Gepacef®

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku Gepacef® (GEPACEF)

Skład:

substancja czynna: cefoperazon;

1 fiolka zawiera cefoperazonu sodu w przeliczeniu na cefoperazon 1,0 g.

Postać leku. proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek biały lub biały z żółtawym odcieniem, higroskopijny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Cefalosporyny III pokolenia. Kod ATC J01D D12.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Działanie bakteriobójcze leku Gepacef® wynika ze spowolnienia syntezy ściany komórkowej bakterii.

Gepacef® wykazuje aktywność in vitro wobec dużej liczby mikroorganizmów klinicznie istotnych. Jednocześnie wykazuje odporność na działanie wielu beta-laktamaz.

Poniżej wymienione mikroorganizmy są wrażliwe na działanie leku Gepacef®.

Mikroorganizmy Gram-dodatnie:

Staphylococcus aureus (szczepy produkujące i nieprodukujące penicylinazy), Staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae (dawniej Diplococcus pneumoniae), Streptococcus pyogenes (streptokoki beta-hemolityczne grupy A), Streptococcus agalactiae (streptokoki beta-hemolityczne grupy B), Streptococcus faecalis (enterokok), streptokoki beta-hemolityczne.

Mikroorganizmy Gram-ujemne:

Escherichia coli, rodzaj Klebsiella, rodzaj Enterobacter, rodzaj Citrobacter, Haemophilus influenzae, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii (wcześniej Proteus morganii), Providencia rettgeri (wcześniej Proteus rettgeri), rodzaj Providencia, rodzaj Serratia (w tym S. marcescens), rodzaj Salmonella i Shigella, Pseudomonas aeruginosa oraz niektóre inne Pseudomonas, Acinetobacter calcoaceticus, Neisseria gonorrhoeae (szczepy produkujące i nieprodukujące beta-laktamazy), Neisseria meningitidis, Bordetella pertussis, Yersinia enterocolitica.

Mikroorganizmy beztlenowe:

Gram-dodatnie i Gram-ujemne koków (w tym rodzaj Peptococcus, Peptostreptococcus oraz Veillonella);

prąty Gram-dodatnie (w tym rodzaj Clostridium, Eubacterium oraz Lactobacillus);

prąty Gram-ujemne (w tym rodzaj Fusobacterium, wiele szczepów Bacteroides fragilis oraz innych przedstawicieli rodzaju Bacteroides).

Farmakokinetyka.

Wysokie stężenia w krwi, żółci i moczu osiągane są po jednorazowym podaniu leku. W tabeli 1 przedstawiono stężenia leku w surowicy krwi u dorosłych zdrowych ochotników. Dane te uzyskano po 15-minutowym wstrzyknięciu dożylnym 1, 2, 3 lub 4 g leku lub po jednorazowym wstrzyknięciu domięśniowym 1 lub 2 g leku. Probenecydy nie wpływa na poziom stężenia cefoperazonu we krwi.

Średnie stężenia cefoperazonu w surowicy krwi (μg/ml) Tabela 1.

* Czas, który upłynął po podaniu leku (odliczanie od razu po zakończeniu infuzji).

** Wyniki uzyskane 15 minut po podaniu leku.

Okres półwydalania leku Gepacef® z osocza krwi wynosi około 2 godziny niezależnie od sposobu podania.

Gepacef® osiąga stężenia terapeutyczne we wszystkich płynach i tkankach organizmu, w tym w płynie ascetycznym i płynie mózgowo-rdzeniowym (podczas zapalenia opon mózgowych), moczu, żółci i ścianach pęcherza żółciowego, wydzielinie oskrzelowej i płucach, migdałach podniebionych i błonie śluzowej zatok, przedsionku serca, nerkach, moczowodach, prostaty, jądrach, macicy i trąbkach jajnikowych, kościach, krwi pępowinowej i płynie owodniowym.

Gepacef® wydzielany jest z żółcią i moczem. Stężenie leku w żółci osiąga bardzo wysokie poziomy (zazwyczaj 1–3 godziny po podaniu) i przekracza stężenia w osoczu krwi 100-krotnie.

