Gadovist 1,0

INSTRUKCJA dotyczåca stosowania leku GADOVIST 1,0 (GADOVIST® 1,0)

Skład:

substancja czynna: gadobutrol;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 604,72 mg gadobutrolu (co odpowiada 1 mmol/ml);

substancje pomocnicze: butrolu sodowo-wapniowy, trometamol, kwas chlorowodorowy rozcieńczony, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

GĹ‚Ăłwne cechy fizykochemiczne: przezroczysty roztwĂłr bez zawiesin.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki kontrastowe paramagnetyczne.

Kod ATX V08CA09.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika.

Efekt kontrastowy osiągany jest dzięki obojętnemu (niejonowemu) kompleksowi składającemu się z gadolinu (III) i makrocyklicznego ligandu dihydroksyhydroksymetylopropylotetraazacyklo-dodekano-triowegoksykwasu (butrolu).

Relaksywacja gadobutrolu, zmierzona in vitro we krwi/osoczu ludzkim w warunkach fizjologicznych i przy klinicznie istotnych natężeniach pola (1,5 i 3,0 T), mieści się w zakresie 3,47–4,97 L/mmol/s.

W dawkach klinicznych wyraźna relaksywacja gadobutrolu prowadzi do skrócenia czasu relaksacji protonów wody w tkankach.

Stabilność kompleksu gadobutrolu badano in vitro w warunkach fizjologicznych (w surowicy ludzkiej przy pH 7,4 i 37 °C) przez 15 dni. Ilość uwalnianych jonów gadolinu z gadobutrolu była niższa niż granica oznaczalności 0,1 mol.% całkowitego gadolinu, co świadczy o wysokiej stabilności kompleksowej gadobutrolu w badanych warunkach.

Skuteczność kliniczna

W jednym z badań klinicznych fazy III stosowania leku Gadovist 1,0 w celu diagnostyki chorób wątroby (przy przeprowadzaniu połączonej rezonansu magnetycznego (MRI) przed i po podaniu środka kontrastowego) czułość wynosiła średnio 79%. Skuteczność wykrywania i weryfikacji uszkodzeń wątroby podejrzewanych o złośliwość wyniosła 81% (analiza oparta na danych badania obiektywnego pacjentów).

W jednym z badań klinicznych fazy III dotyczących nerek czułość w różnicowej diagnostyce uszkodzeń łagodnych i złośliwych nerek wynosiła średnio 91% (analiza oparta na danych badania obiektywnego pacjentów) oraz 85% (analiza oparta na badaniu obszarów zmian). Skuteczność wyniosła średnio 52% podczas analizy opartej na danych badania obiektywnego pacjentów oraz 82% podczas analizy opartej na badaniu obszarów zmian.

Po zastosowaniu leku Gadovist 1,0 zwiększenie czułości MRI przed podaniem środka kontrastowego oraz połączonego MRI przed i po podaniu środka kontrastowego wyniosło 33% przy badaniu wątroby (analiza oparta na danych badania obiektywnego pacjentów) oraz 18% przy badaniu nerek (analiza oparta zarówno na danych badania obiektywnego pacjentów, jak i na badaniu obszarów zmian). Zwiększenie skuteczności MRI przed podaniem środka kontrastowego oraz połączonego MRI przed i po podaniu środka kontrastowego wyniosło 9% przy badaniu wątroby (analiza oparta na danych badania obiektywnego pacjentów), natomiast przy badaniu nerek nie zaobserwowano zwiększenia skuteczności (analiza oparta na danych badania obiektywnego pacjentów i badaniu obszarów zmian).

Przeprowadzono uśrednienie wyników anonimowej oceny niezależnych radiologów.

W jednym z intraindywidualnych, krzyżowych badań porównawczych z udziałem 132 pacjentów, Gadovist 1,0 porównywano z megluminy gadoteratem (oba w dawce 0,1 mmol/kg) podczas wizualizacji zmian nowotworowych mózgu.

Pierwotnym punktem końcowym była ogólna przewaga leku Gadovist 1,0 lub megluminy gadoteratu, określana poprzez obliczenie średnich wartości przez niezależnych ekspertów. Przewaga leku Gadovist 1,0 wyrażała się wartością p – 0,0004. W szczególności przewagę leku Gadovist 1,0 stwierdzono u 42 pacjentów (32%) w porównaniu z ogólną przewagą megluminy gadoteratu u 16 pacjentów (12%). U 74 pacjentów (56%) nie stwierdzono przewagi żadnego ze środków kontrastowych.

