Gabalept

INSTRUKCJA dot. stosowania leku leczniczego Gabalept (Gabalept)

Skład:

substancja czynna: gabapentyna;

1 kapsułka zawiera 300 mg gabapentyny;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, talk, żelatyna, sodowa laurylosulfonian, tlenek żelaza żółty (E 172), dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Kapsułki twarde żelatynowe.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarde kapsułki żelatynowe rozmiaru 1, koloru żółtego, zawierające biały proszek krystaliczny, który swobodnie przemieszcza się w kapsułce.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwpadaczkowe. Kod ATC N03A X12.

Właściwości farmakodynamiczne

Mechanizm działania

Gabapentyna łatwo przenika do mózgu i zapobiega drganiom w szeregu badań na zwierzętach modelujących padaczkę. Gabapentyna nie zmienia metabolizmu kwasu gamma-aminomasłowego (GABA) oraz nie wiąże się z receptorami GABA A ani GABA B. Nie wiąże się również z innymi receptorami neuroprzekaźnikowymi w mózgu ani nie oddziałuje na kanały sodowe. Gabapentyna wiąże się z wysokim powinowactwem z podjednostką alfa2-delta (α2-δ) potencjałozależnych kanałów wapniowych, co według przypuszczeń odpowiada za efekt przeciwdrgawkowy u zwierząt. Szeroki zakres badań screeningowych nie wykazał wiązania gabapentyny z innymi celami oprócz α2-δ.

Dane kilku badań przedklinicznych wskazują, że aktywność farmakologiczna gabapentyny może być pośrednio uzależniona od wiązania się z podjednostką α2-δ poprzez obniżenie uwalniania pobudzających neuroprzekaźników w różnych ośrodkach układu nerwowego centralnego (UKZ). Takie działanie może stanowić podstawę efektu przeciwdrgawkowego gabapentyny, jednak jego rola w osiągnięciu tego efektu u ludzi nie została jeszcze zbadana.

Gabapentyna wykazywała również skuteczność w szeregu badań przedklinicznych na zwierzętach z modelowaniem bólu. Przypuszcza się, że specyficzne wiązanie gabapentyny z podjednostką α2-δ wywołuje kilka różnych efektów, które mogłyby zapewniać działanie przeciwbólowe w modelach bólu u zwierząt. Gabapentyna może wywierać działanie przeciwbólowe zarówno na poziomie rdzenia kręgowego, jak i wyższych ośrodków mózgu poprzez interakcję z wstępującymi hamującymi drogami bólu. Rola tych właściwości w klinicznej skuteczności leku u ludzi nie została zbadana.

Skuteczność i bezpieczeństwo kliniczne

Badania kliniczne terapii wspomagającej w przypadku napadów częściowych u dzieci w wieku od 3 do 12 lat wykazały liczbowo większe, ale statystycznie niemiarodajne różnice w częstości odpowiedzi u 50 % badanych na korzyść gabapentyny w porównaniu z placebo. Dodatkowa analiza post-hoc częstości odpowiedników w zależności od wieku nie wykazała istotnego wpływu wieku przy użyciu zarówno zmiennych ciągłych, jak i binarnych (grupy wiekowe 3–5 lat oraz 6–12 lat). Wyniki tej analizy przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

*MITT (zmodyfikowana populacja pacjentów, którzy przyjęli co najmniej jedną dawkę leku) obejmuje wszystkich pacjentów zakwalifikowanych do badania, którzy mogli w wystarczającym stopniu wypełnić dzienniki napadów przez 28 dni w trakcie fazy początkowej i podwójnie ślepej fazy.

Farmakokinetyka

Wchłanianie

Po podaniu doustnym gabapentynu maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 2–3 godzin. Obserwuje się tendencję do zmniejszania się biodostępności gabapentynu (części zaabsorbowanej leku) wraz ze wzrostem dawki leku. Bezwzględna biodostępność gabapentynu po podaniu kapsułek 300 mg wynosi około 60%. Spożycie pokarmu, w tym pokarmu tłustego, nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę gabapentynu.

Wielokrotne podawanie nie wpływa na farmakokinetykę gabapentynu. Chociaż stężenie leku w osoczu w ramach badań klinicznych wahało się od 2 do 20 μg/ml, wielkość ta nie określała skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku. Parametry farmakokinetyczne przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2

Podsumowanie średnich (%CV) parametrów farmakokinetycznych w stanie stacjonarnym po podawaniu leku co 8 godzin

Cmax – maksymalne stężenie równowagowe w osoczu;

tmax – czas osiągnięcia Cmax;

T1/2 – okres eliminacji połowa życia;

AUC (0–8) – równowagowa powierzchnia pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” od czasu 0 do 8 godzin po podaniu leku;

Ae% – procent dawki wydalonej w niezmienionej postaci z moczem od czasu 0 do 8 godzin po podaniu leku;

ND – niedostępne.

