Furosemid

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Furosemid

Skład:

substancja czynna: furosemid;

1 tabletka zawiera 40 mg furosemidu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, skrobia ziemniaczana, stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki białe z odcieniem beżowym.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Mocne środki moczopędne. Preparaty pochodnych sulfonamidu. Kod ATC C03CA01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Furosemid to szybko działający diuretyk pętlowy, powodujący stosunkowo silny i krótkotrwały efekt moczopędny. Furosemid blokuje kotransporter Na+K+2Cl– znajdujący się w błonach podstawowych komórek grubego segmentu odcinka wstępującego pętli Henlego. Skuteczność działania saluretycznego furosemidu zależy zatem od tego, czy lek dostaje się do kanalików w miejscach światła za pośrednictwem mechanizmu transportu anionowego. Efekt moczopędny wynika z hamowania resorpcji chlorku sodu w tym segmencie pętli Henlego. W efekcie frakcyjna ekspresja sodu może osiągnąć 35% filtracji kłębuszkowej sodu. Drugorzędne efekty zwiększonej ekspresji sodu obejmują zwiększone wydalanie moczu (dzięki wodzie związanej osmotycznie) oraz zwiększoną dystalną sekrecję potasu w kanalikach. Zwiększa się również wydalanie jonów wapnia i magnezu.

Furosemid wywołuje zależną od dawki stymulację układu renina-angiotensyna-aldosteron. W niewydolności serca furosemid powoduje ostre zmniejszenie obciążenia serca (poprzez zwężenie żylastych naczyń pojemnościowych). Wczesny efekt naczyniowy jest pośrednictwem prostaglandyn i zakłada odpowiednią funkcję nerek z aktywacją układu renina-angiotensyna oraz nieuszkodzoną syntezę prostaglandyn. Ponadto dzięki właściwemu natriuretycznemu działaniu furosemid zmniejsza reaktywność naczyń wobec katecholamin, która jest zwiększona u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Działanie przeciw nadciśnieniowe furosemidu tłumaczy się zwiększoną ekspresją sodu, zmniejszoną objętością krwi oraz obniżoną odpowiedzią mięśni gładkich naczyń na stymulację przez zwężacze naczyń lub środki zwężające naczynia.

Początek działania moczopędnego obserwuje się w ciągu 1 godziny po doustnym przyjęciu leku.

Zależne od dawki zwiększenie diurezy i natriurezy obserwowano u zdrowych pacjentów przyjmujących furosemid w dawkach 10–100 mg. Czas trwania działania u zdrowych osób wynosi około 3–6 godzin po doustnym przyjęciu 40 mg furosemidu.

Działanie furosemidu zmniejsza się, jeśli występuje obniżona sekrecja kanalikowa lub interakcja leku z albuminą wewnątrz kanalików.

Farmakokinetyka.

Furosemid szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalny czas wchłaniania to od 1 do 1,5 godziny. Wchłanianie furosemidu charakteryzuje się dużą indywidualną zmiennością.

Biodostępność furosemidu u zdrowych ochotników wynosi około 50–70% dla tabletek. Na biodostępność leku u pacjentów wpływają różne czynniki, w tym istniejące choroby. Biodostępność może zmniejszyć się do 30% (np. przy zespole nerczycowym).

Może występować wpływ spożycia pokarmu równocześnie z przyjmowaniem furosemidu na jego wchłanianie.

Objętość rozprowadzenia furosemidu wynosi od 0,1 do 0,2 l na 1 kg masy ciała. Objętość rozprowadzenia może być wyższa w zależności od choroby.

Furosemid (>98%) tworzy silne związki z białkami osocza krwi, szczególnie z albuminą.

Furosemid wydala się głównie w niezmienionej postaci poprzez sekrecję w kanaliku bliższym.

Metabolit furosemidu – glukuronid – stanowi 10–20% substancji obecnych w moczu. Pozostała dawka wydala się z kałem, najprawdopodobniej poprzez sekrecję żółciową.

Furosemid przenika do mleka matki; przenika przez barierę łożyskową i powoli dostaje się do płodu. Furosemid stwierdza się u płodu lub u noworodków w takich samych stężeniach, jak u matki.

Choroby nerek. W niewydolności nerek wydalanie furosemidu jest opóźnione, a okres półwytrącania wydłużony; końcowy okres półwytrącania może trwać do 24 godzin u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.

