Glinowa

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Glinova

Skład:

Substancja czynna: glimepirid;

1 tabletka zawiera 1 mg lub 2 mg, lub 3 mg, lub 4 mg glimepirydu,

Substancje pomocnicze:

tabletki 1 mg: laktoza jednowodna, skrobioglikolan sodu (typ A), povidon, polisorbat 80, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, tlenek żelaza czerwony (E 172);

tabletki 2 mg: laktoza jednowodna, skrobioglikolan sodu (typ A), povidon, polisorbat 80, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, tlenek żelaza żółty (E 172), lak barwnika indygo (E 132) z solą glinową;

tabletki 3 mg: laktoza jednowodna, skrobioglikolan sodu (typ A), povidon, polisorbat 80, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, tlenek żelaza żółty (E 172);

tabletki 4 mg: laktoza jednowodna, skrobioglikolan sodu (typ A), povidon, polisorbat 80, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, lak barwnika indygo (E 132) z solą glinową.

Postać lekarska. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 1 mg – tabletki w kształcie kapsułki, o płaskiej powierzchni, z pochylonymi krawędziami, z rowkiem z obu stron, jasnoróżowego koloru;

tabletki 2 mg – tabletki w kształcie kapsułki, o płaskiej powierzchni, z pochylonymi krawędziami, z rowkiem z obu stron, jasnozielonego koloru, dopuszczalne są plamki;

tabletki 3 mg – tabletki w kształcie kapsułki, o płaskiej powierzchni, z pochylonymi krawędziami, z rowkiem z obu stron, jasnożółtego koloru;

tabletki 4 mg – tabletki w kształcie kapsułki, o płaskiej powierzchni, z pochylonymi krawędziami, z rowkiem z obu stron, jasnoniebieskiego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwcukrzycowe. Peroralne środki hipoglikemiczne, z wyłączeniem insuliny. Sulfonylamidy, pochodne mocznika. Glimepiryd.

Kod ATC A10B B12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Glimiperyd – substancja hipoglikemiczna działająca doustnie, należąca do grupy sulfonylomoczników. Można go stosować w cukrzycy niezależnej od insuliny.

Glimiperyd działa głównie poprzez stymulację uwalniania insuliny z komórek β trzustki.

Podobnie jak w przypadku innych leków z grupy sulfonylomoczników, ten efekt opiera się na zwiększeniu wrażliwości komórek trzustki na fizjologiczną stymulację glukozą. Ponadto glimiperyd wykazuje wyraźne działanie pozapostrewicze, charakterystyczne również dla innych leków z grupy sulfonylomoczników.

Uwalnianie insuliny

Leki z grupy sulfonylomoczników regulują sekrecję insuliny poprzez zamykanie kanałów potasowych zależnych od ATP, znajdujących się w błonie komórek β trzustki. Zamknięcie kanału potasowego prowadzi do depolaryzacji komórki β, a w konsekwencji do otwarcia kanałów wapniowych, co zwiększa napływ wapnia do komórki i prowadzi do uwalniania insuliny drogą egzocytozy.

Glimiperyd wiąże się z dużą szybkością wymiany z białkiem błonowym komórek β, powiązanym z kanałem potasowym zależnym od ATP, jednak miejsce jego wiązania różni się od typowego miejsca wiązania leków z grupy sulfonylomoczników.

Działanie pozapostrewicze

Do efektów pozapostrewiczych należą m.in. poprawa wrażliwości tkanek obwodowych na insulinę oraz zmniejszenie klirensu insuliny w wątrobie. Wykorzystywanie glukozy przez tkanki obwodowe (mięśniowe i tłuszczowe) odbywa się za pomocą specjalnych białek transportowych umiejscowionych w błonie komórkowej. Transport glukozy do tych tkanek stanowi ograniczający szybkość etap wykorzystywania glukozy. Glimiperyd bardzo szybko zwiększa liczbę aktywnych cząsteczek transportujących glukozę w błonach plazmatycznych komórek mięśniowych i tłuszczowych, co prowadzi do zwiększenia pobierania glukozy.