Rozkład

Gabapentyna nie wiąże się z białkami osocza krwi. Objętość rozkładu leku wynosi 57,7 l. Stężenie gabapentyny w płynie mózgowo-rdzeniowym (PMR) u pacjentów z padaczką wynosi około 20% równowagowego minimalnego stężenia w osoczu. Gabapentyna przenika do mleka matki.

Biotransformacja

Nie uzyskano danych dotyczących metabolizmu gabapentyny u ludzi. Lek nie indukuje enzymów wątrobowych biorących udział w metabolizmie leków.

Wydalanie

Gabapentyna jest wydalana wyłącznie przez nerki w niezmienionej postaci. T1/2 gabapentyny nie zależy od dawki i wynosi średnio 5–7 godzin.

U pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek klirens gabapentyny w osoczu jest obniżony. Stała szybkości eliminacji, klirens osocza i klirens nerkowy są wprost proporcjonalne do klirensu kreatyniny.

Gabapentyna jest usuwana z osocza krwi podczas hemodializy. Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek lub tym, którzy są poddawani hemodializie, zaleca się dostosowanie dawki leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Farmakokinetykę gabapentyny u dzieci oceniano u 50 zdrowych ochotników w wieku od 1 miesiąca do 12 lat. Ogólnie rzecz biorąc, przy dawkowaniu na kilogram masy ciała (mg/kg), stężenia gabapentyny w osoczu u dzieci w wieku powyżej 5 lat nie różniły się od stężeń u dorosłych.

W badaniu farmakokinetycznym przeprowadzonym u 24 zdrowych dzieci w wieku od 1 do 48 miesięcy stwierdzono AUC o około 30% niższe, niższą Cmax oraz wyższy klirens przy przeliczeniu na jednostkę masy ciała w porównaniu z danymi uzyskanymi u dzieci w wieku powyżej 5 lat.

Liniowość/nieliniowość

Biodostępność gabapentyny (część zaabsorbowana) maleje wraz ze wzrostem dawki, co wskazuje na nieliniowość farmakokinetyki leku, a mianowicie parametrów biodostępności (F): Ae%, CL/F, Vd/F. Farmakokinetyka eliminacji (parametry farmakokinetyki nieuwzględniające F, takie jak CLr i T1/2) ma charakter liniowy. Równowagowe stężenie gabapentyny w osoczu można przewidywać na podstawie danych uzyskanych po jednorazowym podaniu leku.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Padaczka

Gabalept stosuje się jako terapię uzupełniającą w leczeniu napadów częściowych z lub bez wtórnej generalizacji u dorosłych oraz dzieci od 6. roku życia.

Gabalept stosuje się jako monoterapię w leczeniu napadów częściowych z lub bez wtórnej generalizacji u dorosłych oraz dzieci od 12. roku życia.

Ból neuropatyczny obwodowy

Gabalept jest wskazany w leczeniu obwodowego bólu neuropatycznego, np. w bolesnej neuropatii cukrzycowej oraz w neuralgii poherpetycznej u dorosłych.

Przeciwwskazania

Podwyższona wrażliwość na składniki leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji

Istnieją doniesienia przypadkowe oraz dane literaturowe dotyczące przypadków depresji oddychania i/lub sedacji związanych z jednoczesnym stosowaniem gabapentynu i opioidów. W niektórych z tych doniesień autorzy podkreślają szczególną uwagę związaną z zastosowaniem kombinacji gabapentynu i opioidów, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku.

W badaniu, w którym uczestniczyli zdrowi ochotnicy przyjmujący kapsułki z kontrolowanym uwalnianiem zawierające 60 mg morfiny, przyjęte 2 godziny przed podaniem gabapentynu (600 mg), zaobserwowano wzrost średniej AUC gabapentynu o 44% w porównaniu do przypadków, gdy morfina nie była stosowana. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu morfiny i gabapentynu konieczna jest ostrożna obserwacja pacjentów w celu wczesnego rozpoznania objawów depresji OUN, takich jak senność, sedacja i depresja oddychania, oraz odpowiednie zmniejszenie dawki gabapentynu lub morfiny.

Nie zaobserwowano interakcji gabapentynu z fenytoiną, karbamazepinem, kwasem walproinowym ani fenylobutyrazolem. Farmakokinetyka gabapentynu w stanie stacjonarnym jest podobna u zdrowych ochotników i u pacjentów z padaczką przyjmujących te leki przeciwpadaczkowe. Jednoczesne stosowanie gabapentynu i doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających noretysteron i/lub etynilostradiol nie wpływa na stężenia równowagowe tych leków.

