potas, inhibitorami ACE i preparatami potasu nasila się ryzyko rozwoju hiperkaliemii.

W połączeniu z glikozydami nasili się prawdopodobieństwo ich efektów toksycznych.

Pod wpływem diuretyków tiazydowych i furosemidu tolerancja na glukozę obniża się. Insulina sprzyja przenikaniu glukozy do tkanek obwodowych, stymuluje powstawanie glikogenu, syntezę białek i kwasów tłuszczowych. Roztwór glukozy zmniejsza toksyczne działanie pirazynamidu na wątrobę.

Szczególne środki ostrożności.

Podczas długotrwałej terapii dożylnej należy regularnie kontrolować wskaźniki laboratoryjne i oceniać stan kliniczny pacjenta w celu monitorowania stężenia elektrolitów oraz równowagi wodno-elektrolitowej co 6 godzin (w zależności od szybkości infuzji).

Stosowanie roztworów dożylnych może prowadzić do przeciążenia płynem i/lub roztworem, nadciśnienia osmotycznego, zastoju oraz obrzęku płuc. Ryzyko rozwoju rozcieńczenia jest odwrotnie proporcjonalne do stężenia elektrolitów. Ryzyko rozwoju przeciążenia roztworem, prowadzącego do zjawisk zastoinych z obrzękami obwodowymi i obrzękiem płuc, jest wprost proporcjonalne do stężenia elektrolitów.

Z uwagi na zawartość jonów sodu, roztwór należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek i niewydolnością sercowo-naczyniową, z zastojową niewydolnością serca, szczególnie w okresie pooperacyjnym lub u pacjentów w podeszłym wieku, a także u pacjentów ze stanami klinicznymi towarzyszącymi zatrzymaniu sodu i obrzękami.

Roztwory zawierające sód należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących kortykosteroidy lub kortykotropinę.

Zawartość potasu wymaga ostrożności przy stosowaniu roztworu u pacjentów z chorobami serca, hiperkaliemią, ciężką niewydolnością nerek oraz stanami klinicznymi towarzyszącymi zatrzymaniu potasu w organizmie.

Podawanie wapnia należy prowadzić pod kontrolą EKG, szczególnie u pacjentów przyjmujących doustnie cyfusydy. Stężenia wapnia w surowicy krwi nie zawsze odzwierciedlają poziom wapnia w tkankach.

U pacjentów z obniżoną funkcją wydzielniczą nerek podawanie roztworu może prowadzić do zatrzymania sodu lub potasu.

Obecność jonów wapnia wymaga ostrożności w przypadku jednoczesnego stosowania z lekami krwi ze względu na możliwość wystąpienia krzepnięcia.

Wapń dożylne należy podawać z szczególną ostrożnością pacjentom otrzymującym glikozydy serca.

Ten roztwór przeznaczony jest do stosowania dożylnego z użyciem sterylnego wyposażenia. Zaleca się zmianę systemu dożylnej co najmniej co 24 godziny.

Roztwór należy stosować tylko wtedy, gdy jest klarowny, a fiolka jest szczelna.

Lekarz powinien również brać pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych związanych z lekami stosowanymi jednocześnie z roztworem Glukosol.

W przypadku wystąpienia działania niepożądanego należy przerwać infuzję, ocenić stan pacjenta i podjąć niezbędne działania terapeutyczne.

Podczas podawania w dużych dawkach należy kontrolować osmolarność, zawartość elektrolitów i glukozy w osoczu krwi i w moczu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u kobiet w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Lek można stosować wyłącznie w warunkach szpitalnych.

Sposób stosowania i dawki.

Roztwór przeznaczony wyłącznie do wstrzykiwania dożylnej. Dawkowanie ustala lekarz w zależności od wieku, masy ciała, stanu klinicznego pacjenta oraz wyników badań laboratoryjnych.

Lek należy podawać dożylnie strumieniowo lub kroplowo. W ciężkich postaciach choroby (szok hipowolemiczny, szok septyczny, niedostateczna perfuzja kapilarna) rozpoczyna się od podania strumieniowego z późniejszym przejściem na podanie kroplowe. W lżejszych postaciach choroby można ograniczyć się do podania kroplowego.