W drugim wskaźniku, wykorzystanym w analizie, tj. stosunku intensywności sygnału MR w guzie do intensywności w tkance prawidłowej, wykazano statystycznie istotnie wyższą skuteczność leku Gadovist 1,0 (p < 0,0003). Procent wzmocnienia był wyższy dla leku Gadovist 1,0 (p < 0,0003) w porównaniu z megluminą gadoteratem, z istotną różnicą statystyczną według danych niezależnych ekspertów.

Gadovist 1,0 (129) wykazał wyższy średni wskaźnik stosunku sygnału do szumu w porównaniu z megluminą gadoteratem (98). Różnica była statystycznie nieistotna.

W badaniu zaprojektowanym jako krzyżowe porównanie, gadobutrol w zmniejszonej dawce 0,075 mmol/kg porównywano z megluminą gadoteratem w standardowej dawce 0,1 mmol/kg w MRI układu nerwowego z wzmocnieniem kontrastem u 141 pacjentów z uszkodzeniem układu nerwowego. Zmienne pierwotne obejmowały wzmocnienie kontrastu zmian, morfologię zmian oraz wyznaczenie granic zmian. Obrazy zostały przeanalizowane przez trzech niezależnych „osłoniętych” czytelników. Dla wszystkich trzech głównych zmiennych (przynajmniej 80% efektu zachowane) na podstawie średniego czytelnika wykazano niegorszą skuteczność megluminy gadoteratu w porównaniu z niezmocnioną wizualizacją. Średnia liczba zmian wykrytych przez gadobutrol (2,14) i gadoterat (2,06) była podobna.

Dzieci

Przeprowadzono dwa badania fazy I/III z zastosowaniem pojedynczej dawki leku u 138 pacjentów pediatrycznych, u których planowano wykonanie kontrastowego rezonansu magnetycznego (MRI) układu nerwowego (CNS), wątroby i nerek lub kontrastowej angiografii rezonansu magnetycznego (MRA), oraz u 44 podmiotów w wieku od urodzenia do 2 lat (w tym u noworodków donoszonych), u których planowano wykonanie standardowego kontrastowego MRI dowolnego obszaru ciała. Obserwowano skuteczność diagnostyczną oraz zwiększenie wiarygodności diagnostycznej wszystkich parametrów ocenianych w badaniach, bez żadnych różnic między pacjentami pediatrycznymi a dorosłymi. Wyniki badania wykazały bardzo dobrą tolerancję leku Gadovist 1,0 z takim samym profilem bezpieczeństwa gadobutrolu, jak u dorosłych.

Bezpieczeństwo kliniczne

Typ i częstość reakcji niepożądanych po podaniu leku Gadovist 1,0 w różnych wskazaniach oceniano w dużym międzynarodowym badaniu prospektywnym nieinterwencyjnym (GARDIAN). Populacja bezpieczeństwa obejmowała 23708 pacjentów wszystkich grup wiekowych, w tym dzieci (n = 1142; 4,8%) i osoby starsze (n = 4330; 18,3% w wieku od 65 do < 80 lat i n = 526; 2,2% w wieku ≥ 80 lat). Średni wiek wynosił 51,9 roku.

Dwieście dwóch pacjentów (0,9%) zgłosiło łącznie 251 zdarzeń niepożądanych, a 170 (0,7%) zgłosiło 215 zdarzeń sklasyfikowanych jako reakcje niepożądane, z których większość (97,7%) miała charakter łagodny lub umiarkowany. Najczęściej odnotowanymi reakcjami niepożądanymi były nudności (0,3%), wymioty (0,1%) i zawroty głowy (0,1%). Częstość reakcji niepożądanych wyniosła 0,9% u kobiet i 0,6% u mężczyzn. Nie stwierdzono różnic w częstości reakcji niepożądanych w zależności od dawki gadobutrolu. Spośród 170 pacjentów, u których wystąpiły reakcje niepożądane (0,02%), u 4 pacjentów wystąpiła poważna reakcja niepożądana, z czego jedno zdarzenie (szok anafilaktyczny) doprowadziło do skutku śmiertelnego. Zdarzenia niepożądane zarejestrowano u 8 z 1142 (0,7%) pacjentów pediatrycznych. U sześciu dzieci zdarzenia te sklasyfikowano jako reakcje niepożądane (0,5%).