Jednoczesne stosowanie gabapentynu i środków przeciwwskazowych zawierających glinę lub magnez zmniejsza biodostępność gabapentynu maksymalnie o 24%. Zaleca się przyjmowanie gabapentynu nie wcześniej niż 2 godziny po zażyciu środków przeciwwskazowych.

Wydalanie gabapentynu przez nerki nie jest zmieniane przez probenecyd.

Przy jednoczesnym stosowaniu z cytydyną zaobserwowano niewielkie zmniejszenie wydalania gabapentynu przez nerki; nie oczekuje się, że ten efekt ma znaczenie kliniczne.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania

Anafilaksja

Gabapentyna może powodować anafilaksję. Objawy zarejestrowanych przypadków obejmowały trudności w oddychaniu, obrzęk warg, gardła i języka, hipotensję tętniczą wymagającą natychmiastowej pomocy medycznej. Pacjenci powinni natychmiast przerwać stosowanie gabapentyny i udać się po pomoc medyczną, jeśli pojawią się u nich jakiekolwiek objawy anafilaksji (patrz dział „Efekty niepożądane”).

Ciężkie reakcje skórne

Zarejestrowano ciężkie reakcje skórne (CRS), w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny zespół nekrolityczny (TEN) oraz reakcję z udziałem eozynofili i objawów ogólnych (DRESS), które mogą zagrozić życiu lub prowadzić do śmiertelnego skutku, związane z leczeniem gabapentyną. Pacjentów należy poinformować o tych objawach i dokładnie obserwować pod kątem pojawienia się reakcji skórnych. W przypadku wystąpienia objawów wskazujących na te reakcje, gabapentynę należy natychmiast odstawić i rozważyć możliwość leczenia alternatywnego (jeśli konieczne).

Jeśli u pacjenta rozwinął się poważny stan, taki jak ZSJ, TEN lub zespół DRESS podczas stosowania gabapentyny, leczenie gabapentyną nigdy nie może być wznowione.

Myśli i zachowania samobójcze

Obserwowano myśli i zachowania samobójcze u pacjentów przyjmujących leki przeciwpadaczkowe wskazane do określonych wskazań. Dane z randomizowanych badań kontrolowanych placebo leków przeciwpadaczkowych wskazują na niewielki wzrost ryzyka myśli i zachowań samobójczych. Mechanizm rozwoju tego ryzyka jest nieznany, a istniejące dane nie wykluczają zwiększonego ryzyka związanego ze stosowaniem gabapentyny.

Dlatego należy dokładnie obserwować pacjentów pod kątem myśli i zachowań samobójczych oraz rozważyć stosowność odpowiedniej terapii. Pacjentom i osobom opiekującym się nimi należy zalecić kontakt z lekarzem w przypadku pojawienia się objawów myśli lub zachowań samobójczych.

Ostre zapalenie trzustki

W przypadku wystąpienia ostrego zapalenia trzustki na tle stosowania gabapentyny należy odstawić gabapentynę (patrz dział „Efekty niepożądane”).

Drżenie

Mimo braku dowodów na występowanie reaktywnych napadów padaczkowych podczas stosowania gabapentyny, nagłe odstawienie leków przeciwpadaczkowych u pacjentów z padaczką może prowadzić do rozwoju stanu padaczkowego (patrz dział „Sposób dawkowania i stosowania”).

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwpadaczkowych, u niektórych pacjentów może dojść do zwiększenia częstości napadów lub pojawienia się nowych typów napadów podczas stosowania gabapentyny.

Tak jak przy stosowaniu innych leków przeciwpadaczkowych, próby odstawienia współistniejących leków przeciwpadaczkowych w celu przejścia na monoterapię gabapentyną u pacjentów przyjmujących kilka leków przeciwpadaczkowych rzadko kończyły się sukcesem.

Nie uważa się, że gabapentyna jest skuteczna w leczeniu napadów pierwotnie uogólnionych, takich jak absanse. Gabapentyna może nasilać intensywność takich napadów u niektórych pacjentów. Z tego powodu lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z mieszanymi napadami padaczkowymi, w tym z udziałem absansów.

Leczenie gabapentyną wiąże się z zawrotami głowy i sennością, co może zwiększać prawdopodobieństwo urazów (upadki). W okresie po rejestracji zgłaszano również dezorientację, utratę przytomności i zaburzenia psychiczne, dlatego pacjenci powinni zachować ostrożność, aż do momentu zapoznania się z potencjalnym wpływem leku.

