Ganirelix Gedeon Richter

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku GANIRELIX GEDEONRICHTER

Skład:

substancja czynna: ganirelix;

1 szpryceta wstępnie napełniona zawiera 0,5 ml roztworu wodnego zawierającego 0,25 mg ganireliksu;

substancje pomocnicze: kwas octowy lodowaty, mannitol (E 421), woda do wstrzykiwań, sodu wodorotlenek.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczy, bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Antagonista hormonu uwalniającego gonadotropiny.

Kod ATC H01C C01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Ganirelix jest antagonistą hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH), który moduluje układ podwzgórze-przysadka-gonady poprzez konkurencyjne wiązanie się z receptorami GnRH w przysadce mózgowej. W efekcie następuje szybkie, pełne i odwracalne hamowanie wydzielania endogennych gonadotropin bez poprzedniego stymulowania, co obserwuje się po podawaniu agonistów GnRH. Po wielokrotnym podawaniu 0,25 mg ganireliksu kobietom maksymalne stężenie hormonu luteinizującego (LH), hormonu folikulotropowego (FSH) oraz estradiolu (E2) w surowicy krwi zmniejszało się odpowiednio o 74%, 32% i 25% po 4, 16 i 16 godzinach od iniekcji. Poziom hormonów w surowicy krwi wracał do wartości wyjściowych w ciągu 2 dni po ostatniej iniekcji.

Oddziaływania farmakodynamiczne

Średnia długość leczenia ganireliksu w dawce 0,25 mg na dobę u pacjentek poddawanych procedurze kontrolowanej stymulacji jajników wynosi 5 dni. Podczas leczenia ganireliksu średnia częstość wzrostu stężenia LH (> 10 MIU/ml) towarzyszącego jednoczesnemu wzrostowi stężenia progesteronu (> 1 ng/ml) wynosiła 0,3–1,2%, co można porównać z analogicznym wskaźnikiem dla agonistów GnRH (0,8%). Obserwowano tendencję do zwiększenia liczby przypadków wzrostu stężenia LH i progesteronu u kobiet o wyższej masie ciała (> 80 kg), jednak nie wpływało to na wynik kliniczny. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę niewielką liczbę pacjentek, które dotychczas otrzymywały leczenie, nie można wykluczyć takiego wpływu.

W przypadku wysokiej odpowiedzi jajników, wynikającej z wysokiego narażenia na gonadotropiny lub dużej reaktywności jajników, przedwczesny wzrost LH może wystąpić wcześniej niż w 6. dniu stymulacji. Rozpoczęcie leczenia ganireliksu w 5. dniu stymulacji może zapobiec takim przedwczesnym wzrostom LH bez dalszego wpływu na wynik kliniczny.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

W badaniach kontrolowanych, w których jako standard porównawczy stosowano protokół długotrwałego zastosowania agonisty GnRH, leczenie według schematu z użyciem ganireliksu prowadziło do szybszego wzrostu folikuli w pierwszych dniach stymulacji, ale ostateczna liczba rosnących folikuli była nieco mniejsza i produkowały one średnio mniej estradiolu. Różnica ta w charakterze wzrostu folikuli wymaga, aby korekta dawki FSH zależała od liczby i wielkości rosnących folikuli, a nie od stężenia estradiolu we krwi obwodowej. Nie przeprowadzono analogicznych badań porównawczych korifolitropiny alfa z zastosowaniem antagonisty GnRH lub protokołu długotrwałego stosowania agonistów.

Farmakokinetyka.

Wskazniki farmakokinetyczne po wielokrotnym podawaniu podskórnym ganireliksu (1 iniekcja na dobę) są podobne do tych po jednorazowym podaniu podskórnym. Po wielokrotnym podawaniu 0,25 mg na dobę stężenie ustalonej równowagi w krwi wynoszące około 0,6 ng/ml osiągane jest w ciągu 2–3 dni.

