Glatyrameru octan-Wista

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Glatyrameru octan-Wista (Glatiramer acetylu-Wista)

Skład:

substancja czynna: glatyrameru octan;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 40 mg glatyrameru octanu;

substancje pomocnicze: sorbitol (E 421), woda do wstrzykiwań.

*Glatyrameru octan to octanowa sól syntetycznych polipeptydów zawierająca cztery aminokwasy pochodzenia naturalnego: kwas L-glutaminowy, L-alanina, L-tyrozyna oraz L-lizyna, których udział molowy wynosi odpowiednio 0,129–0,153, 0,392–0,462, 0,086–0,100 oraz 0,300–0,374. Średnia masa cząsteczkowa glatyrameru octanu wynosi 5000–9000 Da. 40 mg glatyrameru octanu odpowiada 36 mg glatyrameru w formie zasadowej.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przeźroczysty, bezbarwny lub żółtawy/brunatny roztwór w przeźroczystym bezbarwnym szklanym strzykawce z igłą, nakrywką oraz zatyczką i tłokiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwnowotworowe i immunomodulujące, inne immunostymulatory. Kod ATC: L03AX13.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizmy, za pomocą których glatirameru octan oddziałuje na pacjentów z rozsianym stwardnieniem (RS), nie są w pełni poznane. Przyjmuje się jednak, że działanie to odbywa się poprzez modyfikowanie procesu immunologicznego, za który uważa się, że odpowiada za patogenezę RS. Hipotezę tę potwierdzają dane z badań mających na celu zbadanie patogenezy eksperymentalnego zapalenia mózgu i rdzenia (EAE) – stanu wywołanego u kilku gatunków zwierząt poprzez immunizację materiałem z układu nerwowego centralnego zawierającym mielinę, stosowanym często jako eksperymentalny model zwierzęcy RS. Badania prowadzone na zwierzętach oraz u pacjentów z RS wskazują, że stosowanie glatirameru octanu indukuje i aktywuje na obwodzie komórki T supresyjne, specyficzne dla glatirameru octanu.

Postać rzutowo-remisyjna rozsianego stwardnienia

Dane dotyczące skuteczności glatirameru octanu podawanego w dawce 40 mg/ml trzy razy w tygodniu w formie wstrzyknięć podskórnych w celu zmniejszenia częstości rzutów pochodzą z 12-miesięcznego, pod kontrolą placebo, badania klinicznego. Głównym kryterium skuteczności była całkowita liczba potwierdzonych rzutów. Do wtórnych parametrów MRI, mierzonych w 6. i 12. miesiącu, należała łączna liczba ognisk z wzmocnieniem kontrastu na obrazach T2 oraz łączna liczba ognisk z wzmocnieniem kontrastu na obrazach T1. 1404 pacjentów zostało losowo przydzielonych w stosunku 2:1 do otrzymywania glatirameru octanu w dawce 40 mg/ml (n = 943) lub placebo (n = 461). Obie grupy leczenia były porównywalne pod względem stanu pacjentów na początku badania, obrazu klinicznego choroby oraz parametrów MRI. Pacjenci mieli średnio 2,0 rzuty w ciągu 2 lat poprzedzających okres selekcji.

W przypadku stosowania glatirameru octanu w dawce 40 mg/ml zaobserwowano zmniejszenie całkowitej liczby rzutów o 34,4% (p < 0,0001), przy względnym ryzyku wynoszącym 0,656 oraz 95% przedziale ufności (PU) [0,539–0,799].

W przypadku stosowania glatirameru octanu w dawce 40 mg/ml zaobserwowano istotne oraz statystycznie istotne zmiany w głównych i wtórnych parametrach skuteczności, zgodne ze skutecznością leczenia glatiramerem octanem w dawce 20 mg/ml raz dziennie. W poniższej tabeli przedstawiono wartości głównych i wtórnych parametrów skuteczności w grupie pacjentów objętych randomizacją.