Stosowanie współbieżne z opioidami

Pacjenci wymagający jednoczesnego stosowania opioidów i gabapentyny powinni być dokładnie monitorowani pod kątem wczesnego wykrywania objawów depresji OUN, takich jak senność, sedacja i depresja oddychania.

W przypadku jednoczesnego stosowania morfiny i gabapentyny może dojść do zwiększenia stężenia gabapentyny, dlatego należy zmniejszyć dawkę gabapentyny lub opioidu (patrz dział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Depresja oddychania

Stosowanie gabapentyny wiązało się z przypadkami ciężkiej depresji oddychania. Pacjenci z zaburzeniami funkcji oddechowej, chorobami oddechowymi lub neurologicznymi, zaburzeniami funkcji nerek, jednoczesnym stosowaniem leków depresyjnych OUN oraz pacjenci w wieku podeszłym mogą być narażeni na zwiększone ryzyko rozwoju tej ciężkiej reakcji niepożądanej. U tych pacjentów może być konieczna korekta dawkowania.

Pacjenci w wieku podeszłym

Nie przeprowadzono systematycznych badań stosowania gabapentyny u pacjentów w wieku powyżej 65 lat. W jednym podwójnym ślepym badaniu, w którym uczestniczyli pacjenci z bólem neuropatycznym, u pacjentów w wieku powyżej 65 lat częściej niż u młodszych pacjentów występowały senność, obrzęki obwodowe i osłabienie. Z wyjątkiem tych danych, badania kliniczne w tej grupie wiekowej nie dostarczyły dowodów na różnice w profilu reakcji niepożądanych w porównaniu z populacją młodszych pacjentów.

Populacja pediatryczna

Wpływ długotrwałego (ponad 36 tygodni) stosowania gabapentyny na zdolność do nauki, inteligencję i rozwój u dzieci i nastolatków nie został odpowiednio zbadany. Z tego powodu przy decyzji o konieczności długotrwałej terapii należy wziąć pod uwagę potencjalne ryzyko.

Nieprawidłowe stosowanie, nadużycia i uzależnienie

Gabapentyna może powodować uzależnienie lekowe, które może wystąpić przy stosowaniu leku w dawkach terapeutycznych. Zgłaszano przypadki nadużyć. Pacjenci z historią nadużywania substancji psychoaktywnych mogą mieć zwiększone ryzyko nieprawidłowego stosowania gabapentyny, nadużyć i uzależnienia, dlatego lek należy stosować tym pacjentom z ostrożnością. Przed przepisaniem gabapentyny należy dokładnie ocenić ryzyko nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia u pacjenta.

Pacjenci otrzymujący leczenie gabapentyną powinni być monitorowani pod kątem objawów nieprawidłowego stosowania, nadużyć lub uzależnienia od gabapentyny, takich jak rozwój tolerancji, zwiększanie dawki i zachowanie skierowane na uzyskanie leku.

Objawy odstawienia

Po zakończeniu zarówno krótkotrwałego, jak i długotrwałego leczenia gabapentyną obserwowano objawy odstawienia. Objawy odstawienia mogą pojawiać się wkrótce po przerwaniu leczenia, zazwyczaj w ciągu 48 godzin. Najczęściej zgłaszano objawy takie jak niepokój, bezsenność, nudności, ból, potliwość, drżenie, ból głowy, depresja, nietypowe samopoczucie, zawroty głowy i niedobór samopoczucia. Pojawienie się objawów odstawienia po zakończeniu przyjmowania gabapentyny może wskazywać na uzależnienie od leku (patrz dział „Efekty niepożądane”). Pacjenta należy o tym poinformować na początku leczenia. Jeśli konieczne jest odstawienie gabapentyny, zaleca się czynić to stopniowo przez co najmniej jeden tydzień, niezależnie od wskazań (patrz dział „Sposób dawkowania i stosowania”).

Badania laboratoryjne

W półilościowych testach wykrywania białka w moczu za pomocą pasków testowych mogą wystąpić wyniki fałszywie dodatnie. W związku z tym, w razie potrzeby, zaleca się przeprowadzenie dodatkowych analiz z wykorzystaniem innych metod (metoda biuretowa, metoda turbidymetryczna, próby z barwnikami) lub stosowanie ich od początku leczenia.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Ogólne ryzyko związane z padaczką i lekami przeciwpadaczkowymi