Zarejestrowano następujące stężenia w żółci: od 66 μg/ml po 30 minutach do 6000 μg/ml po 3 godzinach po podaniu dożylnym 2 g leku pacjentom, u których nie stwierdzono obturacji dróg żółciowych.

Po 12 godzinach od podania w różnych dawkach i różnymi sposobami wzrost stężenia cefoperazonu w moczu pacjentów z prawidłową funkcją nerek osiąga średnio 20–30%. Stężenie leku powyżej 2200 μg/ml w moczu uzyskano 15 minut po podaniu dożylnym 2 g leku Gepacef®. Po podaniu domięśniowym 2 g leku maksymalne stężenie w moczu wynosiło około 1000 μg/ml.

Powtarzane podawanie leku Gepacef® nie prowadzi do kumulacji leku u zdrowych ochotników.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby okres półwydalania leku z osocza krwi wydłuża się, ale zwiększa się również wydalanie z moczem. U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby Gepacef® może kumulować się w osoczu krwi.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U chorych z niewydolnością nerek maksymalne stężenie leku w osoczu krwi, pole pod krzywą farmakokinetyczną oraz okres półwydalania z osocza krwi są takie same jak u zdrowych ochotników.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie infekcji wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na lek Gepacef®:

• infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych;
• infekcje górnych i dolnych odcinków dróg moczowych;
• zapalenie otrzewnej, zapalenie pęcherza żółciowego, zapalenie dróg żółciowych oraz inne infekcje jamy brzusznej;
• sepsa;
• oponiak;
• infekcje skóry i tkanek miękkich;
• infekcje kości i stawów;
• zapalenia narządów miednicy, endometrium, gonoreja oraz inne infekcje dróg rodnych.

Profilaktyka powikłań pooperacyjnych podczas zabiegów brzusznych, ginekologicznych, kardiochirurgicznych oraz ortopedycznych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na cefoperazon lub którykolwiek z antybiotyków z grupy cefalosporyn.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Alkohol

Opisywano występowanie reakcji typu disulfiramu po spożyciu alkoholu podczas leczenia tym lekiem, a nawet w ciągu 5 dni po ostatnim podaniu cefoperazonu, charakteryzującej się zaczerwienieniem skóry, nadmiernym poceniem się, bólem głowy i tachykardią. Podobne reakcje obserwowano również po podaniu innych cefalosporyn, dlatego należy ostrzec pacjentów przed spożywaniem napojów alkoholowych w okresie leczenia cefoperazonem. Pacjentom wymagającym żywienia dojelitowego lub dożylnego należy unikać stosowania roztworów zawierających etanol.

Interakcje wpływające na wyniki badań laboratoryjnych

Może wystąpić fałszywie dodatni wynik badania glukozy w moczu przy stosowaniu roztworów Benedicta lub Feliga.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Podwyższona wrażliwość

Zarejestrowano poważne reakcje nadwrażliwości (reakcje anafilaktyczne), czasem zakończone śmiercią, u pacjentów otrzymujących leki beta-laktamowe lub leki z grupy cefalosporyn, w tym cefoperazon. Reakcje te występowały częściej u pacjentów, u których w wywiadzie stwierdzono reakcje nadwrażliwości na kilka alergenów.

Przed zastosowaniem cefoperazonu należy dokładnie zebrać wywiad, aby ustalić, czy u chorego wcześniej wystąpiły reakcje nadwrażliwości na cefalosporyny, penicyliny lub inne leki. Należy ostrożnie przepisywać ten lek pacjentom uczulonym na penicylinę.

Antybiotyki należy ostrożnie przepisywać pacjentom, u których wcześniej występowały objawy jakiegokolwiek rodzaju alergii, szczególnie uczuleń na leki.

W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy odstawić lek i rozpocząć odpowiednie leczenie. Poważne reakcje anafilaktyczne wymagają natychmiastowego podania adrenaliny. W razie potrzeby należy stosować tlen, kortykosteroidy dożylne oraz zapewnić przepływalność dróg oddechowych, w tym poprzez intubację.