Przy zespole nerczycowym obniżone stężenia białek osocza krwi prowadzą do zwiększenia stężeń niezwiązanych (wolnych) furosemidu. Z drugiej strony skuteczność furosemidu u tych pacjentów jest zmniejszona z powodu wiązania się z intratubularnym albuminem i obniżonej sekrecji kanalikowej.

Furosemid słabo poddaje się dializie u pacjentów poddawanych hemodializie, dializie otrzewnowej oraz przewidzianej dializie otrzewnowej w warunkach ambulatoryjnych.

Niewydolność wątroby. W niewydolności wątroby okres półwytrącania furosemidu wydłuża się o 30–90%, głównie z powodu większej objętości rozprowadzenia. Należy również zaznaczyć, że w tej grupie pacjentów obserwuje się dużą różnorodność wszystkich parametrów farmakokinetycznych.

Niewydolność serca zastoinowa, ciężkie nadciśnienie tętnicze, pacjenci w podeszłym wieku. Wydalanie furosemidu jest opóźnione z powodu zmniejszonej funkcji nerek u pacjentów z niewydolnością serca zastoinową, ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz u pacjentów w podeszłym wieku.

Dzieci nienarodzone i noworodki. W zależności od stopnia dojrzałości nerek wydalanie furosemidu może być opóźnione. Metabolizm furosemidu jest również zmniejszony, jeśli u noworodków występuje zaburzona zdolność do glukuronidacji. Końcowy okres półwytrącania trwa krócej niż 12 godzin u płodu w wieku od 33 tygodni po zapłodnieniu komórki jajowej. U noworodków w wieku 2 miesięcy końcowy klirens jest taki sam jak u dorosłych pacjentów.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

• Obrzęki w przewlekłej niewydolności serca (jeśli konieczne jest leczenie z zastosowaniem diuretyków).
• Obrzęki w przewlekłej niewydolności nerek.
• Ostra niewydolność nerek, w tym u ciężarnych lub podczas porodu.
• Obrzęki w zespole nerczycowym (jeśli konieczne jest leczenie z zastosowaniem diuretyków).
• Obrzęki w chorobach wątroby (w razie potrzeby – jako uzupełnienie leczenia z zastosowaniem antagonistów aldosteronu).
• Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na furosemid lub na inne składniki leku. U pacjentów z alergią na sulfonamidy (np. na antybiotyki sulfonamidowe lub sulfonylomoczniki) może wystąpić nadwrażliwość krzyżowa na furosemid.
• Pacjenci z hipowolamią lub odwodnieniem organizmu.
• Pacjenci z niewydolnością nerek w postaci anurii, u których nie obserwuje się odpowiedzi terapeutycznej na furosemid.
• Pacjenci z niewydolnością nerek spowodowaną zatruciem lekami nefrotoksycznymi lub hepatotoksycznymi.
• Pacjenci z ciężką hipokaliemią.
• Pacjenci z ciężką hiponatremią.
• Pacjenci z stanami przedśpiączkowymi lub śpiączkowymi związanymi z encefalopatią wątrobową.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Kombinacje niezalecane

W pojedynczych przypadkach przyjmowanie furosemidu w ciągu 24 godzin po chloralhydrinie może spowodować rumień, nadmierne pocenie się, pobudzenie, nudności, podwyższenie ciśnienia tętniczego oraz tachykardię. W związku z tym jednoczesne stosowanie furosemidu i chloralhydriny nie jest zalecane.

Furosemid może nasilać ototoksyczność aminoglikozydów i innych leków ototoksycznych. Ponieważ może to prowadzić do uszkodzenia o nieodwracalnym charakterze, nie należy stosować tych leków jednocześnie z furosemidem.

Kombinacje wymagające zachowania środków ostrożności

W przypadku jednoczesnego stosowania cisplatyny i furosemidu istnieje ryzyko wystąpienia efektów ototoksycznych. Ponadto może nasilać się nefrotoksyczność cisplatyny, jeśli furosemid nie jest podawany w niskich dawkach (np. 40 mg u pacjentów z normalną funkcją nerek) i przy dodatnim bilansie płynów, gdy stosuje się go w celu osiągnięcia efektu wymuszonego moczowania podczas terapii cisplatyną.

Furosemid do doustnego przyjmowania i sukralfat nie powinny być stosowane w odstępie mniejszym niż 2 godziny, ponieważ sukralfat zmniejsza wchłanianie furosemidu z przewodu pokarmowego, czyli obniża jego działanie.