Niewydolność nerek

W prospektywnym badaniu farmakoepidemiologicznym (GRIP) potencjalnego ryzyka rozwoju zespołu nerczycowego u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek, 908 pacjentów z różnym stopniem zaburzenia funkcji nerek otrzymywało Gadovist 1,0 w standardowej dawce zatwierdzonej do kontrastowego MRI. Wszystkich pacjentów, w tym 234 pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (oszacowana szybkość filtracji kłębuszkowej < 30 ml/min/1,73 m²), którzy nie otrzymywali innych środków kontrastowych zawierających gadolin, obserwowano przez dwa lata pod kątem objawów i objawów fibrozy systemowej nerkowej (NSF). U żadnego pacjenta włączonego do badania nie rozwinęła się NSF.

Dane badań przedklinicznych.

Na podstawie standardowych badań farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności przy powtarzanym podawaniu lub genotoksyczności nie wykazano specyficznego ryzyka dla organizmu ludzkiego.

W badaniach toksyczności reprodukcyjnej, wielokrotne dawki (dożylnie) powodowały opóźnienie rozwoju zarodka u szczurów i królików, zwiększenie śmiertelności zarodkowej u szczurów, królików i małp w dawkach, które były 8–16 razy (przeliczając na jednostkę powierzchni ciała) lub 25–50 razy (przeliczając na jednostkę masy ciała) wyższe niż dawki diagnostyczne u ludzi. Nie wiadomo, czy te efekty mogą być również wywołane przez pojedyncze podanie. Badania toksyczności pojedynczych i wielokrotnych dawek u noworodków i płciowo niezdrowych szczurów nie wskazują na istnienie specyficznego ryzyka przy stosowaniu u dzieci wszystkich grup wiekowych, w tym u noworodków donoszonych i niemowląt.

Z radioaktywnie znakowanego gadobutrolu podanego karmiącym samicom szczurów mniej niż 0,1% podanej dawki przechodziło do młodych z mlekiem. U szczurów po doustnym podaniu wchłanianie było bardzo niskie i wynosiło około 5% (przy obliczeniu dawki wchłoniętej na podstawie poziomu wydalania z moczem).

Z danych badań przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku wynika, że ze strony układu sercowo-naczyniowego obserwowano przemijające podwyższenie ciśnienia tętniczego i kurczliwości mięśnia sercowego zależne od podanej dawki. Te efekty nie były obserwowane u ludzi.

Badania ekologiczne wykazały, że stabilność i ruchliwość środków kontrastowych zawierających gadolin wskazują na potencjalne rozprzestrzenianie się w masach wodnych i być może w wodach gruntowych.

Farmakokinetyka.

Rozkład

Po wstrzyknięciu dożylnej gadobutrol szybko rozkłada się w przestrzeni pozakomórkowej. Wiązanie z białkami jest niewielkie. Parametry farmakokinetyczne gadobutrolu u ludzi były proporcjonalne do dawki. Po podaniu gadobutrolu w dawce do 0,4 mmol/kg masy ciała poziom leku we krwi obniżał się dwufazowo. Po podaniu leku w dawce 0,1 mmol/kg masy ciała średnio 0,59 mmol/l osocza stwierdzono po 2 minutach od iniekcji i 0,3 mmol/l osocza – po 60 minutach od iniekcji.

Biotransformacja

Nie wykryto metabolitów ani we krwi, ani w moczu.

Wydalanie

Gadobutrol wydala się z osocza krwi ze średniem okresie półtrwania terminalnego 1,81 godziny (1,3–2,1 godziny). Ponad 50% dawki gadobutrolu podanej dożylnie wydala się w ciągu dwóch godzin z moczem, a po 12 godzinach – ponad 90% podanej dawki. Przy dawce 0,1 mmol/kg masy ciała średnio 100,3±2,6% podanej dawki wydalało się z moczem w ciągu 72 godzin po iniekcji. Klirens nerkowy gadobutrolu wynosi 1,1–1,7 ml/min/kg u praktycznie zdrowych osób i jest podobny do klirensu nerkowego inulinu, co wskazuje, że gadobutrol wydala się drogą filtracji kłębuszkowej. Mniej niż 0,1% wydala się kałem.

Pacjenci pediatryczni

Profil ogólnej farmakokinetyki gadobutrolu u pacjentów pediatrycznych (< 18 lat) jest podobny do profilu u dorosłych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przeprowadzono dwa badania fazy I/III z udziałem pacjentów pediatrycznych (< 18 lat). Profil farmakokinetyki określono u 130 pacjentów pediatrycznych w wieku 2–< 18 lat oraz u 43 pacjentów pediatrycznych w wieku < 2 lat (w tym noworodków donoszonych).

Profil farmakokinetyki gadobutrolu u dzieci wszystkich grup wiekowych jest podobny do profilu farmakokinetyki u dorosłych i w konsekwencji podobne wartości pola pod krzywą (AUC), całkowitego klirensu (CLtot) i objętości rozkładu (Vss), jak i okresu półtrwania oraz szybkości ekskrecji.

