Gantsyl

INSTRUKCJA stosowania leku leczniczego GANTSYL (GANCIL)

Skład:

substancja czynna: walacyklowir;

1 tabletka powlekana zawiera 450 mg walacyklowiru w postaci hydrochlorowku walacyklowiru;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, kroszpawidon, powidon, kwas stearynowy;

otoczka tabletki: Opadry pink 15B24005 (hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 400, tlenek żelaza czerwony (E 172), polisorbat 80).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: owalne, dwuwypukłe tabletki różowego koloru, powlekane otoczką filmową, z oznaczeniem „J” z jednej strony oraz „156” z drugiej strony.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwwirusowe do stosowania systemowego, środki przeciwwirusowe o działaniu bezpośrednim, nukleozydy i nukleotydy, z wyłączeniem inhibitorów odwrotnej transkryptazy. Walacyklowir. Kod ATX J05A B14.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Walacyklowir jest estrem L-waliny (prolek) akcyklowiru. Po podaniu doustnym walacyklowir jest szybko i aktywnie metabolizowany do akcyklowiru przez esterazy jelitowe i wątrobowe. Akcyklowir jest syntetycznym analogiem 2'-dzeoksyguanozyny i hamuje replikację wirusów herpes in vitro oraz in vivo. Wrażliwymi wirusami u ludzi są cytomegalowirus ludzi (CMV), wirus opryszczki pospolitej typu 1 i 2 (HSV-1 i HSV-2), wirus herpesu ludzi typu 6, 7 i 8 (HHV-6, HHV-7, HHV-8), wirus Epsteina ̶ Barra (EBV), wirus ospy wietrznej (VZV) oraz wirus zapalenia wątroby typu B (HBV).

W zakażonych CMV komórkach akcyklowir jest początkowo fosforylowany przez wirusową kinazę białkową pUL97 do akcyklowiru monofosforanu. Następnie fosforylacja zachodzi przy udziale kinaz komórkowych, prowadząc do powstania akcyklowiru trifosforanu, który następnie powoli metabolizuje się wewnątrzkomórkowo. Wykazano, że metabolizm trifosforanu zachodzi w komórkach zainfekowanych HSV i CMV z okresem półtrwania odpowiednio 18 godzin oraz od 6 do 24 godzin po usunięciu akcyklowiru z przestrzeni pozakomórkowej. Ponieważ fosforylacja zależy głównie od wirusowej kinazy, fosforylacja akcyklowiru zachodzi głównie w komórkach zainfekowanych wirusem.

Działanie przeciwwirusowe akcyklowiru wynika z hamowania syntezy wirusowego DNA poprzez: konkurencyjne hamowanie wbudowywania deoksyguanozyno trifosforanu do DNA za pomocą wirusowej polimerazy DNA oraz włączanie akcyklowiru trifosforanu do wirusowego DNA, co prowadzi do zakończenia lub bardzo ograniczonego przedłużania się łańcucha wirusowego DNA.

Działanie przeciwwirusowe

Działanie przeciwwirusowe in vitro, wyrażone jako IC50 akcyklowiru wobec CMV, mieści się w zakresie od 0,08 µM (0,02 µg/ml) do 14 µM (3,5 µg/ml).

Kliniczne działanie przeciwwirusowe walacyklowiru zostało wykazane w leczeniu chorych na AIDS z nowo zdiagnozowanym retinitis CMV. Liczba pacjentów z wydzielaniem CMV w moczu zmniejszyła się z 46% (32/69) na początku badania do 7% (4/55) w ciągu czterech tygodni leczenia walacyklowirem.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne walacyklowiru badano u pacjentów HIV- i CMV-sieropozytywnych, u chorych na AIDS z retinitis CMV oraz u pacjentów po przeszczepieniu narządów miąższowych.

Proporcjonalność dawki do wskaźnika AUC akcyklowiru po podaniu 450–2625 mg walacyklowiru została wykazana wyłącznie przy założeniu podawania po posiłku.

Wchłanianie

Walacyklowir jest proleką akcyklowiru. Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego i szybko oraz aktywnie metabolizuje się w ścianie jelita i w wątrobie do akcyklowiru. Narażenie systemowe na walacyklowir jest przejściowe i niskie. Bezpośrednia biodostępność akcyklowiru z walacyklowiru wynosi około 60% we wszystkich grupach pacjentów, a całkowite narażenie na akcyklowir jest porównywalne z takim po jego podaniu dożylnej (patrz niżej). Dla porównania, biodostępność akcyklowiru po podaniu doustnym 1000 mg akcyklowiru (w postaci kapsułek) wynosi 6–8%.

Walacyklowir u pacjentów HIV-poz., CMV-poz.

Wskaźniki narażenia systemowego u pacjentów HIV-poz., CMV-poz. po podawaniu akcyklowiru i walacyklowiru dwa razy dziennie przez jeden tydzień przedstawiono w tabeli 1.

Parametry farmakokinetyczne u pacjentów HIV-poz., CMV-poz. po podawaniu akcyklowiru i walacyklowiru dwa razy dziennie przez jeden tydzień

Tabela 1

Skuteczność gancyklowiru w wydłużaniu czasu do progresji retinopatii spowodowanej CMV koreluje, jak wykazano, z ekspozycją systemową (AUC).

Walgancyklowir u pacjentów po przeszczepie narządów miąższowych

Stałe stężenia systemowe gancyklowiru u pacjentów po przeszczepie narządów miąższowych po codziennym doustnym podawaniu gancyklowiru i walgancyklowiru przedstawiono w tabeli 2.

Parametry farmakokinetyczne u pacjentów po przeszczepie narządów miąższowych

po codziennym doustnym przyjmowaniu gancyklowiru i walgancyklowiru

Tabela 2

Systemowa ekspozycja na gancyklowir w sercu, nerkach i wątrobie biorców była podobna po doustnym przyjmowaniu walgancyklowiru zgodnie z zalecanym schematem dawkowania uwzględniającym funkcję nerek.

