Gensulin R

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego GENSULIN R (GENSULINR)

Skład:

substancja czynna: rekombinowany insulin ludowy 100 J;

1 ml roztworu zawiera rekombinowanego insuliny ludzkiej 100 J;

substancje pomocnicze: m-krezol, gliceryna, kwas chlorowodorowy (rozcieńczony), sodu wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwdziałające cukrzycy. Insuliny i analogi. Insuliny i analogi do wstrzykiwań o krótkim działaniu. Insuliny ludzkie.

Kod ATC A10A B01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Gensulin R – lek rekombinowanego insuliny ludzkiej, otrzymany metodą inżynierii genetycznej z wykorzystaniem genetycznie zmodyfikowanego, ale niepatogennego szczepu E. coli. Insulina jest hormonem produkowanym przez komórki trzustki. Insulina bierze udział w przemianie węglowodanów, białek i tłuszczów, przyczyniając się w szczególności do obniżenia stężenia glukozy we krwi. Insulina wykazuje kilka właściwości anabolicznych i antykatabolicznych, zależnie od typu tkanki. W tkance mięśniowej insulina nasila syntezę glikogenu, kwasów tłuszczowych, glicerolu i białek. Zwiększa to wychwyt aminokwasów i jednocześnie zmniejsza intensywność glikogenolizy, glukoneogenezy, ketogenezy, lipolizy, katabolizmu białek oraz zużycia aminokwasów. Niedobór insuliny w organizmie jest przyczyną cukrzycy. Insulina podawana w formie zastrzyku działa tak samo jak hormon produkowany przez organizm.

Farmakokinetyka.

Gensulin R zaczyna działać w ciągu 30 minut po podaniu; maksimum działania obserwuje się od 1 do 3 godzin, a czas działania wynosi do 8 godzin i zależy od wielkości dawki. U zdrowych osób do 5% insuliny jest związane z białkami osocza. Stwierdzono obecność insuliny w płynie mózgowo-rdzeniowym w stężeniach stanowiących około 25% stężeń wykrytych w surowicy krwi.

Insulina jest metabolizowana w wątrobie i nerkach. Niewielkie ilości są metabolizowane w mięśniach i tkance tłuszczowej. U chorych na cukrzycę metabolizm przebiega tak samo jak u osób zdrowych. Insulina jest wydalana przez nerki. Śladowe ilości wydzielane są z żółcią. Okres półtrwania insuliny ludzkiej wynosi około 4 minut. Choroby wątroby i nerek mogą opóźniać wydalenie insuliny. U osób starszych wydalanie insuliny zachodzi wolniej, a czas działania hipoglikemizującego leku się wydłuża.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie chorych na cukrzycę wymagającą stosowania insuliny.

Przeciwwskazania.

Hipoglikemia. Podwyższona indywidualna wrażliwość na lek Gensulin R oraz którykolwiek z jego składników, z wyjątkiem przypadków stosowania jako terapii desensybilizującej.

Środki ostrożności.

Nie należy stosować leku Gensulin R:

• jeśli kartusz lub pena strzykawka upadły lub zostały narażone na działanie zewnętrznego ciśnienia, ponieważ istnieje ryzyko ich uszkodzenia i wycieku insuliny;
• jeśli były niewłaściwie przechowywane lub zostały zamrożone;
• jeśli ciecz zawarta w nich nie jest przezroczysta i bezbarwna.

Spożycie alkoholu może prowadzić do niebezpiecznego obniżenia poziomu cukru we krwi.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Należy poinformować lekarza o wszelkim leczeniu towarzyszącym, prowadzonym równocześnie ze stosowaniem insuliny ludzkiej.

Gensulin R nie powinno się mieszać z insulinami pochodzenia zwierzęcego, ani z biosyntetycznymi insulinami innych producentów. Wiele leków (w szczególności niektóre leki przeciwnadciśnieniowe i sercowe, leki obniżające poziom lipidów we krwi, leki stosowane w chorobach trzustki, niektóre leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpadaczkowe, salicylany, antybiotyki, doustne środki antykoncepcyjne) może wpływać na działanie insuliny oraz skuteczność terapii insulinowej.

