Galara

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU GALARA (GALARA)

Skład:

substancja czynna: pregabalina;

1 kapsułka twarda zawiera 75 mg lub 150 mg pregabaliny;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa typ 102, skrobia kukurydziana, talk, stearynian magnezu; kapsułka (korpus i kapsułka): dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza czerwony (E 172), żelatyna.

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne:

• kapsułki twarde 75 mg: twarde kapsułki żelatynowe, rozmiar № 4, nieprzezroczysta czerwonobrunatna kapsułka i nieprzezroczysty biały korpus, zawierające biały lub prawie biały proszek;
• kapsułki twarde 150 mg: twarde kapsułki żelatynowe, rozmiar № 2, nieprzezroczysta czerwonobrunatna kapsułka i nieprzezroczysty biały korpus, zawierające biały lub prawie biały proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbólowe. Inne leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Gabapentynoidy. Pregabalina.

Kod ATC N02B F02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Substancja czynna – pregabalina, analog kwasu γ-aminomasłowego [(S)-3-(aminometyle)-5-metyloheksanowy kwas].

Mechanizm działania

Pregabalina wiąże się z podjednostką pomocniczą (białko α2–δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN).

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo

• Ból neuropatyczny *

W badaniach wykazano skuteczność pregabaliny w leczeniu neuropatii cukrzycowej, neuralgii poherpetycznej oraz uszkodzenia rdzenia kręgowego. Skuteczność w innych rodzajach bólu neuropatycznego nie była badana.

Pregabalina była badana w ramach 10 kontrolowanych badań klinicznych trwających do 13 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę oraz w badaniach trwających do 8 tygodni z dawkowaniem 3 razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania 2 razy na dobę i 3 razy na dobę były podobne.

W trakcie badań klinicznych trwających do 12 tygodni, w których lek był stosowany w leczeniu bólu neuropatycznego, zmniejszenie bólu o pochodzeniu obwodowym i centralnym obserwowano już po pierwszym tygodniu i utrzymywało się przez cały okres leczenia.

W kontrolowanych badaniach klinicznych bólu neuropatycznego obwodowego u 35 % pacjentów stosujących pregabalin i u 18 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu. Wśród pacjentów, u których nie występowała senność, poprawa taka wystąpiła u 33 % pacjentów stosujących pregabalin i u 18 % pacjentów z grupy placebo. Wśród pacjentów, u których występowała senność, odsetek pacjentów odpowiadających na terapię wynosił 48 % w grupie pregabaliny i 16 % w grupie placebo.

W kontrolowanym badaniu klinicznym bólu neuropatycznego o pochodzeniu centralnym u 22 % pacjentów stosujących pregabalin i u 7 % pacjentów przyjmujących placebo zaobserwowano poprawę o 50 % według skali oceny bólu.

• Epilepsja *

Leczenie wspomagające

Pregabalina była badana w trzech kontrolowanych badaniach klinicznych trwających 12 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę lub 3 razy na dobę. Ogólne profile bezpieczeństwa i skuteczności dla schematów dawkowania 2 razy na dobę i 3 razy na dobę były podobne.

Zmniejszenie częstości napadów drgawkowych obserwowano już w pierwszym tygodniu.

Dzieci

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania pregabaliny jako leku wspomagającego w epilepsji u dzieci poniżej 12. roku życia oraz u nastolatków nie zostały ustalone. Efekty uboczne obserwowane w badaniu farmakokinetyki i tolerancji, w które włączono pacjentów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat (n = 65) z napadami ogniskowymi, były podobne do efektów ubocznych u dorosłych. Wyniki 12-tygodniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 295 dzieci w wieku od 4 do 16 lat oraz 14-dniowego badania placebo-kontrolowanego z udziałem 175 dzieci w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat, których celem była ocena skuteczności i bezpieczeństwa pregabaliny jako terapii wspomagającej napadów ogniskowych, oraz dwóch otwartych badań bezpieczeństwa trwających 1 rok z udziałem odpowiednio 54 i 431 dzieci w wieku od 3 miesięcy do 16 lat z epilepsją wskazują, że takie efekty uboczne jak gorączka i infekcje dróg oddechowych górnych występują u dzieci częściej niż u dorosłych pacjentów z epilepsją (patrz sekcje „Farmakokinetyka”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Efekty uboczne”).

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 4 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/24 h (maksimum 150 mg na dobę), pregabalinę w dawce 10 mg/kg/24 h (maksimum 600 mg na dobę) lub placebo. Zmniejszenie napadów ogniskowych o co najmniej 50 % w porównaniu z poziomem wyjściowym zaobserwowano u 40,6 % pacjentów stosujących pregabalinę w dawce 10 mg/kg na dobę (p = 0,0068 w porównaniu z placebo), u 29,1 % pacjentów stosujących pregabalinę w dawce 2,5 mg/kg/24 h (p = 0,2600 w porównaniu z placebo) oraz u 22,6 % osób otrzymujących placebo.

W 14-dniowym badaniu placebo-kontrolowanym dzieciom (w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat) podawano pregabalinę w dawce 7 mg/kg/24 h, pregabalinę w dawce 14 mg/kg/24 h lub placebo. Mediana dziennej częstości napadów na poziomie wyjściowym i na wizycie końcowej wynosiła odpowiednio 4,7 i 3,8 dla pregabaliny w dawce 7 mg/kg/24 h, 5,4 i 1,4 dla pregabaliny w dawce 14 mg/kg/24 h oraz 2,9 i 2,3 dla placebo. Pregabalina w dawce 14 mg/kg/24 h istotnie zmniejszała zlogarytmizowaną częstość napadów ogniskowych w porównaniu z placebo (p = 0,0223); pregabalina w dawce 7 mg/kg/24 h nie wykazała poprawy w porównaniu z placebo.