Wpływ pokarmu

Gdy walgancyklowir podawano z posiłkiem w zalecanej dawce 900 mg, stwierdzono wyższe wartości zarówno średniej AUC gancyklowiru (około 30%), jak i średniej Cmax gancyklowiru (około 14%) w porównaniu z przyjmowaniem na czczo. Ponadto indywidualne różnice w działaniu gancyklowiru zmniejszają się po podaniu walgancyklowiru z posiłkiem. W badaniach klinicznych walgancyklowir podawano wyłącznie z posiłkiem. Dlatego zaleca się stosowanie Gantsyl z posiłkiem (patrz rozdział „Sposób stosowania i dawki”).

Rozkład

Ze względu na szybkie przekształcanie walgancyklowiru do gancyklowiru nie określono wiązania walgancyklowiru z białkami krwi. Stała objętość rozprowadzenia (Vd) gancyklowiru po wstrzyknięciu dożylnym wynosiła 0,680 ± 0,161 l/kg (n = 114). Dla gancyklowiru podawanego dożylnie objętość rozprowadzenia koreluje z masą ciała pacjenta i wynosi w stanie równowagi 0,54–0,87 l/kg. Gancyklowir przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Przy stężeniach gancyklowiru w zakresie od 0,5 do 51 μg/ml wiązanie z białkami osocza wynosiło 1–2%.

Biota transformacja

Walgancyklowir jest szybko i aktywnie metabolizowany do gancyklowiru; nie wykryto żadnych innych metabolitów. Gancyklowir w znacznym stopniu nie ulega metabolizmowi.

Wydalanie

Po doustnym przyjęciu walgancyklowir jest szybko hydrolizowany do gancyklowiru. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek ponad 90% podanego dożylnie gancyklowiru wydalało się z moczem w niezmienionej formie w ciągu 24 godzin. U pacjentów z prawidłową funkcją nerek po podaniu walgancyklowiru stężenia gancyklowiru w osoczu po osiągnięciu szczytu obniżały się z okresem półtrwania w zakresie od 0,4 godziny do 2,0 godziny.

Farmakokinetyka w specjalnych populacjach klinicznych

Dzieci

W badaniach farmakokinetyki i bezpieczeństwa fazy II z udziałem dzieci po przeszczepieniu narządów miąższowych (w wieku od 4 miesięcy do 16 lat, n = 63) walgancyklowir (proszek do sporządzenia roztworu doustnego lub tabletki) podawano raz na dobę przez okres do 100 dni. Parametry farmakokinetyczne były podobne w zależności od typu narządu i wieku oraz porównywalne z wartościami u dorosłych. Modelowanie farmakokinetyki populacyjnej wykazało dostępność biologiczną około 60%. Na klirens pozytywnie wpływa powierzchnia ciała oraz funkcja nerek.

W badaniu farmakokinetyki i bezpieczeństwa fazy I z udziałem dzieci po przeszczepieniu serca (w wieku od 3 tygodni do 125 dni, n = 14) walgancyklowir (proszek do sporządzenia roztworu doustnego) podawano raz na dobę przez 2 dni trwania badania. Według oszacowania farmakokinetyki populacyjnej średnia dostępność biologiczna wynosiła 64%.

Porównanie wyników tych dwóch badań oraz wyników farmakokinetycznych u dorosłych pokazuje, że zakresy AUC0-24 godz. były bardzo podobne we wszystkich grupach wiekowych, w tym u dorosłych. Średnie wartości AUC0-24 godz. i Cmax były również podobne w grupach wiekowych dzieci poniżej 12 roku życia, choć zaobserwowano tendencję do obniżania się średnich wartości AUC0-24 godz. i Cmax u dzieci we wszystkich zakresach wiekowych, co koreluje ze wzrostem wieku. Tendencja ta była bardziej widoczna dla średnich wartości klirensu i okresu półtrwania (t½). Jednakże było to oczekiwane, ponieważ klirens zależy od zmian masy ciała, wzrostu oraz związanej z nim funkcji nerek, co wykazano za pomocą modelowania farmakokinetyki populacyjnej.

W tabeli 3 podsumowano oszacowane na podstawie modelu zakresy AUC0-24 godz. gancyklowiru z tych dwóch badań, a także średnie wartości i odchylenia standardowe AUC0-24 godz., Cmax, klirensu i t½ w odpowiednich grupach wiekowych dzieci w porównaniu z dorosłymi.

Parametry farmakokinetyczne gancyklowiru w odpowiednich grupach wiekowych dzieci w porównaniu z dorosłymi

Tabela 3

*Wyjątek ze sprawozdania z badania PV 16000.

Dawkę jednorazową walanclowiru w obu powyższych badaniach ustalano na podstawie powierzchni ciała (PBC) i klirensu kreatyniny (KK), obliczonego według zmodyfikowanego wzoru Schwartz:

Dawka dla dziecka (mg) = 7 × PBC × KK (patrz wzór Mostellera dla PBC i wzór Schwartz dla KK), gdzie:

;

;

gdzie k = 0,45* dla pacjentów w wieku <2 lat, k = 0,55 dla chłopców w wieku od 2 do 13 lat i dziewczynek w wieku od 2 do 16 lat, k = 0,7 dla chłopców w wieku od 13 do 16 lat.

Dawka nie powinna przekraczać 900 mg dawki dla dorosłych. Jeżeli obliczony według wzoru Schwartz klirens kreatyniny przekracza 150 ml/min/1,73 m², w równaniu należy użyć wartości maksymalnej 150 ml/min/1,73 m².