Analiza farmakokinetyczna wskazuje na odwrotną zależność między masą ciała a stężeniem ganireliksu w surowicy krwi.

Wchłanianie

W ciągu pierwszych 1–2 godzin (tmax) po jednorazowym podaniu podskórnym 0,25 mg ganireliksu obserwuje się szybki wzrost stężenia ganireliksu w surowicy krwi, z maksymalną wartością (Cmax) około 15 ng/ml. Bioavailability ganireliksu po podaniu podskórnym wynosi około 91%.

Profil metabolizmu

Głównym składnikiem, czyli związkem obecnym w osoczu krwi, jest ganirelix. Ganirelix jest również głównym związkiem wydalanym z moczem. Z kałem wydawane są wyłącznie metabolity. Metabolity stanowią niewielkie fragmenty peptydowe powstające w wyniku enzymatycznego hydrolizy ganireliksu w określonych miejscach. Profil metabolizmu ganireliksu u ludzi jest podobny do obserwowanego u zwierząt.

Wydalanie

Okres półtrwania (t½) wynosi około 13 godzin, a klirens – około 2,4 l/h. Lek wydala się z kałem (około 75%) oraz z moczem (około 22%).

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa

Dane przedkliniczne wskazują na brak specyficznego ryzyka dla człowieka na podstawie wyników badań farmakologicznej bezpieczeństwa, toksyczności przy wielokrotnym podawaniu oraz genotoksyczności.

Badania funkcji rozrodczej przeprowadzone z zastosowaniem ganireliksu w dawkach od 0,1 do 10 µg/kg/dobę (podskórnie) u szczurów oraz w dawkach od 0,1 do 50 µg/kg/dobę (podskórnie) u królików wykazały zwiększenie częstości resorpcji płodu w grupach otrzymujących najwyższe dawki. Nie zaobserwowano efektów teratogennych.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Profilaktyka przedwczesnego wzrostu stężenia hormonu люteinizującego (LH) u kobiet poddawanych kontrolowanej hiperstymulacji jajników (COH) z wykorzystaniem technik rozrodu wspomaganego (ART).

W badaniach klinicznych ganireliks stosowano w połączeniu z rekombinowanym ludzkim hormonem folikulotropowym (rFSH) lub korifolitropiną alfa, przedłużonym stymulatorem folikularnym.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w punkcie „Skład”.
• Podwyższona wrażliwość na LHRH lub inne jego analogi.
• Umierne lub ciężkie zaburzenia czynności nerek lub wątroby.
• Ciąża lub okres karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono badań interakcji ganireliksu z innymi lekami. Nie można wykluczyć możliwości wystąpienia interakcji z innymi lekami stosowanymi jednocześnie, w tym z lekami wyzwalającymi histaminę.

Szczególne środki ostrożności.

Reakcje nadwrażliwości

Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania leku u kobiet z objawami i objawami aktywnych stanów alergicznych.

W okresie po marketingowym zaobserwowano przypadki reakcji nadwrażliwości (zarówno ogólnych, jak i miejscowych) po podaniu pierwszej dawki ganireliksu. Obejmowały one anafilaksję (w tym szok anafilaktyczny), obrzęk naczynioruchowy i pokrzywkę (patrz sekcja „Efekty uboczne”). W przypadku podejrzenia reakcji nadwrażliwości należy przerwać stosowanie ganireliksu i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Z powodu braku doświadczenia klinicznego w stosowaniu ganireliksu nie zaleca się podawania tego leku kobietom z ciężkimi chorobami alergicznymi.

Zespół nadmiernego pobudzenia jajników (OHSS)

Podczas lub po stymulacji jajników możliwe jest wystąpienie zespołu nadmiernego pobudzenia jajników (OHSS). Należy brać pod uwagę ryzyko wystąpienia tego powikłania podczas stymulacji gonadotropinami. W przypadku OHSS należy prowadzić leczenie objawowe (spoczynek, podanie dożylnie roztworów elektrolitowych lub koloidalnych, heparyny).