Leki i substancje zwiększające działanie insuliny: β-adrenolityki, chlorochina, inhibitory konwertazy angiotensyny, inhibitory MAO (leki przeciwdepresyjne), metyldopa, klonidyna, pentamidyna, salicylany, sterydy anaboliczne, cyklofosfamid, sulfonamidy, tetracykliny, antybiotyki z grupy chinolonów oraz alkohol etylowy.

Leki obniżające działanie insuliny: dyltiazem, dobutamina, estrogeny (również doustne środki antykoncepcyjne), fenytozyny, fenytoina, hormony trzustki, heparyny, kalcitonina, kortykosteroidy, leki przeciwwirusowe stosowane w leczeniu zakażenia HIV, niacyna, diuretyki tiazydowe.

Potrzeba w insuline może wzrastać w przypadku stosowania leków o działaniu hiperglikemizującym, takich jak glikokortykosteroidy, hormony tarczycy i hormon wzrostu, danazol, β2-sympatomymetyki (np. rytydrynina, salbutamol, terbutalina), tiazydy.

Potrzeba w insuline może zmniejszać się przy stosowaniu leków o działaniu hipoglikemizującym, takich jak doustne leki hipoglikemizujące, salicylany (np. kwas acetylosalicylowy), niektóre leki przeciwdepresyjne (inhibitory monoaminooksydazy), niektóre inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (kaptofryl, enalapryl), nieselectywne β-blokery lub alkohol. Analogi somatostatyny (oktreotyd, lanreotyd) mogą zarówno nasilać, jak i osłabiać potrzebę w insuline.

W przypadku stosowania Gensulin R w połączeniu z pioglitazonem możliwe są objawy niewydolności serca, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju niewydolności serca. W przypadku stosowania tej kombinacji należy obserwować pacjenta pod kątem pojawienia się objawów niewydolności serca, przyrostu masy ciała oraz obrzęków. Leczenie pioglitazonem należy przerwać w przypadku pogorszenia się objawów sercowych.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Decyzje dotyczące zmiany dawki, mieszania leków insulinowych oraz zmiany jednego leku insulinowego na inny może podejmować wyłącznie lekarz. Takie decyzje podejmuje się pod bezpośrednim nadzorem lekarskim i mogą wpływać na zmianę dawki stosowanego leku. W razie potrzeby dostosowania dawki, takie dostosowanie może być wykonywane od pierwszej dawki lub później, w ciągu kilku tygodni lub miesięcy. Podczas stosowania insuliny należy monitorować stężenie glukozy w surowicy krwi i w moczu, stężenie hemoglobiny glikowanej (HbA1c) oraz fruktazaminy. Pacjentów należy nauczyć samodzielnego sprawdzania stężenia glukozy we krwi i w moczu za pomocą prostych testów (np. pasków testowych). U różnych osób objawy obniżenia stężenia cukru we krwi (hipoglikemia) mogą pojawiać się w różnym czasie i mogą mieć różny nasilenie. Dlatego pacjentów należy nauczyć rozpoznawania charakterystycznych dla nich objawów hipoglikemii. U pacjentów, u których zmienia się rodzaj stosowanej insuliny, tj. przechodzi się z insuliny pochodzenia zwierzęcego na insulinę ludzką, może istnieć konieczność zmniejszenia dawki insuliny (z powodu ryzyka wystąpienia hipoglikemii). U niektórych pacjentów wczesne objawy hipoglikemii po przejściu na rekombinowaną ludzką insulinę mogą być nieco słabsze niż przy stosowaniu insuliny pochodzenia zwierzęcego. Wczesne objawy hipoglikemii mogą być również słabsze u pacjentów, u których stężenie glukozy uległo wyrównaniu po długotrwałym cukrzycy, u chorych na neuropatię cukrzycową lub przy jednoczesnym stosowaniu leków β-adrenolitycznych. Zarówno hipoglikemia, jak i hiperglikemia, jeśli nie są leczone, mogą prowadzić do utraty przytomności, śpiączki lub skutku śmiertelnego.