*Bezwzględne zmniejszenie ryzyka określano jako różnicę między skorygowaną liczbą potwierdzonych nawrotów w ciągu 12 miesięcy przy stosowaniu glatyrameru octanu w dawce 40 mg/ml 3 razy w tygodniu a skorygowaną liczbą potwierdzonych nawrotów w ciągu 12 miesięcy przy stosowaniu placebo.

**Względne ryzyko określano jako stosunek skorygowanego średniego ryzyka przy stosowaniu glatyrameru octanu w dawce 40 mg/ml 3 razy w tygodniu do skorygowanego średniego ryzyka przy stosowaniu placebo.

Bezpośrednie porównanie bezpieczeństwa stosowania glatyrameru octanu w dawce 20 mg/ml 1 raz dziennie oraz glatyrameru octanu w dawce 40 mg/ml 3 razy w tygodniu w jednym badaniu nie było przeprowadzane.

W tym 12-miesięcznym badaniu nie uzyskano dowodów, że terapia glatyamerem octanem w dawce 40 mg/ml 3 razy w tygodniu wpływa na postęp niepełnosprawności lub na czas trwania nawrotu. Do chwili obecnej nie ma danych dotyczących stosowania glatyrameru octanu u pacjentów z pierwotnym lub wtórnym postępem choroby.

Farmakokinetyka.

Badania farmakokinetyczne z udziałem pacjentów nie były przeprowadzane. Dane in vitro oraz ograniczone dane badań przeprowadzonych z udziałem zdrowych ochotników wskazują, że po podaniu podskórnie glatyameru octanu substancja czynna jest łatwo wchłaniana, a znaczna część dawki szybko ulega rozpadowi na mniejsze fragmenty już w tkance podskórnej.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Lek Glatyrameru octan-Wista, 40 mg/ml, wskazany jest w leczeniu postaci odnowotwórczych stwardnienia rozsianego.

Glatyrameru octan-Wista nie stosuje się w pierwotnie lub wtórnie postępującym stwardnieniu rozsianym.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną (glatyrameru octan) lub dowolny składnik pomocniczy leku.

Środki ostrożności.

Lek przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku. Nieużywany lek lub odpady należy zniszczyć.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Interakcje między glatyrameru octanem a innymi lekami zostały zbadane niewystarczająco.

Brak danych dotyczących interakcji z interferonem beta.

Obserwowano zwiększoną częstość reakcji w miejscu wstrzyknięcia glatyrameru octanu. Zgłaszano zwiększoną częstość reakcji miejscowych u pacjentów otrzymujących terapię towarzyszącą kortykosteroidami.

Badania in vitro wskazują, że glatyrameru octan w krwi wiąże się z białkami osocza, ale nie wypiera i nie jest wypierany przez fenytoinę ani karbamazepinę. Jednakże, ponieważ teoretycznie glatyrameru octan może wpływać na rozkład substancji związanych z białkami, należy dokładnie obserwować stosowanie towarzyszące takich leków.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Lek Glatyrameru octan-Wista można stosować wyłącznie w postaci wstrzyknięć podskórnych. Nie wolno stosować leku w postaci wstrzyknięć dożylnych ani wewnątrzmuszkowych.

Rozpoczęcie terapii lekiem powinno odbywać się pod nadzorem neurologa lub lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu stwardnienia rozsianego. Glatyrameru octan może powodować reakcje popostrzykowe oraz reakcje anafilaktyczne.

Reakcje popostrzykowe

Lekarz prowadzący leczenie powinien poinformować pacjenta, że reakcja związana z co najmniej jednym z następujących objawów: rozszerzenie naczyń (przypływ krwi), ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca lub tachykardię może wystąpić kilka minut po wstrzyknięciu leku Glatyrameru octan-Wista, 40 mg/ml. Większość tych objawów trwa krótko i ustępuje spontanicznie bez konsekwencji. W przypadku wystąpienia poważnej niepożądanej reakcji pacjent powinien natychmiast przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem. W razie potrzeby można zastosować leczenie objawowe. Nie ma dowodów na zwiększone ryzyko wystąpienia tych niepożądanych reakcji u żadnej grupy pacjentów. Mimo to należy z ostrożnością stosować lek u pacjentów z wywiadem chorób serca. Stan takich pacjentów należy regularnie kontrolować w trakcie leczenia.