Zarejestrowano przypadki wystąpienia ciężkich reakcji skórnych, czasem zakończonych śmiercią, takich jak toksyczne martwicze zapalenie nabłonka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona oraz odłuszczeniowe zapalenie skóry, u pacjentów stosujących cefoperazon. W przypadku wystąpienia ciężkiej reakcji skórnej należy przerwać leczenie cefoperazonem i rozpocząć odpowiednie leczenie (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Stosowanie u chorych z zaburzeniami funkcji wątroby

Cefoperazon jest w dużym stopniu wydawany z żółcią. U pacjentów z chorobami wątroby i/lub obturacją dróg żółciowych wydłuża się okres półwydalenia cefoperazonu z osocza i zwiększa się wydalanie leku z moczem drogą nerkową. Nawet przy ciężkich zaburzeniach funkcji wątroby stężenia terapeutyczne cefoperazonu są osiągane w żółci, a okres półwydalenia wydłuża się jedynie 2–4-krotnie.

Ogólne ostrzeżenia

Zgłaszano przypadki poważnych krwawień, w tym zakończonych śmiercią, podczas stosowania cefoperazonu.

Do grupy ryzyka należą pacjenci z ograniczonym odżywianiem, zespolem wchłaniania oraz pacjenci długotrwałe poddawani żywieniu dożylnej (parenteralnemu). Należy monitorować takich pacjentów pod kątem objawów krwawienia, trombocytopenii i hipoprotrombinemii. W przypadku wystąpienia długotrwałego krwawienia bez innych ustalonych przyczyn należy przerwać stosowanie cefoperazonu.

Podobnie jak inne antybiotyki, długotrwałe stosowanie cefoperazonu może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroflory opornej, dlatego należy dokładnie obserwować pacjentów podczas leczenia. Tak jak w przypadku stosowania każdego silnego leku systemowego, zaleca się przeprowadzanie okresowych badań w celu wykrycia możliwych zaburzeń funkcji narządów, w szczególności nerek, wątroby i układu krwiotwórczego. Szczególnie ważne są takie badania u noworodków, w szczególności u przedwczesnych i innych niemowląt.

Podczas stosowania niemal wszystkich antybiotyków, w tym cefoperazonu, zgłaszano przypadki biegunki spowodowanej przez Clostridium difficile [Clostridium difficile associated diarrhea] (CDAD), które różniły się stopniem ciężkości od łagodnej biegunki po śmiertelny zapalenie okrężnicy. Leczenie antybiotykami zaburza normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu C. difficile.

C. difficile wytwarza toksyny A i B, które przyczyniają się do rozwoju CDAD. Odmiany C. difficile z hiperprodukcją toksyn powodują zwiększoną zachorowalność i śmiertelność, ponieważ wywołane przez nie infekcje mogą być oporne na leczenie lekami przeciwdrobnoustrojowymi i mogą wymagać kolektomii. CDAD należy podejrzewać u wszystkich pacjentów, u których po zastosowaniu antybiotyków wystąpiły objawy biegunki. Konieczne jest dokładne przebadanie wywiadu, ponieważ zgłaszano przypadki CDAD pojawiające się ponad 2 miesiące po zastosowaniu antybiotyków.

Jeśli pacjent przestrzega diety o niskiej zawartości sodu, należy wziąć pod uwagę, że lek Gepacef® zawiera 34 mg sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Badania wpływu leku na funkcję rozrodczą przeprowadzone u zwierząt w dawkach 10-krotnie przekraczających dawkę stosowaną u ludzi nie wykazały dowodów pogorszenia płodności ani wpływu teratogennego. Jednakże nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. Ze względu na to, że badania wpływu leku na funkcję rozrodczą u zwierząt nie zawsze przewidują reakcji u ludzi, lek należy stosować w czasie ciąży tylko w przypadku wyraźnych wskazań.