Glimiperyd zwiększa aktywność glikozylfosfotydyloinozytolospecyficznej fosfolipazy C, co w izolowanych komórkach mięśniowych i tłuszczowych może korelować z wywołanym przez lek lipogenezą i glikogenezą.

Glimiperyd hamuje produkcję glukozy w wątrobie poprzez zwiększenie stężenia fruktozo-2,6-bisfosforanu w komórkach, który z kolei hamuje glukoneogenezę.

Ogólne właściwości. U osób zdrowych minimalna skuteczna dawka doustna wynosi około 0,6 mg. Działanie glimiperydu jest zależne od dawki i powtarzalne. Fizjologiczna reakcja na ostre obciążenie fizyczne, tj. zmniejszenie sekrecji insuliny, w warunkach działania glimiperydu jest zachowana.

Nie stwierdzono istotnej różnicy w działaniu glimiperydu po przyjęciu leku 30 minut przed posiłkiem lub bezpośrednio przed jego spożyciem. U pacjentów z cukrzycą odpowiedni kontrola metaboliczna w ciągu 24 godzin była zapewniana przez jednorazowe przyjmowanie leku w ciągu doby.

Chociaż metabolit hydroksylowany powoduje nieznaczne, ale istotne obniżenie stężenia glukozy we krwi u osób zdrowych, to jednak stanowi on jedynie niewielką część całkowitego działania leku.

Stosowanie w połączeniu z metforminą

W jednym badaniu wykazano poprawę kontroli metabolicznej przy terapii wspomaganej glimiperydem w porównaniu z monoterapią metforminą u pacjentów, u których cukrzycę nie udało się odpowiednio kontrolować przy zastosowaniu maksymalnych dawek metforminy.

Stosowanie w połączeniu z insuliną

Dane dotyczące stosowania leku w połączeniu z insuliną są ograniczone. Można rozpocząć wspomaganie leczenia insuliną u pacjentów, u których cukrzycę nie udaje się odpowiednio kontrolować przy zastosowaniu maksymalnych dawek glimiperydu. W dwóch badaniach dzięki tej kombinacji osiągnięto taką samą poprawę kontroli metabolicznej jak przy monoterapii insuliną; jednak przy terapii skojarzonej wymagana była mniejsza średnia dawka insuliny.

Osobliwe kategorie pacjentów

Dzieci i młodzież. W 24-tygodniowym badaniu klinicznym z aktywnym kontrolowaniem (glimiperyd w dawce do 8 mg na dobę lub metformina w dawce do 2000 mg na dobę) wzięło udział 285 dzieci (w wieku 8–17 lat) z cukrzycą typu 2.

Zarówno glimiperyd, jak i metformina spowodowały istotne zmniejszenie stężenia HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową (glimiperyd –0,95 (SD 0,41); metformina –1,39 (SD 0,40)). Jednak nie wykazano nie mniejszej skuteczności glimiperydu w porównaniu z metforminą pod względem średniej zmiany HbA1c w porównaniu z wartością wyjściową. Różnica między dwoma rodzajami leczenia wynosiła 0,44% na korzyść metforminy. Górny limit (1,05) 95% przedziału ufności dla tej różnicy nie był niższy niż 0,3% granicy nie mniejszej skuteczności. Na podstawie wyników leczenia glimiperydem nie stwierdzono nowych problemów dotyczących bezpieczeństwa leku u dzieci w porównaniu z dorosłymi pacjentami z cukrzycą typu 2. Brak danych dotyczących długoterminowej skuteczności i bezpieczeństwa leku u dzieci.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie: po przyjęciu doustnym glimiperyd charakteryzuje się 100% biodostępnością. Spożycie posiłku nie wywiera istotnego wpływu na wchłanianie, jedynie nieco spowalnia jego szybkość. Maksymalne stężenia leku w osoczu (Cmax) osiągane są około 2,5 godziny po przyjęciu doustnym (średnia wartość wynosi 0,3 μg/ml przy wielokrotnej dawce dobowej 4 mg). Istnieje zależność liniowa między dawką a Cmax oraz dawką a AUC (polem pod krzywą „stężenie – czas”).