Potrzeba w insuliny może ulec zmianie w wyniku wysokiej temperatury ciała, ciężkiego zakażenia (może wystąpić znaczny wzrost zapotrzebowania na insulinę), emocjonalnego wzburzenia, chorób oraz zaburzeń funkcji przewodu pokarmowego towarzyszących nudnościom i wymiotom, biegunkom, zaparciom, zaburzeniom wchłaniania. Obecność takich stanów zawsze wymaga interwencji lekarza. W takich przypadkach należy często kontrolować stężenie glukozy we krwi i w moczu. Przy niewydolności nerek wydalanie insuliny zmniejsza się, a czas jej działania wydłuża się.

Pacjenci, u których cukrzyca wiąże się z chorobami trzustki lub współistnieje z chorobą Addisona lub niedoczynnością przysadki, są bardzo wrażliwi na działanie insuliny i zazwyczaj należy im przepisać bardzo małe dawki leku.

Przy zaburzeniach funkcji przysadki, trzustki, gruczołów nadnerczy, tarczycy lub przy wątrobowej czy nerkowej niewydolności może zmieniać się zapotrzebowanie organizmu na insulinę.

Podczas leczenia insuliną ludzką mogą powstawać przeciwciała, choć w mniejszych stężeniach niż przy stosowaniu oczyszczonej insuliny pochodzenia zwierzęcego.

W trakcie długotrwałego leczenia insuliną może rozwijać się oporność na insulinę. W przypadku wystąpienia oporności na insulinę należy stosować większe dawki insuliny.

Nieprawidłowe dawkowanie lub przerwanie leczenia (szczególnie dotyczy to chorych na cukrzycę insulinozależną) może prowadzić do hiperglikemii oraz potencjalnie śmiertelnego kwasicy ketonowej. Potrzeba dostosowania dawki może pojawić się w przypadku zmiany intensywności obciążeń fizycznych lub zwykłego trybu odżywiania.

Osoby planujące długie podróże z przekraczaniem kilku stref czasowych powinny skonsultować się ze swoim lekarzem w sprawie korekty harmonogramu przyjmowania insuliny.

Pacjentów należy uprzedzić o konieczności regularnej zmiany miejsca wstrzykiwań, aby zmniejszyć ryzyko rozwoju lipodystrofii i amyloidozy skóry. Istnieje potencjalne ryzyko opóźnienia wchłaniania insuliny oraz pogorszenia kontroli glikemii po wstrzyknięciach insuliny w miejsca tych reakcji. Donosi się, że zmiana miejsca wstrzykiwania na nieuszkodzony obszar skóry może prowadzić do hipoglikemii. Zaleca się monitorowanie poziomu glukozy we krwi po zmianie miejsca wstrzykiwania i można rozważyć korektę dawki leków przeciwdiabetycznych.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg)/dawkę sodu, tj. jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Insulina nie przenika przez barierę łożyskową. Dla pacjentek, u których cukrzyca rozwinęła się przed ciążą lub w czasie ciąży (cukrzyca ciężarnych), bardzo ważne jest utrzymywanie odpowiedniej kontroli gospodarki węglowodanowej przez cały okres ciąży. Potrzeba w insuliny może zmniejszać się w I trymestrze ciąży i wzrastać w II i III trymestrze. Natychmiast po porodzie zapotrzebowanie na insulinę gwałtownie spada, co zwiększa ryzyko wystąpienia hipoglikemii. Dlatego dokładna kontrola poziomu cukru we krwi jest bardzo ważna. Nie ma żadnych ograniczeń dotyczących stosowania leku Gensulin R w okresie karmienia piersią. Jednak kobiety w okresie karmienia piersią mogą wymagać korekty dawki leku i diety, ponieważ w czasie laktacji zapotrzebowanie na insulinę spada poniżej poziomu sprzed ciąży. Potrzeba w insuliny wraca do początkowego poziomu po 6–9 miesiącach od porodu.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Zdolność prowadzenia pojazdów może być osłabiona z powodu hipoglikemii, która prowadzi do zaburzeń ze strony obwodowego układu nerwowego i objawia się bólem głowy, niepokoem, podwójnym widzeniem (diplopią), zaburzeniami kojarzenia i oceny odległości. W początkowym okresie leczenia insuliną, podczas zmiany leku, w stresie lub przy nadmiernym obciążeniu fizycznym, gdy występują duże wahania stężenia glukozy we krwi, może dojść do osłabienia zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń będących w ruchu. Zaleca się kontrolowanie stężenia glukozy we krwi podczas długiej podróży.