Ciąża ektopiczna

Ponieważ kobiety bezpłodne poddawane procedurom wspomaganego rozrodu, a szczególnie in vitro (ICSI), często mają zaburzenia funkcji jajowodów, ryzyko ciąży ektopatycznego może być u nich zwiększone. Ważne jest jak najszybsze wykonanie badania ultrasonograficznego w celu potwierdzenia, że ciąża rozwija się w jamie macicy.

Wady wrodzone

Prawdopodobieństwo wystąpienia wad wrodzonych po zastosowaniu technik wspomaganego rozrodu może być nieco wyższe niż przy naturalnym poczęciu. Sądzono, że jest to związane z pewnymi cechami rodziców (np. wiek matki, parametry nasienia) oraz z wyższym prawdopodobieństwem ciąży wielopłodowej po zastosowaniu technik wspomaganego rozrodu. W badaniach klinicznych z udziałem ponad 1000 noworodków wykazano, że częstość występowania wad wrodzonych u dzieci urodzonych po kontrolowanej hiperstymulacji jajników (COH) z zastosowaniem ganireliksu odpowiada danym zgłoszonym po COH z zastosowaniem antagonistów RH-GnRH.

Kobiety o masie ciała mniejszej niż 50 kg lub większej niż 90 kg

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania ganireliksu nie zostały ustalone u kobiet o masie ciała mniejszej niż 50 kg lub większej niż 90 kg (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka”).

Substancje pomocnicze

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej dawce do wstrzyknięcia, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania leku w czasie ciąży.

W badaniach na zwierzętach podawanie ganireliksu w okresie implantacji prowadziło do resorpcji płodu (patrz sekcja „Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). Nie ustalono znaczenia tych danych dla człowieka.

Czas karmienia piersią

Nie wiadomo, czy ganireliks przenika do mleka matki.

Stosowanie leku Ganirelix Gedeon Richter jest przeciwwskazane w czasie ciąży i karmienia piersią (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Fertylność

Ganireliks stosuje się w leczeniu kobiet poddawanych kontrolowanej hiperstymulacji jajników z wykorzystaniem technik wspomaganego rozrodu. Ganireliks stosuje się w celu zapobiegania przedwczesnemu wzrostowi stężenia LH, który mógłby wystąpić u tych kobiet podczas stymulacji jajników. Dawkowanie i sposób stosowania patrz w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nie prowadzono badań wpływu ganireliksu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Sposób stosowania i dawki

Lek Ganirelix Gedeon Richter powinien być przepisywany wyłącznie przez specjalistę posiadającego doświadczenie w leczeniu niepłodności.

Dawkowanie

Ganirelix stosuje się w celu zapobiegania przedwczesnemu wzrostowi sekrecji LH u kobiet poddawanych kontrolowanej stymulacji jajników. Stymulację gonadotropiną (FSH) lub korifolitropiną alfa można rozpoczynać w 2. lub 3. dniu cyklu menstruacyjnego. Lek Ganirelix Gedeon Richter (0,25 mg) należy podawać podskórnie, raz dziennie, począwszy od 5. lub 6. dnia stosowania korifolitropiny alfa. Moment rozpoczęcia stosowania ganireliksu zależy od odpowiedzi jajników, w tym liczby i wielkości rosnących pęcherzyków oraz/lub stężenia estradiolu we krwi. Rozpoczęcie leczenia ganirelikssem może zostać opóźnione w przypadku braku wzrostu pęcherzyków, choć doświadczenie kliniczne opiera się na stosowaniu leku w 5. lub 6. dniu stymulacji.

Ganirelix i FSH należy podawać w przybliżenie w tym samym czasie. Leków tych nie wolno mieszać w jednej strzykawce; należy je podawać w różnych miejscach ciała.