Około 99% (średnia wartość) dawki wydalało się z moczem w ciągu 6 godzin (w grupie wiekowej 2–< 18 lat).

Pacjenci w wieku powyżej 65 lat

Z powodu fizjologicznych zmian funkcji nerek z wiekiem ekspozycja systemowa u zdrowych ochotników w wieku powyżej 65 lat zwiększa się o 33% u mężczyzn i o 54% u kobiet, okres półtrwania końcowego zwiększa się o 33% u mężczyzn i o 58% u kobiet. Klirens w osoczu krwi zmniejsza się odpowiednio o 25% (mężczyźni) i 35% (kobiety). Wydalanie dawki podanej do nerek następuje u wszystkich pacjentów w pełnym zakresie w ciągu 24 godzin, różnice między zdrowymi pacjentami starszymi i młodymi nie stwierdzono.

Niewydolność nerek

U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek okres półtrwania substancji w osoczu krwi jest wydłużony z powodu zmniejszonej filtracji kłębuszkowej. Średni okres półtrwania końcowy u pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek wynosi 5,8 godziny (80 > klirens kreatyniny > 30 ml/min), u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie poddawanych dializie (klirens kreatyniny < 30 ml/min) – do 17,6 godziny. Średni okres półtrwania w osoczu krwi zmniejsza się u pacjentów z umiarkowanym stopniem niewydolności nerek (80 > klirens kreatyniny > 30 ml/min) do 0,49 ml/min/kg, u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek nie poddawanych dializie (klirens kreatyniny < 30 ml/min) – do 0,16 ml/min/kg.

Pełne wydalanie z moczem u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek lekkiego lub umiarkowanego stopnia obserwowano w ciągu 72 godzin. U pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji nerek przynajmniej 80% podanej dawki wydalało się z moczem w ciągu 5 dni (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne wskazania”). U pacjentów poddawanych dializie gadobutrol jest niemal całkowicie usuwany z osocza krwi po trzeciej sesji.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Środek leczniczy stosowany jest w celu diagnostycznym. Gadovist 1,0 wskazany jest dorosłym i dzieciom wszystkich grup wiekowych (w tym noworodkom donoszonym) do:

• Poprawy kontrastu obrazu podczas kranialnej i rdzeniowej MRI.
• Poprawy kontrastu obrazu podczas MRI wątroby lub nerek u pacjentów z podejrzeniem lub potwierdzonymi zmianami ogniskowymi w celu ich sklasyfikowania jako zmian łagodnych lub złośliwych.
• Poprawy kontrastu obrazu podczas angiografii metodą rezonansu magnetycznego (MRA).

Gadovist 1,0 może być również stosowany podczas badań rezonansem magnetycznym zmian patologicznych w całym organizmie.

Gadovist 1,0 ułatwia wizualizację nieprawidłowych tworów lub uszkodzeń i pozwala na różnicowanie między tkanką prawidłową a patologiczną.

Gadovist 1,0 należy stosować tylko wtedy, gdy informacja diagnostyczna jest istotna i nie może być uzyskana za pomocą rezonansu magnetycznego (MRI) bez zastosowania środka kontrastującego.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Środki ostrożności.

Preparat przeznaczony jest wyłącznie do jednorazowego użytku (do jednego badania).

Ten produkt medyczny należy dokładnie sprawdzić przed użyciem. Gadovist 1,0 nie należy stosować w przypadku istotnej zmiany barwy, wykrycia cząstek stałych lub naruszenia integralności plastikowego opakowania.

Nie wykorzystane podczas badania resztki środka kontrastującego nie nadają się do późniejszego użycia i należy je zutylizować.

Strzykawki należy wyjmować z plastikowego opakowania bezpośrednio przed zastosowaniem.

Czapkę strzykawki należy zdejmować ze strzykawki bezpośrednio przed zastosowaniem.

Lek Gadovist 1,0 należy pobierać do strzykawki z fiolki bezpośrednio przed wstrzyknięciem. Nie należy więcej niż 1 raz nakłuwać korka gumowego fiolki.

Jeśli ten lek ma być podany za pomocą automatycznego systemu podania, możliwość jego zastosowania musi być potwierdzona przez producenta urządzenia/produktu medycznego. Należy przestrzegać wszelkich dodatkowych instrukcji producenta urządzenia/produktu medycznego.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Nie przeprowadzono badań interakcji z innymi lekami.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Gadobutrol nie może być stosowany do podania do wnętrza opon mózgowo-rdzeniowych. Zgłaszano poważne, zagrażające życiu i śmiertelne przypadki, głównie z reakcjami neurologicznymi (np. śpiączka, encefalopatia, drgawki), po podaniu do wnętrza opon mózgowo-rdzeniowych.