Okres karmienia piersią

Do mleka matki przechodzą jedynie niewielkie ilości cefoperazonu. Mimo że cefoperazon słabo przenika do mleka matki, należy ostrożnie przepisywać ten lek w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Doświadczenie klinicznego stosowania cefoperazonu wskazuje, że wpływ leku na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami jest mało prawdopodobny.

Sposób stosowania i dawki

Lek stosuje się dożylnie lub domięśniowo.

Dorośli

Zwykle dawka dla dorosłych wynosi 2–4 g na dobę, podawana co 12 godzin w równych dawkach. W przypadku szczególnie ciężkich infekcji dawkę można zwiększyć do 8 g na dobę, podawanych co 12 godzin w równych dawkach. Podczas stosowania leku Gepacef® w dawce dobowej 12–16 g, podzielonej na 3 równe dawki (z odstępem podania co 8 godzin), nie zaobserwowano żadnych powikłań. Leczenie lekiem Gepacef® można rozpocząć przed uzyskaniem wyników badania wrażliwości mikroorganizmów.

Zalecana dawka w przypadku niepowikłanego gonokokowego zapalenia cewki wynosi 500 mg jednorazowo (domięśniowo).

Podawanie domięśniowe wykonuje się głęboko w mięsień pośladkowy lub na przednią powierzchnię uda.

Terapia łączna

Szeroki zakres działania leku Gepacef® pozwala na stosowanie monoterapii w większości infekcji. Jednak lek można również stosować w ramach terapii skojarzonej z innymi antybiotykami, jeśli jest to wskazane. W przypadku jednoczesnego leczenia aminoglikozydami zaleca się kontrolowanie czynności nerek. Należy uwzględnić oficjalne rekomendacje dotyczące stosowania antybiotyków.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Korekta dawki może być konieczna w przypadku obturacji dróg żółciowych, ciężkich chorób wątroby lub współistniejącego uszkodzenia nerek. Jeśli stężenie leku w surowicy nie jest kontrolowane, dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g na dobę.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Ponieważ nerki nie są główną drogą wydalania leku Gepacef®, pacjentom z uszkodzeniem nerek można podawać zwykłą dawkę dobową (2–4 g) bez konieczności korekty. U pacjentów, u których szybkość filtracji kłębuszkowej jest niższa niż 18 ml/min lub stężenie kreatyniny w surowicy przekracza 3,5 mg/100 ml, maksymalna dawka dobowa wynosi 4 g.

Okres półtrwania leku Gepacef® w surowicy nieco się zmniejsza podczas hemodializy. Podawanie leku należy przeprowadzać po zakończeniu procedury dializy.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby i współistniejącym uszkodzeniem nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i współistniejącym uszkodzeniem nerek należy kontrolować stężenie leku w surowicy krwi i w razie potrzeby korygować dawkę. Jeśli stężenie leku w surowicy nie jest kontrolowane, dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g na dobę.

Dzieci

W leczeniu dzieci lek Gepacef® należy podawać w dawkach dobowych od 50 do 200 mg na 1 kg masy ciała; dawkę stosuje się w 2 podaniach (co 8–12 godzin). Maksymalna dawka nie powinna przekraczać 12 g na dobę (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”).

Dawki dobowe do 300 mg/kg stosowano w leczeniu dzieci z ciężkimi infekcjami, w tym kilku pacjentów z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, bez wystąpienia powikłań.

Noworodki

Noworodkom (do 8 dni życia) lek należy podawać co 12 godzin.

Stosowanie dożylne u dzieci i dorosłych

W przypadku przerywanego wlewu dożylnego 1 g leku Gepacef® (zawartość 1 fiolki) należy rozpuścić w 20–100 ml odpowiedniego, sterylnego roztworu do wstrzykiwań dożylnych i podawać w ciągu 15 minut – 1 godziny. Jeśli rozpuszczalnikiem jest woda sterylna, należy dodać do niej nie więcej niż 20 ml wody do wstrzykiwań.

W przypadku ciągłego wlewu dożylnego 1 g leku Gepacef® odtwarza się w 5 ml wody sterylnej do wstrzykiwań lub w 5 ml bakteriostatycznej wody do wstrzykiwań; ten roztwór dodaje się do odpowiedniego roztworu do podania dożylnego.