Rozkład. Glimiperyd charakteryzuje się bardzo niską objętością rozkładu (około 8,8 l), co odpowiada objętości rozkładu albuminy, wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (powyżej 99%) oraz niskim kliremsem (około 48 ml/min).

U zwierząt glimiperyd przenika do mleka matki. Glimiperyd przenika przez łożysko. Przejście przez barierę krew-mózg jest niskie.

Biotransformacja i wydalanie. Średni okres półtrwania eliminacji podstawowej przy stężeniach leku w osoczu odpowiadających wielokrotnemu schematowi dawkowania wynosi około 5–8 godzin. Po przyjęciu wysokich dawek obserwowano nieznaczne wydłużenie okresu półtrwania.

Po przyjęciu pojedynczej dawki glimiperydu znakowanego izotopem radioaktywnym 58% substancji radioaktywnej wydalone zostało z moczem, a 35% – z kałem. Niezmienionego leku nie stwierdzono w moczu. W moczu i kale wykryto dwa metabolity, które najprawdopodobniej powstają w wyniku metabolizmu w wątrobie (główny enzym CYP2C9), z których jeden jest metabolitem hydroksy, a drugi – karboksy. Po przyjęciu doustnym glimiperydu okresy półtrwania końcowego tych metabolitów wynosiły odpowiednio od 3 do 6 oraz od 5 do 6 godzin.

Porównanie farmakokinetyki po pojedynczym i wielokrotnym przyjęciu leku raz na dobę nie wykazało istotnych różnic. Zmienność międzypacjentowa była bardzo niska. Kumulacji mającej istotne znaczenie nie zaobserwowano.

Osobliwe kategorie pacjentów

Parametry farmakokinetyczne u mężczyzn i kobiet, tak samo jak u młodych i osób starszych (65 lat i więcej), były podobne. U pacjentów z obniżonym kliremsem kreatyniny zaobserwowano tendencję do zwiększenia klirensu glimiperydu i zmniejszenia jego średnich stężeń w osoczu krwi, co najprawdopodobniej wynika z szybszego wydalania spowodowanego mniejszym stopniem wiązania z białkami. Wydalanie obu metabolitów przez nerki było zaburzone. Ogólnie rzecz biorąc, u tych pacjentów nie przewiduje się dodatkowego ryzyka kumulacji leku.

Parametry farmakokinetyczne u pięciu pacjentów po zabiegach chirurgicznych na drogach żółciowych były podobne do tych u osób zdrowych.

Dzieci i młodzież

Badanie farmakokinetyki, bezpieczeństwa i tolerancji po pojedynczym przyjęciu 1 mg glimiperydu na pełny żołądek u 30 dzieci (4 dzieci w wieku 10–12 lat i 26 dzieci w wieku 12–17 lat) z cukrzycą typu 2 wykazało, że średnie wartości AUC(0-last), Cmax i t1/2 były podobne do tych wcześniej obserwowanych u dorosłych.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Efekty obserwowane podczas badań przedklinicznych występowały przy poziomach ekspozycji znacznie przekraczających maksymalne poziomy ekspozycji u ludzi, co wskazuje na ich niewielką wartość dla praktyki klinicznej, lub były spowodowane działaniem farmakodynamicznym leku (hipoglikemią). Wyniki te uzyskano w ramach tradycyjnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, badań toksyczności przy wielokrotnym podawaniu, testów genotoksyczności, potencjału onkogennego oraz toksyczności rozrodczej. Efekty niepożądane wykryte w ostatnich badaniach (obejmujących badania embriotoksyczności, teratogenności i toksycznego wpływu na rozwój organizmu) uznano za skutek efektów hipoglikemicznych wywołanych przez lek u samic i ich potomstwa.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

cukrzyca typu II niezależna od insuliny, gdy poziom glukozy we krwi nie może być odpowiednio kontrolowany wyłącznie za pomocą diety, ćwiczeń fizycznych i redukcji masy ciała.