Sposób stosowania i dawki.

W praktyce klinicznej znanych jest wiele schematów leczenia insuliną ludzką. Wybór odpowiedniego, indywidualnego schematu leczenia dla konkretnego chorego należy do lekarza, który bierze pod uwagę zapotrzebowanie na insulinę. Na podstawie ustalonego stężenia glukozy we krwi lekarz określa niezbędną dawkę oraz rodzaj preparatu insuliny dla danego pacjenta. W przypadku cukrzycy typu 2 średnia początkowa dawka wynosi 0,2 j.m./kg masy ciała.

Gensulin R przeznaczony jest do wstrzykiwań podskórnych, a także do wstrzykiwań dożylnych. Gensulin R wstrzykuje się podskórnie w postaci zastrzyków w ścianę brzuszną, udo, ramię, okolice delta lub pośladkową. Miejsca wstrzykiwań należy zawsze zmieniać w obrębie jednego obszaru, aby zmniejszyć ryzyko rozwoju lipodystrofii i amyloidozy skóry (patrz sekcje instrukcji „Szczególne wskazania” oraz „Działania niepożądane”). W wyjątkowych przypadkach można stosować wstrzykiwania do mięśni. Gensulin R wstrzykuje się 15–30 minut przed posiłkiem. Około 10–20 minut przed zaplanowanym wstrzyknięciem należy wyjąć insulinę z lodówki, aby mogła ogrzać się do temperatury pokojowej.

Przed wstrzyknięciem należy dokładnie obejrzeć fiolkę lub kartridż z insuliną. Roztwór Gensulinu R powinien być bezbarwny i przejrzysty, mieć wygląd i konsystencję wody. Nie wolno stosować preparatu, jeśli roztwór jest mętny, wydaje się gęsty lub zabarwiony. Należy zwrócić szczególną uwagę, aby podczas wstrzyknięcia insuliny nie wprowadzić igły do światła naczynia krwionośnego.

Wstrzykiwanie preparatu za pomocą strzykawek.

Do wstrzykiwania insuliny istnieją specjalne strzykawki z oznaczeniami dawkowania. W przypadku braku strzykawek i igieł jednorazowych można stosować strzykawki i igły wielokrotnego użytku, które należy sterylizować przed każdym wstrzyknięciem. Zaleca się stosowanie strzykawek tego samego typu i producenta. Zawsze należy sprawdzić, czy stosowana strzykawka jest odpowiednio skalibrowana do dawkowania stosowanego preparatu insuliny.

Kolejność wykonywania zastrzyku:

• usuń plastikową osłonkę, nie zdejmując samej osłonki fiolki;
• przetrzyj septum fiolki roztworem alkoholu; nie zdejmuj osłonki z fiolki!
• nabierz do strzykawki powietrze o objętości równej wybranej dawce insuliny;
• przebij gumowe septum i wprowadź powietrze do fiolki;
• odwróć fiolkę ze strzykawką dnem do góry;
• upewnij się, że koniec igły znajduje się w insuline;
• nabierz do strzykawki niezbędną objętość roztworu insuliny;
• usuń pęcherzyki powietrza ze strzykawki do fiolki poprzez wypchnięcie insuliny;
• ponownie sprawdź poprawność nabranej dawki i wyciągnij igłę z fiolki;
• zdezynfekuj skórę w miejscu zaplanowanego zastrzyku;
• jedną ręką ustabilizuj skórę, czyli zagnij ją w fałd;
• weź strzykawkę drugą ręką i trzymaj ją jak ołówek. Wprowadź igłę w skórę pod kątem prostym (90°). Upewnij się, że igła została całkowicie wprowadzona i dobrze umieszczona w warstwie tłuszczu pod skórą, a nie w głębszych warstwach skóry (u chudych osób igłę należy ustawić nie prostopadle, lecz pod mniejszym kątem);
• aby wprowadzić insulinę, należy wcisnąć tłok strzykawki do samego końca, wprowadzając dawkę przez nie mniej niż 5 sekund;
• nasączonym alkoholem wacikiem przytrzymaj blisko igłę i wyciągnij igłę ze skóry. Przyłóż przez kilka sekund nasączony alkoholem wacik do miejsca ukłucia. Nie przetrzykuj skóry w miejscu wykonania zastrzyku!
• aby uniknąć uszkodzenia tkanki, zaleca się przy każdym zastrzyku zmieniać miejsce ukłucia. Kolejne miejsce zastrzyku powinno być oddalone od poprzedniego o co najmniej 1–2 cm.