Farmakokinetykę gancyklowiru po podaniu walanclowiru (proszku do sporządzenia doustnego roztworu) oceniono również w dwóch badaniach u noworodków i niemowląt z objawową wrodzoną infekcją CMV. W pierwszym badaniu 24 noworodki w wieku od 8 do 34 dni otrzymywało gancyklowir 6 mg/kg w ciągu 2 godzin dożylnie 2 razy na dobę. Następnie pacjenci otrzymywali doustnie walanclowir w dawce proszku do sporządzenia doustnego roztworu od 14 mg/kg do 20 mg/kg dwa razy na dobę, całkowity czas leczenia wynosił 6 tygodni. Dawka walanclowiru w postaci proszku do sporządzenia doustnego roztworu 16 mg/kg dwa razy na dobę zapewnia ekspozycję na gancyklowir porównywalną z ekspozycją po podaniu 6 mg/kg dożylnie dwa razy na dobę u noworodków, a także analogiczną do skutecznej dawki dożylnej dla dorosłych 5 mg/kg.

W drugim badaniu 109 noworodków w wieku od 2 do 30 dni otrzymywało 16 mg/kg walanclowiru w postaci proszku do sporządzenia doustnego roztworu dwa razy na dobę przez 6 tygodni, a następnie 96 spośród 109 zarejestrowanych pacjentów zostało zrandomizowanych do kontynuacji przyjmowania walanclowiru lub placebo przez 6 miesięcy. Jednak średnia AUC0-12h była niższa niż średnie wartości AUC0-12h w pierwszym badaniu. W tabeli 4 przedstawiono średnie wartości AUC, Cmax i t½, w tym odchylenia standardowe w porównaniu z dorosłymi.

Parametry farmakokinetyczne gancyklowiru i walanclowiru u dzieci w porównaniu z dorosłymi

Tabela 4

GANC = gancyklowir, dożylnie.

VAL = walgancyklowir, doustnie.

Dane te są zbyt ograniczone, aby wyciągnąć wnioski dotyczące skuteczności lub podać rekomendacje dotyczące dawkowania u dzieci z wrodzoną infekcją CMV.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie przeprowadzono badań farmakokinetyki walgancyklowiru ani gancyklowiru u dorosłych w wieku ≥ 65 lat (zobacz sekcję „Sposób zaastosowania i dawki”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Farmakokinetykę gancyklowiru po podaniu jednorazowej doustnej dawki 900 mg walgancyklowiru oceniano u 24 ochotników z zaburzeniami funkcji nerek bez innych patologii.

Wskaźniki farmakokinetyki gancyklowiru po podaniu jednorazowej doustnej dawki 900 mg walgancyklowiru w postaci tabletek u pacjentów z różnymi stopniami zaburzeń funkcji nerek.

Tabela 5

Obniżenie czynności nerek prowadzi do zmniejszenia klirensu gancyklowiru z walgancyklowiru, co wiąże się ze wzrostem okresu półtrwania eliminacji. W związku z tym pacjentom z zaburzeniem czynności nerek należy dostosować dawkę (patrz punkty „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Pacjenci poddawani dializie hemodializacyjnej

Nie można podać zaleceń dotyczących dawki walgancyklowiru dla pacjentów poddawanych dializie hemodializacyjnej, ponieważ indywidualna dawka walgancyklowiru dla tych pacjentów jest mniejsza niż 450 mg zawarte w jednej tabletce. W związku z tym tabletek walgancyklowiru w formie powlekanej nie należy stosować u tych pacjentów (patrz punkty „Sposób stosowania i dawki” oraz „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Stabilni pacjenci po przeszczepieniu wątroby

Farmakokinetykę gancyklowiru powstającego z walgancyklowiru u stabilnych pacjentów po przeszczepieniu wątroby badano w jednym otwartym badaniu krzyżowym (N=28) składającym się z 4 części. Biologiczna dostępność gancyklowiru powstającego po podaniu jednorazowej dawki 900 mg walgancyklowiru po posiłku wynosiła około 60%. AUC0–24h gancyklowiru była porównywalna z wartością osiąganą po wewnątrzżylnym podaniu gancyklowiru w dawce 5 mg/kg u pacjentów po przeszczepieniu wątroby.

Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby

Bezpieczeństwo i skuteczność walgancyklowiru nie były badane u pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby. Niewydolność wątroby nie powinna wpływać na farmakokinetykę gancyklowiru, ponieważ lek ten jest wydalany z moczem, dlatego nie podaje się żadnych konkretnych zaleceń dotyczących dawkowania.

Pacjenci z mukowiscydozą

W badaniu farmakokinetycznym fazy I z udziałem pacjentów po przeszczepieniu płuc z mukowiscydozą (MW) lub bez niej, 31 pacjentów (16 z MW / 15 bez MW) otrzymywało po przeszczepieniu profilaktykę walgancyklowirem w dawce 900 mg/dobę. Badanie wykazało, że mukowiscydoza nie miała istotnego statystycznie wpływu na średnią ogólną ekspozycję systemową na gancyklowir u pacjentów po przeszczepieniu płuc. Ekspozycja na gancyklowir u pacjentów po przeszczepieniu płuc była porównywalna z ekspozycją, która wykazała skuteczność w zapobieganiu infekcji CMV u innych pacjentów po przeszczepieniu narządów.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Indukcja i leczenie utrzymujące retinopatii spowodowanej wirusem cytomegalii (CMV) u pacjentów z zespołem nabytego upośledzenia odporności (ZNU).
• Profilaktyka infekcji CMV u pacjentów CMV-ujemnych, u których przeszczepiono narządy miąższowe od dawców CMV-dodatnich.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na walgancyklowir, gancyklowir lub którykolwiek z substancji pomocniczych.
• Okres karmienia piersią (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje leków z walgancyklowirem

Interakcje farmakokinetyczne

Probenecyd

Jednoczesne doustne stosowanie probenecydu statystycznie istotnie zmniejsza klirens nerkowy gancyklowiru (o 20%), co statystycznie istotnie zwiększa ekspozycję na ten lek (o 40%). Wyjaśnienie tego mechanizmu interakcji leży w konkurencji o wydalenie kanalikowe przez nerki. U pacjentów jednoczesnie przyjmujących probenecyd i walgancyklowir należy dokładnie obserwować, aby uniknąć toksycznego działania gancyklowiru.