Furosemid zmniejsza wydalanie soli litu i może prowadzić do zwiększenia stężenia litu w surowicy krwi, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem toksyczności litu, w tym większym ryzykiem wystąpienia efektów kardiotoksycznych i neurotoksycznych litu. W związku z tym zaleca się dokładne monitorowanie stężenia litu u pacjentów otrzymujących tę kombinowaną terapię.

Pacjenci otrzymujący diuretyki mogą doświadczać ciężkiej hipotensji tętniczej i pogorszenia funkcji nerek, w tym przypadków niewydolności nerek, szczególnie przy pierwszym stosowaniu inhibitora enzymu konwertującego angiotensynę (inhibitor ECA) lub antagonisty receptora angiotensyny II, lub przy pierwszym stosowaniu tych leków w zwiększonej dawce. Należy rozważyć tymczasowe odstawienie furosemidu lub przynajmniej zmniejszenie dawki furosemidu 3 dni przed rozpoczęciem leczenia, lub zwiększenie dawki inhibitora ECA lub antagonisty receptora angiotensyny II.

Ryzyko: należy zachować ostrożność i dokładnie ocenić ryzyko i korzyści przed podjęciem decyzji o prowadzeniu kombinowanej terapii lub jednoczesnym stosowaniu z furosemidem lub innymi silnymi diuretykami.

Lewotyroksyna: wysokie dawki furosemidu mogą hamować wiązanie hormonów tarczycy z białkiem nośnym, co prowadzi najpierw do tymczasowego wzrostu stężenia frakcji wolnych hormonów tarczycy, a następnie do bezwzględnego obniżenia stężenia ogólnych frakcji hormonów tarczycy.

Należy kontrolować poziom hormonów tarczycy.

Kombinacje, które należy wziąć pod uwagę

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych, w tym kwasu acetylosalicylowego, może zmniejszać działanie furosemidu. U pacjentów z odwodnieniem organizmu lub hipowolamią niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą prowadzić do ostrych niewydolności serca. Pod wpływem furosemidu może zwiększać się toksyczność salicylanów.

Zmniejszenie skuteczności furosemidu może wystąpić po jednoczesnym stosowaniu fenytoiny.

Aliskiren obniża stężenie furosemidu w osoczu po przyjmowaniu doustnym. Obniżenie działania furosemidu może występować u pacjentów przyjmujących zarówno aliskiren, jak i furosemid doustnie, dlatego zaleca się kontrolowanie zmniejszenia efektu moczopędnego i odpowiednie dostosowanie dawki.

Stosowanie kortykosteroidów, karbenoksolonu, korzenia anyżowego w dużych dawkach oraz długotrwałe stosowanie środków przeczyszczających może zwiększyć ryzyko wystąpienia hipokaliemii.

Niektóre zaburzenia równowagi elektrolitowej (takie jak hipokaliemia, hipomagnezemia) mogą nasilać toksyczność niektórych innych leków (np. preparatów digitalis i leków powodujących zespół wydłużenia interwału QT).

Jeśli leki przeciwnadciśnieniowe, diuretyki lub inne leki obniżające ciśnienie tętnicze stosuje się jednocześnie z furosemidem, należy spodziewać się jeszcze większego obniżenia ciśnienia tętniczego.

Probenecyd, metotreksat i inne leki, które – podobnie jak furosemid – podlegają znacznej sekrecji kanalikowej w nerkach, mogą zmniejszać skuteczność furosemidu. I odwrotnie, furosemid może zmniejszać wydalanie tych leków przez nerki. Leczenie wysokimi dawkami (zarówno furosemidu, jak i innych leków) może prowadzić do zwiększenia ich stężenia w surowicy krwi i wzrostu ryzyka działań niepożądanych spowodowanych przyjmowaniem furosemidu lub stosowaniem terapii towarzyszącej.

Może zmniejszać się skuteczność leków przeciwcukrzycowych i sympatomietyków mających właściwości podnoszące ciśnienie tętnicze (np. adrenaliny, noradrenaliny). Może nasilać się działanie mięśniowych leków rozkurczowych o działaniu kurarepodobnym lub teofiliny.

Może występować nasilenie szkodliwego wpływu leków nefrotoksycznych na nerki.