Mieszanie roztworu Gensulin R z zawiesinami Gensulin N, Gensulin M30.

Decyzję o mieszaniu Gensulinu R z powyższymi zawiesinami może podejmować wyłącznie lekarz.

Stosowanie Gensulinu R w kartridżach do strzykawek-insuliny.

Kartridże Gensulin R można stosować ze strzykawkami-insuliny wielokrotnego użytku typu „pen”. Przy napełnianiu strzykawki-insuliny, mocowaniu igły i procedurze wstrzyknięcia preparatu należy dokładnie przestrzegać instrukcji producenta strzykawki-insuliny. W razie potrzeby można nabrać insulinę z kartridża do zwykłej strzykawki insuliny i postępować jak opisano powyżej (w zależności od stężenia insuliny i rodzaju leku).

Dzieci.

Nie ma wystarczających doświadczeń dotyczących stosowania leku u dzieci.

Przedawkowanie.

Przy przedawkowaniu insuliny pojawiają się objawy hipoglikemii, w szczególności uczucie głodu, apatia, zawroty głowy, drżenie mięśni, zaburzenia orientacji, niepokój, przyspieszone bicie serca, nadmierne pocenie się, wymioty, ból głowy, zamieszanie świadomości. W przypadku umiarkowanej hipoglikemii wystarczy przyjąć doustnie słodki napój lub posiłek bogaty w węglowodany. Zaleca się odpoczynek. Pacjenci powinni mieć przy sobie kostki cukru, glukozę lub cukierki. Nie zaleca się jedzenia czekolady, ponieważ tłuszcz zawarty w niej opóźnia wchłanianie glukozy.

Ciężka postać hipoglikemii może prowadzić do drgawek i utraty przytomności, a nawet do skutku śmiertelnego. Jeśli chory jest w stanie śpiączki, należy podać glukozę dożylnie. Po przedawkowaniu insuliny do hipoglikemii mogą dołączyć się objawy hipokaliemii (obniżenie stężenia potasu we krwi) z późniejszą miopatią. Przy znacznej hipokaliemii, gdy chory nie może już przyjmować pokarmu doustnie, należy podać 1 mg glukagonu do mięśni i/lub roztwór glukozy dożylnie. Po powrocie przytomności należy przyjąć posiłek. Może również wystąpić konieczność kontynuowania podawania węglowodanów choremu oraz dalszego kontroli poziomu glukozy we krwi, ponieważ hipoglikemia może pojawić się nawet po klinicznym wyzdrowieniu.

Efekty uboczne.

W przypadku wystąpienia objawów ciężkiej hipoglikemii lub hiperglikemii z rozwinięciem kwasicy ketonowej wymagane jest natychmiastowe wtrącenie się lekarza. Do najczęstszych efektów ubocznych obserwowanych podczas terapii insuliną należą hipoglikemia (obniżenie poziomu glukozy we krwi) i hiperglikemia (podwyższenie stężenia glukozy we krwi), a także miejscowe objawy reakcji alergicznych.

Hipoglikemia. Objawy umiarkowanej hipoglikemii: nadmierne pocenie się, zawroty głowy, drżenie, uczucie głodu, niepokój, uczucie mrowienia na dłoniach, stopach, wargach lub języku, zaburzenia koncentracji uwagi, senność, zaburzenia snu, dezorientacja, midriaza, nieostre widzenie, zaburzenia mowy, depresja, drażliwość. Objawy ciężkiej hipoglikemii: zaburzenia orientacji, utrata przytomności, drgawki.