Didanozyna

Stwierdzono sekwencyjny wzrost stężenia didanozyny w osoczu podczas jednoczesnego stosowania z donosowym podawaniem gancyklowiru. Podczas stosowania dawek 5 i 10 mg/kg/dobę w formie donosowej obserwowano wzrost AUC (pola pod krzywą „stężenie-czas”) didanozyny w zakresie od 38 do 67%, co potwierdza interakcję farmakokinetyczną przy jednoczesnym stosowaniu tych leków. Nie zaobserwowano istotnego wpływu na stężenia gancyklowiru. Należy dokładnie monitorować pacjentów w celu wykrycia objawów toksyczności didanozyny, np. u pacjentów z zapaleniem trzustki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Inne leki przeciwwirusowe

Izoenzymy cytochromu P450 nie uczestniczą w farmakokinetyce gancyklowiru. W związku z tym nie należy oczekiwać interakcji farmakokinetycznych z inhibitorami proteazy i nie-nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy.

Interakcje farmakodynamiczne

Imipenem-cyklasatyna

Zgłaszano wystąpienie drgawek u pacjentów jednoczesnie przyjmujących gancyklowir i imipenem-cyklasatynę, a farmakodynamiczna interakcja między tymi dwoma lekami nie może być wykluczona. Te leki mogą być stosowane jednoczesnie tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zydowidyna

Zarówno zydowidyna, jak i gancyklowir mogą powodować neutropenię i anemię. W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków może wystąpić interakcja farmakodynamiczna. Niektórzy pacjenci mogą nie tolerować jednoczesnej terapii przy pełnych dawkach (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Możliwe interakcje z lekami

Toksykność może wzrastać przy jednoczesnym stosowaniu gancyklowiru/walgancyklowiru z innymi lekami o działaniu mielosupresyjnym lub powodującymi zaburzenia funkcji nerek. Do takich leków należą analogi nukleozydowe (np. zydowidyna, didanozyna, stawudyryna) i analogi nukleotydowe (np. tenofovir, adefovir), immunosupresanty (np. cyklosporyna, tarkolimus, mykofenolan mofetylu), leki przeciwnowotworowe (np. doksorubicyna, winblastyna, winkerystyna, hydroksymocznik) oraz środki przeciwbakteryjne (trimetoprym/sulfonamidy, dapson, amfoterycyna B, flucytozyna, pentamidyna). W związku z tym, wymienione leki należy stosować jednoczesnie z walgancyklowirem tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść z leczenia przewyższa potencjalne ryzyko (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególności stosowania.

Hiperczułość krzyżowa

Ze względu na podobieństwo struktury chemicznej gancyklowiru do akycyklowiru i penicyklowiru możliwe jest wystąpienie reakcji hiperczułości krzyżowej między tymi lekami. Dlatego należy ostrożnie przepisywać walgancyklowir pacjentom znanym z nadwrażliwości na akycyklowir lub penicyklowir (lub ich prolek – odpowiednio walacyklowir lub famcyklowir).

Mutagenność, teratogenność, kancerogenność, płodność i antykoncepcja

Przed rozpoczęciem leczenia walgancyklowirem pacjentów należy poinformować o potencjalnych ryzykach dla płodu. W badaniach gancyklowiru na zwierzętach stwierdzono jego działanie mutagenne, teratogenne i kancerogenne, a także działanie supresyjne na płodność. W związku z tym walgancyklowir należy uważać za potencjalny teratogen i karcinogen dla ludzi, który może powodować wady wrodzone i nowotwory. Biorąc pod uwagę wyniki badań klinicznych i przedklinicznych, uważa się za prawdopodobne, że walgancyklowir może powodować czasowe lub trwałe zahamowanie spermatogenezy. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia oraz przez co najmniej 30 dni po jego zakończeniu. Mężczyznom należy zalecić stosowanie barieryjnych metod antykoncepcji w trakcie leczenia i co najmniej przez 90 dni po jego zakończeniu, chyba że są pewni, że partnerka nie ryzykuje zajścia w ciążę (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”, „Działania niepożądane”).

Walgancyklowir może wykazywać długofalową toksyczność nowotworową i rozrodczą.

Mielo-supresja

Ciężka leukopenia, neutropenia, anemia, trombocytopenia, pancytopenia, zahamowanie szpiku kostnego i anemia aplastyczna występowały u pacjentów przyjmujących walgancyklowir (i gancyklowir). Leczenia nie należy rozpoczynać, jeśli bezwzględna liczba neutrofili jest mniejsza niż 500 komórek/μl, liczba płytek krwi mniejsza niż 25 000/μl lub poziom hemoglobiny niższy niż 80 g/l (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Działania niepożądane”).

Jeśli profilaktyka trwa dłużej niż 100 dni, należy wziąć pod uwagę możliwy ryzyko rozwoju leukopenii i neutropenii (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Działania niepożądane”, „Farmakodynamika”).

Walgancyklowir należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istniejącą cytopenią hematologiczną lub cytopenią hematologiczną związaną z lekami w wywiadzie oraz u pacjentów otrzymujących radioterapię.