Ryzyko wad wrodzonych u dzieci matek przyjmujących leki przeciwpadaczkowe było 2–3 razy większe. Najczęściej zgłaszano rozszczep wargi, wady układu sercowo-naczyniowego i defekty rurki nerwowej. Terapia kombinowana lekami przeciwpadaczkowymi może być związana z wyższym ryzykiem wad rozwojowych w porównaniu z monoterapią, dlatego jeśli to możliwe, zaleca się stosowanie monoterapii. Wszystkie ciężarne kobiety i kobiety w wieku rozrodczym wymagające terapii przeciwpadaczkowej powinny skonsultować się z ekspertem przed rozpoczęciem leczenia. Przed planowaniem ciąży należy ponownie przeanalizować konieczność terapii przeciwpadaczkowej. Nagłe przerwanie przyjmowania leków przeciwpadaczkowych jest niedopuszczalne, ponieważ może prowadzić do napadów padaczkowych i istotnie pogorszyć stan matki i dziecka. Opóźnienie rozwoju u dzieci matek z padaczką obserwowano rzadko. Niemożliwe jest odróżnienie, czy opóźnienie rozwoju jest skutkiem zaburzeń genetycznych, czynników społecznych, padaczki u matki lub przyjmowania przez nią leków przeciwpadaczkowych.

Ryzyko związane z terapią gabapentyną

Gabapentyna przenika przez łożysko. Dane dotyczące stosowania gabapentyny u ciężarnych kobiet są ograniczone lub nieistniejące. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane.

Nie sformułowano jednoznacznych wniosków na temat zdolności gabapentyny stosowanej w czasie ciąży do zwiększania ryzyka wad wrodzonych u dzieci, zarówno z powodu samej epilepsji u matek, jak i zastosowania gabapentyny, jak również z powodu jednoczesnego stosowania innych leków przeciwpadaczkowych.

Gabapentynę nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że potencjalna korzyść dla matki wyraźnie przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Nie ma jednoznacznych wniosków, czy gabapentyna stosowana przez kobiety w ciąży z powodu epilepsji może zwiększać ryzyko wad wrodzonych u potomstwa zarówno z powodu samej epilepsji, jak i jednoczesnego stosowania innych leków przeciwpadaczkowych.

Zgłaszano rozwój zespołu odstawienia u noworodków narażonych na gabapentynę w okresie wewnątrzmacicznym.

Jednoczesne stosowanie gabapentyny i opioidów w czasie ciąży może zwiększyć ryzyko zespołu odstawienia u noworodków. Stan noworodków należy dokładnie monitorować.

Okres karmienia piersią

Gabapentyna przenika do mleka matki. Ponieważ wpływ leku na karmiące piersią niemowlęta nie został zbadany, stosowanie gabapentyny kobietom karmiącym piersią należy prowadzić z ostrożnością. Stosowanie gabapentyny kobietom karmiącym piersią jest uzasadnione tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla niemowlęcia.

Płodność

W badaniach na zwierzętach gabapentyna nie wpływała na płodność.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn

Gabapentyna może mieć niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność kierowania pojazdami lub obsługiwania maszyn. Gabapentyna wpływa na OUN i może powodować senność, zawroty głowy lub inne podobne objawy. Te efekty niepożądane, nawet lekkiego lub umiarkowanego nasilenia, mogą stanowić potencjalne zagrożenie podczas kierowania pojazdami lub obsługi innych maszyn, szczególnie na początku terapii i po zwiększeniu dawki.

Sposób stosowania i dawki

We wszystkich wskazaniach do rozpoczęcia terapii należy zastosować schemat doboru dawki opisany w tabeli 3. Podany schemat dotyczy dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat. Instrukcje dotyczące doboru dawki dla dzieci poniżej 12. roku życia podano w osobnym podrozdziale tego rozdziału.

Tabela 3

Wycofanie gabapentynu

Zgodnie z obecnymi wskazaniami klinicznymi zaleca się stopniowe wycofanie gabapentynu przez co najmniej jeden tydzień, niezależnie od wskazania.

Padaczka

W przypadku padaczki zazwyczaj wymagana jest długotrwała terapia. Dawkę ustala lekarz indywidualnie, uwzględniając tolerancję oraz odpowiedź na leczenie.

Dorośli i dzieci od 12 roku życia: w padaczce skuteczne dawki wynoszą od 900 do 3600 mg na dobę. Leczenie rozpoczyna się od dawkowania wzorcowego, jak opisano w tabeli 3, lub od dawki 300 mg trzy razy dziennie w pierwszym dniu. Następnie, w zależności od indywidualnej tolerancji i odpowiedzi na leczenie, dawkę można zwiększać o 300 mg na dobę co 2–3 dni, aż do maksymalnej dawki 3600 mg na dobę. U niektórych pacjentów może być konieczne wolniejsze dopasowanie dawki gabapentynu. Najkrótszy czas osiągnięcia dawki 1800 mg na dobę to 1 tydzień, 2400 mg na dobę – 2 tygodnie, 3600 mg na dobę – 3 tygodnie.