Przeciwwskazania.

Glinowa nie jest wskazany w leczeniu insulinozależnej cukrzycy typu I, w kwasicy ketonowej cukrzycowej, przedkomie i śpiączce cukrzycowej, oraz w ciężkich zaburzeniach czynności nerek lub wątroby.

Glinowa nie należy stosować u chorych z nadwrażliwością na glimepiryd lub na którykolwiek z substancji pomocniczych wchodzących w skład leku, na pochodne sulfoniliomocznika lub inne leki z grupy sulfonamidów (ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku Glinowa z niektórymi lekami może prowadzić zarówno do osłabienia, jak i wzmocnienia działania hipoglikemizującego glimepirydu. Dlatego inne leki należy przyjmować wyłącznie za zgodą (lub na przepisanie) lekarza. Glimepiryd jest metabolizowany za pomocą cytochromu P450 2C9 (CYP2C9). Wiadomo, że jednoczesne stosowanie induktorów (np. ryfampicyny) lub inhibitorów CYP2C9 (np. flukenazolu) może wpływać na ten metabolizm. Wyniki badań interakcji in vivo wykazały, że flukenazol, jeden z najsilniejszych inhibitorów CYP2C9, zwiększa AUC glimepirydu około dwukrotnie. O istnieniu takich typów interakcji świadczy doświadczenie z zastosowania Glinowa oraz innych pochodnych sulfoniliomocznika.

Wzmacnianie efektu obniżania poziomu glukozy we krwi, a tym samym w niektórych przypadkach również hipoglikemia, może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu glimepirydu z następującymi lekami: fenylobutazon, azapropazon i oksyfenylobutazon, insulina oraz doustne leki przeciwcukrzycowe, niektóre długodziałające sulfonamidy, metformina, tetracykliny, salicylany oraz *p*-aminosalicylan kwasu, inhibitory MAO, sterydy anaboliczne i męskie hormony płciowe, antybiotyki z grupy chinolonów i klaritromycyna, chloramfenikol, probenecyd, sulfinpirazon, pochodne kumaryny, mikonazol, fenfluramina, dysopyrymid, pentoksyfilina (wysokie dawki podane dożylne), fibraty, tretokwalin, inhibitory ACE, flukenazol, fluoksetyna, allopurinol, sympatykolityki, cyklo-, tro- i ifosfamidy. Osłabienie efektu obniżania poziomu glukozy we krwi oraz odpowiednio zwiększenie tego poziomu może wystąpić, gdy chory jednocześnie przyjmuje następujące leki: estrogeny i progestageny; leki moczopędne, diuretyki tiazydowe; leki stymulujące czynność tarczycy, glukokortykosteroidy; pochodne fenytoazyny, chloropromazyna; adrenalina i sympatykomimetyki; kwas nikotynowy (wysokie dawki) i jego pochodne; środki przeczyszczające (długotrwałe stosowanie); fenytoina, diazoksyd; glukagon, barbiturany i ryfampicyna; acetylozolamid.

Antagoniści receptorów H2, beta-blokery, klonidyna i rezerpina mogą prowadzić zarówno do wzmocnienia, jak i osłabienia efektu obniżania poziomu glukozy we krwi. Wpływem sympatykolityków, takich jak beta-blokery, klonidyna, guanetydyna i rezerpina, objawy adrenergicznej reakcji odwracającej hipoglikemię mogą być osłabione lub zaniknąć. Spożywanie alkoholu może nieprzewidywalnie nasilać lub osłabiać działanie hipoglikemizujące glimepirydu.

Glinowa może zarówno nasilać, jak i osłabiać działanie pochodnych kumaryny.