Podczas wstrzykiwania środka kontrastowego Gadovist 1,0 do małych żył mogą wystąpić takie niepożądane reakcje jak zaczerwienienie i obrzęk.

Ogólne zasady bezpieczeństwa obowiązujące podczas przeprowadzania rezonansu magnetycznego, w szczególności wykluczenie obecności implantów ferromagnetycznych, dotyczą również stosowania środka kontrastowego Gadovist 1,0.

• Nadwrażliwość lub inne reakcje idiosynkrazyjne

Podawanie środka kontrastowego Gadovist 1,0, podobnie jak innych środków kontrastowych podawanych dożylnie, może wiązać się z wystąpieniem reakcji anafilaktycznych/reakcji nadwrażliwości lub innych reakcji idiosynkrazyjnych (np. ostrej postaci zespołu ostrej niewydolności oddechowej/obrzęk płuc z reakcjami nadwrażliwości i bez nich) w postaci objawów kardiologicznych, oddechowych lub skórnych, aż po ciężkie reakcje, w tym wstrząs. Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego są bardziej narażeni na poważne lub nawet śmiertelne konsekwencje ciężkich reakcji nadwrażliwości.

Ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości jest większe u pacjentów z poniższymi stanami lub chorobami:

• reakcja po wcześniejszym podaniu środka kontrastowego;
• astma oskrzelowa w wywiadzie;
• reakcje alergiczne w wywiadie.

Decyzję o stosowaniu środka Gadovist 1,0 u pacjentów z predyspozycjami do alergii należy podejmować po szczególnej staranności przy ocenie stosunku ryzyka do korzyści.

Większość tych reakcji pojawia się w ciągu pół godziny po podaniu środka. Dlatego zaleca się obserwację pacjenta po badaniu.

Zawsze powinny być dostępne odpowiednie leki do leczenia reakcji nadwrażliwości lub innych reakcji idiosynkrazyjnych, jak również środki do udzielania pomocy w nagłych wypadkach (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

W pojedynczych przypadkach obserwowano opóźnione reakcje (występujące kilka godzin lub dni po podaniu) (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

• Zaburzenia funkcji nerek

Przed podaniem środka Gadovist 1,0 należy wykonać badania przesiewowe u wszystkich pacjentów w celu wykrycia zaburzeń funkcji nerek na podstawie wyników badań laboratoryjnych.

U pacjentów z ostrą lub przewlekłą, ciężką niewydolnością nerek (prędkość filtracji kłębuszkowej < 30 ml/min/1,73 m²) obserwowano przypadki nefrogennego fibrozy systemowego (NFS) powiązane ze stosowaniem środków kontrastowych zawierających gadolin. Szczególne ryzyko występuje u pacjentów po przeszczepieniu wątroby, ponieważ częstość ostrej niewydolności nerek w tej grupie jest wysoka.

Ponieważ istnieje ryzyko rozwoju NFS podczas stosowania środka Gadovist 1,0, decyzję o podaniu środka pacjentom z ciężką niewydolnością nerek oraz pacjentom w okresie okołoprzeszczepowym wątroby należy podejmować po starannej ocenie stosunku ryzyka do korzyści i tylko wtedy, gdy informacja diagnostyczna jest absolutnie konieczna i nie może być uzyskana podczas rezonansu magnetycznego bez kontrastowania.

Hemodializa przeprowadzona w krótkim czasie po podaniu środka Gadovist 1,0 może pomóc w jego usunięciu z organizmu. Brak danych dotyczących stosowania hemodializy w celu zapobiegania lub leczenia NFS u pacjentów, którzy wcześniej nie byli poddawani dializie.

• Noworodki i niemowlęta

Z uwagi na niedojrzałość funkcji nerek u noworodków w wieku do 4 tygodni i niemowląt do 1 roku życia, środek Gadovist 1,0 należy stosować u tych pacjentów ostrożnie i tylko po starannej ocenie wskazania.

• Pacjenci w wieku podeszłym

Ponieważ klirens nerkowy gadobutrolu u pacjentów w wieku podeszłym może być zaburzony, szczególnie ważne jest wykonanie badań w celu wykrycia zaburzeń funkcji nerek u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

• Drgawki

Podobnie jak w przypadku innych środków kontrastowych zawierających gadolin, należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu środka Gadovist 1,0 pacjentom z niskim progiem drażliwości drgawkowej.