Dawkę FSH należy dobrać na podstawie liczby i wielkości rozwijających się pęcherzyków, a nie stężenia estradiolu we krwi (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Codzienne stosowanie ganireliksu należy kontynuować aż do uzyskania wystarczającej liczby pęcherzyków o odpowiedniej wielkości. Ostateczne dojrzewanie pęcherzyków można wywołać poprzez podanie ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej (hCG).

Wybór czasu ostatniej iniekcji

Ze względu na okres półtrwania ganireliksu, odstęp między dwiema iniekcjami ganireliksu, jak również odstęp między ostatnią iniekcją ganireliksu a iniekcją hCG, nie powinien przekraczać 30 godzin, ponieważ przedłużenie tego odstępu może spowodować przedwczesny szczyt LH. Dlatego jeśli roztwór ganireliksu podaje się rano, to takie leczenie należy kontynuować przez cały okres terapii gonadotropiną, włącznie z dniem inicjacji owulacji. Jeśli iniekcje ganireliksu podaje się w drugiej połowie dnia, to ostatnią dawkę ganireliksu należy podać w drugiej połowie dnia, dzień przed inicjacją owulacji.

Ganirelix jest bezpieczny i skuteczny u pacjentek, które przeszły wiele cykli leczenia.

Nie prowadzono badań dotyczących potrzeby wspierania fazy lutealnej w cyklach leczenia obejmujących stosowanie ganireliksu. W badaniach klinicznych wspieranie fazy lutealnej prowadzono zgodnie z praktyką ośrodków badawczych lub zgodnie z protokołem klinicznym.

Osobne grupy pacjentów

Zaburzenia funkcji nerek i wątroby

Brak doświadczenia w stosowaniu ganireliksu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i wątroby, ponieważ pacjenci ci byli wykluczeni z badań klinicznych. Dlatego stosowanie ganireliksu jest przeciwwskazane u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.

Dzieci

Stosowanie leku Ganirelix Gedeon Richter u dzieci nie odpowiada wskazaniom.

Sposób podania

Lek Ganirelix Gedeon Richter należy podawać podskórnie, najlepiej w przednią część uda. Miejsce iniekcji należy zmieniać w celu zapobiegania lipotrofii. Pacjentka lub jej partner mogą samodzielnie podawać lek pod warunkiem wcześniejszego szczegółowego instruktażu przez lekarza oraz możliwości uzyskania konsultacji u specjalisty.

W wstępnie napełnionej strzykawce mogą występować pęcherzyki powietrza. Jest to zjawisko oczekiwane, dlatego nie należy usuwać pęcherzyków powietrza.

Instrukcja dotycząca podania

Przed zastosowaniem należy sprawdzić roztwór. Należy stosować wyłącznie klarowny roztwór, pozbawiony zanieczyszczeń. Nieużywany roztwór oraz odpady należy zutylizować zgodnie z lokalnymi przepisami.

Przygotowanie miejsca iniekcji

Ręce należy dokładnie umyć wodą z mydłem. Aby zniszczyć bakterie na powierzchni skóry, miejsce iniekcji należy przetrzeć tamponem nasączonym alkoholem.

Wprowadzenie igły

Z igły należy zdjąć osłonkę. Skórę należy zebrać w fałd, trzymając ją kciukiem i palcem wskazującym. Igłę należy wprowadzić u podstawy zaciśniętej skóry pod kątem 45° do jej powierzchni. Po każdej iniekcji należy zmieniać miejsce podania leku.

Sprawdzenie poprawnego położenia igły

Należy ostrożnie cofnąć tłok, aby sprawdzić poprawne położenie igły. Jeśli we wnętrzu strzykawki pojawi się krew, oznacza to, że igła trafiła do naczynia krwionośnego – w takim przypadku nie wolno podawać leku. Należy wyjąć igłę ze strzykawką i na miejsce iniekcji nałożyć tampon nasączony środkiem dezynfekcyjnym na 1–2 minuty.

Należy rozpocząć podawanie leku przy użyciu nowej strzykawki.