Zaburzenia funkcji nerek mogą się rozwinąć u pacjentów otrzymujących jednoczesną terapię furosemidem i wysokie dawki niektórych cefalosporyn.

Jednoczesne stosowanie cyklosporyny A i furosemidu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia artretyzmu podagrycznego, wtórnego w stosunku do hiperurykemii spowodowanej furosemidem, oraz zaburzenia wydalania moczanów przez nerki spowodowanego cyklosporyną.

U pacjentów należących do grupy wysokiego ryzyka rozwoju nefropatii w wyniku terapii substancjami kontrastowymi jodowanymi, podczas leczenia furosemidem obserwowano większą częstość pogorszenia funkcji nerek po podaniu substancji kontrastowych w porównaniu z pacjentami z grupy wysokiego ryzyka, u których przed podaniem substancji kontrastowych stosowano wyłącznie wlewanie dożylne płynów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Podczas leczenia lekiem należy zapewnić stały odpływ moczu. Pacjenci z częściową obturacją odpływu moczu wymagają szczególnej uwagi, szczególnie na wczesnych etapach leczenia.

Leczenie furosemidem wymaga regularnej opieki medycznej.

Szczególnie staranne monitorowanie jest konieczne u:

• pacjentów z hipotensją tętniczą;
• pacjentów z wysokim ryzykiem znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego, np. pacjentów z nasilonym zwężeniem tętnic wieńcowych lub naczyń krwionośnych zaopatrujących mózg;
• pacjentów z cukrzycą, zarówno utajoną, jak i wyraźną;
• pacjentów z podagrą;
• pacjentów z zespołem hepatorenalnym, tj. z czynnościową niewydolnością nerek związaną z ciężkim schorzeniem wątroby;
• pacjentów z hipoproteinemią, np. związaną z zespołem nerczynnym (działanie furosemidu może być osłabione, a jednocześnie może wzrosnąć ototoksyczność). Wymagane jest ostrożne dozowanie;
• noworodków przedwczesnych (może dojść do rozwoju nefrokalkynoza/nefrolitioza); konieczne jest monitorowanie funkcji nerek oraz wykonanie ultrasonografii nerek.

Ogólnie zaleca się regularne monitorowanie stężenia sodu, potasu i kreatyniny w surowicy podczas terapii furosemidem. Szczególnie staranne monitorowanie wymagają pacjenci z grupy wysokiego ryzyka zaburzeń równowagi elektrolitowej lub w przypadku znacznej dodatkowej utraty płynów (np. w wyniku wymiotów, biegunki lub nasilonego pocenia się). Hipowolemię lub odwodnienie organizmu oraz wszelkie istotne zaburzenia równowagi elektrolitowej i kwasowo-zasadowej należy skorygować. Może to wymagać tymczasowego przerwania terapii furosemidem.

Na rozwój zaburzeń równowagi elektrolitowej wpływają czynniki takie jak istniejące choroby (np. marskość wątroby, niewydolność serca), współistniejące leczenie farmakologiczne i dieta. Na przykład niedobór potasu może wystąpić w wyniku wymiotów lub biegunki.

Podczas stosowania leku zaleca się, aby pacjent przyjmował pokarmy bogate w potas (pieczony ziemniak, banany, pomidory, szpinak, suszone owoce). Należy pamiętać, że podczas stosowania furosemidu może pojawić się potrzeba lekowego uzupełnienia niedoboru potasu.

Jednoczesne stosowanie z rysperydonem

U starszych pacjentów z demencją obserwowano wyższy poziom śmiertelności u osób otrzymujących furosemid w połączeniu z rysperydonem w porównaniu z pacjentami otrzymującymi tylko rysperydon lub tylko furosemid.

Należy zachować ostrożność i dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści przed podjęciem decyzji o stosowaniu tej kombinacji lub jednoczesnego leczenia z innymi silnymi diuretykami. Należy unikać odwodnienia.

Podczas stosowania leku istnieje możliwość nasilenia się lub aktywacji toczeńczego zapalenia skóry układowego.

Jeśli pacjent ma nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed zażyciem tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią. Furosemid przenika przez barierę łożyskową. Nie należy go stosować w czasie ciąży.

Furosemid przenika do mleka matki i może hamować laktację. Kobiety powinny zaprzestać karmienia piersią w czasie leczenia furosemidem.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Niektóre działania niepożądane (np. nagłe, znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego) mogą zaburzać zdolność koncentracji uwagi i szybkość reakcji pacjenta, dlatego należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów oraz pracy z innymi maszynami w okresie leczenia.