Zaleca się regularne wykonywanie rozwiniętego badania krwi i liczenia płytek krwi w trakcie leczenia. U pacjentów z niewydolnością nerek i u dzieci może być uzasadnione częstsze monitorowanie hematologiczne, przynajmniej przy każdej wizycie w ośrodku transplantacyjnym. Jeśli u pacjentów rozwija się ciężka leukopenia, neutropenia, anemia i/lub trombocytopenia, należy rozważyć potrzebę leczenia czynnikami wzrostu hematopoetycznych i/lub przerwania terapii (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Różnice w dostępności biologicznej doustnej formy gancyklowiru

Dostępność biologiczna gancyklowiru po podaniu jednorazowej dawki 900 mg walgancyklowiru wynosi około 60%, w porównaniu do około 6% po doustnym podaniu 1000 mg gancyklowiru (w formie kapsułek). Nadmierna dawka gancyklowiru może powodować zagrożenie życia działania niepożądane. Dlatego ścisłe przestrzeganie zaleceń dotyczących dawkowania jest konieczne na początku terapii, podczas przejścia z leczenia indukcyjnego na utrzymawcze oraz u pacjentów, którzy mogą przejść z doustnego stosowania gancyklowiru na walgancyklowir, ponieważ walgancyklowiru nie można zastąpić gancyklowirem w stosunku 1:1. Pacjentów, którzy przechodzą z przyjmowania kapsułek gancyklowiru, należy poinformować o ryzyku przedawkowania, jeśli będą przyjmować większą niż przepisana liczbę tabletek walgancyklowiru (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Przedawkowanie”).

Zaburzenia funkcji nerek

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek wymagają dostosowania dawki w zależności od klirensu kreatyniny (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Farmakokinetyka”).

Walgancyklowir, tabletki powlekane powłoką, nie należy stosować pacjentom poddawanym hemodializie (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Farmakokinetyka”).

Stosowanie z innymi lekami

Drżenie mięśniowe odnotowano u pacjentów przyjmujących imipenem-cyklasatyne i gancyklowir. Nie należy stosować walgancyklowiru jednocześnie z imipenemem-cyklasatyną, chyba że potencjalna korzyść przewyższa potencjalne ryzyko (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Jeśli pacjenci przyjmują walgancyklowir i 1) didanozynę; 2) leki znane z działania mielo-supresyjnego (np. zidowudyna); lub 3) substancje wpływające na funkcję nerek, należy uważnie obserwować objawy toksyczności addytywnej (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Zrandomizowane badanie kliniczne stosowania walgancyklowiru w profilaktyce infekcji CMV po przeszczepieniu nie obejmowało pacjentów po przeszczepieniu płuc i jelita. Dlatego doświadczenie u tych pacjentów po przeszczepieniu jest ograniczone.

Unieszkodliwianie nieużywanego leku i leku z przeterminowanym okresem ważności: należy zminimalizować wprowadzanie leku do środowiska zewnętrznego. Leku nie wolno wyrzucać do ścieków ani do odpadów komunalnych. Do unieszkodliwiania należy stosować tzw. „system zbierania odpadów”, jeśli jest dostępny.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Antykoncepcja u kobiet i mężczyzn

Ze względu na możliwą toksyczność rozrodczą i teratogenność kobiety w wieku rozrodczym powinny zostać skonsultowane w kwestii konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji w trakcie leczenia i co najmniej przez 30 dni po jego zakończeniu. Mężczyznom należy zalecić stosowanie barierowych metod antykoncepcji w trakcie i co najmniej przez 90 dni po leczeniu walgancyklowirem, chyba że są pewni, że partnerka nie ryzykuje zajścia w ciążę (patrz sekcje „Szczególności stosowania” i „Właściwości farmakologiczne”).

<Ciąża>

Bezpieczeństwo stosowania walgancyklowiru u kobiet w ciąży nie zostało ustalone. Jego aktywny metabolit, gancyklowir, łatwo przenika przez łożysko człowieka. Ze względu na jego farmakologiczny mechanizm działania i toksyczność rozrodczą obserwowaną w badaniach na zwierzętach z gancyklowirem, istnieje teoretyczne ryzyko teratogenności u człowieka.

Walgancyklowiru nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko uszkodzenia teratogennego płodu.

<Karmienie piersią>

Nie wiadomo, czy gancyklowir przenika do mleka matki, ale nie można wykluczyć możliwości wydzielania gancyklowiru do mleka matki i poważnych działań niepożądanych u noworodka. Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach wskazują, że gancyklowir wydzielany jest do mleka w okresie laktacji u szczurów. W związku z tym należy przerwać karmienie piersią w czasie stosowania walgancyklowiru (patrz sekcje „Przeciwwskazania”).

<Płodność>

W małym badaniu klinicznym z udziałem pacjentów po przeszczepieniu nerki, którzy przyjmowali walgancyklowir w celu zapobiegania infekcji CMV przez okres do 200 dni, zaobserwowano wpływ walgancyklowiru na spermatogenezę, w postaci zmniejszenia gęstości nasienia i ruchliwości plemników, które stwierdzono po zakończeniu leczenia. Ten efekt był odwracalny, a średnia gęstość nasienia i ruchliwość plemników odzyskały poziomy porównywalne z grupami kontrolnymi nieleczonego po około 6 miesiącach od przerwania stosowania walgancyklowiru.

W badaniach na zwierzętach gancyklowir powodował zaburzenia płodności u samców i samic myszy, a także zahamowanie spermatogenezy i atrofię jąder u myszy, szczurów i psów przy zastosowaniu dawek uznawanych za klinicznie istotne.

Biorąc pod uwagę wyniki badań klinicznych i przedklinicznych, uważa się za prawdopodobne, że gancyklowir (i walgancyklowir) może powodować czasowe lub trwałe zahamowanie spermatogenezy u człowieka (patrz sekcja „Szczególności stosowania”).

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy kierowaniu pojazdami lub innymi urządzeniami.

Nie przeprowadzono badań oceniających wpływ na zdolność prowadzenia samochodu i korzystania z urządzeń.

Drżenie mięśniowe, zawroty głowy i dezorientacja były odnotowane podczas stosowania walgancyklowiru i/lub gancyklowiru. Jeśli wystąpią takie objawy, mogą one wpływać na zdolność wykonywania pracy wymagającej czujności, w tym na zdolność pacjenta do prowadzenia samochodu i pracy z urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Uwaga! Aby uniknąć przedawkowania, należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania (patrz rozdziały „Szczególne wskazania” i „Przedawkowanie”).