Kolesewelam wiąże się z glimepirydem i zmniejsza jego wchłanianie z przewodu pokarmowego. Nie zaobserwowano żadnych interakcji, jeśli glimepiryd przyjmowano co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewelu. Z tego powodu glimepiryd nie powinien być przyjmowany co najmniej 4 godziny przed zastosowaniem kolesewelu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Glimepyryd należy przyjmować krótko przed lub podczas posiłku.

W przypadku nieregularnego odżywiania się lub pominięcia posiłku leczenie lekiem Glimowy może spowodować hipoglikemię. Możliwe objawy hipoglikemii to ból głowy, silne uczucie głodu, nudności, wymioty, zmęczenie, senność, zaburzenia snu, zwiększona pobudliwość ruchowa, agresja, zaburzenia koncentracji, niepokój i spowolnienie reakcji, stan depresyjny, dezorientacja, zaburzenia mowy i wzroku, afazja, drżenie, poraż, zaburzenia czuciowe, zawroty głowy, bezradność, utrata samokontroli, delirium, drgawki mózgowe, senność i utrata przytomności aż do śpiączki, powierzchowne oddychanie oraz bradykardia. Ponadto mogą występować objawy adrenergicznej kontrregulacji, takie jak pocenie się, zimna i wilgotna skóra, niepokój, tachykardia, nadciśnienie tętnicze, kołatanie serca, duszność bolesna oraz arytmie serca.

Obraz kliniczny ciężkiego napadu hipoglikemii może przypominać obraz kliniczny udaru mózgu. Objawy hipoglikemii można niemal zawsze szybko złagodzić poprzez natychmiastowe spożycie węglowodanów (cukru). Sztuczne słodziki nie są skuteczne.

Z doświadczeń zastosowania innych pochodnych sulfoniliomocznika wiadomo, że mimo początkowej skuteczności działań przeciwko hipoglikemii, może ona ponownie się pojawić. Ciężka lub długotrwała hipoglikemia, która tylko tymczasowo ustępuje po przyjęciu zwykłej ilości cukru, wymaga natychmiastowego leczenia, a czasem hospitalizacji.

Do czynników sprzyjających rozwojowi hipoglikemii należą:

• niechęć lub (szczególnie u osób starszych) niemożność współpracy pacjenta z lekarzem;
• niedożywienie, nieregularne odżywianie się lub pominięcie posiłku lub okres głodówki;
• naruszenie diety;
• niewłaściwy stosunek między obciążeniem fizycznym a spożyciem węglowodanów;
• spożycie alkoholu, szczególnie w połączeniu z pominięciem posiłku;
• zaburzenia funkcji nerek;
• ciężkie zaburzenia funkcji wątroby;
• przedawkowanie leku Glinowa;
• pewne choroby endokrynologiczne w stanie dekompensacji wpływające na metabolizm węglowodanów lub kontrregulację hipoglikemii (np. niektóre zaburzenia funkcji tarczycy lub niedostateczność przysadki przodniej lub kory nadnerczy);
• jednoczesne stosowanie niektórych innych leków (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Leczenie lekiem Glinowa wymaga regularnego monitorowania stężenia glukozy we krwi i w moczu. Ponadto zaleca się oznaczanie stężenia hemoglobiny glikowanej we krwi.

Podczas leczenia lekiem Glinowa należy regularnie kontrolować parametry funkcji wątroby oraz parametry hematologiczne (szczególnie liczbę leukocytów i płytek krwi).

W sytuacjach stresowych (np. urazy, nieplanowane zabiegi chirurgiczne, infekcje towarzyszące podwyższonej temperaturze ciała) może być wskazane tymczasowe przejście pacjenta na insulinę.

Brak doświadczeń w stosowaniu leku Glinowa u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby lub u pacjentów poddawanych dializie.

Pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby wskazane jest przejście na insulinę.

Leczenie pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy lekami sulfoniliomocznikowymi może prowadzić do rozwoju anemii hemolitycznej. Ponieważ glimepyryd należy do klasy leków sulfoniliomocznikowych, należy stosować go z ostrożnością u pacjentów z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy. Takim pacjentom należy przepisać leki alternatywne niezawierające sulfoniliomoczniku.