Reakcje anafilaktyczne

Reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić zarówno krótko po zastosowaniu glatyrameru octanu, jak i po kilku miesiącach lub nawet latach od rozpoczęcia leczenia.

Zgłaszano przypadki zakończone śmiercią. Niektóre objawy reakcji anafilaktycznych mogą pokrywać się z objawami reakcji popostrzykowych.

Wszystkich pacjentów otrzymujących leczenie glatyrameru octanem oraz osoby je opiekujące się należy poinformować o objawach i oznakach charakterystycznych dla reakcji anafilaktycznych oraz o tym, że w przypadku ich wystąpienia należy natychmiast skorzystać z pomocy medycznej (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

W przypadku wystąpienia reakcji anafilaktycznej należy przerwać leczenie glatyrameru octanem.

Przeciwciała reagujące z glatyrameru octanem wykrywano w surowicy pacjentów podczas ciągłej codziennej terapii lekiem Glatyrameru octan-Wista, 40 mg/ml. Maksymalny poziom osiągano średnio po 3–4 miesiącach leczenia, po czym obniżał się i ustabilizowywał na poziomie nieco wyższym niż początkowy. Nie ma danych wskazujących na to, że przeciwciała reagujące z glatyrameru octanem są przeciwciałami neutralizującymi ani że ich powstawanie wpływa na skuteczność kliniczną leku Glatyrameru octan-Wista.

U pacjentów z niewydolnością nerek należy kontrolować funkcję nerek w trakcie stosowania leku. Choć nie ma dowodów na gromadzenie się kompleksów immunologicznych w kłębuszkach nerkowych, tej możliwości nie można wykluczyć. W okresie po rejestracji leku glatyrameru octan zgłaszano rzadkie przypadki ciężkiego uszkodzenia wątroby, w tym zapalenie wątroby z żółtaczką, niewydolność wątroby, w pojedynczych przypadkach – z koniecznością przeszczepienia wątroby (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Uszkodzenie wątroby występowało w okresie od kilku dni do kilku lat po rozpoczęciu stosowania glatyrameru octanu. W większości przypadków ciężkie uszkodzenie wątroby ustępowało po przerwaniu leczenia; w niektórych przypadkach te reakcje występowały przy jednoczesnym nadmiernym spożyciu alkoholu, istniejącym lub w wywiadzie uszkodzeniem wątroby oraz stosowaniem innych potencjalnie hepatotoksycznych leków. Pacjenci powinni regularnie poddawać się diagnostyce w celu wykrycia oznak uszkodzenia wątroby i natychmiast skonsultować się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów uszkodzenia wątroby. W przypadku klinicznie istotnego uszkodzenia wątroby należy rozważyć przerwanie stosowania glatyrameru octanu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Pewna liczba danych dotyczących ciężarnych kobiet (300–1000 przypadków ciąży) wskazuje na brak toksyczności płodowej/neonatalnej lub zaburzeń rozwoju płodu. Badania na zwierzętach nie wykazały toksyczności rozrodczej. W razie potrzeby można rozważyć stosowanie leku Glatyrameru octan-Wista w czasie ciąży.