Walgancyklowir po przyjęciu doustnym szybko i intensywnie metabolizuje się do gancyklowiru. Stosowanie doustne walgancyklowiru w dawce 900 mg dwa razy dziennie jest terapeutycznie równoważne dożylnemu podaniu gancyklowiru w dawce 5 mg/kg 2 razy dziennie.

Leczenie retinitu wywołanego wirusem cytomegalii

Dorośli pacjenci

Leczenie indukcyjne retinitu spowodowanego wirusem CMV

Dla pacjentów z aktywnym retinitis CMV zalecana dawka wynosi 900 mg walgancyklowiru (2 tabletki leku Gantsyl po 450 mg) dwa razy dziennie przez 21 dni, najlepiej podczas posiłku. Dłuższe leczenie indukcyjne zwiększa ryzyko toksyczności szpiku kostnego (patrz rozdział „Szczególne wskazania”).

Leczenie podtrzymujące retinitu spowodowanego wirusem CMV

Po zakończeniu leczenia indukcyjnego lub u pacjentów z nieaktywnym retinitis CMV zalecana dawka wynosi 900 mg walgancyklowiru (2 tabletki leku Gantsyl po 450 mg) jeden raz dziennie, najlepiej podczas posiłku. W przypadku nasilenia się objawów retinitu można powtórzyć leczenie indukcyjne; należy jednak wziąć pod uwagę możliwość oporności wirusa na leki.

Czas trwania leczenia podtrzymującego należy ustalać indywidualnie.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania walgancyklowiru w leczeniu retinitu spowodowanego wirusem CMV nie zostały potwierdzone w odpowiednich i dobrze kontrolowanych badaniach klinicznych u dzieci.

Profilaktyka infekcji CMV po przeszczepieniu narządów miąższowych

Dorośli pacjenci

Dla pacjentów po przeszczepieniu nerki zalecana dawka wynosi 900 mg (2 tabletki leku Gantsyl 450 mg) jeden raz dziennie, rozpoczynając w ciągu 10 dni po przeszczepieniu i kontynuując do 100. dnia po przeszczepieniu. Profilaktykę można przedłużyć do 200. dnia po przeszczepieniu (patrz rozdziały „Szczególne wskazania”, „Działania niepożądane”, „Farmakodynamika”).

Dla pacjentów po przeszczepieniu narządów miąższowych innych niż nerka zalecana dawka wynosi 900 mg (2 tabletki leku Gantsyl 450 mg) jeden raz dziennie, rozpoczynając w ciągu 10 dni po przeszczepieniu i kontynuując do 100. dnia po przeszczepieniu.

Tabletki należy, jeśli to możliwe, przyjmować podczas posiłku.

Dzieci

Lek Gantsyl w postaci tabletów powlekanych można stosować u dzieci od 16. roku życia. U pacjentów w wieku od 16 lat stosuje się dawkowanie jak u dorosłych.

Specjalne wskazówki dotyczące dawkowania

Dzieci

Dawkowanie u dzieci po przeszczepieniu narządów miąższowych ustala lekarz indywidualnie, w zależności od funkcji nerek pacjenta oraz powierzchni ciała.

Pacjenci w podeszłym wieku

Dla tej grupy populacyjnej bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały ustalone. Badania u dorosłych w wieku powyżej 65 lat nie były prowadzone. Ze względu na obniżającą się z wiekiem wydolność nerek, lek Gantsyl należy stosować u pacjentów w podeszłym wieku z szczególną ostrożnością, uwzględniając stan nerek (patrz tabela poniżej).

Pacjenci z niewydolnością nerek

Należy dokładnie monitorować stężenie kreatyniny w surowicy lub obliczony klirens kreatyniny. Dawkowanie należy dostosować do klirensu kreatyniny zgodnie z tabelą 6 (patrz rozdziały „Szczególne wskazania”, „Farmakokinetyka”).

Klirens kreatyniny (ml/min) można obliczyć na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy według następujących wzorów:

Dla mężczyzn = (140 – wiek [lata]) × (masa ciała [kg])_____

(72) × (0,011 × kreatynina surowicy [µmol/l])

Dla kobiet = 0,85 × wartość dla mężczyzn

Dawkowanie leku Walgancyklowir w zależności od klirensu kreatyniny

Tabela 6

Pacjenci poddawani hemodializie

Dla pacjentów poddawanych hemodializie (klirens kreatyniny <10 ml/min) nie można podać zaleceń dotyczących dawki. W związku z tym tabletek o powłoce filmowej zawierających walgancyklowir nie należy stosować u tych pacjentów (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”, „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby

Bezpieczeństwo i skuteczność tabletek walcycyklowiru u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby nie zostały ustalone (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z ciężką leukopenią, neutropenią, anemią, trombocytopenią i pancytopenią

Patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” przed rozpoczęciem leczenia.

Jeśli podczas terapii lekiem Gantsyl wystąpi istotne pogorszenie obrazu krwi, należy rozważyć leczenie czynnikami wzrostu hematopoezy i/lub przerwanie terapii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Sposób stosowania

Walgancyklowir należy stosować doustnie. Należy go przyjmować w trakcie posiłku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Ostrzeżenia dotyczące stosowania

Nie należy łamać ani rozdrabniać tabletek. Walgancyklowir uważa się za potencjalny środek teratogenny i rakotwórczy dla człowieka. Należy zachować ostrożność w przypadku uszkodzonych tabletek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Należy unikać bezpośredniego kontaktu ze skórą lub błonami śluzowymi rozbitych lub rozdrobnionych tabletek. W przypadku takiego kontaktu miejsce należy dokładnie przemyć wodą z mydłem, a oczy przemyć wodą sterylną lub zwykłym wodą, jeśli woda sterylna nie jest dostępna.