Sposób stosowania i dawki

Dawkowanie ustala się indywidualnie w zależności od nasilenia zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, wielkości filtracji kłębuszkowej oraz ciężkości stanu pacjenta. W trakcie stosowania leku należy korygować wskaźniki równowagi wodno-elektrolitowej, uwzględniając diurezę i dynamikę ogólnego stanu pacjenta. Lek należy zazwyczaj stosować na czczo.

Aby osiągnąć zalecane dawki leku, należy stosować postacie lekarskie furosemidu zawierające odpowiednią ilość substancji czynnej.

Zalecana maksymalna dawka dobową furosemidu dla dorosłych wynosi 1500 mg.

Szczególne zalecenia dotyczące dawkowania

Dawkowanie dla dorosłych opiera się ogólnie na poniższych zaleceniach.

Obrzęki w przewlekłej niewydolności serca

Zalecana początkowa dawka doustna wynosi 20–50 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dostosować w zależności od odpowiedzi terapeutycznej pacjenta. Zaleca się przyjmowanie dobowej dawki podzielonej na 2 lub 3 dawki.

Obrzęki w przewlekłej niewydolności nerek

Natriuretyczne działanie furosemidu zależy od wielu czynników, w tym stopnia zaawansowania niewydolności nerek oraz bilansu sodu. Dlatego nie można dokładnie przewidzieć skuteczności danej dawki. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek dawkę należy ostrożnie dobrać, aby zapewnić stopniową początkową utratę płynu. U dorosłych oznacza to dawkę prowadzącą do dobowego zmniejszenia masy ciała o około 2 kg (około 280 mmol Na+).

Zalecana początkowa dawka doustna wynosi 40–80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dostosować w zależności od odpowiedzi terapeutycznej pacjenta. Całkowitą dawkę dobową można podać jednorazowo lub podzielić na 2 dawki. U pacjentów poddawanych hemodializie całkowita doustna dawka dobowa wynosi 250–1500 mg.

W przypadku ostrej niewydolności nerek przed rozpoczęciem stosowania furosemidu należy skorygować hipowolmię, niedociśnienie tętnicze oraz istotne zaburzenia elektrolitowe i kwasowo-zasadowe.

Zaleca się jak najszybsze przejście ze wstrzykiwania dożylnego na podawanie doustne.

Obrzęki w zespole nerczycowym

Zalecana początkowa dawka doustna wynosi 40–80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dostosować w zależności od odpowiedzi terapeutycznej pacjenta. Całkowitą dawkę dobową można podać jednorazowo lub podzielić na kilka dawek.

Obrzęki w chorobach wątroby

Furosemid należy stosować jako uzupełnienie terapii antagonistami aldosteronu w przypadkach, gdy samodzielne stosowanie antagonistów aldosteronu jest niewystarczające. Aby zapobiec powikłaniom, takim jak hipotensja ortostatyczna lub zaburzenia równowagi elektrolitowej i kwasowo-zasadowej, dawkę należy ostrożnie dobrać, aby zapewnić stopniową początkową utratę płynu. U dorosłych oznacza to dawkę prowadzącą do dobowego zmniejszenia masy ciała o około 0,5 kg.

Zalecana początkowa dawka doustna wynosi 20–80 mg na dobę. W razie potrzeby dawkę można dostosować w zależności od odpowiedzi terapeutycznej pacjenta. Całkowitą dawkę dobową można podać jednorazowo lub podzielić na kilka dawek. Jeśli podanie dożylne jest absolutnie konieczne, początkowa dawka pojedyncza wynosi 20–40 mg.

Dzieci. Lek w tej postaci lekarskiej należy stosować u dzieci o masie ciała powyżej 10 kg.

Zalecana dawka furosemidu doustnie dla dzieci wynosi 2 mg/kg masy ciała, przy czym maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 40 mg.

U dzieci, które nie mogą przyjmować postaci leku doustnie (np. u niemowląt przedwczesnych i noworodków) należy rozważyć możliwość zastosowania postaci do podania parenteralnego.

Przedawkowanie.