W przypadku bezpośredniej iniekcji dożylnej maksymalna pojedyncza dawka leku Gepacef® dla dorosłych wynosi 2 g, dla dzieci – 50 mg/kg masy ciała. Lek należy rozpuścić w odpowiednim rozpuszczalniku w celu uzyskania końcowej stężenia 100 mg/ml i podawać przez co najmniej 3–5 minut.

W celu profilaktyki bakteryjnej powikłań pooperacyjnych podaje się 1 g lub 2 g leku dożylnie 30–90 minut przed rozpoczęciem operacji. Dawkę można powtarzać co 12 godzin, jednak w większości przypadków – nie dłużej niż przez 24 godziny. W przypadku zabiegów z wysokim ryzykiem zakażenia (np. zabiegi w okolicy kolorektalnej) oraz gdy zakażenie może prowadzić do ciężkich powikłań (np. operacje na otwartym sercu lub wszczepienie protez stawowych), profilaktyczne stosowanie leku może trwać do 72 godzin po zakończeniu operacji.

Podawanie dożylne

Sterylny proszek Gepacef® można najpierw rozpuścić za pomocą dowolnego zgodnego rozpuszczalnika (co najmniej 2,8 ml/g cefoperazonu), odpowiedniego do podania dożylnego. W celu ułatwienia odtworzenia zaleca się stosowanie 5 ml rozpuszczalnika na 1 g leku Gepacef®.

Roztwory zalecane do odtworzenia proszku cefoperazonu sodowego: 5 % glukoza do wstrzykiwań; 10 % glukoza do wstrzykiwań; 5 % glukoza i 0,9 % chlorek sodu do wstrzykiwań; 0,9 % chlorek sodu do wstrzykiwań; Normosol-M i 5 % glukoza do wstrzykiwań; 5 % glukoza i 0,2 % chlorek sodu do wstrzykiwań; Normosol-R; woda sterylna do wstrzykiwań.

Po odtworzeniu uzyskany roztwór należy rozcieńczyć jednym z powszechnie stosowanych roztworów do podania dożylnego: 5 % glukoza do wstrzykiwań; 10 % glukoza do wstrzykiwań; 5 % glukoza i roztwór Ringera mleczanowy do wstrzykiwań; roztwór Ringera mleczanowy do wstrzykiwań; 0,9 % chlorek sodu do wstrzykiwań; 5 % glukoza i 0,9 % chlorek sodu; Normosol-M i 5 % glukoza do wstrzykiwań; Normosol-R; 5 % glukoza i 0,2 % chlorek sodu do wstrzykiwań.

Podawanie domięśniowe

W celu przygotowania roztworu przeznaczonego do podania domięśniowego można stosować wodę sterylną lub bakteriostatyczną do wstrzykiwań. Jeśli przewiduje się podanie roztworu o stężeniu 250 mg/ml lub wyższym, zaleca się do przygotowania roztworu stosować roztwór lidokainy. Taki roztwór można przygotować, stosując kombinację wody sterylnej do wstrzykiwań i 2 % roztworu hydrochlorowku lidokainy, co odpowiada niemal stężeniu 0,5 % roztworu hydrochlorowku lidokainy.

Zaleca się dwuetapowy sposób rozpuszczania: najpierw należy dodać niezbędną ilość wody sterylnej do wstrzykiwań i wymieszać do całkowitego rozpuszczenia proszku Gepacef®, a następnie dodać niezbędną ilość 2 % roztworu hydrochlorowku lidokainy i wymieszać.

Tabela 2

* Dostępny nadmiar pozwala na pobranie i podanie wskazanych objętości.

Wprowadzanie do wewnątrz mięśnia odbywa się głęboko do mięśnia pośladkowego lub na przednią powierzchnię uda.