• Substancje pomocnicze

Środek Gadovist 1,0 zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 1 dawkę (obliczone na podstawie średniej dawki dla pacjenta o masie ciała 70 kg), co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania środków kontrastowych opartych na gadolinie, w tym gadobutrolu, u kobiet w ciąży są ograniczone. Gadolin może przenikać przez łożysko. Nie wiadomo, czy działanie gadolinu wiąże się z wystąpieniem działań niepożądanych u płodu.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną przy podawaniu powtarzanych wysokich dawek (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Gadovist 1,0 nie powinien być stosowany w czasie ciąży, chyba że istnieją absolutne wskazania.

Karmienie piersią. Środki kontrastowe zawierające gadolin przechodzą do mleka matki w bardzo niewielkich ilościach (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Po zastosowaniu dawek klinicznych nie należy oczekiwać wpływu na niemowlę ze względu na niewielką ilość substancji czynnej wydzielanej z mlekiem matki oraz słabe wchłanianie z przewodu pokarmowego. Decyzję o kontynuowaniu karmienia piersią lub jego przerwaniu na 24 godziny po podaniu środka Gadovist 1,0 powinny podjąć lekarz oraz kobieta karmiąca piersią.

Plodność. Wyniki badań na zwierzętach nie wykazały zaburzeń płodności.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Nieznany.

Sposób stosowania i dawki.

Gadovist 1,0 może stosować wyłącznie wykwalifikowany personel medyczny z doświadczeniem w klinicznej praktyce MRI.

Lek stosuje się w diagnostyce wyłącznie drogą dożyczną.

Wymaganą dawkę podaje się dożylnie w formie wstrzyknięcia bolusowego. Badanie rezonansu magnetycznego można rozpocząć natychmiast (po krótkim okresie po wstrzyknięciu, w zależności od sekwencji impulsowej i protokołu badania). Optymalny kontrast obserwuje się podczas pierwszego przejścia przez tętnice w przypadku MRA, a także przez około 15 minut po wstrzyknięciu preparatu Gadovist 1,0 przy zastosowaniu do badań układu nerwowego (ten czas zależy od rodzaju zmiany/podłoża tkankowego).

Sekwencje skanowania ważone T1 szczególnie nadają się do badań z zwiększoną kontrastowością.

Podawanie środka kontrastowego do naczyń należy przeprowadzać, jeśli to możliwe, gdy pacjent znajduje się w pozycji poziomej. Po podaniu środka pacjent powinien być poddawany obserwacji przez co najmniej 30 minut, ponieważ doświadczenie w stosowaniu środków kontrastowych wskazuje, że większość reakcji niepożądanych pojawia się właśnie w tym okresie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Dawkowanie

W celach diagnostycznych należy stosować najniższą dawkę zapewniającą wystarczającą kontrastowość. Dawka powinna być obliczona z uwzględnieniem masy ciała pacjenta i nie może przekraczać zalecanej dawki na kilogram masy ciała, jak wskazano w niniejszym rozdziale.

Dorośli

Zalecenia dotyczące MRI mózgu i rdzenia kręgowego

Zalecana dawka dla dorosłych wynosi 0,1 mmol preparatu Gadovist 1,0 na 1 kg masy ciała (mmol/kg masy ciała), co odpowiada 0,1 ml na 1 kg masy ciała roztworu o stężeniu 1,0 M.

Jeśli pozostaje podejrzenie obecności zmiany (zgodnie z danymi klinicznymi), mimo normalnych wyników MRI, lub jeśli bardziej szczegółowa informacja może wpłynąć na leczenie pacjenta, w ciągu 30 minut po pierwszym wstrzyknięciu można podać preparat powtórnie w dawce do 0,2 ml na 1 kg masy ciała.

Dawkę 0,075 mmol gadobutrolu na kilogram masy ciała (równoważna 0,075 ml preparatu Gadovist 1,0 na kilogram masy ciała) można podawać jako minimalną dawkę do wizualizacji układu nerwowego (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

MRI całego ciała (z wyłączeniem MRA)

Zazwyczaj podanie preparatu Gadovist 1,0 w dawce 0,1 ml/kg masy ciała jest wystarczające do rozwiązania głównych problemów klinicznych.

Poprawa kontrastowości obrazu podczas angiografii rezonansu magnetycznego (CE-MRA)

Tworzenie obrazu dla jednego pola widzenia:

7,5 ml, jeśli masa ciała jest mniejsza niż 75 kg;

10 ml, jeśli masa ciała wynosi 75 kg lub więcej (co odpowiada 0,1 – 0,15 mmol/kg masy ciała).