W długotrwałych, otwartych badaniach klinicznych dawka 4800 mg na dobę była dobrze tolerowana przez pacjentów. Całkowitą dawkę dobową należy podzielić na 3 dawki, przy czym maksymalny odstęp między dawkami nie powinien przekraczać 12 godzin, aby uniknąć przerw w leczeniu przeciwpadaczkowym i zapobiegać napadom padaczkowym.

Dzieci od 6 roku życia: dawka początkowa leku powinna wynosić 10–15 mg/kg na dobę. Skuteczną dawkę należy osiągnąć poprzez dopasowanie dawki w ciągu około 3 dni. Skuteczną dawkę gabapentynu u dzieci od 6 roku życia stanowi 25–35 mg/kg na dobę. W ramach długotrwałych badań klinicznych wykazano dobrą tolerancję dawki 50 mg/kg na dobę. Całkowitą dawkę dobową należy podzielić na równe części (3 dawki dziennie); maksymalny odstęp między dawkami nie powinien przekraczać 12 godzin.

Nie ma potrzeby monitorowania stężenia gabapentynu w surowicy krwi. Ponadto gabapentyn można stosować w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi, ponieważ nie wpływa on na stężenie plazmatyczne gabapentynu ani innych leków przeciwpadaczkowych w surowicy krwi.

Ból neuropatyczny obwodowy

Dorośli: leczenie rozpoczyna się od dopasowania dawki leku, jak opisano w tabeli 3, lub inaczej – dawka początkowa 900 mg na dobę powinna być podzielona na 3 równe dawki. Następnie, w zależności od indywidualnej tolerancji i skuteczności, dawkę można zwiększać o 300 mg na dobę co 2–3 dni, aż do maksymalnej dawki 3600 mg na dobę. U niektórych pacjentów może być konieczne wolniejsze dopasowanie dawki gabapentynu. Najkrótszy czas osiągnięcia dawki 1800 mg na dobę to 1 tydzień, 2400 mg na dobę – 2 tygodnie, 3600 mg na dobę – 3 tygodnie.

Skuteczność i bezpieczeństwo gabapentynu w leczeniu neuropatycznego bólu obwodowego (np. bolesnej neuropatii cukrzycowej lub neuralgii poherpetycznej) nie były badane w długotrwałych badaniach klinicznych trwających dłużej niż 5 miesięcy. Jeżeli pacjent wymaga leczenia gabapentynem dłuższego niż 5 miesięcy z powodu bólu neuropatycznego, lekarz powinien przed kontynuacją terapii ocenić stan kliniczny pacjenta i ustalić potrzebę dalszego leczenia.

Instrukcje dla wszystkich wskazań

Pacjentom z ciężkim stanem ogólnym lub z określonymi czynnikami ryzyka, takimi jak niska masa ciała lub stan po przeszczepieniu, należy przeprowadzać dopasowanie dawki wolniej, zmniejszyć krok dawkowania lub wydłużyć odstępy między zwiększaniem dawki.

Stosowanie u pacjentów w wieku powyżej 65 lat

Pacjentom w wieku powyżej 65 lat czasem wymagane jest indywidualne dobrać dawkę ze względu na możliwą obniżoną funkcję nerek (patrz tabela 4). U pacjentów w wieku powyżej 65 lat częściej obserwuje się senność, obrzęki obwodowe i osłabienie.

Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek

Pacjentom z ciężką niewydolnością nerek i/lub pacjentom poddawanym hemodializie wymagane jest indywidualne dobrać dawkę leku (patrz tabela 4). Pacjentom tym zaleca się stosowanie kapsułek gabapentynu o zawartości 100 mg.

Tabela 4

* Całkowitą dawkę dobową należy podzielić na 3 dawki. Obniżone dawki należy stosować u pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <79 ml/min).

** Stosować w dawce 300 mg co drugi dzień.

*** U pacjentów z klireensem kreatyniny <15 ml/min dawkę dobową należy zmniejszyć zgodnie z kliresem kreatyniny (np. pacjenci z kliresem kreatyniny 7,5 ml/min powinni otrzymywać połowę dawki dobowej stosowanej u pacjentów z kliresem kreatyniny 15 ml/min).

Dawki dla pacjentów poddawanych hemodializie

U pacjentów z anurią poddawanych hemodializie, którzy wcześniej nie otrzymywali gabapentynu, zalecana dawka nasycenia powinna wynosić 300–400* mg, a następnie należy stosować 200*–300 mg gabapentynu po każdym 4-godzinnym okresie hemodializy. W dni wolne od hemodializy nie wolno stosować gabapentynu.