Przechowywanie roztworów

Stabilność

Stabilność chemiczna i fizyczna roztworów cefoperazonu przygotowanych z użyciem niżej wymienionych rozpuszczalników do wstrzykiwania z podanymi przybliżonymi stężeniami cefoperazonu zapewnia stabilność roztworu pod warunkiem zachowania wskazanych temperatur i okresów przechowywania. Po upływie wskazanego okresu nieużywany roztwór należy zniszczyć.

Przy stałej temperaturze pokojowej (15–25°C) przez 24 godziny można przechowywać roztwory cefoperazonu w następujących rozpuszczalnikach (w nawiasach podano przybliżone stężenia cefoperazonu): woda do wstrzykiwań bakteriostatyczna (300 mg/ml); glukoza 5% do wstrzykiwań (2 mg do 50 mg/ml); glukoza 5% do wstrzykiwań oraz roztwór Ringera mleczanowy do wstrzykiwań (2 mg do 50 mg/ml); glukoza 5% i chlorek sodu 0,9% do wstrzykiwań (2 mg do 50 mg/ml); glukoza 5% i chlorek sodu 0,2% do wstrzykiwań (2 mg do 50 mg/ml); glukoza 10% do wstrzykiwań (2 mg do 50 mg/ml); roztwór Ringera mleczanowy do wstrzykiwań (2 mg/ml); chlorek lidokainy 0,5% do wstrzykiwań (300 mg/ml); chlorek sodu 0,9% do wstrzykiwań (2 mg do 300 mg/ml); Normosol-M i glukoza 5% do wstrzykiwań (2 mg do 50 mg/ml); Normosol-R (2 mg do 50 mg/ml); woda sterylna do wstrzykiwań (300 mg/ml). Odtworzone roztwory leku Gepacef® można przechowywać w strzykawkach szklanych lub plastikowych, pojemnikach szklanych lub elastycznych plastikowych przeznaczonych do roztworów do wstrzykiwań.

Przez 5 dni w lodówce (2–8°C) można przechowywać odtworzone roztwory leku Gepacef® w następujących rozpuszczalnikach (w nawiasach podano przybliżone stężenia cefoperazonu): woda do wstrzykiwań bakteriostatyczna (300 mg/ml); glukoza 5% do wstrzykiwań (2 mg do 50 mg/ml); glukoza 5% i chlorek sodu 0,9% do wstrzykiwań (2 mg do 50 mg/ml); glukoza 5% i chlorek sodu 0,2% do wstrzykiwań (2 mg do 50 mg/ml); roztwór Ringera mleczanowy do wstrzykiwań (2 mg/ml); chlorek lidokainy 0,5% do wstrzykiwań (300 mg/ml); chlorek sodu 0,9% do wstrzykiwań (2 mg do 300 mg/ml); Normosol-M i glukoza 5% do wstrzykiwań (2 mg do 50 mg/ml); Normosol-R (2 mg do 50 mg/ml); woda sterylna do wstrzykiwań (300 mg/ml) w strzykawkach szklanych lub plastikowych, pojemnikach szklanych lub elastycznych plastikowych przeznaczonych do roztworów do wstrzykiwań.

Roztwory cefoperazonu w poniżej wymienionych rozpuszczalnikach (w nawiasach podano przybliżone stężenia cefoperazonu) można przechowywać w zamrażarce (od -20 do -10°C) przez 3 tygodnie: glukoza 5% do wstrzykiwań (50 mg/ml); glukoza 5% i chlorek sodu 0,9% do wstrzykiwań (2 mg/ml); glukoza 5% i chlorek sodu 0,2% do wstrzykiwań (2 mg/ml), lub przez 5 tygodni: chlorek sodu 0,9% do wstrzykiwań (300 mg/ml); woda sterylna do wstrzykiwań (300 mg/ml). Odtworzone roztwory można przechowywać w strzykawkach plastikowych lub elastycznych pojemnikach plastikowych przeznaczonych do roztworów do wstrzykiwań.

Lek należy rozmrozić przed zastosowaniem w temperaturze pokojowej. Po rozmrożeniu nieużywany roztwór należy zniszczyć. Roztworu nie wolno ponownie zamrażać.

Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy zastosować natychmiast. Jeśli nie zostanie to wykonane natychmiast, czas przechowywania i warunki przechowywania przed zastosowaniem leku są odpowiedzialnością użytkowników i zazwyczaj nie mogą przekraczać 24 godzin w temperaturze 2–8°C, chyba że odtworzenie/rozcieńczenie odbyło się w kontrolowanych i zweryfikowanych warunkach bezpylnych.

Dzieci.

Zobacz sekcję „Sposób stosowania i dawki”.

Cefoperazon może być skutecznie stosowany u dzieci od momentu urodzenia. Nie przeprowadzono szeroko zakrojonych badań u wcześniaków i noworodków. Dlatego przed zastosowaniem cefoperazonu u wcześniaków i noworodków należy dokładnie rozważyć potencjalne korzyści i możliwe ryzyko terapii tym lekiem.

U noworodków z żółtaczką jądrową cefoperazon nie wypiera bilirubiny z miejsc jej wiązania z białkami osocza krwi.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące ostrej toksyczności cefoperazonu sodu są ograniczone. Oczekiwanymi objawami przedawkowania leku są głównie nasilenie typowych dla leku działań niepożądanych. Należy wziąć pod uwagę fakt, że wysokie stężenia antybiotyków beta-laktamowych w płynie mózgowo-rdzeniowym mogą powodować efekty neurologiczne i drgawki. Ponieważ cefoperazon jest usuwany z organizmu podczas hemodializy, procedura ta może przyspieszyć wydalanie leku w przypadku przedawkowania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Efekty uboczne.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane, które wystąpiły i o których donoszono podczas terapii cefoperazonem. Częstość działań niepożądanych podano zgodnie z klasyfikacją Rady Międzynarodowych Organizacji Medyczno-Naukowych (CIOMS III): bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); niezwykle rzadko (od ≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); częstość nieznana (częstości nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: bardzo często – obniżenie stężenia hemoglobiny, obniżenie hematokrytu; często – neutropenia, dodatni wynik bezpośredniego testu Coombsa, trombocytopenia, eozynofilia; częstość nieznana – hipoprotrombinemia; koagulopatia.

Ze strony układu odpornościowego: częstość nieznana – wstrząs anafilaktyczny, reakcja anafilaktyczna, reakcja anafilaktycznopodobna (w tym wstrząs), nadwrażliwość.

Ze strony układu krążenia: często – zapalenie żył w miejscu podłączenia kaniuli; rzadko – krwawienie.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – biegunka; rzadko – wymioty; częstość nieznana – kolit pseudobłoniasty.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe: często – podwyższenie stężenia ALP, AST, podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi, żółtaczka.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – świąd, pokrzywka, wysypka makularna i plamniczo-płaską; częstość nieznana – toksyczny epidermalny nekrolioza, zespół Stevensa–Johnsona, odłuszczeniowy zapalenie skóry.

Ze strony nerek i układu moczowego:
Częstość nieznana: hematuria.

Zaburzenia ogólne oraz reakcje w miejscu podania leku: rzadko – ból w miejscu podania, gorączka.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku. Umożliwia to kontynuację monitorowania stosunku ryzyka do korzyści z zastosowania leku. Personelowi medycznemu zaleca się zgłaszanie wszelkich podejrzewanych działań niepożądanych.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze od 2 do 8 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Roztworów leku Gepacef® i aminoglikozydów nie należy mieszać, ponieważ występuje między nimi niezgodność fizyczna. Jeżeli planowane jest leczenie skojarzone lekiem Gepacef® i aminoglikozydem, należy to wykonać poprzez naprzemienne wlewy dożylne, przy czym należy używać osobnych wtórnych systemów do wlewu dożylnego oraz płukać pierwotny system do wlewu dożylnego odpowiednim roztworem pomiędzy wlewami. Zaleca się podawanie Gepacef® przed aminoglikozydami.

Opakowanie.

Po 1,0 g w fiolkach, 10 fiolki w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA AKCYJNA „Kijówmedpreparat”.

Adres siedziby producenta oraz miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego 139.