Hiperglikemia. U chorych na cukrzycę typu I długotrwała hiperglikemia prowadzi do kwasicy ketonowej i śpiączki cukrzycowej, co stanowi stan zagrażający życiu. Pierwsze objawy kwasicy, które pojawiają się stopniowo w ciągu kilku godzin, a nawet dni, to: senność, zaczerwienienie twarzy, pragnienie, brak apetytu, zapach acetonu w wydychanym powietrzu, zwiększone stężenie glukozy i ciał ketonowych we krwi, tachypneę oraz przyśpieszony puls.

Inne rzadko występujące niepożądane działania związane z zastosowaniem insuliny biosyntetycznej to*: lipodystrofia insulinowa* (częstość występowania od 1/1000 do <1/100) – atrofia lub nadżądłość tkanki tłuszczowej w miejscu wstrzyknięcia, alergia na insulinę, oporność na insulinę.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej. Częstość nieznana: amyloidoza skóry; lipodystrofia i amyloidoza skóry mogą pojawić się w miejscu wstrzyknięcia i opóźnić lokalne wchłanianie insuliny. Regularna zmiana miejsca wstrzyknięć w obrębie tej samej okolicy wstrzykiwania może pomóc w zmniejszeniu lub zapobieganiu tym reakcjom (patrz rozdział „Szczególne wskazówki dotyczące stosowania”).

Miejscowe objawy reakcji alergicznych – częsty niepożądany efekt (1/100 do <1/10), obejmujący zaczerwienienie skóry, obrzęk lub świąd, zmiany w miejscu wstrzyknięcia.

Ogólna postać alergii występuje rzadko (<1/10000), ale stanowi potencjalnie niebezpieczny efekt uboczny terapii insuliną. Obejmuje ciężkie przypadki, w tym wysypkę na całej powierzchni ciała, duszność, świsty, obniżenie ciśnienia tętniczego, przyśpieszenie tętna, nadmierne pocenie się.

Raportowano również przypadki obrzęków podczas stosowania terapii insuliną, szczególnie u pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami gospodarki, które poprawiały się po włączeniu terapii insuliną. Opisywano również przypadki zwiększenia masy ciała, reakcji na wstrzyknięcie (zmiana koloru skóry w miejscu wstrzyknięcia, krwawienie, zacieńczenie w miejscu wstrzyknięcia, obrzęk w miejscu wstrzyknięcia, węzły po wstrzyknięciu, ból, wysypka, pokrzywka i pęcherzyki w miejscu wstrzyknięcia), świądu lokalnych obszarów skóry oraz świądu ogólnego, zawrotów głowy.

Aby uniknąć uszkodzenia tkanek, zaleca się zmianę miejsca ukłucia przy każdym wstrzyknięciu.

Okres ważności.

3 lata.

Nie należy stosować leku po upływie daty ważności podanej na opakowaniu.

Warunki przechowywania.

Po otwarciu opakowania indywidualnego przechowywać przez 28 dni w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w temperaturze 2–8 °C, w miejscu chronionym przed światłem. Nie zamrażać. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ogólnie insulinę można mieszać z substancjami, z którymi jej zgodność jest znana. Leki dodane do insuliny mogą powodować jej niszczenie, np. leki zawierające tiol lub siarczyny.

Opakowanie.

Po 10 ml w fiolkach szklanych, zamkniętych aluminiową pokrywką z dwuwarstwowym dyskiem gumowym i pokrywką plastikową, nr 1 w pudełku tekturowym; po 3 ml w kartuszach nr 5 w pudełku tekturowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

BIOTON S.A., Polska (BIOTON S.A., Poland).

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Adres siedziby: Polska, 02-516 Warszawa, ul. Starocińska 5 (Poland, 02-516, Warsaw, 5 Staroscinska str.).

Adres produkcji: Macierzysz, ul. Poznańska 12, 05-850 Ozarów Mazowiecki, Polska (Macierzysz, 12, Poznanska Street, 05-850 Ozarow Mazowiecki, Poland).