Objawy: obraz kliniczny ostrego lub przewlekłego przedawkowania zależy głównie od stopnia i skutków utraty elektrolitów i płynu i obejmuje takie objawy jak hipowolemia, odwodnienie organizmu, hemokoncentracja, zaburzenia rytmu serca (w tym blok AV i migotanie komór). Do objawów tych zaburzeń należą ciężkie niedociśnienie tętnicze (przechodzące w szok), ostra niewydolność nerek, zakrzepica, majaczenie, porażenie obwodowe, apatia oraz dezorientacja.

Leczenie: nie istnieją specyficzne antydoty na furosemid. Leczenie jest objawowe.

Działania niepożądane.

Zaburzenia metaboliczne i odżywcze: zaburzenia równowagi elektrolitowej (w tym z objawami klinicznymi), odwodnienie i hipowolemia, szczególnie u pacjentów w wieku podeszłym, podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, podwyższenie stężenia trójglicerydów we krwi, hiponatremia, hipochloremia, hipokaliemia, podwyższenie stężenia cholesterolu we krwi, podwyższenie stężenia kwasu moczowego we krwi, napady dny moczanowej, obniżenie tolerancji glukozy (cukrzyca może przejść z formy ukrytej w wyraźną), hipokalcemia, hipomagnezemia, podwyższenie stężenia mocznika we krwi, alkaloza metaboliczna, pseudozespół Barttera na tle niewłaściwego i/lub długotrwałego stosowania furosemidu.

Ze strony układu krążenia: hipotensja tętnicza, w tym ortostatyczna hipotensja (przy stosowaniu w postaci wlewu dożylnego), zapalenie naczyń, tromboza.

Ze strony nerek i układu moczowego: zwiększenie objętości moczu, naczyniowo-interstycjalne zapalenie nerek, podwyższenie stężenia sodu w moczu, podwyższenie stężenia chloru w moczu, zatrzymanie moczu (u pacjentów z częściowym zwężeniem odpływu moczu), nefrokalcynoza/nefrolitaza u przedwcześnie urodzonych niemowląt, niewydolność nerek.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, biegunka, ostry zapalenie trzustki.

Zaburzenia hepatobilinarne: cholestaza, podwyższenie stężenia transaminaz.

Ze strony narządu słuchu i równowagi: zaburzenia słuchu, które zazwyczaj są przemijające, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, hipoproteinemią (np. w zespole nefrytycznym) i/lub przy zbyt szybkim wstrzykiwaniu dożylnym furosemidu, zgłaszano przypadki głuchoty, czasem nieodwracalnej, po doustnym przyjmowaniu lub wstrzykiwaniu dożylnym furosemidu, szumy w uszach.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: świąd, pokrzywka, wysypka, dermatopatia pęcherzowa, rumień wielopostaciowy, pemfigoid, odłuszczeniowy zapalenie skóry, purpura, reakcje fotouczulenia, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekrolizy epidermy, zespół AGEP (ostra ogólnikowa egzantematyczna pustulkoza) i zespół DRESS (lekowe wysypki z eozynofilami i objawami ogólnymi).

Ze strony układu odpornościowego: ciężkie reakcje anafilaktyczne lub anafilakto-idne (w tym z objawami szoku), nasilenie lub aktywacja toczeńca układowego.

Ze strony układu nerwowego: parestezje, encefalopatia wątrobowo-błoniasta u pacjentów z niewydolnością wątrobowo-błoniastą.

Ze strony krwi i układu chłonnego: hemokoncentracja, trombocytopenia, leukopenia, eozynofilia, agranulocytoza, anemia aplastyczna lub anemia hemolityczna.

Ze strony układu ruchu i tkanki łącznej: zgłaszano przypadki rabdomiolizy, często na tle ciężkiej hipokaliemii (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Wady wrodzone i zaburzenia genetyczne: zwiększony ryzyko niezamknięcia przewodu tętniczego, jeśli furosemid podaje się przedwcześnie urodzonym niemowlętom w pierwszych tygodniach życia.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania: podwyższenie temperatury ciała, reakcje miejscowe, np. ból po wstrzyknięciu do mięśnia.

Okres ważności. 4 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Tabletki nr 10x5 w blisterze w pudełku.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Doświadczalny Zakład „GNCLS”.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”.

SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61057, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Worobjowa 8.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Doświadczalny Zakład „GNCLS”)

Ukraina, 08301, obwód kijowski, miasto Borispol, ulica Szewczenki 100.

(Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „FARMEKS GRUP”)

Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.

(SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ „KORPORACJA „ZDROWIE”)