Karmienie piersią. Ze względu na właściwości fizykochemiczne oraz niewielkie wchłanianie leku po doustnym podaniu można założyć, że wpływ glatyrameru octanu na noworodki/niemowlęta z mlekiem matki jest niewielki. Dane nieinterwencyjnego retrospektywnego badania dotyczącego 60 niemowląt karmionych piersią przez matki przyjmujące glatyrameru octan, w porównaniu z 60 niemowlętami, których matki nie przyjmowały żadnego leczenia modyfikującego przebieg choroby, oraz niektóre dane po rejestracji wskazują na brak negatywnego wpływu glatyrameru octanu. Lek Glatyrameru octan-Wista można stosować w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie prowadzono badań wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Rozpoczęcie terapii lekiem Glatyrameru octan-Wista powinno odbywać się pod nadzorem neurologa lub lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu stwardnienia rozsianego. Dawkowanie zalecane dla dorosłych to 40 mg octanu glatyrameru (jeden wypełniony strzykawka), podawane podskórnie 3 razy w tygodniu. Przerwa między wstrzyknięciami powinna wynosić co najmniej 48 godzin. Zaleca się stosowanie leku w te same dni każdego tygodnia.

Dotychczas nie ustalono długości trwania stosowania leku.

Decyzję o długości leczenia podejmuje lekarz indywidualnie w każdym przypadku. Pacjenci w podeszłym wieku. Stosowanie leku u pacjentów w podeszłym wieku nie było specjalnie badane.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. Nie przeprowadzono specjalnych badań dotyczących stosowania leku u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjentom należy udzielić instrukcji dotyczących techniki samodzielnego wstrzykiwania leku oraz zapewnić nadzór lekarza podczas pierwszego samodzielnego wstrzyknięcia i przez kolejne 30 minut.

W celu zmniejszenia ryzyka podrażnień lub bólu w miejscu wstrzyknięcia każde kolejne podanie leku należy wykonywać w inne miejsce. Lek można wstrzykiwać w okolice brzucha, ramion, ud i pośladków.

Ogólne zalecenia dotyczące stosowania:

Podczas wykonywania wstrzyknięcia należy przestrzegać poniższych zasad:

• wstrzykiwać lek wyłącznie podskórnie;
• stosować dawkę przepisaną przez lekarza;
• używać strzykawki do wstrzyknięcia tylko jeden raz; niezużytego leku lub resztek nie wolno przechowywać – należy je zniszczyć;
• nie mieszać i nie podawać jednocześnie leku Glatyrameru octan-Wista, 40 mg/ml, z innymi lekami;
• w przypadku obecności zawiesiny w roztworze nie należy stosować tej wstępnie wypełnionej strzykawki – należy wziąć inne opakowanie.

Instrukcja stosowania:

1. Przed wstrzyknięciem leku należy upewnić się o posiadaniu wszystkiego niezbędnego do wstrzyknięcia:

- jeden blister leku Glatyrameru octan-Wista, 40 mg/ml, zawierający wypełnioną strzykawkę;

- pojemnik do utylizacji zużytych strzykawek i igieł.

2. Wziąć jeden blister ze wstrzykawką wypełnioną lekiem z opakowania głównego. Wszystkie nieużywane strzykawki należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu.
3. Jeżeli lek był przechowywany w lodówce, należy pozostawić blister ze wstępnie wypełnioną strzykawką w temperaturze pokojowej przez co najmniej 20 minut i upewnić się, że osiągnął temperaturę pokojową.
4. Przed wstrzyknięciem leku należy dokładnie umyć ręce wodą z mydłem.
5. Wybrać miejsce wstrzyknięcia. Na rys. 1 wskazano 7 możliwych punktów na ciele do wstrzyknięć: ramiona, uda, pośladki, brzuch (obszar pępka). W obrębie każdej strefy wstrzyknięć znajduje się wiele punktów ukłucia. Należy za każdym razem używać innego punktu wstrzyknięcia, aby zmniejszyć ryzyko podrażnień lub bólu w miejscu wstrzyknięcia. Należy systematycznie zmieniać miejsca wstrzyknięć w obrębie danej strefy. Nie należy wykonywać wstrzyknięć w to samo miejsce.