Dawkę utrzymującą gabapentynu u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek poddawanych hemodializie należy ustalać zgodnie z zaleceniami podanymi w tabeli 4. Ponadto, u pacjentów poddawanych hemodializie zaleca się stosowanie dodatkowej dawki 200*–300 mg leku po każdym 4-godzinnym okresie hemodializy.

Gabalept przeznaczony jest do stosowania doustnego.

Gabalept można przyjmować niezależnie od posiłku. Lek należy popijać odpowiednią ilością płynu (np. szklanką wody).

*Stosować leki zawierające gabapentynę w odpowiednich dawkach.

Dzieci

Gabapentyna wskazana jest w leczeniu dzieci z padaczką: jako terapia wspomagająca u dzieci od 6. roku życia oraz jako monoterapia u dzieci od 12. roku życia.

Przedawkowanie

Nie odnotowano wystąpienia ostrych, zagrażających życiu reakcji toksycznych po przyjęciu gabapentynu w dawce do 49 g. Objawy przedawkowania obejmowały zawroty głowy, podwójne widzenie, niezrozumiałą mowę, senność, utratę przytomności, letargię oraz łagodne zaburzenia stolca. Wszystkie przypadki po przedawkowaniu rozwiązywały się całkowicie po wdrożeniu terapii wspomagającej.

Ograniczone wchłanianie gabapentynu przy wysokich dawkach może ograniczać wchłanianie leku i zmniejszać efekty toksyczne przedawkowania.

Przedawkowanie gabapentyną, szczególnie w połączeniu z innymi lekami o działaniu depresyjnym na OUN, może prowadzić do rozwoju śpiączki.

Chociaż gabapentyna może być usuwana za pomocą hemodializy, to na podstawie dotychczasowego doświadczenia zazwyczaj nie jest to konieczne. Jednak u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek hemodializa może być wskazana.

W badaniach na myszach i szczurach nie udało się określić dawki śmiertelnej gabapentynu, mimo stosowania dawek do 8000 mg/kg. Objawy ostrej toksyczności u zwierząt obejmowały ataksję, trudności w oddychaniu, ptosis, zmniejszoną aktywność lub wręcz przeciwnie – zwiększoną pobudliwość.

Efekty uboczne

W trakcie badań nad padaczką (terapia uzupełniająca lub monoterapia) oraz bólem neuropatycznym zaobserwowano następujące efekty uboczne (wymienione według częstości występowania): bardzo często (>1/10), często (>1/100 – <1/10), rzadko (>1/1000 – <1/100), bardzo rzadko (>1/10000 – <1/1000). Jeśli częstość efektów ubocznych różniła się w różnych badaniach, do raportu włączono dane dotyczące najwyższej częstości.

Dodatkowe efekty uboczne zarejestrowane w okresie posprzedażowym mają kategorię „częstość nieznana” (nie można jej oszacować na podstawie dostępnych danych).

W każdej grupie według częstości reakcje wymieniono w kolejności malejącej ciężkości ich objawów.

Zakażenia i pasożyty

Bardzo często: infekcja wirusowa.

Często: zapalenie płuc, infekcja dróg oddechowych, infekcja dróg moczowych, infekcja, zapalenie ucha środkowego.

Układ krwiotwórczy i układ limfatyczny

Często: leukopenia.

Częstość nieznana: trombocytopenia.

Układ odpornościowy

Rzadko: reakcje alergiczne (np. pokrzywka).

Częstość nieznana: zespół nadwrażliwości (reakcje układowe z różnorodnymi objawami, które mogą obejmować gorączkę, wysypkę, zapalenie wątroby, limfadenopatię, eozynofilię oraz czasem inne objawy i dolegliwości), anafilaksja (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania

Często: anoreksja, zwiększone poczucie głodu.

Rzadko: hiperglikemia (najczęściej obserwowana u pacjentów z cukrzycą).

Bardzo rzadko: hipoglikemia (najczęściej obserwowana u pacjentów z cukrzycą).

Częstość nieznana: hiponatremia.

Zaburzenia psychiczne

Często: wrogość, dezorientacja i niestabilność emocjonalna, depresja, niepokój, drażliwość, myślenie patologiczne.

Rzadko: pobudzenie.

Częstość nieznana: halucynacje, uzależnienie od leku.

Układ nerwowy

Bardzo często: senność, zawroty głowy, ataksja.

Często: drgawki, hiperkinezje, dysartria, amnezja, drżenie, bezsenność, ból głowy, zaburzenia czucia (parestezje, hipozestezje), zaburzenia koordynacji, niemowład, zwiększone, zmniejszone lub brak odruchów.

Rzadko: hipokinezja, zaburzenia funkcji poznawczych.

Bardzo rzadko: utrata przytomności.