Jeśli igłę wprowadzono poprawnie, należy powoli, równomiernym naciskiem wcisnąć tłok, aby podać roztwór podskórnie, nie powodując uszkodzenia tkanki.

Szybko wyjąć strzykawkę z igłą i przycisnąć do miejsca iniekcji tampon nasączony środkiem dezynfekcyjnym. Strzykawkę można użyć tylko raz.

Zalecenia w przypadku opóźnienia podania leku

Nie wolno podawać podwójnej dawki leku w celu nadrobienia pominiętej iniekcji. Jeśli pacjentka pominęła iniekcję, powinna podać lek natychmiast, gdy tylko o niej pamięta. Jeśli opóźnienie podania leku przekracza 6 godzin (czyli odstęp między dwiema dawkami przekracza 30 godzin), pacjentka powinna podać iniekcję i skontaktować się z lekarzem w celu uzyskania porady.

Dzieci.

Lek nie stosuje się u dzieci.

Przedawkowanie.

Przedawkowanie może przedłużać czas działania leku. W przypadku przedawkowania podawanie ganireliksu należy (tymczasowo) przerwać.

Nie ma wystarczających danych dotyczących ostrej toksyczności ganireliksu u ludzi. Badania kliniczne dotyczące podania ganireliksu podskórnie w dawkach jednorazowych do 12 mg nie wykazały wystąpienia ogólnoustrojowych działań niepożądanych. Podczas badań ostrej toksyczności u szczurów i małp objawy niemiarodajnej toksyczności obserwowano wyłącznie po dożylnej podaniu ganireliksu w dawkach przekraczających odpowiednio 1 i 3 mg/kg masy ciała.

Efekty uboczne.

Ogólna charakterystyka profilu bezpieczeństwa

W poniższej tabeli przedstawiono wszystkie efekty uboczne występujące u kobiet podczas leczenia ganireliksą w badaniach klinicznych z zastosowaniem rFSH w celu stymulacji jajników. Przy założeniu, że stosowanie ganireliksu w połączeniu z koriofolitropiną alfa może powodować takie same reakcje.

Tabela efektów ubocznych

Efekty uboczne sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (od ≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100). Częstość reakcji nadwrażliwości (rzadkie, < 1/10000) ustalono w trakcie obserwacji pozarejestrowej.

1O przypadkach tych zgłaszano już po podaniu pierwszej dawki u pacjentek, którym podawano ganirelix.

2Zgłoszono u jednej pacjentki po podaniu pierwszej dawki ganirelixu.

3W badaniach klinicznych (1 godzinę po iniekcji) częstość wystąpienia co najmniej jednego przypadku miejscowej reakcji skórnej (średniego lub ciężkiego nasilenia) wynosiła 12% u pacjentek otrzymujących ganirelix oraz 25% u pacjentek, którym podawano podskórnie agonistę GnRH. Miejscowe reakcje zazwyczaj ustępowały w ciągu 4 godzin po podaniu leku.

Poszczególne działania niepożądane

Inne działania niepożądane były związane z przeprowadzeniem kontrolowanej hiperstymulacji jajników w ramach ERT i obejmowały ból w okolicy miednicy, wzdęcia brzucha, zespół hiperstymulacji jajników (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”), ciążę ektopową oraz poronienie samoistne.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem zautomatyzowanego systemu informacyjnego nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Nie zamrażać.

Niezgodność.

Z uwagi na brak badań dotyczących niezgodności niniejszy lek nie powinien być mieszany z innymi produktami leczniczymi.

Opakowanie.

1 ml roztworu do wstrzykiwań w szklanym strzykawce z zamocowaną igłą ze stali nierdzewnej z twardą nasadką, zamkniętej tłokiem-zatyczką z trzpieniem. Po 1 lub 6 wstępnie napełnionych strzykawek wraz z instrukcją dla zastosowania medycznego w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Gedeon Richter”, Węgry.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

H-1103, Budapeszt, ul. Demréi 19–21, Węgry.