Dzieci.

Tabletki o powłoce filmowej Gantsyl można stosować u dzieci w wieku od 16 lat.

Dla pacjentów w wieku od 16 lat stosuje się dawkowanie takie samo jak u dorosłych.

Przedawkowanie.

Doświadczenie z przedawkowaniem walgancyklowiru oraz gancyklowiru w przypadku podania dożylnego

Oczekuje się, że przedawkowanie walgancyklowiru może prowadzić do nasilenia toksyczności nerek (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”).

Doniesienia o przypadkach przedawkowania, w tym śmiertelnych, po podaniu dożylnym gancyklowiru otrzymano w trakcie badań klinicznych i obserwacji pozarejestrowych. W niektórych z tych przypadków nie zaobserwowano żadnych negatywnych skutków. U większości pacjentów pojawił się jeden lub więcej z poniższych skutków ubocznych:

• toksyczność hematologiczna: mielosupresja, w tym pancytopenia, niewydolność szpiku kostnego, leukopenia, neutropenia, granulocytopenia;
• toksyczność wątroby: zapalenie wątroby, zaburzenia funkcji wątroby;
• toksyczność nerek: nasilenie hematurii u pacjentów z wcześniej istniejącym zaburzeniem funkcji nerek, ostra niewydolność nerek, podwyższony poziom kreatyniny;
• toksyczność przewodu pokarmowego: ból brzucha, biegunka, wymioty;
• toksyczność neurologiczna: ogólny drżenie, drgawki.

Hemodializa oraz nawodnienie mogą być pomocne w zmniejszeniu stężenia leku we krwi u pacjentów, którzy otrzymali nadmierną dawkę walgancyklowiru.

Efekty uboczne.

Walgancyklowir jest lekiem prolekowym gancyklowiru, który szybko i intensywnie ulega metabolizmowi do gancyklowiru po podaniu doustnym. Niepożądane działania związane z zastosowaniem gancyklowiru mogą wystąpić również po zastosowaniu walgancyklowiru. Wszystkie reakcje niepożądane obserwowane podczas stosowania walgancyklowiru w badaniach klinicznych wcześniej obserwowano przy stosowaniu gancyklowiru. W związku z tym poniżej przedstawiono wszystkie reakcje niepożądane zgłaszane podczas wewnątrzżylowego lub doustnego (forma leku już nie stosowana) stosowania gancyklowiru lub walgancyklowiru.

U pacjentów leczonych walgancyklowirem/gancyklowirem najpoważniejszymi i najczęściej występującymi reakcjami niepożądanymi były działania ze strony układu krwiotwórczego, w tym neutropenia, anemia i trombocytopenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Wskaźniki częstości działań niepożądanych obliczono na podstawie danych uzyskanych z ogólnej populacji pacjentów (n=1704) otrzymujących terapię podtrzymującą gancyklowirem lub walgancyklowirem. Wyjątek stanowią reakcja anafilaktyczna, agranulocytoza i granulocytopenia, dla których wskaźniki częstości obliczono na podstawie doświadczenia z okresu po wprowadzeniu na rynek. Reakcje niepożądane są wymienione według klas układów narządów MedDRA, a ich częstość określono w następujących kategoriach: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000).

Ogólny profil bezpieczeństwa gancyklowiru/walgancyklowiru w populacjach pacjentów zakażonych HIV i pacjentów po przeszczepieniu narządów jest porównywalny, z wyjątkiem odwarstwienia siatkówki, o którym zgłaszano wyłącznie u pacjentów z retinitis CMV. Istnieją jednak pewne różnice w częstości występowania poszczególnych reakcji. Walgancyklowir wiąże się z wyższym ryzykiem wystąpienia biegunki w porównaniu z gancyklowirem stosowanym dożylnie. O gorączce, infekcjach grzybiczych, depresji, ciężkiej neutropenii (ANC < 500/μL) oraz reakcjach skórnych częściej zgłaszano u pacjentów z HIV.

Infekcje i inwazje: bardzo często – infekcje grzybicze, w szczególności kandydoza błony śluzowej jamy ustnej, infekcje górnych dróg oddechowych; często – sepsa, grypa, infekcje dróg moczowych, zapalenie tkanki podskórnej (cellulitis).

Ze strony układu krwi i układu limfatycznego: bardzo często – neutropenia, anemia; często – trombocytopenia, leukopenia, pancytopenia; rzadko – niewydolność szpiku kostnego; bardzo rzadko – anemia aplastyczna, agranulocytoza*, granulocytopenia*.

Ze strony układu odpornościowego: często – podwyższona wrażliwość; bardzo rzadko – reakcje anafilaktyczne.

Ze strony przemiany materii i odżywiania: bardzo często – obniżenie apetytu; często – spadek masy ciała.

Zaburzenia psychiczne: często – depresja, niepokój, dezorientacja; rzadko – pobudzenie psychoruchowe, zaburzenia psychiczne, zaburzenia myślenia, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego: bardzo często – ból głowy; często – bezsenność, neuropatia obwodowa, zawroty głowy, parestezja, hipozestezja, drgawki, dysgezja (zaburzenia smaku); rzadko – drżenie.

Ze strony narządów wzroku: często – zaburzenia widzenia, odwarstwienie siatkówki**, pływające plamy w ciele szklistym, ból oczu, zapalenie spojówek, obrzęk plamki.

Ze strony narządów słuchu i równowagi: często – ból w uszach; rzadko – głuchota.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: rzadko – arytmia.

Ze strony układu naczyniowego: rzadko – hipotensja.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i oskrzeli: bardzo często – duszność, kaszel.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha; często – ból w górnej części brzucha, dyspepsja, zaparcia, wzdęcia, dysfagia, wzdęcie brzucha, owrzodzenia jamy ustnej, zapalenie trzustki.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzowego: często – podwyższenie stężenia fosfatazy alkalicznej we krwi, zaburzenia funkcji wątroby, podwyższenie stężenia aspAT; podwyższenie stężenia alaninotransferazy.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: bardzo często – zapalenie skóry; często – nocne poty, świąd, wysypka, łysienie; rzadko – pokrzywka, suchość skóry.