W 12-tygodniowym badaniu placebo-kontrolowanym pacjentów z napadami pierwotnie uogólnionymi toniczno-klonicznymi (PUTK) 219 pacjentom w wieku od 5 do 65 lat (w tym 66 osób w wieku od 5 do 16 lat) podawano pregabalinę w dawce 5 mg/kg/24 h (maksimum 300 mg na dobę) lub 10 mg/kg/24 h (maksimum 600 mg na dobę) lub placebo jako terapię wspomagającą. Zmniejszenie częstości napadów PUTK o co najmniej 50 % zaobserwowano odpowiednio u 41,3 %, 38,9 % i 41,7 % pacjentów stosujących pregabalinę w dawce 5 mg/kg/24 h, pregabalinę w dawce 10 mg/kg/24 h i placebo.

Monoterapia (u pacjentów z nowo zdiagnozowanym schorzeniem)

Pregabalina była badana w jednym kontrolowanym badaniu klinicznym trwającym 56 tygodni z dawkowaniem 2 razy na dobę. W przypadku stosowania pregabaliny nie osiągnięto porównywalnego poziomu skuteczności w porównaniu z lamotryginiem, zgodnie z oceną po 6 miesiącach według punktu końcowego – braku napadów drgawkowych. Pregabalina i lamotrygina były równie bezpieczne i dobrze tolerowane.

• Uogólnione zaburzenie lękowe *

Pregabalina była badana w sześciu kontrolowanych badaniach trwających 4–6 tygodni, jednym badaniu trwającym 8 tygodni z udziałem pacjentów starszych oraz jednym długotrwałym badaniu zapobiegania nawrotom z fazą podwójnie ślepej profilaktyki nawrotów trwającą 6 miesięcy.

Zmniejszenie objawów uogólnionego zaburzenia lękowego według Skali Hamiltona oceny lęku (HAM-A) obserwowano już w pierwszym tygodniu.

W kontrolowanych badaniach klinicznych (trwających 4–8 tygodni) u 52 % pacjentów stosujących pregabalinę i u 38 % pacjentów z grupy placebo zaobserwowano poprawę o nie mniej niż 50 % według ogólnej liczby punktów w skali HAM-A od poziomu wyjściowego do punktu końcowego.

W trakcie kontrolowanych badań nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów stosujących pregabalinę niż u pacjentów przyjmujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuacji terapii. Badanie okulistyczne (w tym sprawdzenie ostrości widzenia, formalne sprawdzenie pola widzenia oraz badanie dna oka przy poszerzonym źrenicy) w ramach kontrolowanych badań klinicznych przeprowadzono u ponad 3600 pacjentów. U tych pacjentów ostrość widzenia pogorszyła się u 6,5 % pacjentów w grupie pregabaliny i u 4,8 % pacjentów w grupie placebo. Zmiany pola widzenia stwierdzono u 12,4 % pacjentów stosujących pregabalinę i u 11,7 % pacjentów z grupy placebo. Zmiany dna oka stwierdzono u 1,7 % pacjentów stosujących pregabalinę i u 2,1 % pacjentów w grupie placebo.

• Fibromialgia *

Skuteczność pregabaliny została ustalona w jednym 14-tygodniowym, podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanym badaniu wieloośrodkowym (F1) oraz w jednym 6-tygodniowym, randomizowanym badaniu odstawienia (F2). Do tych badań włączono pacjentów z rozpoznaniem „fibromialgia” zgodnie z kryteriami Amerykańskiego Kolegium Reumatologii (rozpowszechniony ból trwający 3 miesiące w wywiadzie oraz ból obecny w 11 lub więcej z 18 specyficznych punktów bólowych). Badania wykazały zmniejszenie bólu według wizualnej skali analogowej. Poprawa została dodatkowo wykazana w ocenie ogólnej pacjenta oraz w kwestionariuszu dotyczącego wpływu fibromialgii.

Dzieci. Przeprowadzono placebo-kontrolowane badanie trwające 15 tygodni z udziałem 107 dzieci w wieku 12–17 lat z fibromialgią, które stosowały pregabalinę w dawkach 75–450 mg na dobę. Wyniki oceny pierwotnego punktu końcowego skuteczności (zmiana ogólnej intensywności bólu od poziomu wyjściowego do tygodnia 15; obliczona za pomocą 11-punktowej skali oceny) wykazały liczbowo większą poprawę u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo, ale poprawa ta nie osiągnęła istotności statystycznej. Najczęstsze efekty uboczne obserwowane w badaniach klinicznych to zawroty głowy, nudności, ból głowy, przyrost masy ciała i osłabienie. Ogólny profil bezpieczeństwa u nastolatków był podobny do profilu u dorosłych z fibromialgią.

• Farmakokinetyka. *

Pokaźniki farmakokinetyczne pregabaliny w stanie równowagi były podobne u zdrowych ochotników, pacjentów z epilepsją przyjmujących leki przeciwpadaczkowe oraz u pacjentów z przewlekłym bólem.

Wchłanianie

Pregabalina jest szybko wchłaniana po przyjęciu na czczo i osiąga maksymalne stężenia w osoczu w ciągu 1 godziny po pojedynczym lub wielokrotnym podaniu. Obliczona biodostępność pregabaliny po podaniu doustnym wynosi ≥ 90 % i nie zależy od dawki. Po wielokrotnym podaniu stan równowagi osiągany jest w ciągu 24–48 godzin. Szybkość wchłaniania pregabaliny zmniejsza się przy jednoczesnym przyjmowaniu z posiłkiem, co prowadzi do zmniejszenia maksymalnego stężenia (Cmax) o około 25–30 % i wydłużenia czasu do osiągnięcia maksymalnego stężenia (tmax) do około 2,5 godziny. Jednak przyjmowanie pregabaliny razem z posiłkiem nie miało klinicznie istotnego wpływu na stopień jej wchłaniania.

Rozkład

W badaniach przedklinicznych wykazano, że pregabalina przenika przez barierę krew-mózg u myszy, szczurów i małp. Stwierdzono, że pregabalina przenika przez łożysko u szczurów i wydzielana jest do mleka u szczurów w okresie laktacji. U człowieka objętość rozkładu pregabaliny po podaniu doustnym wynosi około 0,56 l/kg. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza krwi.