Nie należy stosować do wstrzyknięć miejsc bolesnych, obszarów ze zmianami barwy skóry ani obszarów z zgrubieniami i guzkami.

Zaleca się ustalenie harmonogramu zmian miejsc wstrzyknięć i prowadzenie odpowiednich notatek w dzienniku wstrzyknięć.

Niektóre obszary ciała są niewygodne do samodzielnego wykonywania wstrzyknięć (np. ramiona). W takich przypadkach może być potrzebna pomoc osoby trzeciej.

G – góra; Ś – środek; D – dół.

Rys. 1

1. Wyjąć strzykawkę z opakowania blisterowego, usuwając papierową etykietę.
2. Trzymać strzykawkę w ręce, którą się pisze, trzymając ją jak ołówek. Usunąć ochronny kaptur z igły.
3. Delikatnie zebrać skórę w fałd dużym i palcem wskazującym (rys. 2).
4. Wprowadzić igłę do skóry (rys. 3). Lek podaje się jednostajnie wciskając tłoczek strzykawki w dół aż do całkowitego opróżnienia strzykawki.

Rys. 2 Rys. 3

1. Usunąć strzykawkę z igłą ruchem pionowym do góry.
2. Zużytą strzykawkę umieścić w pojemniku na zużyte igły.

Dzieci.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania glatyrameru octanu u dzieci i młodzieży. Brak wystarczających danych dotyczących stosowania leku Glatyrameru octan-Wista, 40 mg/ml, u dzieci (w wieku do 18 lat), aby podać jakiekolwiek rekomendacje dotyczące jego stosowania. Dlatego nie należy stosować tego leku u tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

Objawy. Zgłoszono kilka przypadków przedawkowania glatyrameru octanu (przy stosowaniu do 300 mg glatyrameru octanu). Przypadki te nie były związane z wystąpieniem innych reakcji poza tymi wymienionymi w punkcie „Efekty uboczne”. Leczenie. W przypadku przedawkowania należy obserwować pacjenta i podać odpowiednią terapię objawową i wspomagającą.

Efekty uboczne.

Większość danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania glatyrameru octanu opiera się na doświadczeniu podskórnej aplikacji glatyrameru octanu (20 mg/ml) raz dziennie. Poniżej przedstawiono dane dotyczące bezpieczeństwa glatyrameru octanu uzyskane w wyniku czterech placebo-kontrolowanych badań stosowania glatyrameru octanu (20 mg/ml) raz dziennie oraz jednego placebo-kontrolowanego badania stosowania glatyrameru octanu (40 mg/ml) trzy razy w tygodniu. Bezpośrednie porównanie bezpieczeństwa stosowania glatyrameru octanu (20 mg/ml) raz dziennie oraz glatyrameru octanu (40 mg/ml) trzy razy w tygodniu w jednym badaniu nie było prowadzone.

Glatyrameru octan (20 mg/ml) raz dziennie.

Wszystkie badania kliniczne dotyczące stosowania glatyrameru octanu (20 mg/ml) wykazały, że najczęściej występującymi efektami ubocznymi były reakcje w miejscu iniekcji, obserwowane u większości pacjentów stosujących lek. W badaniach kontrolowanych odsetek pacjentów, u których wystąpiły te reakcje przynajmniej raz, był wyższy po leczeniu glatyramerem octanem (20 mg/ml) (70 %) niż po iniekcjach placebo (37 %). Reakcje w miejscu iniekcji najczęściej obserwowane przy stosowaniu glatyrameru octanu (20 mg/ml) w porównaniu z placebo obejmowały rumień, ból, nowotwory, świąd, obrzęk, zapalenie i nadwrażliwość.