Częstość nieznana: inne zaburzenia ruchowe (np. choreoatezoza, dyskinezja, dystonia).

Oczy

Często: zaburzenia widzenia, takie jak amblyopia, podwójne widzenie.

Ucho i równowaga

Często: zawroty głowy.

Częstość nieznana: szum w uszach.

Serce

Rzadko: uczucie przyspieszonego rytmu serca.

Układ naczyniowy

Często: podwyższone ciśnienie tętnicze, rozszerzenie naczyń.

Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersze

Często: duszność, zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, kaszel, katar.

Bardzo rzadko: niewydolność oddechowa.

Układ pokarmowy

Często: wymioty, nudności, nieprawidłowości zębów, zapalenie dziąseł, biegunka, ból brzucha, wzdęcia, suchość w ustach lub gardle, zaparcia, dyspepsja.

Rzadko: dysfagia.

Częstość nieznana: zapalenie trzustki.

Wątroba i drogi żółciowe

Częstość nieznana: zapalenie wątroby, żółtaczka.

Skóra i tkanki podskórne

Często: obrzęk twarzy, purpura (najczęściej opisywana jako siniaki po urazach), wysypka, świąd, trądzik.

Częstość nieznana: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza, eozynofilia z objawami systemowymi (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”), zespół wielopostaciowej czerwieni, obrzęk naczynioruchowy, łysienie.

Mięśnie szkieletowe i tkanki łączne

Często: ból stawów, ból mięśni, ból pleców, mimowolne skurcze mięśni.

Częstość nieznana: rabdomioliza, miokloniczne drgawki.

Nerki i drogi moczowe

Częstość nieznana: ostre niewydolność nerek, nietrzymanie moczu.

Organy rozrodcze i gruczoł mlekowy

Często: impotencja.

Częstość nieznana: nadżółknięcie gruczołów mlekowych, ginekomastia, zaburzenia seksualne (w tym zmiany pożądania seksualnego, zaburzenia ejakulacji i brak orgazmu).

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania

Bardzo często: zwiększona senność, gorączka.

Często: obrzęk obwodowy, zaburzenia chodu, osłabienie, ból, niedobytowanie, objawy grypopodobne.

Rzadko: obrzęk ogólny.

Częstość nieznana: objawy odstawienia (głównie niepokój, bezsenność, nudności, ból, nadmierne pocenie się), ból w klatce piersiowej. Opisano przypadki nagłej śmierci, jednakże nie stwierdzono jednoznacznego związku z przyjmowaniem gabapentynu.

Dane laboratoryjne i instrumentalne

Często: obniżenie liczby leukocytów, przyrost masy ciała.

Rzadko: podwyższenie wskaźników funkcji wątroby (AST, ALT) i bilirubiny.

Częstość nieznana: podwyższenie stężenia kreatynofosfokinazy we krwi.

Urazy i zatrucia

Często: urazy przypadkowe, złamania, zadrapania.

Rzadko: upadki.

Opisano przypadki ostrego zapalenia trzustki na tle leczenia gabapentyną. Związek z gabapentyną nie został ustalony (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym leczonych hemodializą odnotowano przypadki miopatii z podwyższonym stężeniem kreatynokinazy.

Przypadki infekcji dróg oddechowych, zapalenia ucha środkowego, drgawek i zapalenia oskrzeli opisano wyłącznie w badaniach klinicznych z udziałem dzieci. Ponadto u dzieci dość często obserwowano zachowanie agresywne i hiperkinezje.

Po przerwaniu krótkotrwałego oraz długotrwałego leczenia gabapentyną obserwowano objawy odstawienia. Objawy odstawienia mogą pojawiać się krótko po zakończeniu leczenia, zazwyczaj w ciągu 48 godzin. Najczęściej zgłaszano takie objawy jak niepokój, bezsenność, nudności, ból, pocenie się, drżenie, ból głowy, depresja, nieprzyjemne uczucia, zawroty głowy i niedobytowanie (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”). Pojawienie się objawów odstawienia po przerwaniu gabapentyny może wskazywać na uzależnienie od leku (patrz sekcja „Efekty uboczne”). Pacjenta należy o tym poinformować na początku leczenia. Jeśli konieczne jest odstawienie gabapentyny, zaleca się stopniowe odstawienie przez co najmniej jeden tydzień, niezależnie od wskazań (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przekazywanie informacji o efektach ubocznych

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 10 kapsuł w blisterze, 3 blistry w tekturowym pudełku.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. Micro Labs Limited.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności

Działka nr S.155 – S.159 oraz N1, Strefa Przemysłowa Verna, Faza III i Faza IV, Verna Salkette, In-403 722, Indie.