Glinowa zawiera laktozę w postaci monohydratu. Ten lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktozy u Saamów lub zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Ryzyko związane z cukrzycą.

Odchylenia od normy stężenia glukozy we krwi w czasie ciąży mogą zwiększać ryzyko wystąpienia wad wrodzonych i śmiertelności okołoporodowej. Dlatego należy dokładnie kontrolować stężenie glukozy we krwi u ciężarnej, aby uniknąć ryzyka teratogennego.

Kobietę ciężarną z cukrzycą należy przełożyć na insulinę. Kobiety z cukrzycą powinny informować lekarza o planowanej ciąży w celu skorygowania leczenia i przejścia na insulinę.

Ryzyko związane z glimepyrydem.

Brak danych dotyczących stosowania glimepyrydu u kobiet w ciąży. Na podstawie badań na zwierzętach lek wykazuje toksyczność rozrodczą, prawdopodobnie związaną z działaniem farmakologicznym glimepyrydu (hipoglikemią).

Dlatego w całym okresie ciąży nie można stosować glimepyrydu.

Jeśli pacjentka przyjmująca glimepyryd planuje zajść w ciążę lub już zajęła, należy jak najszybciej przełożyć ją na terapię insuliną.

Okres karmienia piersią.

Nie wiadomo, czy glimepyryd wydostaje się do mleka matki. Wiadomo, że wydala się z mlekiem u szczurów. Zaleca się przerwanie leczenia glimepyrydem w okresie karmienia piersią, ponieważ inne pochodne sulfoniliomoczniku wydzielają się do mleka matki i istnieje ryzyko wystąpienia hipoglikemii u noworodka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Zdolność koncentracji i szybkość reakcji mogą być obniżone w wyniku hipoglikemii lub hiperglikemii lub np. pogorszenia wzroku. Może to stwarzać ryzyko w sytuacjach, gdy zdolność ta ma szczególne znaczenie (np. podczas prowadzenia samochodu lub pracy z maszynami).

Pacjentów należy uprzedzić, że nie powinni dopuszczać do rozwoju u siebie hipoglikemii podczas prowadzenia pojazdu. Dotyczy to szczególnie osób, które słabo lub wcale nie potrafią rozpoznawać u siebie objawów zapowiadających hipoglikemię, oraz osób, u których napady hipoglikemii występują często. Należy poważnie rozważyć, czy w takich okolicznościach warto siadać za kierownicę lub pracować z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Udane leczenie cukrzycy zależy od przestrzegania odpowiedniej diety, regularnej aktywności fizycznej oraz stałego monitorowania stężenia glukozy we krwi i w moczu. Nieprzestrzeganie diety przez chorego nie może być rekompensowane przyjmowaniem tabletek ani insuliny.

Lek stosuje się pacjentom dorosłym.

Dawkowanie zależy od wyników badań stężenia glukozy we krwi i w moczu. Dawka początkowa wynosi 1 mg glikwidu na dobę. Jeżeli dawka ta pozwala osiągnąć kontrolę choroby, należy ją stosować w terapii utrzymującej.

Jeżeli kontrola glikemii nie jest optymalna, dawkę należy zwiększać etapowo do 2, 3 lub 4 mg glikwidu na dobę (w odstępach 1–2 tygodnie).

Dawka powyżej 4 mg na dobę przynosi lepsze efekty tylko w pojedynczych przypadkach. Maksymalna zalecana dawka to 6 mg glikwidu na dobę.

Jeśli maksymalna dobową dawką metforminy nie osiąga się wystarczającego kontroli glikemii, można rozpocząć terapię towarzyszącą glikwidem.