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – ból pleców, mialgia, artrealgia, skurcze mięśni.

Ze strony nerek i dróg moczowych: często – zaburzenia funkcji nerek, obniżenie klirensu kreatyniny, podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi; rzadko – hematuria, niewydolność nerek.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: rzadko – bezpłodność u mężczyzn.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: bardzo często – hipertermia, zmęczenie; często – ból, dreszcze, niedomaganie, osłabienie; rzadko – ból w klatce piersiowej.

*Częstość występowania działań niepożądanych obliczono na podstawie danych z okresu po wprowadzeniu na rynek; wszystkie inne kategorie częstości oparte są na danych z badań klinicznych.

**Odwarstwienie siatkówki – reakcja niepożądana zgłaszana wyłącznie u pacjentów z AIDS leczonych walgancyklowirem w celu leczenia retinitis CMV.

Opis wybranych działań niepożądanych

Neutropenia. Ryzyko wystąpienia neutropenii nie można przewidzieć na podstawie liczby neutrofili przed leczeniem. Zazwyczaj neutropenia pojawia się w ciągu pierwszego lub drugiego tygodnia terapii indukcyjnej. Zazwyczaj liczba komórek normalizuje się w ciągu 2–5 dni po odstawieniu leku lub zmniejszeniu dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Trombocytopenia. Pacjenci z niską początkową liczbą płytek krwi (< 100000/μL) mają wyższe ryzyko wystąpienia trombocytopenii. Pacjenci z iatrogeniczną immunosupresją spowodowaną leczeniem immunosupresyjnym mają wyższe ryzyko wystąpienia trombocytopenii niż pacjenci z AIDS (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Ciężka trombocytopenia może być związana z potencjalnie zagrażającym życiu krwawieniem.

Zależność działań niepożądanych od długości terapii i wskazań do stosowania. Ciężka neutropenia (ANC < 500/μL) występowała częściej u pacjentów z retinitis CMV (14%), którzy otrzymywali walgancyklowir lub gancyklowir doustnie lub dożylnie, niż u pacjentów po przeszczepieniu narządów, którzy otrzymywali walgancyklowir lub gancyklowir doustnie. U pacjentów, którzy otrzymywali walgancyklowir lub gancyklowir doustnie do dnia 100 po przeszczepieniu, częstość ciężkiej neutropenii wynosiła odpowiednio 5% i 3%, natomiast u pacjentów, którzy otrzymywali walgancyklowir do dnia 200 po przeszczepieniu, częstość ciężkiej neutropenii wynosiła 10%.

Większy wzrost stężenia kreatyniny w surowicy obserwowano u pacjentów po przeszczepieniu narządów, którzy otrzymywali leczenie zarówno walgancyklowirem, jak i gancyklowirem doustnie, do dnia 100 lub dnia 200 po przeszczepieniu, w porównaniu z pacjentami z retinitis CMV. Jednak zaburzenia funkcji nerek są typowe dla pacjentów po przeszczepieniu narządów.

Ogólny profil bezpieczeństwa leku walgancyklowir nie zmienił się po przedłużeniu profilaktyki do 200 dni u pacjentów po przeszczepieniu nerki z wysokim ryzykiem. Zgłaszano nieco wyższą częstość leukopenii w grupie leczonej przez 200 dni, natomiast wskaźniki częstości neutropenii, anemii i trombocytopenii były podobne w obu grupach.

Dzieci

Walgancyklowir badano u 179 dzieci z ryzykiem rozwoju infekcji CMV (w wieku od 3 tygodni do 16 lat) po przeszczepieniu narządów oraz u 133 noworodków z objawową wrodzoną infekcją CMV (w wieku od 2 do 31 dni), przy ekspozycji na gancyklowir trwającej od 2 do 200 dni.

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane w badaniach klinicznych pediatrycznych to biegunka, nudności, neutropenia, leukopenia i anemia.

U dzieci i dorosłych po przeszczepieniu narządów ogólny profil bezpieczeństwa był podobny. W dwóch badaniach u dzieci po przeszczepieniu narządów zgłaszano nieco wyższą częstość neutropenii w porównaniu z dorosłymi, jednak nie stwierdzono korelacji między neutropenią a objawami infekcyjnymi w populacji pediatrycznej. Wyższe ryzyko wystąpienia cytopenii u noworodków i niemowląt wymaga starannego monitorowania ogólnego badania krwi u dzieci z tych grup wiekowych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

U dzieci z przeszczepioną nerką przedłużenie ekspozycji na walgancyklowir do 200 dni nie wiązało się z ogólnym wzrostem częstości działań niepożądanych. Częstość ciężkiej neutropenii (<500/μL) była wyższa u dzieci z chorobami nerek leczonych do 200 dnia w porównaniu z dziećmi leczonymi do 100 dnia oraz w porównaniu z dorosłymi pacjentami po przeszczepieniu nerki leczonymi do 100 lub 200 dnia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

W odniesieniu do noworodków i niemowląt z objawową wrodzoną infekcją CMV leczonych lekiem Walgancyklowir dane są ograniczone, jednak profil bezpieczeństwa odpowiada znanemu profilowi bezpieczeństwa walgancyklowiru/gancyklowiru.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

10 tabletek w blistrze; 6 blisterów w tece kartonowej.

60 tabletek w pojemniku; 1 pojemnik w tece kartonowej.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Hetero Labs Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Unit-V, Block V and V-A, TSIIC - Formulation SEZ, S. Nos 439, 440, 441 & 458, Polepally Village, Jadcherla Mandal, Telangana State, 509301, India.