Tworzenie obrazu dla więcej niż jednego pola widzenia:

15 ml, jeśli masa ciała jest mniejsza niż 75 kg;

20 ml, jeśli masa ciała wynosi 75 kg lub więcej (odpowiada 0,2 – 0,3 mmol/kg masy ciała).

Osobne grupy pacjentów

Dzieci

Dla dzieci wszystkich grup wiekowych (w tym noworodków dojrzałych) zalecana dawka wynosi 0,1 mmol preparatu Gadovist 1,0 na 1 kg masy ciała (co odpowiada 0,1 ml/kg masy ciała) dla wszystkich wskazań.

Noworodki (do 4 tygodni życia) i niemowlęta (do 1 roku życia)

Ze względu na niedojrzałość czynności nerek u noworodków (do 4 tygodni życia) i niemowląt (do 1 roku życia), preparat Gadovist 1,0 stosuje się tym pacjentom tylko po dokładnej ocenie stosunku ryzyka do korzyści i w dawce nieprzekraczającej 0,1 mmol/kg masy ciała. Podczas jednego skanowania nie należy stosować więcej niż jednej dawki. Ze względu na niewystarczające dane dotyczące wielokrotnego podawania, odstęp między powtórnymi wstrzyknięciami Gadovist 1,0 powinien wynosić co najmniej 7 dni.

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej)

Nie stwierdzono konieczności dostosowania dawek u pacjentów geriatrycznych. W przypadku stosowania u pacjentów w wieku podeszłym wymagana jest szczególna ostrożność (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Niewydolność nerek

Decyzję o stosowaniu preparatu Gadovist 1,0 u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej < 30 ml/min/1,73 m²) oraz u pacjentów w okresie okołotransplantacyjnym wątroby należy podejmować po dokładnej ocenie stosunku ryzyka do korzyści i tylko wtedy, gdy informacja diagnostyczna jest absolutnie konieczna i nie może być uzyskana podczas przeprowadzania MRI bez wzmocnienia kontrastowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”). W razie konieczności zastosowania preparatu Gadovist 1,0 dawka nie powinna przekraczać 0,1 mmol/kg masy ciała. Podczas jednego skanowania nie należy stosować więcej niż jednej dawki. Ze względu na niewystarczające dane dotyczące ponownego stosowania, wstrzyknięcia preparatem Gadovist 1,0 nie należy powtarzać, z wyjątkiem przypadków, gdy odstęp między wstrzyknięciami wynosi co najmniej 7 dni.

Dzieci.

Preparat Gadovist 1,0 stosuje się dzieciom wszystkich grup wiekowych (w tym noworodkom dojrzałym).

Przedawkowanie.

Maksymalna jednorazowa dawka dobową gadobutrolu podana człowiekowi wynosiła 1,5 mmol na 1 kg masy ciała. Do chwili obecnej nie zaobserwowano żadnych objawów zatrucia w wyniku przedawkowania podczas klinicznego stosowania preparatu.

W przypadku przypadkowego przedawkowania zaleca się monitorowanie układu sercowo-naczyniowego (w tym EKG) i kontrolę czynności nerek.

W przypadku przedawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek Gadovist 1,0 można usunąć z organizmu za pomocą hemodializy. Po 3 sesjach dializy z organizmu usuwa się około 98% substancji czynnej. Brak jednak danych na temat możliwości stosowania hemodializy w celu zapobiegania rozwojowi fibrozy systemowej nefrogennych.

Efekty uboczne.

Dane dotyczące profilu bezpieczeństwa leku Gadovist 1,0 oparte są na wynikach badań klinicznych z udziałem ponad 6300 pacjentów oraz obserwacjach pozarejestrowych. Najczęściej występującymi efektami ubocznymi (≥0,5%) u pacjentów otrzymujących Gadovist 1,0 były ból głowy, nudności i zawroty głowy.

Najpoważniejszymi efektami ubocznymi u pacjentów otrzymujących Gadovist 1,0 były zatrzymanie krążenia, ostry zespół napięcia oddechowego (ARDS)/obrzęk płuc oraz ciężkie reakcje anafilaktyczne (w tym zatrzymanie oddechu i wstrząh anafilaktyczny).

Opóźnione reakcje anafilaktyczne lub inne reakcje idiosynkrazji (od kilku godzin po podaniu do kilku dni) obserwowano rzadko (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Większość efektów ubocznych miała łagodny lub umiarkowany stopień ciężkości.

Efekty uboczne obserwowane po podaniu Gadovist 1,0 przedstawiono w poniższej tabeli. Zostały one sklasyfikowane według układów narządów (MedDRA).