Natychmiastowa terapia rehydratacyjna pacjentów w celu wyprowadzenia ich ze stanu szoku hipowolemicznego wymaga 1-3-godzinnego podania strumieniowego leku. W ciągu pierwszej godziny podaje się roztwór w ilości odpowiadającej 7-10% masy ciała pacjenta. Następnie podanie strumieniowe roztworu zastępuje się podaniem kroplowym z prędkością 40-120 kropel na minutę przez 24-48 godzin. Maksymalna dobową dawkę – 3 l.

Przed zastosowaniem leki do wstrzykiwania należy wizualnie sprawdzić pod kątem obecności cząstek oraz zmiany koloru.

Dzieci.

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u dzieci.

Przedawkowanie.

Podanie zbyt dużej ilości roztworu może prowadzić do zaburzeń równowagi płynów, elektrolitów (hiperwolemia, hiperwolemia, hiperkalcemia, hiperchloramia) oraz równowagi kwasowo-zasadowej, hiperglikemia.

Objawy: u pacjentów obserwuje się suchość skóry i błon śluzowych, obniżenie napięcia gałki ocznej, częste płytkie oddychanie, tachykardię, arytmie, możliwe są utraty przytomności, podwyższenie temperatury ciała.

Terapia objawowa: w razie pojawienia się objawów rozwoju wskazanych stanów należy przerwać podawanie leku. W przypadku objawów hiperhydratacji stosuje się leki moczopędne lub środki przeczyszczające, w przypadku hiperwolemii stosuje się metody oczyszczania pozanercowego; w przypadku wyraźnej hiperglikemii stosuje się insulinę w dawce 0,1 j.m./kg domięśniowo lub dożylnie.

Efekty uboczne.

Możliwe są reakcje nadwrażliwości, nudności, wzdęcia, ból brzucha, biegunka; może rozwinąć się zapalenie żył z tworzeniem się zakrzepów (tromboflebita) w miejscu podania. Może wystąpić zaburzenie gospodarki elektrolitowej (potasu, wapnia, sodu, chloru), kwasica chlorkowa, hiperhydratacja, hiperwentylacja.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych należy przerwać podawanie roztworu, ocenić stan pacjenta i udzielić pomocy.

W przypadku wystąpienia niepożądanych objawów, działań ubocznych lub braku działania terapeutycznego należy powiadomić Przedsiębiorstwo Państwowe „Farmatreyd” pod adresem: ul. Sambirska 85, miasto Drohobycz, obwód lwowski, Ukraina, 82111 lub telefonicznie: /03244/ 2-40-27, 3-80-71; faks: /03244/ 3-99-94, telefon komórkowy +38-099-729-37-89; E-mail: pharmatrade @mail.lviv.ua, [email protected]

Okres przydatności do użycia. 2 lata.

Nie wolno stosować leku po upływie okresu przydatności do użycia wskazanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

W celu zmniejszenia ryzyka możliwych niezgodności, które mogą wystąpić po zmieszaniu tego roztworu z innymi dodatkami, końcowy roztwór do wlewu należy sprawdzić pod kątem mętnienia lub wytrącania się osadu bezpośrednio po zmieszaniu, przed podaniem oraz okresowo podczas podawania.

Lek zawiera glukozę, dlatego jest niezgodny z roztworami aminofiliny, barbituranów rozpuszczalnych, erytromycyny, hydrokortyzonu, warfaryny, kanamycyny, rozpuszczalnych sulfonamidów, cyjanokobalaminy.

Nie należy podawać jednocześnie z heksametylentetraminem, ponieważ glukoza jest silnym utleniaczem; z roztworami zasadowymi; z ogólnymi środkami znieczulenia i lekami nasennymi, ponieważ zmniejsza się ich aktywność; roztworami alkaloidów; unieczynia streptomycynę, zmniejsza skuteczność nystatyny.

Nie należy stosować w tym samym układzie zaraz przed lub po przetaczaniu krwi ze względu na możliwość wystąpienia pseudoaglutynacji.

Opakowanie. 100 ml, 200 ml, 250 ml, 400 ml oraz 500 ml w pojemnikach z polichlorku winylu; 200 ml lub 400 ml w pojemnikach z polichlorku winylu, po 1 pojemniku w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Przedsiębiorstwo zależne „Farmatreyd”.

Siedziba producenta oraz jego adres miejsca wykonywania działalności.

ul. Sambirska 85, miasto Drohobycz, obwód lwowski, Ukraina, 82111.

Wnioskodawca.

Przedsiębiorstwo zależne „Farmatreyd”.

Siedziba wnioskodawcy.

ul. Sambirska 85, miasto Drohobycz, obwód lwowski, Ukraina, 82111.