Metabolizm

U człowieka pregabalina ulega niewielkiemu metabolizmowi. Po podaniu dawki pregabaliny oznaczonej radioaktywną znacznikową około 98 % radioaktywności wydzielane było z moczem w postaci niezmienionej pregabaliny. Udział N-metylowanej pochodnej pregabaliny – głównego metabolitu pregabaliny, wykrywanego w moczu – wynosił 0,9 % podanej dawki. W badaniach przedklinicznych nie następowało racemizacja enancjomeru S-pregabaliny do enancjomeru R.

Wydalanie

Pregabalina jest wydalana z krążenia ogólnego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Średni okres półtrwania wydalania pregabaliny wynosi 6,3 godziny. Klirens osoczowy i nerkowy pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka. Niewydolność nerek”).

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lub pacjentom poddawanym hemodializie konieczna jest korekta dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w całym zalecanym zakresie dawek. Zmienność farmakokinetyki pregabaliny wśród pacjentów jest niska (< 20 %). Farmakokinetyka po wielokrotnym podaniu jest przewidywalna na podstawie danych uzyskanych po podaniu dawki pojedynczej. W związku z tym nie ma potrzeby planowego monitorowania stężenia pregabaliny w osoczu krwi.

Farmakokinetyka w określonych grupach pacjentów

• Płeć *

Wyniki badań klinicznych wskazują na brak klinicznie istotnego wpływu płci na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Klirens pregabaliny jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny. Ponadto pregabalina jest skutecznie usuwana z osocza krwi za pomocą hemodializy (po 4 godzinach hemodializy stężenie pregabaliny w osoczu krwi zmniejsza się o około 50 %). Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie przez nerki, pacjentom z niewydolnością nerek należy zmniejszyć dawkę, a po hemodializie podać dawkę uzupełniającą (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Specjalistycznych badań farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością wątroby nie przeprowadzono. Ponieważ pregabalina nie ulega znaczącemu metabolizmowi i jest wydalana z moczem głównie w niezmienionej postaci, mało prawdopodobne jest, aby zaburzenia funkcji wątroby miały istotny wpływ na stężenie pregabaliny w osoczu krwi.

Dzieci

Farmakokinetykę pregabaliny oceniano u dzieci z epilepsją (grupy wiekowe: od 1 do 23 miesięcy, od 2 do 6 lat, od 7 do 11 lat i od 12 do 16 lat) po podaniu dawek 2,5 mg/kg/24 h, 5 mg/kg/24 h, 10 mg/kg/24 h i 15 mg/kg/24 h w trakcie badania farmakokinetyki i tolerancji.

Po doustnym podaniu pregabaliny dzieciom na czczo tmax w osoczu krwi był ogólnie podobny we wszystkich grupach wiekowych i wynosił od 0,5 godziny do 2 godzin po przyjęciu.

Wartości Cmax i pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) pregabaliny wzrastały liniowo wraz ze wzrostem dawki w każdej grupie wiekowej. U dzieci o masie ciała do 30 kg wartości AUC były niższe o 30 %, co wynikało ze wzrostu klirensu skorygowanego za masę ciała o 43 % u tych pacjentów w porównaniu z pacjentami o masie ciała ≥ 30 kg.

Ostateczny okres półtrwania wydalania pregabaliny wynosił średnio około 3–4 godziny u dzieci do 6 roku życia i 4–6 godzin u dzieci od 7 roku życia.

W analizie populacyjnej farmakokinetyki wykazano, że klirens kreatyniny był istotną kowariantą klirensu doustnej pregabaliny, a masa ciała była istotną kowariantą pozornego objętości rozkładu doustnej pregabaliny, a związek ten był podobny u dzieci i dorosłych pacjentów.

Farmakokinetyki pregabaliny u pacjentów poniżej 3 miesięcy życia nie badano (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Sposób stosowania i dawki” oraz „Efekty uboczne”).

Pacjenci w podeszłym wieku

Klirens pregabaliny ma tendencję do zmniejszania się z wiekiem. Takie zmniejszenie klirensu pregabaliny przy jej doustnym stosowaniu jest zgodne ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny związanym z wiekiem. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek związanymi z wiekiem może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Kobiety karmiące piersią

Farmakokinetykę pregabaliny po jej stosowaniu w dawce 150 mg co 12 godzin (dawka dzienna 300 mg) oceniano u 10 kobiet karmiących piersią, najwcześniej 12 tygodni po porodzie. Karmienie piersią nie wpływało lub miało nieistotny wpływ na farmakokinetykę pregabaliny. Pregabalina przechodziła do mleka matki, a jej średnie stężenia w stanie równowagi wynosiły około 76 % stężeń w osoczu krwi matki. Obliczona dawka, którą niemowlę otrzymuje z mlekiem matki (przy średnim spożyciu mleka 150 ml/kg/24 h) od kobiety przyjmującej pregabalinę w dawce 300 mg na dobę lub w dawce maksymalnej 600 mg na dobę, wynosi odpowiednio 0,31 lub 0,62 mg/kg/24 h. Obliczone dawki te stanowią około 7 % całkowitej dobowej dawki matki przeliczonej na mg/kg.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ból neuropatyczny.

Lek wskazany jest w leczeniu bólu neuropatycznego o pochodzeniu obwodowym lub centralnym u dorosłych.

Epilepsja.

Lek wskazany jest u dorosłych jako leczenie uzupełniające napadów padaczkowych częściowych z drugorzędną generalizacją lub bez niej.

Zaburzenie lękowe uogólnione.

Lek wskazany jest w leczeniu uogólnionego zaburzenia lękowego u dorosłych.

Fibromyalgia.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną i/lub na substancje pomocnicze leku.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Ponieważ pregabalina jest wydalana głównie w niezmienionej formie z moczem, ulega niewielkiemu metabolizmowi w organizmie człowieka (≤ 2 % dawki wydalanej z moczem w postaci metabolitów), in vitro nie hamuje metabolizmu innych leków i nie wiąże się z białkami osocza krwi, mało prawdopodobne jest, aby pregabalina mogła powodować interakcję farmakokinetyczną lub być obiektem takiej interakcji.