Odpowiednie terminy MedDRA zostały użyte do opisu określonych reakcji, ich objawów oraz stanów o podobnej objawowości.

Poniżej wymienione efekty uboczne, zarejestrowane podczas badań klinicznych z zastosowaniem leku Gadovist 1,0, zostały podzielone według częstości występowania: często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), pojedynczo (od ≥1/10000 do <1/1000). Efekty uboczne wykryte wyłącznie w okresie obserwacji pozarejestrowej, których częstość nie jest znana, oznaczono jako „częstość nieznana”. W każdej grupie efekty uboczne wymieniono w kolejności malejącej ich ciężkości.

Efekty uboczne stwierdzone podczas badań klinicznych oraz w okresie obserwacji pozarejestrowej u pacjentów otrzymujących Gadovist 1,0.

1 O tych zdarzeniach niepożądanych informowano, uwzględniając reakcje nadwrażliwościowe i bez nich.

#Oprócz pokrzywki, żaden z objawów zdarzeń niepożądanych wymienionych w podrozdziale „Reakcje nadwrażliwościowe/ anafilaktyczne” nie był zgłaszany w badaniach klinicznych częściej niż „pojedyncze”.

* Zdarzenia niepożądane, które mogą stanowić zagrożenie dla życia lub mieć śmiertelny skutek.

§ Reakcje nadwrażliwościowe/anafilaktyczne stwierdzono wyłącznie podczas obserwacji pogwarancyjnych (częstość nieznana).

º Reakcje w miejscu wstrzyknięcia (różnego typu), w tym następujące warianty kliniczne: ekstrawazacja miejscowa, uczucie gorąca miejscowe, uczucie zimna miejscowe, uczucie ciepła miejscowe, zaczerwienienie lub wysypka miejscowe, ból miejscowy, po wstrzyknięciu siniak.

U pacjentów z predyspozycją do reakcji alergicznych częściej niż u innych występują reakcje podwyższonej wrażliwości.

Zgłaszano pojedyncze przypadki rozwoju NTF w związku z zastosowaniem leku Gadovist 1,0 (patrz rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Po podaniu leku Gadovist 1,0 obserwowano zmiany parametrów funkcji nerek, w tym podwyższenie stężenia kreatyniny.

Dzieci

Dane dwóch badań fazy I/III dotyczące stosowania pojedynczej dawki leku u 138 podmiotów w wieku od 2 do 17 lat oraz u 44 podmiotów w wieku do 2 lat (patrz rozdział „Właściwości farmakologiczne”) wskazują, że zdarzenia niepożądane pod względem częstości, rodzaju i nasilenia u dzieci we wszystkich grupach wiekowych (w tym u noworodków dojrzałych) nie różnią się od profilu zdarzeń niepożądanych obserwowanych u dorosłych. Wnioski te potwierdzono wynikami badania fazy IV z udziałem ponad 1100 pacjentów pediatrycznych oraz danymi obserwacji pogwarancyjnych.

Zgłaszanie podejrzewanych zdarzeń niepożądanych

Zgłaszanie zdarzeń niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Personel medyczny i farmaceutyczny, a także pacjenci lub ich przedstawiciele prawni powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych zdarzeń niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

3 lata.

Okres ważności po pierwszym otwarciu: pozostały roztwór do wstrzykiwania, który nie został wykorzystany podczas badania, należy zutylizować. Stabilność chemiczna, fizyczna i mikrobiologiczna w trakcie użytkowania może być potwierdzona przez okres 24 godzin w temperaturze 20–25 °C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia lek należy stosować natychmiast. Jeśli nie został użyty od razu, odpowiedzialność ponosi użytkownik.

Warunki przechowywania.

Nie wymaga specjalnych warunków przechowywania.

Niezgodność.

Z uwagi na brak badań dotyczących zgodności, tego leku nie należy mieszać z innymi lekami.

Opakowanie.

Po 5 ml lub po 7,5 ml lub po 10 ml w strzykawce szklanej, umieszczonej w przezroczystym plastikowym pojemniku zamkniętym papierem; po 5 strzykawek w pudełku kartonowym;

po 5 ml lub po 7,5 ml lub po 10 ml w strzykawce plastikowej, umieszczonej w przezroczystym plastikowym pojemniku zamkniętym polietylenem; po 5 strzykawek w pudełku kartonowym;

po 7,5 ml lub po 15 ml w fiolce szklanej; po 1 fiolce w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

Bayer AG / Bayer AG.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Müllerstrasse 178, 13353, Berlin, Niemcy / Mullerstrasse 178, 13353, Berlin, Germany.