Reakcja związana przynajmniej z jednym z takich objawów jak rozszerzenie naczyń (przypływ krwi), ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca lub tachykardia, została opisana jako natychmiastowa reakcja po iniekcji. Ta reakcja może wystąpić w ciągu kilku minut po zastrzyku glatyrameru octanu. Przynajmniej jeden z objawów natychmiastowej reakcji po iniekcji (pojedyncze objawy natychmiastowej reakcji po iniekcji z podaniem częstości wymieniono poniżej) obserwowano u 31 % pacjentów stosujących glatyrameru octan (20 mg/ml) w porównaniu z 13 % pacjentów otrzymujących placebo.

Wszystkie efekty uboczne wykryte w trakcie badań klinicznych oraz w okresie pogrejestrowym przedstawiono poniżej. Dane z badań klinicznych pochodzą z czterech podstawowych, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych badań klinicznych, w których wzięło udział łącznie 512 pacjentów stosujących glatyrameru octan oraz 509 pacjentów stosujących placebo przez okres do 36 miesięcy. W trzech badaniach nad przebiegającym z nawrotami SM włączono łącznie 269 pacjentów stosujących glatyrameru octan (20 mg na dobę) oraz 271 pacjentów grupy placebo przez 35 miesięcy. W czwartym badaniu klinicznym uczestniczyli pacjenci z pierwszym epizodem klinicznym, uznani za grupę wysokiego ryzyka rozwoju klinicznie potwierdzonego SM. W tym badaniu 243 pacjentów stosowało glatyrameru octan (20 mg na dobę), a 238 pacjentów stosowało placebo przez 36 miesięcy.

Efekty uboczne wymienione poniżej sklasyfikowano według klas układów narządów oraz częstości: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100).

Zakażenia i inwazje.

Bardzo często: zakażenia, grypa.

Często: zapalenie oskrzeli, gastroenteritis, opryszczka zwykła, zapalenie ucha środkowego, rinitis, zęby absces, kandydoza pochwy*.

Rzadko: absces, cellulitis, furunkul, opryszczka zoster, zapalenie nerek.

Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym cysty i polipy).
Często: guzy łagodne skóry, nowotwory.

Rzadko: raka skóry.

Z boku układu krwi i układu limfatycznego.

Często: limfadenopatia*.

Rzadko: leukocytoza, leukopenia, powiększenie śledziony, trombocytopenia, nieprawidłowa morfologia limfocytów.

Z boku układu odpornościowego.

Często: nadwrażliwość.

Rzadko: reakcje anafilaktyczne.

Z boku układu endokrynnego.

Rzadko: wole, nadczynność tarczycy.

Z boku metabolizmu i odżywiania.

Często: anoreksja, przyrost masy ciała*.

Rzadko: nietolerancja alkoholu, podagra, hiperlipidemia, podwyższony poziom sodu we krwi, obniżenie ferrytyny osocza.

Z boku psychiki.

Bardzo często: lęk*, depresja.

Często: pobudzenie.

Rzadko: niepokojące sny, dezorientacja, euforia, halucynacje, agresywność, mania, zaburzenia osobowości, próba samobójstwa.

Z boku układu nerwowego.

Bardzo często: ból głowy.

Często: dysgezja, hipertonus, migrena, zaburzenia mowy, omdlenia, drżenie*.
Rzadko: zespół cieśni nadgarstka, zaburzenia poznawcze, drgawki, dysgrafia, dysleksja, dystonia, dysfunkcja motoryczna, mioklonus, zapalenie nerwów, blokada nerwowo-mięśniowa, niestabilność, paraliż, paraliż nerwu peronowego, stupor, defekt pola widzenia.

Z boku narządów wzroku.

Często: podwójne widzenie, zaburzenia narządów wzroku*.

Rzadko: zaćma, uszkodzenie rogówki, suchość oczu, krwawienie do oka, opadanie powieki górnej, midriaza, zanik nerwu wzrokowego.

Z boku narządów słuchu i równowagi.

Często: zaburzenia narządów słuchu.

Z boku układu sercowo-naczyniowego.

Bardzo często: rozszerzenie naczyń*.

Często: kołatanie serca*, tachykardia*.

Rzadko: ekstrasystolia, bradykardia zatokowa, tachykardia paroksystyczna, żylaki.