Badania interakcji leków przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Badania in vivo oraz analiza farmakokinetyki populacyjnej

W związku z tym, w badaniach in vivo nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji farmakokinetycznej między pregabaliną a fenytoiną, karbamazepiną, kwasem walproinowym, lamotrygyną, gabapentyną, lorazepanem, oksykodonem ani etanolem. Analiza farmakokinetyki populacyjnej wykazała, że doustne leki przeciwcukrzycowe, diuretyki, insulina, fenobarbital, tiagabina i topiramat nie wywierają klinicznie istotnego wpływu na klirens pregabaliny.

Leki antykoncepcyjne doustne, noretynodrel oraz (lub) etynilostradiol

Równoczesne stosowanie pregabaliny z doustnymi lekami antykoncepcyjnymi, noretynodrelem oraz (lub) etynilostradiolem nie wpływa na farmakokinetykę stanu równowagi żadnego z tych leków.

Leki wpływające na OUN

Pregabalina może nasilać działanie etanolu i lorazepamu. W okresie nadzoru po wprowadzeniu na rynek zgłaszano przypadki niewydolności oddechowej, śpiączki i śmierci u pacjentów przyjmujących pregabalinę w połączeniu z opioidami i/lub innymi lekami hamującymi funkcję OUN. Pregabalina prawdopodobnie nasila zaburzenia funkcji poznawczych i podstawowych funkcji motorycznych spowodowane oksykodonem.

Interakcje u pacjentów w wieku podeszłym

Nie przeprowadzono specjalnych badań farmakodynamicznej interakcji z udziałem ochotników w wieku podeszłym.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Pacjenci z cukrzycą

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną niektórzy pacjenci z cukrzycą, u których doszło do przyrostu masy ciała podczas terapii pregabalinem, mogą wymagać dostosowania dawki leków obniżających poziom glukozy.

Reakcje nadwrażliwości

W okresie pozarejestracyjnym zgłaszano wystąpienie reakcji nadwrażliwości, w tym obrzęku naczynioruchowego, podczas stosowania pregabaliny. W przypadku wystąpienia objawów obrzęku naczynioruchowego, takich jak obrzęk twarzy, obrzęk okolicy ust lub obrzęk dróg oddechowych, należy natychmiast przerwać stosowanie leku.

Reakcje skórne

W związku ze stosowaniem pregabaliny rzadko zgłaszano ciężkie skórne reakcje niepożądane (CSRNR), w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliz, które mogą zagrażać życiu lub mieć śmiertelny przebieg. Pacjentom należy przekazać informacje o objawach i objawach tych reakcji oraz dokładnie monitorować reakcje skórne. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać stosowanie pregabaliny i rozważyć leczenie alternatywne (w razie potrzeby).

Zawroty głowy, senność, utrata przytomności, dezorientacja i zaburzenia psychiczne

Stosowanie pregabaliny wiązało się z wystąpieniem zawrotów głowy i senności, co może zwiększyć ryzyko urazów (upadków) u pacjentów w podeszłym wieku. W okresie pozarejestracyjnym zgłaszano przypadki utraty przytomności, dezorientacji i zaburzeń psychicznych. Z tego względu pacjentom należy zalecić zachowanie ostrożności, dopóki nie będą znane możliwe efekty tego leku.

Zaburzenia wzroku

W badaniach kontrolowanych nieostrość widzenia występowała częściej u pacjentów stosujących pregabalinę niż u pacjentów otrzymujących placebo. W większości przypadków zjawisko to ustępowało przy kontynuacji terapii. W trakcie badań klinicznych, w których przeprowadzono badanie okulistyczne, częstotliwość pogorszenia ostrości wzroku i zmian pola widzenia była wyższa u pacjentów stosujących pregabalinę w porównaniu z pacjentami z grupy placebo; częstotliwość występowania zmian dna oka była wyższa w grupie placebo (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

W okresie pozarejestracyjnym zgłaszano reakcje niepożądane ze strony narządu wzroku, w tym utratę wzroku, nieostrość widzenia lub inne zmiany ostrości wzroku, z których wiele miało charakter przejściowy. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objawy ze strony narządu wzroku mogą ustąpić lub osłabnąć.

Niewydolność nerek

Zgłaszano przypadki rozwoju niewydolności nerek, która czasem była odwracalna po przerwaniu stosowania pregabaliny.

Przerywanie stosowania współistniejących leków przeciwpadaczkowych

Brakuje wystarczających danych na temat możliwości przerywania stosowania współistniejących leków przeciwpadaczkowych po osiągnięciu kontroli nad napadami w wyniku dodania pregabaliny w celu przejścia na monoterapię pregabaliną.

Objawy odstawienia

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałej lub długotrwałej terapii pregabaliną obserwowano objawy odstawienia. Zanotowano zjawiska takie jak bezsenność, ból głowy, nudności, lęk, biegunka, objawy grypopodobne, niepokój, depresja, myśli samobójcze, ból, drgawki, nadmierna potliwość i zawroty głowy, wskazujące na uzależnienie fizyczne. Pojawienie się objawów odstawienia po zakończeniu przyjmowania pregabaliny może wskazywać na uzależnienie lekowe (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Informację tę należy przekazać pacjentowi przed rozpoczęciem terapii.

Jeśli konieczne jest przerwanie stosowania pregabaliny, zaleca się stopniowe odstawienie leku, co najmniej przez okres 1 tygodnia, niezależnie od wskazania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Drgawki, w szczególności stan padaczkowy i wielkie napady padaczkowe, mogą wystąpić podczas terapii pregabaliną lub niedługo po jej przerwaniu.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki.