Przy zachowaniu poprzedniego dawkowania metforminy, przyjmowanie glikwidu należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można stopniowo zwiększać do maksymalnej dawki dobowej, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej. Terapię kombinowaną należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Jeśli maksymalna dobową dawką Glinowa nie osiąga się wystarczającego kontroli glikemii, w razie potrzeby można rozpocząć terapię towarzyszącą insuliną. Przy zachowaniu poprzedniego dawkowania glikwidu, leczenie insuliną należy rozpocząć od niskiej dawki, którą następnie można zwiększać, kierując się pożądanym poziomem kontroli metabolicznej. Terapię kombinowaną należy prowadzić pod ścisłym nadzorem lekarza.

Zazwyczaj jedna dawka glikwidu na dobę jest wystarczająca. Zaleca się przyjmowanie jej krótko przed lub podczas obfitego śniadania albo – jeśli nie ma śniadania – krótko przed lub podczas pierwszego głównego posiłku. Błędów w stosowaniu leku, np. pominięcia dawki, nigdy nie wolno nadrobić poprzez przyjęcie następnego dnia wyższej dawki. Tabletkę należy przełykać nie żując, popijając płynem.

Jeśli u chorego występuje reakcja hipoglikemiczna po przyjęciu glikwidu w dawce 1 mg na dobę, oznacza to, że chorobę można kontrolować wyłącznie poprzez przestrzeganie diety.

Poprawa kontroli cukrzycy wiąże się ze wzrostem wrażliwości na insulinę, dlatego w trakcie leczenia zapotrzebowanie na glikwid może się zmniejszać. Aby uniknąć hipoglikemii, dawkę należy stopniowo zmniejszać lub całkowicie przerwać terapię. Konieczność ponownej oceny dawkowania może również pojawić się, jeśli u chorego zmienia się masa ciała lub styl życia, lub działają inne czynniki zwiększające ryzyko hipoglikemii lub hiperglikemii.

Przejście z innych doustnych środków hipoglikemicznych na Glinowa.

Zazwyczaj możliwe jest przejście z innych doustnych środków hipoglikemicznych na Glinowa. Przy przejściu należy uwzględnić siłę działania i okres półtrwania poprzedniego środka. W niektórych przypadkach, szczególnie gdy środek przeciwcukrzycowy ma długi okres półtrwania (np. chlorpropamid), zaleca się odczekanie kilku dni przed rozpoczęciem przyjmowania Glinowa. Pozwala to zmniejszyć ryzyko reakcji hipoglikemicznych spowodowanych działaniem addytywnym dwóch środków.

Zalecana dawka początkowa to 1 mg glikwidu na dobę. Jak wspomniano powyżej, dawkę można stopniowo zwiększać, kierując się odpowiedzią na lek.

Przejście z insuliny na Glinowa.

W wyjątkowych przypadkach pacjentom z cukrzycą typu II, którzy przyjmują insulinę, może być wskazane przejście na Glinowa. Przejście to należy przeprowadzać pod ścisłym nadzorem lekarza.

Dzieci.

Nie ma danych klinicznych dotyczących stosowania glikwidu u dzieci poniżej 8. roku życia. U dzieci i młodzieży w wieku od 8 do 17 lat istnieją ograniczone dane dotyczące stosowania glikwidu w monoterapii (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku u dzieci są niewystarczające, dlatego nie zaleca się stosowania tego leku u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może prowadzić do hipoglikemii trwającej od 12 do 72 godzin, która może ponownie się pojawić po początkowym złagodzeniu objawów. Objawy mogą wystąpić nawet 24 godziny po wchłonięciu leku. Zazwyczaj u takich chorych zaleca się hospitalizację i nadzór kliniczny. Może wystąpić nudności, wymioty i ból w nadbrzuszu. Hipoglikemia często może towarzyszyć objawy neurologiczne, takie jak niepokój, drżenie, zaburzenia wzroku, zaburzenia koordynacji, senność, śpiączka i drgawki.

Leczenie przedawkowania.