Z boku układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia.

Bardzo często: duszność*.

Często: kaszel, sezonowy katar.

Rzadko: apnea, krwawienie z nosa, nadmierne oddychanie, laryngospazm, choroby płuc, uczucie duszności.

Z boku układu pokarmowego.

Bardzo często: nudności*.

Często: zaburzenia okołoodbytowe, zaparcia, próchnica zębów, dyspepsja, dysfagia, nietrzymanie stolca, wymioty*.

Rzadko: zapalenie okrężnicy, polip jelitowy, enterokolitis, odbijanie, wrzód przełyku, periodontitis, krwawienie z odbytu, powiększenie gruczołów ślinowych.

Z boku układu wątrobowo-żółciowego.

Często: zaburzenia funkcji wątroby.
Rzadko: kamica żółciowa, uszkodzenie wątroby, powiększenie wątroby.
Bardzo rzadko: toksyczny zapalenienie wątroby, uszkodzenie wątroby.
Częstość nieznana: niewydolność wątroby****.

Z boku skóry i tkanki podskórnej.

Bardzo często: wysypka*.

Często: siniaki, nadpotliwość, świąd, zaburzenia skóry*, pokrzywka.

Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, zapalenie kontaktowe skóry, rumień węzłowaty, guzki skórne.

Z boku układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej.

Bardzo często: ból stawów, ból pleców*.

Często: ból szyi.

Rzadko: zapalenie stawów, zapalenie bursy, ból boku, atrofia mięśni, osteoarthrosis.

Z boku nerek i układu moczowego.

Często: naglące parcie do oddania moczu, polakiuria, zatrzymanie moczu.

Rzadko: krwiomocz, kamica nerek, zaburzenia układu moczowego, zaburzenia w ogólnym badaniu moczu.

Z boku układu rozrodczego i gruczołów mlekowych.

Rzadko: zaczerwienienie gruczołów mlekowych, zaburzenia erekcji, opadanie narządów miednicy, priapizm, zaburzenia prostaty, nieprawidłowy posiew szyjki macicy, zaburzenia jąder, krwawienie z pochwy, zaburzenia pochwowo-wargowe.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania.

Bardzo często: osłabienie, ból w klatce piersiowej*, reakcje w miejscu iniekcji*^, ból*.

Często: dreszcze*, obrzęk twarzy*, atrofia w miejscu iniekcji◊, reakcja miejscowa*, obrzęk obwodowy, obrzęk, hipertermia.

Rzadko: torbiel, zespół kaca, hipotermia, natychmiastowa reakcja po iniekcji, zapalenie, martwica w miejscu iniekcji, zaburzenia błony śluzowej.

Urazy, zatrucia i powikłania.

Rzadko: zespół powakcyjny.

*Liczba przypadków była większa niż 2 % (> 2/100) w grupie stosowania glatyrameru octanu 40 w porównaniu z grupą placebo. Efekty uboczne bez symbolu * oznaczają różnicę mniejszą niż 2 % lub równą 2 %.

^Termin „reakcje w miejscu iniekcji” (różne typy) obejmuje wszystkie efekty uboczne pojawiające się w miejscu iniekcji, z wyjątkiem atrofii w miejscu iniekcji i martwicy w miejscu iniekcji, które są wymienione osobno.

◊Obejmuje terminy dotyczące lokalnej lipotrofii w miejscu iniekcji.

****Zgłoszono kilka przypadków przeszczepienia wątroby.

Opis poszczególnych efektów ubocznych

W czwartym badaniu, wspomnianym powyżej, po okresie kontrolowanym placebo prowadzono otwartą fazę leczenia. Nie zaobserwowano zmian w znanym profilu bezpieczeństwa glatyrameru octanu (20 mg/ml) w trakcie dalszego pięcioletniego otwartego badania.