Niewydolność serca

W okresie pozarejestracyjnym zgłaszano przypadki niewydolności serca u niektórych pacjentów przyjmujących pregabalinę. Reakcja ta występowała głównie podczas leczenia pregabaliną neuropatycznego bólu u pacjentów w podeszłym wieku z istniejącymi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego. Takim pacjentom pregabalinę należy stosować z ostrożnością. Po przerwaniu stosowania pregabaliny objaw ten może ustąpić.

Leczenie neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, zwiększyła się częstość ogólnych reakcji niepożądanych oraz reakcji niepożądanych ze strony OUN, szczególnie senności. Może to być związane z działaniem addytywnym współistniejących leków (np. leków przeciwwspastycznych), koniecznych do leczenia tego stanu. Należy wziąć to pod uwagę przy przepisywaniu pregabaliny w takim stanie.

Depresja oddychania

Zgłaszano przypadki ciężkiej depresji oddychania w związku ze stosowaniem pregabaliny. Pacjenci z zaburzoną funkcją oddechową, chorobami oddechowymi lub neurologicznymi, niewydolnością nerek, jednoczesnym stosowaniem depresantów OUN oraz osoby w podeszłym wieku mogą mieć większe ryzyko wystąpienia tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U tych pacjentów może być konieczna korekta dawki.

Myśli i zachowania samobójcze

Zgłaszano przypadki myśli i zachowań samobójczych u pacjentów otrzymujących terapię lekami przeciwpadaczkowymi z różnymi wskazaniami. W wyniku metaanalizy danych uzyskanych w trakcie randomizowanych, placebo-kontrolowanych badań leków przeciwpadaczkowych zaobserwowano również niewielki wzrost ryzyka wystąpienia myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm powstawania tego ryzyka jest nieznany. W okresie pozarejestracyjnym u pacjentów stosujących pregabalinę obserwowano przypadki myśli i zachowań samobójczych (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Epidemiologiczne badanie z wykorzystaniem projektu badania z samokontrolą (porównanie okresów leczenia z okresami bez leczenia u tej samej osoby) wykazało zwiększone ryzyko nowych przypadków zachowań samobójczych i śmierci w wyniku samobójstwa u pacjentów stosujących pregabalinę.

Pacjentom (i ich opiekunom) zaleca się skorzystanie z pomocy medycznej w przypadku wystąpienia myśli samobójczych lub zachowań samobójczych. Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem objawów myśli samobójczych i zachowań samobójczych oraz stosować odpowiednie leczenie. Należy rozważyć możliwość przerwania stosowania leku w przypadku wystąpienia myśli i zachowań samobójczych.

Zaostrzenie zaburzeń funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego

W okresie pozarejestracyjnym zgłaszano zjawiska związane z zaburzeniami funkcji dolnych odcinków przewodu pokarmowego (zespół jelitowy, niedrożność jelit paralityczna, zaparcia) przy stosowaniu pregabaliny w połączeniu z lekami mogący powodować zaparcia, np. z analgetykami opioidowymi. Przy jednoczesnym stosowaniu pregabaliny i opioidów należy podjąć środki zapobiegające zaparciom (szczególnie u kobiet i pacjentów w podeszłym wieku).

Stosowanie równoczesne z opioidami

Lek należy stosować z ostrożnością równocześnie z opioidami ze względu na ryzyko depresji funkcji OUN (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W badaniu przypadków-kontrola osób stosujących opioidy, zwiększone ryzyko śmiertelności związanej z opioidami stwierdzono u pacjentów stosujących pregabalinę równocześnie z opioidem w porównaniu z tym przy stosowaniu wyłącznie opioidów (skorygowane stosunki szans [aOR], 1,68 [95 % CI, 1,19–2,36]). Takie zwiększone ryzyko obserwowano przy niskich dawkach pregabaliny (≤ 300 mg, 1,52 aOR [95 % CI, 1,04–2,22]) z tendencją do wzrostu ryzyka przy wysokich dawkach pregabaliny (> 300 mg, 2,55 aOR [95 % CI 1,24–5,06]).

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycie lub uzależnienie

Pregabalin może powodować uzależnienie lekowe, w tym przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nieprawidłowego stosowania i nadużyć. Pacjenci z historią nadużywania różnych substancji są w grupie podwyższonego ryzyka nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny, dlatego lek ten należy stosować z ostrożnością u takich pacjentów. Przed przepisaniem leku należy dokładnie ocenić pacjenta pod kątem ryzyka nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny. W trakcie leczenia należy monitorować pacjenta w celu wykrycia objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od pregabaliny, takich jak rozwój tolerancji, przekroczenie przepisanej dawki oraz zachowanie skierowane na uzyskanie leku.

Encefalopatia

Zarejestrowano przypadki encefalopatii, które występowały głównie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą wywołać encefalopatię.

Kobiety w wieku rozrodczym/kontracepcja

Stosowanie pregabaliny w I trymestrze ciąży może powodować poważne wady wrodzone u nieurodzonych dzieci. Leku nie należy stosować w okresie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy oczekiwana korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne podczas leczenia (patrz sekcja „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią”).

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Kobiety w wieku rozrodczym/kontracepcja.

Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne środki antykoncepcyjne (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ciąża

W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność rozrodczą.

Wykazano, że pregabalin przenika przez łożysko u szczurów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Pregabalin może przenikać przez łożysko człowieka.

Wady wrodzone (WWR)

Dane z obserwacyjnego badania skandynawskiego ponad 2700 ciąż, w których stosowano pregabalinę w I trymestrze, wykazały wyższe występowanie WWR u dzieci (żywo urodzonych lub martwo urodzonych), które stosowano pregabalinę, w porównaniu z populacją, która jej nie otrzymywała (5,9 % vs 4,1 %).

Ryzyko WWR w populacji, która stosowała pregabalinę w I trymestrze, było nieco wyższe w porównaniu z populacją, która jej nie stosowała (skorygowany współczynnik występowania i 95 % CI: 1,14 (0,96-1,35)), a także w porównaniu z populacją, która stosowała lamotrygrynę (1,29 (1,01-1,65)) lub duloksetynę (1,39 (1,07-1,82)).

Analiza konkretnych wad rozwojowych wykazała wyższe ryzyko wad rozwojowych układu nerwowego, oczu, szczelin okołoustnych, wad układu moczowego i narządów płciowych, ale liczby były niewielkie, a oszacowania nieprecyzyjne.

Leku nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków skrajnej konieczności (gdy oczekiwana korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu).

Okres karmienia piersią

Pregabalin przenika do mleka matki (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Nie wiadomo, czy pregabalin wpływa na noworodki/maluchy. Potrzebę przerwania karmienia piersią lub przerwania stosowania leku należy rozważyć w każdym przypadku, biorąc pod uwagę zarówno korzyści karmienia piersią dla dziecka, jak i korzyści terapii dla matki.

Plodność

Brak danych klinicznych dotyczących wpływu pregabaliny na funkcję rozrodczą kobiet.

Nie wykazano wpływu pregabaliny na ruchliwość plemników u zdrowych ochotników męskiego płci w dawce 600 mg dziennie przez 3-miesięczny okres leczenia.

Badania dotyczące płodności wykazały negatywny wpływ na funkcję rozrodczą samic szczurów oraz negatywny wpływ na funkcję rozrodczą i rozwój samców szczurów. Kliniczne znaczenie tych wyników jest nieznane.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Pregabalin może mieć nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Może powodować zawroty głowy i senność oraz może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Dlatego pacjentom należy zalecić powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów, pracy z złożoną techniką lub innej potencjalnie niebezpiecznej działalności, dopóki nie będzie wiadomo, czy ten lek wpływa na ich zdolność do wykonywania takiej działalności.

Sposób stosowania i dawki.

Sposób stosowania

Lek jest przeznaczony do stosowania doustnego. Kapsułki należy przyjmować niezależnie od posiłku.

Dawkowanie

Zakres dawek leku może się wahać w granicach 150–600 mg na dobę. Dawkę dzienną podaje się w 2 lub 3 dawkach.

• Ból neuropatyczny *

Leczenie pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji pacjenta na pregabaliniem dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po 3–7 dniach, a w razie potrzeby – do maksymalnej dawki 600 mg na dobę po kolejnych 7 dniach.

• Epilepsja *

Leczenie pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę, podzielonej na 2 lub 3 dawki. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji leku przez pacjenta dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

• Uogólnione zaburzenie lękowe *

Dawkę, podzieloną na 2 lub 3 dawki, można dostosować w zakresie 150–600 mg na dobę. Należy okresowo oceniać konieczność kontynuowania terapii.

Leczenie pregabaliniem można rozpocząć od dawki 150 mg na dobę. W zależności od indywidualnej odpowiedzi i tolerancji pacjenta na pregabaliniem dawkę można zwiększyć do 300 mg na dobę po pierwszym tygodniu leczenia. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do 450 mg na dobę. Po kolejnym tygodniu dawkę można zwiększyć do maksymalnej – 600 mg na dobę.

• Fibromialgia *

Zalecana dawka w leczeniu fibromialgii wynosi od 300 do 450 mg na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 75 mg 2 razy na dobę (150 mg na dobę). W zależności od skuteczności i tolerancji dawkę można zwiększyć do 150 mg 2 razy na dobę (300 mg na dobę) w ciągu jednego tygodnia. U pacjentów, u których dawka 300 mg na dobę nie jest wystarczająco skuteczna, dawkę można zwiększyć do 225 mg 2 razy na dobę (450 mg na dobę). Choć istnieje badanie dotyczące stosowania dawki 600 mg na dobę, brak dowodów na dodatkową korzyść z jej zastosowania; ponadto taka dawka charakteryzowała się gorszą tolerancją. Ze względu na zależne od dawki działania niepożądane, stosowanie dawek wyższych niż 450 mg na dobę nie jest zalecane.

Ponieważ pregabaliniem jest wydalany głównie z moczem, dawkę leku należy dostosować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Przerywanie leczenia pregabaliniem

Zgodnie z obowiązującą praktyką kliniczną, leczenie pregabaliniem należy przerywać stopniowo, co najmniej przez okres jednego tygodnia, niezależnie od wskazań (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

• Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek *

Pregabaliniem jest wydalany z krążenia ogólnego w niezmienionej postaci głównie przez nerki. Ponieważ klirens pregabaliniu jest wprost proporcjonalny do klirensu kreatyniny (patrz sekcja „Farmakokinetyka”), dawkę u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek należy dostosować indywidualnie, zgodnie z poniższą tabelą, w zależności od klirensu kreatyniny (CLcr), który wylicza się według wzoru:

Pregabaliniem jest skutecznie usuwany z osocza krwi za pomocą hemodializy (50 % leku w ciągu 4 godzin). U pacjentów poddawanych hemodializie dobowa dawkę pregabaliniu należy dostosować zgodnie z funkcją nerek. Oprócz dawki dobowej, bezpośrednio po każdej 4-godzinnej procedurze hemodializy należy podać dawkę uzupełniającą (patrz tabela).

Dostosowanie dawki pregabaliniu w zależności od funkcji nerek

*Całkowitą dawkę dzienną (mg/ dobę) należy podzielić na kilka dawek zgodnie z zalecanym schematem dawkowania, aby uzyskać dawkę pojedynczą (mg/ dawka).

+Dawka dodatkowa to dodatkowa dawka pojedyncza.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Nie ma potrzeby dostosowywania dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby (patrz dział „Farmakokinetyka”).

Zastosowanie u pacjentów w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym może być konieczne zmniejszenie dawki pregabaliny ze względu na zaburzenia funkcji nerek (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania pregabaliny u dzieci (do 18 roku życia). Dotychczasowa dostępna informacja została przedstawiona w działach „Efekty niepożądane”, „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”, jednak nie umożliwia ona sformułowania żadnych zaleceń dotyczących dawkowania u tej grupy pacjentów.