Leczenie polega przede wszystkim na zapobieganiu wchłanianiu leku. W tym celu należy wywołać wymioty, a następnie wypić wodę lub napój gazowany z węglem aktywnym (sorbent) oraz siarczanem sodu (środek przeczyszczający). W przypadku przyjęcia dużej ilości glikwidu wskazane jest przemywanie żołądka, po którym stosuje się węgiel aktywny i siarczan sodu. W przypadku ciężkiego przedawkowania konieczna jest hospitalizacja w oddziale intensywnej terapii. Należy jak najszybciej rozpocząć podawanie glukozy: w razie potrzeby – początkowo jednorazowa dożylne wstrzyknięcie 50 ml 50 % roztworu, a następnie wlewanie 10 % roztworu oraz stały monitoring stężenia glukozy we krwi. Dalsze leczenie jest objawowe.

W leczeniu hipoglikemii spowodowanej przypadkowym przyjęciem Glinowa u niemowląt i małych dzieci dawkę glukozy należy szczególnie starannie dostosować ze względu na możliwość wystąpienia niebezpiecznej hiperglikemii, a jej kontrolę należy prowadzić poprzez uważne obserwowanie poziomu glukozy we krwi.

Działania niepożądane.

Ze względu na doświadczenie w stosowaniu glikwidu oraz innych pochodnych sulfonylomocznika należy uwzględnić możliwość wystąpienia działań niepożądanych wymienionych poniżej według klas układów narządów w kolejności malejącej częstości: bardzo często ≥ 1/10; często: ≥ 1/100 do <1/10; rzadko: ≥ 1/1000 do <1/100; nieczęsto: ≥ 1/10000 do <1/1000; bardzo rzadko: <1/10000, nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Z udziału krwi i układu chłonnego

Niezwykle rzadko: trombocytopenia, leukopenia, granulocytopenia, agranulocytoza, erytropenia, anemia hemolityczna i pancytopenia, które zazwyczaj są odwracalne po odstawieniu leku.

Z udziału układu odpornościowego

Bardzo rzadko: naczyniak zapalny leukocyto-klastyczny, umiarkowane reakcje nadwrażliwości, które mogą postępować do ciężkich form, towarzyszących duszności, obniżeniem ciśnienia tętniczego i czasem szokiem.

Nieznane: możliwa reakcja alergiczna krzyżowa z sulfonylomocznikami, sulfonamidami lub substancjami spokrewnionymi.

Zaburzenia metaboliczne i pokarmowe

Rzadko: hipoglikemia.

Takie reakcje hipoglikemiczne występują przede wszystkim natychmiastowo, mogą być ciężkie i nie zawsze łatwo podlegają korekcji. Występowanie takich reakcji, tak jak w przypadku leczenia innymi środkami hipoglikemicznymi, zależy od czynników indywidualnych, takich jak nawyki żywieniowe i dawka (szczegóły w rozdziale „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Z udziału narządów wzroku

Nieznane: mogą występować przejściowe zaburzenia wzroku, szczególnie na początku leczenia, spowodowane zmianą stężenia glukozy we krwi.

Z udziału przewodu pokarmowego

Bardzo rzadko: nudności, wymioty, biegunka, uczucie ciężkości i dyskomfortu w jamie brzusznej, ból brzucha, które rzadko prowadzą do konieczności przerwania leczenia.

Zaburzenia hepatobilinarne

Nieznane: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Bardzo rzadko: zaburzenia funkcji wątroby (np. cholestaza lub żółtaczka), zapalenie wątroby i niewydolność wątroby.

Z udziału skóry i tkanek podskórnych

Nieznane: mogą wystąpić skórne reakcje nadwrażliwości, takie jak swędzenie, wysypka, pokrzywka i nadwrażliwość na światło.

Wskaźniki laboratoryjne

Bardzo rzadko: obniżenie stężenia sodu we krwi.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blisterze z folii poliwinylchlorowej i folii aluminiowej.

Po 1 lub 3 blisterów w tece z tektury.

Kategoria nabycia.

Na receptę.

Producent.

Indoco Remedies Limited

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

L-14, Verna Industrial Area, Verna, IN-403722, Indie

Wniosek składający.

M.Biotech Ltd

Adres wnioskodawcy.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania