Gentamycyny siarczan-Darnytsia

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Gentamycyny siarczan-Darnytsia (Gentamicin sulfat-Darnitsia)

Skład:

substancja czynna: gentamіcin;

1 ml roztworu zawiera siarczanu gentamycyny 40 mg;

substancje pomocnicze: natrium metabisulfit (E 223), dinatrium edetat, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: przejrzysta, bezbarwna lub lekko zabarwiona ciecz.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Aminoglikozydy. Gentamycyna. Kod ATC J01G B03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Gentamycyna jest antybiotykiem z grupy aminoglikozydów o szerokim spektrum działania. Mechanizm działania jest związany z hamowaniem podjednostek rybosomalnych 30S. Badania in vitro potwierdzają jej aktywność wobec różnych gatunków bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych: Escherichia coli, Proteus spр. (indolododatnie i indoloujemne), Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella spр., Enterobacter spр., Serratia spр., Citrobacter spр., Salmonella spр., Shigella spр. oraz Staphylococcus spр. (w tym szczepy oporne na penicylinę i metycylinę). Poniżej wymienione mikroorganizmy są zazwyczaj oporne na gentamycynę: Streptococcus pneumoniae, większość innych gatunków paciorkowców, enterokoków, Neisseria meningitidis, Treponema pallidum oraz mikroorganizmy beztlenowe, takie jak Bacteroides spр. lub Clostridium spр.

Farmakokinetyka.

Maksymalne stężenie w osoczu krwi po wstrzyknięciu 80 mg gentamycyny do włośnicy mięśniowej, osiągane po 0,5–2 godzinach, wynosi 4–12 μg/ml. Podobne stężenia uzyskuje się również po podaniu dożylnej. Okres półwydalenia wynosi 2,5 godziny i wydłuża się przy zaburzeniach wydzielania nerek. Wiązanie z białkami osocza wynosi 20–30 %. Objętość rozmieszczenia to 0,25 l/kg. W warunkach prawidłowych gentamycyna słabo przenika przez barierę krew–mózg; przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym wzrasta.

Gentamycyna przenika przez łożysko. Stężenia obserwowane we krwi płodu wynoszą około 40 % stężenia oznaczanego u matki.

Gentamycyna nie ulega metabolizmowi w organizmie. Wydalana jest w postaci niezmienionej z moczem, głównie przez filtrację kłębuszkową oraz częściowo przez wydzielanie kanalikowe.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Ze względu na ograniczoną szerokość terapeutyczną Gentamycyny siarczan-Darnytsia, należy ją stosować jedynie w przypadkach, gdy mikroorganizmy są oporne na bezpieczniejsze antybiotyki.

Zakażenia bakteryjne wywołane mikroflorą wrażliwą na gentamycynę, w szczególności: zakażenia dolnych dróg oddechowych, powikłane infekcje układu moczowo-płciowego, zakażenia kości i stawów, w tym osteomielit, zakażenia skóry i tkanek miękkich, zainfekowane rany oparzeniowe, infekcje jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej), infekcje ośrodkowego układu nerwowego, w szczególności zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych w połączeniu z antybiotykami β-laktamowymi, sepsa.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub inne składniki leku; neuroropoczyn słuchowy; przewlekła niewydolność nerek z azotemią i uremią; miastenia; choroba Parkinsona; botulizm (gentamycyna może powodować zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, co może prowadzić do dalszego osłabienia mięśni szkieletowych); wiek starszy; wcześniejsze leczenie lekami o działaniu ototoksycznym. Ograniczeniem w stosowaniu leku jest ostra niewydolność nerek.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania leku z innymi lekami możliwe są:

z lekami ototoksycznymi (w szczególności kapreomycyna, cisplatyna, teykoplanina, wancomycyna, silnie działające środki moczopędne: furosemid, kwas etakrynynowy) – nasilenie działania ototoksycznego, taka kombinacja nie jest zalecana;

z lekami neurotoksycznymi lub nefrotoksycznymi (w szczególności streptomycyna, neomycyna, kanamycyna, kapreomycyna, tobramycyna, cefalorydyna, paromycyna, biomycyna, polimyksyna B, kolistyna, amikacyna, wancomycyna, teykoplanina, takrolimus, amfoterycyna B, cyklosporyna, klin damycyna, piperacylina, metoksyfluoran, foscarnet, środki kontrastowe do wstrzykiwania dożylnej, cisplatyna) – nasilenie działania neurotoksycznego lub nefrotoksycznego, taka kombinacja nie jest zalecana;

z niemiejscowo działającymi lekami rozkurczowymi mięśni – nasilenie działania miorelaksacyjnego leków o działaniu kurarepodobnym;

z metoksyfluoranem, polimykysynami do podania parenteralnego, lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe (inhalacyjne leki do znieczulenia ogólnego, środki przeciwbólowe narkotyczne, przetaczanie dużych ilości krwi z konserwantami cytrynianowymi) – zwiększenie ryzyka wystąpienia zatrzymania oddychania wskutek nasilenia blokady nerwowo-mięśniowej;

z toksyną botulinową – zwiększenie ryzyka toksyczności ze względu na nasilenie blokady nerwowo-mięśniowej;

z lekami zwiększającymi napięcie mięśniowe – zmniejszenie skuteczności tych ostatnich;

z cefalosporynami – nasilenie działania nefrotoksycznego; podczas leczenia zaleca się monitorowanie funkcji nerek;

z penicylinami – nasilenie działania bakteriobójczego;

z biskofosfonianami – zwiększenie ryzyka wystąpienia hipokalcemii;

z indometacyną (podanie parenteralne) – zwiększenie ryzyka toksycznego działania gentamycyny ze względu na wydłużenie okresu półtrwania i obniżenie klirensu.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Gentamycyna jest jednym z głównych leków stosowanych w leczeniu ciężkich infekcji ropnych wywołanych odporną florą Gram-ujemną. Ze względu na szeroki zakres działania, gentamycynę można stosować przy infekcjach mieszanych, a także w przypadkach, gdy patogen nie został zidentyfikowany, zazwyczaj w połączeniu z półsyntetycznymi penicylinami: ampicylina, karbenicyliną.

Leczenie lekiem należy prowadzić wyłącznie na polecenie lekarza i pod ścisłym kontrolą kliniczną ze względu na potencjalną toksyczność gentamycyny.

Podczas leczenia gentamycyną należy regularnie przeprowadzać analizę krwi w celu oznaczenia stężenia leku w osoczu, aby zapewnić odpowiedni poziom terapeutyczny i uniknąć potencjalnie toksycznego stężenia leku we krwi.

Podczas leczenia należy spożywać wystarczającą ilość płynów.

Tak jak inne aminoglikozydy, gentamycyna jest potencjalnie nefro- i neurotoksyczna. Ryzyko wystąpienia tych działań niepożądanych jest większe u chorych z zaburzoną funkcją nerek, a także przy stosowaniu leku w dużych dawkach lub przez dłuższy czas. Dlatego należy regularnie (1–2 razy w tygodniu, a u chorych otrzymujących większe dawki lub leczonych dłużej niż 10 dni – codziennie) kontrolować funkcję nerek. Aby zapobiec zaburzeniom słuchu, zaleca się regularne (1–2 razy w tygodniu) badanie funkcji przedsionkowej lub wykrywanie utraty słuchu na wysokich częstotliwościach.

W pojedynczych przypadkach zaburzenia słuchu mogą wystąpić nawet po zakończeniu leczenia.

Należy powiadomić lekarza o wystąpieniu następujących objawów: uczucie utraty słuchu, dzwonienie lub szum w uszach, zawroty głowy, zaburzenia koordynacji ruchowej, odrętwienie, mrowienie skóry, mimowolne skurcze mięśni, drgawki w dowolnym czasie trwania leczenia. Mogą one świadczyć o rozwoju neurologicznych działań niepożądanych.

Istnieje zwiększony ryzyko ototoksyczności u pacjentów z mutacjami mitochondrialnego DNA (w szczególności przy zastąpieniu nukleotydu 1555 A na G w genie 12S rRNA), nawet jeśli stężenia aminoglikozydów we krwi podczas leczenia mieszczą się w zalecanym zakresie. Dla takich pacjentów należy rozważyć alternatywne metody leczenia.

U pacjentów z wywiadem mutacji u matki lub z głuchotą wywołaną przez aminoglikozydy należy rozważyć możliwość zastosowania alternatywnych metod leczenia lub wykonania testu genetycznego przed podaniem leku.

Objawy zaburzeń funkcji nerek lub uszkodzenia aparatu słuchowego lub przedsionkowego wymagają przerwania terapii gentamycyną lub w wyjątkowych przypadkach – jedynie dostosowania dawki.

Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z odwodnieniem, hipokalcemią, obniżoną funkcją nerek oraz u osób z otyłością.

Ze względu na niewielkie doświadczenie kliniczne nie zaleca się podawania całej dobowej dawki gentamycyny w przypadkach: oparzenia powyżej 20%, mukowiscydoza, wodobrzusze, zapalenie wsierdzia, przewlekła niewydolność nerek leczona hemodializą, sepsa.

Szybkie bezpośrednie wstrzyknięcie dożylnie może na wstępnym etapie prowadzić do potencjalnie neurotoksycznego stężenia gentamycyny, dlatego bardzo ważne jest podawanie dawki w zalecanych odstępach czasu.

Wśród antybiotyków z grupy aminoglikozydów możliwa jest krzyżowa nadwrażliwość.

Podczas leczenia może rozwijać się oporność mikroorganizmów. W takich przypadkach należy przerwać stosowanie leku i przeprowadzić badanie wrażliwości mikroorganizmów na antybiotyk.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ze względu na to, że gentamycyny siarczan przenika przez łożysko i może wywierać nefrotoksyczny wpływ na płód, lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży.

Lek przenika do mleka matki, dlatego w razie potrzeby przepisania gentamycyny matce należy albo przerwać karmienie piersią, albo zrezygnować ze stosowania leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Lek wpływa na szybkość przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, dlatego podczas leczenia lekiem należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów oraz pracy z urządzeniami wymagającymi zwiększonej czujności.

Sposób stosowania i dawki.

Gentamycynę należy stosować wewnątrzmięśniowo lub dożylnie. Dawkowanie, sposób podania oraz odstępy między podaniami zależą od ciężkości choroby i stanu pacjenta. Dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała pacjenta.

Dorośli i dzieci w wieku od 14 lat.

Zwykła dzienna dawka gentamycyny u pacjentów z infekcjami średniego i ciężkiego nasilenia wynosi 3 mg/kg masy ciała podawanej w sposób wewnątrzmięśniowy, podzielona na 2–3 dawki. Maksymalna dzienna dawka dla dorosłych wynosi 5 mg/kg masy ciała, podzielona na 3–4 dawki. Zwykła długość stosowania leku u wszystkich pacjentów to 7–10 dni.

W przypadku ciężkich i skomplikowanych infekcji leczenie można przedłużyć w razie potrzeby. W takich przypadkach zaleca się kontrolowanie funkcji nerek, słuchu oraz aparatu przedsionkowego, ponieważ toksyczność leku może wystąpić po stosowaniu go dłużej niż 10 dni.

Rozliczenie masy ciała, na podstawie której należy ustalać dawkę gentamycyny.

Dawkę należy obliczać na podstawie rzeczywistej masy ciała (RM), jeśli pacjent nie ma nadmiaru masy ciała (czyli dodatkowej masy nie większej niż 20% w stosunku do idealnej masy ciała (IMC)). Jeśli pacjent ma nadmiar masy ciała, dawkę oblicza się na podstawie dawkowej masy ciała (DMC) według wzoru:

DMC = IMC + 0,4 (RM – IMC).

W przypadku zaburzeń funkcji nerek należy dostosować schemat dawkowania leku w taki sposób, aby zapewnić terapeutyczną skuteczność leczenia. Należy, jeśli to możliwe, kontrolować stężenie gentamycyny w surowicy krwi. Stężenia surowicy 30–60 minut po podaniu wewnątrzmięśniowym powinny wynosić 5–10 μg/ml.

Początkowa dawka dla pacjentów ze stabilną przewlekłą niewydolnością nerek wynosi 1–1,5 mg/kg masy ciała; dalsze dawkowanie i odstępy między podaniami należy dostosować w zależności od klirensu kreatyniny.

Dorośli pacjenci z infekcją bakteryjną poddawani dializie powinni otrzymywać lek w dawce 1–1,5 mg/kg masy ciała na końcu każdego zabiegu dializy.

W przypadku dializy ośnowej do dorosłych dodaje się 1 mg gentamycyny do 2 litrów roztworu dializacyjnego.

Dawkę leku przeznaczoną do wstrzykiwania dożylnego należy rozcieńczyć odpowiednim rozpuszczalnikiem. Zwykła objętość rozpuszczalnika (sterylne roztwory fizjologiczne lub 5 % roztwór glukozy) dla dorosłych wynosi 50–300 ml, natomiast u dzieci objętość tę należy odpowiednio zmniejszyć. Czas trwania infuzji dożylnej – 1–2 godziny.

Stężenie gentamycyny w roztworze nie powinno przekraczać 1 mg/ml (0,1 %).

Dzieci.

Sulfat gentamycyny u dzieci poniżej 3. roku życia należy stosować wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych.

Zwykła dawka dobową gentamycyny wynosi: u noworodków i dzieci do 1. roku życia – 2–5 mg/kg masy ciała, u dzieci w wieku od 1 do 5 lat – 1,5–3 mg/kg masy ciała, u dzieci w wieku 6–14 lat – 3 mg/kg masy ciała. Maksymalna dawka dobową dla dzieci wszystkich grup wiekowych wynosi 5 mg/kg masy ciała, podzielona na 2–3 dawki. Średnia długość trwania leczenia to 7–10 dni.

Dzieci.

Lek można stosować u dzieci. Gentamycynę u dzieci poniżej 3. roku życia można przepisywać wyłącznie w przypadkach wskazań życiowych.

Przedawkowanie.

Objawy: zawroty głowy, nudności, wymioty, objawy nefrotoksyczne i ototoksyczne, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (zatrzymanie oddychania).

Leczenie: dorosłym podaje się wewnątrznie przerosyn oraz 10 % roztwór chlorku wapnia lub 5 % roztwór glukonianu wapnia. Przed podaniem przerosynu należy uprzednio wewnątrznie podać atropinę w dawce 0,5–0,7 mg, poczekać na przyśpieszenie tętna i po 1,5–2 minutach podać wewnątrznie 1,5 mg (3 ml 0,05 % roztworu) przerosynu. Jeśli efekt tej dawki okaże się niewystarczający, podaje się ponownie tę samą dawkę przerosynu (w przypadku wystąpienia bradykardii dodatkowo podaje się atropinę). W ciężkich przypadkach niewydolności oddechowej konieczna jest sztuczna wentylacja płuc. Lek może być usuwany za pomocą hemodializy (bardziej skuteczna) oraz dializy ośnowej.

Działania niepożądane.

Ze strony narządów słuchu i układu przedsionkowego: ototoksyczność (uszkodzenie VIII pary nerwów czaszkowych, szczególnie przy leczeniu trwającym 2–3 miesiące) – szum w uszach, obniżenie słuchu, zaburzenia przedsionkowe i labiryntowe, nieodwracalna głuchota.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia: swędzenie w gardle, duszność.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, zwiększona pragnienie, utrata apetytu, stomatyt, w pojedynczych przypadkach – kolit pseudomembranozny.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych, hiperbilirubinemia.

Ze strony nerek i układu moczowego: nefrotoksyczność (uszkodzenie funkcji nerek) – oliguria, azotemia, proteinuria, mikrohematuria, zapalenie nerek śródmiąższowe, niewydolność nerek, w pojedynczych przypadkach – martwica kanalików nerkowych.

Ze strony przemiany materii i metabolizmu: hipomagnezemia, hipokalcemia, hipokaliemia, hiponatremia.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, senność, dezorientacja, mimowolne skurcze mięśni, parestezje, uczucie mrowienia, drgawki, napady padaczkowe, neuropatia obwodowa, encefalopatia, zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.

Ze strony psychiki: depresja, halucynacje, u dzieci – psychoza.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: obniżenie ciśnienia tętniczego.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: anemia, leukopenia, granulocytopenia, trombocytopenia, eozynofilia, purpura.

Ze strony układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka, swędzenie, zaczerwienienie, pokrzywka, obrzęk Quincka, wstrząs anafilaktyczny, rozwój infekcji zastępczych.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: ogólne osłabienie, ból mięśni, obrzęki, gorączka, dreszcze, nadmierne wydzielanie śliny, reakcje w miejscu podania (w tym zaczerwienienie, zgrubienie skóry, atrofia lub martwica tkanki podskórnej; przy podaniu dożylnym – rozwój zapalenia żył i okołozapalenia żył).

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Niezalecane jest mieszanie leku z innymi środkami leczniczymi. Farmaceutycznie niezgodny z innymi aminoglikozydami, amfoterycyną B, heparyną, ampicyliną, benzylopenicyliną, kloksacyliną, karbenicyliną, kapreomicyną.

Opakowanie.

2 ml w ampułce; 5 ampułek w opakowaniu blisterowym; 2 opakowania blisterowe w kartonie.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent/Wnioskodawca.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Wytwórnia Farmaceutyczna Darnytsia”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Borispielska 13.