Przedawkowanie

Najczęściej obserwowanymi efektami niepożądanymi w przypadku przedawkowania pregabaliny były senność, dezorientacja, pobudzenie i niepokój. Zgłaszano również napady padaczkowe. Czasami pojawiały się przypadki śpiączki.

Leczenie przedawkowania pregabaliny polega na ogólnych środkach wspomagających oraz, w razie potrzeby, może obejmować hemodializę (patrz dział „Sposób stosowania i dawki”, tabela).

Niepożądane reakcje.

Najczęściej notowanymi niepożądanymi reakcjami w badaniach klinicznych były zawroty głowy i senność. Niepożądane reakcje były zazwyczaj łagodnego lub umiarkowanego nasilenia. Wszystkie badania kontrolowane wykazały, że odsetek pacjentów, u których leczenie było przerywane z powodu niepożądanych reakcji, wynosił 12% wśród osób przyjmujących pregabaliny i 5% wśród osób otrzymujących placebo. Najczęstsze niepożądane reakcje prowadzące do przerwania leczenia w grupie przyjmującej pregabaliny to zawroty głowy i senność.

Poniżej wymieniono wszystkie niepożądane reakcje występujące częściej niż przy stosowaniu placebo i u więcej niż jednego pacjenta. Niepożądane reakcje są pogrupowane według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie według częstości występowania niepożądane reakcje są wymienione w kolejności malejącego nasilenia.

Wskazane niepożądane reakcje mogą również być związane z przebiegiem choroby podstawowej i/lub jednoczesnym stosowaniem innych leków.

Podczas leczenia neuropatycznego bólu o pochodzeniu centralnym, spowodowanego uszkodzeniem rdzenia kręgowego, obserwowano wzrost częstości niepożądanych reakcji ogólnie oraz niepożądanych reakcji ze strony układu nerwowego (UKN), szczególnie senności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Dodatkowe niepożądane reakcje zgłaszane po wprowadzeniu pregabaliny na rynek są wymienione poniżej i oznaczone kursywą.

Infekcje i inwazje:

często – zapalenie nosa i gardła.

Zaburzenia układu krwi i układu chłonnego:

nieczęsto – neutropenia.

Zaburzenia układu odpornościowego:

nieczęsto – reakcje nadwrażliwości; rzadko – obrzęk naczynioruchowy, reakcje alergiczne, reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia przemiany materii i zaburzenia odżywiania:

często – zwiększenie apetytu; nieczęsto – utrata apetytu, hipoglikemia.

Zaburzenia psychiczne:

często – euforia, dezorientacja, drażliwość, dezorientacja, bezsenność, obniżenie libidum; nieczęsto – halucynacje, ataki paniki, niepokój, pobudzenie, depresja, przygnębienie, podniesiony nastrój, agresja, zaburzenia nastroju, depersonalizacja, trudności w doborze słów, patologiczne sny, zwiększone libidum, anorgazmia, apatia; rzadko – dezynhibicja, myśli i zachowania samobójcze; częstość nieznana – uzależnienie lekowe.

Zaburzenia układu nerwowego:

bardzo często – zawroty głowy, senność, ból głowy; często – ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenie, dysartria, amnezja, pogorszenie pamięci, zaburzenia koncentracji uwagi, parestezje, hipestezja, efekt uspokajający, zaburzenia równowagi, letargia; nieczęsto – omdlenie, stupor, mioklonia, utratę przytomności, nadmierna aktywność psychomotoryczna, dyskineza, zawroty głowy w pozycji stojącej, drżenie intencyjne, mimowolne ruchy oczu, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia psychiczne, zaburzenia mowy, hiporefleksja, hiperestezja, uczucie pieczenia, agewzja, ogólne niedowolstwo, apatia, parestezje wokół ust, mioklonus; rzadko: drżenie, parosmia, hipokinezja, dysfagia, hipalgezja, uzależnienie, zespół móżdżkowy, zespół koła zębatego, śpiączka, delirium, encefalopatia, zespół ekstrapiramidowy, zespół Guillaina-Barré, nadciśnienie wewnątrzczaszkowe, reakcje maniakalne, reakcje paranoiczne, zaburzenia snu, parkinsonizm.

Zaburzenia narządu wzroku:

często – nieostre widzenie, podwójne widzenie, zapalenie spojówek; nieczęsto – utrata widzenia peryferyjnego, zaburzenia widzenia, obrzęk oczu, defekty pola widzenia, obniżenie ostrości widzenia, ból oczu, astenopia, fotopsje, suchość oczu, nadmierne łzawienie, podrażnienie oczu, zapalenie powiek, zaburzenia akomodacji, krwawienie do oka, światłowstręt, obrzęk siatkówki; rzadko – utrata wzroku, zapalenie rogówki, oscilopsja, zaburzenia percepcji głębi, midriaza, zez, pojaśnienie wzroku, anizokoria, owrzodzenie rogówki, ekzoftalmia, porażenie mięśnia ocznego, zapalenie tęczówki, zapalenie spojówek i rogówki, mioza, nocna ślepotę, oftalmoplegia, zapalenie nerwu wzrokowego, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, opadanie powieki, zapalenie tunic ocznej.

Zaburzenia narządu słuchu i równowagi:

często – zawroty głowy; nieczęsto – hiperakuzja.

Zaburzenia serca:

nieczęsto – tachykardia, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, bradykardia zatokowa, niewydolność serca; rzadko – wydłużenie odcinka QT, tachykardia zatokowa, arytmia zatokowa.

Zaburzenia naczyniowe:

nieczęsto – hipotensja tętnicza, nadciśnienie tętnicze, napływy gorąca, hiperemia, uczucie zimna w kończynach.

Zaburzenia układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i jamy śródpiersia:

często – ból gardła i krtani; nieczęsto – duszność, krwawienie z nosa, kaszel, zatkanie nosa, katar, chrapanie, suchość błony śluzowej nosa; rzadko – obrzęk płuc, ucisk w gardle, laryngospazm, apnea, atelektazja, zapalenie oskrzelików, kichanie, włóknienie płuc, ziewanie; częstość nieznana – niewydolność oddechowa.

Zaburzenia układu pokarmowego:

często – wymioty, nudności, zaparcia, biegunka, wzdęcia, uczucie rozdęcia brzucha, suchość w ustach, zapalenie żołądka i jelit; nieczęsto – choroba refluksowa przełyku, nadmierna sekrecja śliny, hipestezja jamy ustnej, zapalenie pęcherzyka żółciowego, kamica żółciowa, zapalenie okrężnicy, krwawienie z przewodu pokarmowego, melena, obrzęk języka, krwawienie z odbytu; rzadko – wodobrzusze, zapalenie trzustki, obrzęk języka, dysfagia, aftowy zapalenie jamy ustnej, owrzodzenie przełyku, zębiak okolicy przyzębnej.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:

nieczęsto – podwyższone stężenie enzymów wątrobowych*; rzadko – żółtaczka; bardzo rzadko – niewydolność wątroby, zapalenie wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

często – odleżyny; nieczęsto – wysypka grudkowa, pokrzywka, nadmierne pocenie się, świerzbienie, wypadanie włosów, suchość skóry, egzema, hirsutyzm, owrzodzenia skóry, pęcherzykowo-pęcherzykowe wysypki; rzadko – zespoł Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, zimny pot, zapalenie skóry odtłuszczające, zapalenie skóry typu likenoidalnego, melanoza, zaburzenia paznokci, wysypka plamista, purpura, wysypka pęcherzykowa, atrofia skóry, martwica skóry, guzki skórne i podskórne.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

często – skurcze mięśni, ból stawów, ból pleców, ból kończyn, skurcze mięśni szyi; nieczęsto – obrzęk stawów, mialgia, mimowolne skurcze mięśni, ból szyi, sztywność mięśni; rzadko – rabdomioliza.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych:

nieczęsto – nietrzymanie moczu, zaburzenia oddawania moczu, albuminuria, krwiomocz, kamica nerkowa, zapalenie nerek; rzadko – niewydolność nerek, oliguria, zatrzymanie moczu, ostra niewydolność nerek, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie nerek i miedniczek.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

często – zaburzenia erekcji, impotencja; nieczęsto – zaburzenia seksualne, opóźnienie ejakulacji, dysmenorea, ból gruczołów mlekowych, białe upławy, menorrhagia, metrorrhagia; rzadko – amenorea, wydzielanie z piersi, powiększenie piersi, ginekomastia, zapalenie szyjki macicy, zapalenie jąderka, zapalenie przydatków jąderka.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania:

często – obrzęk obwodowy, obrzęk, zaburzenia chodu, upadki, uczucie upojenia, nietypowe uczucia, zwiększone zmęczenie; nieczęsto – obrzęk ogólny, obrzęk twarzy, sztywność klatki piersiowej, ból, uczucie gorąca, pragnienie, dreszcze, ogólne osłabienie, niedowolstwo, ropień, zapalenie tkanki tłuszczowej, reakcje fotouczulenia; rzadko – granuloma, uszkodzenie spowodowane celowo, włóknienie przestrzeni zaotrzewnowej, wstrząs.

Badania laboratoryjne:

często – przyrost masy ciała; nieczęsto – zwiększenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi, zwiększenie stężenia glukozy we krwi, zmniejszenie liczby płytek krwi, zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi, zmniejszenie stężenia potasu we krwi, utrata masy ciała; rzadko – zmniejszenie liczby leukocytów we krwi.

* Zwiększenie stężenia alaninotransaminazy (ALT) i asparaginianotransaminazy (AST).

U niektórych pacjentów po przerwaniu krótkotrwałego lub długotrwałego leczenia pregabalinem obserwowano objawy odstawienia. Zgłaszano następujące objawy: bezsenność, ból głowy, nudności, niepokój, biegunka, objawy grypopodobne, drżenie, niepokój, depresja, myśli samobójcze, ból, nadmierne pocenie się i zawroty głowy. Te objawy mogą wskazywać na uzależnienie lekowe. Informacja ta powinna być przekazana pacjentowi przed rozpoczęciem leczenia.

Dane dotyczące odstawienia pregabaliny po długotrwałym stosowaniu wskazują, że częstość występowania i nasilenie objawów odstawienia mogą zależeć od dawki (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci

Profil bezpieczeństwa pregabaliny ustalony w pięciu badaniach przeprowadzonych u pacjentów pediatrycznych z napadami padaczkowymi częściowymi z sekundową generalizacją lub bez niej (12-tygodniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 4 do 16 lat, n = 295; 14-dniowe badanie skuteczności i bezpieczeństwa u pacjentów w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 4 lat, n = 175; badanie farmakokinetyki i tolerancji leku, n = 65 oraz dwa otwarte badania bezpieczeństwa trwające 1 rok, n = 54 i n = 431) był podobny do profilu obserwowanego w badaniach u dorosłych pacjentów z padaczką. Najczęstsze niepożądane reakcje obserwowane w 12-tygodniowym badaniu leczenia pregabaliną to senność, gorączka, infekcje dróg oddechowych górnych, zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała i zapalenie nosa i gardła. Najczęstsze niepożądane reakcje obserwowane w 14-dniowym badaniu leczenia pregabaliną to senność, infekcje dróg oddechowych górnych i gorączka (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Farmakokinetyka” oraz „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzanych niepożądanych reakcji

Zgłaszanie podejrzanych niepożądanych reakcji po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągły monitoring stosunku korzyści do ryzyka stosowania leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych niepożądanych reakcji oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 14 kapsułek w blisterze; po 1 lub 2 blisterach w tekturowym pudełku.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

UORLD MEDICIN ILAC SAN. VE TIC. A.S./
WORLD MEDICINE ILAC SAN. VE TIC. A.S.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turkey /
15 Temmuz Mahallesi Cami Yolu Caddesi No:50 Gunesli Bagcilar/Istanbul, Turkey.

Wniosek składający.

WORLD MEDICINE, LLC, Ukraina /
WORLD MEDICINE, LLC, Ukraine.