Glatyrameru octan (40 mg/ml), stosowany trzy razy w tygodniu. Bezpieczeństwo stosowania glatyrameru octanu (40 mg/ml) oceniano w trakcie podwójnie ślepej, placebo-kontrolowanej próby z udziałem chorych z przebiegającym z nawrotami stwardnieniem rozsianym. W trakcie badania 943 pacjentów otrzymywało glatyrameru octan (40 mg/ml) trzy razy w tygodniu, a 461 pacjentów otrzymywało placebo przez 12 miesięcy. Ogólnie u pacjentów otrzymujących leczenie glatyramerem octanem (40 mg/ml) (trzy razy w tygodniu) obserwowano te same efekty uboczne i z podobną częstością, co przy stosowaniu glatyrameru octanu (20 mg/ml) (codziennie).

W szczególności efekty uboczne w miejscu iniekcji oraz natychmiastowe reakcje po iniekcji u pacjentów stosujących glatyrameru octan (40 mg/ml) (trzy razy w tygodniu) występowały rzadziej niż u pacjentów otrzymujących glatyrameru octan (20 mg/ml) (codziennie) (35,5 % vs. 70 % dla reakcji w miejscu iniekcji oraz 7,8 % vs. 31 % dla natychmiastowych reakcji po iniekcji odpowiednio).

Reakcje w miejscu iniekcji obserwowano u 36 % pacjentów stosujących glatyrameru octan (40 mg/ml) w porównaniu z 5 % pacjentów przyjmujących placebo. Natychmiastowa reakcja po iniekcji obserwowana była u 8 % chorych stosujących glatyrameru octan (40 mg/ml) w porównaniu z 2 % chorych stosujących placebo. Zanotowano kilka specyficznych efektów ubocznych:

• Reakcje anafilaktyczne mogą wystąpić zarówno zaraz po zastosowaniu glatyrameru octanu, jak i po kilku miesiącach lub nawet latach od rozpoczęcia leczenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).
• Brak doniesień o martwicy w miejscu iniekcji.
• Rumień skóry oraz ból kończyn, nieobserwowane przy stosowaniu glatyrameru octanu (20 mg/ml), obserwowano u 2,1 % pacjentów przyjmujących glatyrameru octan (40 mg/ml) (często: ≥ 1/100 – < 1/10).
• Uszkodzenie wątroby lekowe oraz toksyczne zapalenie wątroby obserwowano przy stosowaniu glatyrameru octanu (40 mg/ml), każda z efektów ubocznych u jednego pacjenta (0,1 %) (rzadko: ≥ 1/1000 – < 1/100).

W niekontrolowanych badaniach klinicznych oraz w okresie pogrejestrowym zgłaszano również reakcje nadwrażliwości (w tym rzadkie przypadki reakcji anafilaktycznych (≥ 1/10000 – < 1/1000)) oraz podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych bez klinicznie istotnych skutków u pacjentów z SM leczonych glatyramerem octanem.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem, w temperaturze 2–8 °C (w lodówce). Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. Jeśli nie ma możliwości przechowywania wypełnionych strzykawek w lodówce, można je przechowywać w temperaturze 15–25 °C nie dłużej niż 1 miesiąc.

Jeśli po upływie tego jednomiesięcznego okresu wypełnione strzykawki z roztworem nie zostały wykorzystane i znajdują się w oryginalnym opakowaniu, należy je przechowywać w lodówce w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Nie należy mieszać leku z innymi lekami, ponieważ nie przeprowadzono badań zgodności.

Opakowanie. 1 ml roztworu w strzykawce wstępnie napełnionej; 1 strzykawka w blisterze; 12 strzykawek w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producenci.

Síntesis España, S.L.

Síntesis B.V.

Miejsce położenia producentów i adres miejsca prowadzenia ich działalności.

ul. C/Castello, n° 1, Sant Boi de Llobregat, Barcelona, 08830, Hiszpania.

Microveg 22, Nijmegen, 6545 SM, Holandia.