Fosfomycyna-Teva

INSTRUKCJA DO ZASTOSOWANIA LĘKU Fosfomycyna-Teva (Fosfomycin-Teva)

Skład:

substancja czynna: fosfomycyna;

1 saszetka zawiera 3 g fosfomycyny (w postaci trometamolu fosfomycyny);

substancje pomocnicze: sacharoza, kwas cytrynowy bezwodny, cytrynian magnezu bezwodny, sacharyna sodowa, aromat cytrusowy, aromat mandarynkowy.

Postać leku. Granulki do sporządzenia roztworu doustnego.

Główne właściwości fizykochemiczne: mieszanka proszku i granulek prawie białego koloru o cytrusowym zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna. Środki przeciwdrobnoustrojowe do stosowania systemowego. Inne środki przeciwdrobnoustrojowe. Fosfomycyna. Kod ATC J01X X01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Fosfomycyna wykazuje działanie bakteriobójcze na rozmnażające się patogeny, hamując enzymatyczny syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez blokadę pierwszego etapu wewnątrzkomórkowego syntezy ściany bakteryjnej, co prowadzi do zahamowania syntezy peptydoglikanu. Fosfomycyna jest aktywnie transportowana do wnętrza komórki bakteryjnej za pomocą dwóch różnych systemów transportowych (sn-glicerylo-3-fosforanu i heksozy-6).

Zależność farmakokinetyka/farmakodynamika. Ograniczone dane wskazują, że działanie fosfomycyny najprawdopodobniej zależy od czasu.

Mechanizm oporności. Głównym mechanizmem oporności są mutacje chromosomowe prowadzące do zmiany bakteryjnych systemów transportu fosfomycyny. Dodatkowe mechanizmy oporności związane z plazmidami lub transpozonami powodują enzymatyczną inaktywację fosfomycyny poprzez przyłączenie cząsteczki glutationu lub odpowiednio poprzez rozszczepienie wiązania węgiel-fosfor w cząsteczce fosfomycyny.

Oporność krzyżowa. Oporność krzyżowa pomiędzy fosfomycyną a antybiotykami innych klas nie jest znana.

Granice wrażliwości w teście antybiogramu. Granice wrażliwości ustalone przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) przedstawiono w poniższej tabeli (wersja granic EUCAST 11):

Występowanie nabytej oporności. Występowanie nabytej oporności dla poszczególnych gatunków może różnić się w zależności od regionu geograficznego i zmieniać w czasie, dlatego konieczna jest lokalna informacja na temat stanu oporności w celu zapewnienia odpowiedniego leczenia ciężkich infekcji.

Następujące informacje oparte są na danych z programów monitoringu i badań. Obejmują one mikroorganizmy związane z zatwierdzonymi wskazaniami:

• Gatunek powszechnie wrażliwy

Aerobowe bakterie Gram-ujemne: Escherichia coli.

• Gatunki, w których nabyta oporność może stanowić problem

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie: Enterococcus faecalis.

Aerobowe bakterie Gram-ujemne: Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis.

• Gatunki z wrodzoną opornością

Aerobowe bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus saprophyticus.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym przyjęciu pojedynczej dawki absolutna biodostępność fosfomycyny trometamolu wynosi około 33–53 %. Szybkość i stopień wchłaniania są obniżane podczas przyjmowania posiłku, jednak całkowita ilość substancji czynnej wydalonej z moczem w danym czasie pozostaje niezmieniona. Średnie stężenie fosfomycyny w moczu utrzymuje się powyżej minimalnego stężenia hamującego (128 μg/ml) przez co najmniej 24 godziny po doustnym przyjęciu dawki 3 g na czczo lub po posiłku, jednak czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w moczu opóźnia się o 4 godziny. Fosfomycyna trometamol podlega recyrkulacji enteroheparycznej.

Rozkład. Fosfomycyna nie jest metabolizowana. Fosfomycyna rozkłada się w tkankach, w tym w nerkach i ścianie pęcherza moczowego, nie wiąże się z białkami osocza krwi i przenika przez barierę łożyskową.

Eliminacja. Fosfomycyna wydalana jest w niezmienionej postaci głównie przez nerki drogą filtracji kłębuszkowej (40–50 % dawki wykrywane w moczu) z okresem półtrwania wynoszącym około 4 godziny po podaniu doustnym oraz w mniejszym stopniu z kałem (18–28 % dawki). Chociaż jedzenie spowalnia wchłanianie substancji czynnej, całkowita ilość aktywnej substancji wydalonej z moczem w czasie pozostaje niezmieniona.

Grupy specjalne pacjentów. U pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek okres półtrwania wydłuża się proporcjonalnie do stopnia niewydolności nerek. Stężenie fosfomycyny w moczu u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek pozostaje skuteczne przez 48 godzin po podaniu standardowej dawki, pod warunkiem, że klirens kreatyniny przekracza 10 ml/min. U pacjentów w podeszłym wieku klirens fosfomycyny obniża się zgodnie z wiekiem spadającą funkcją nerek.

Dane kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie ostrych, niepowikłanych zapaleń pęcherza u kobiet i dziewcząt.
• Profilaktyka antybiotykowa w okresie okołochirurgicznym podczas biopsji prostaty za pośrednictwem dróg odbytu u dorosłych mężczyzn.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Metoklopramid. Jednoczesne stosowanie z metoklopramidem prowadzi do obniżenia stężenia fosfomycyny we krwi i w moczu, dlatego należy go unikać. Inne leki zwiększające perystaltykę przewodu pokarmowego mogą powodować podobne efekty.

Wpływ pokarmu. Jedzenie może spowolnić wchłanianie fosfomycyny, co prowadzi do nieznacznego obniżenia stężenia maksymalnego w osoczu i stężenia w moczu. Dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo lub około 2–3 godziny po posiłku.

Specyficzne problemy związane ze zmianą międzynarodowego wskaźnika znormalizowanego (INR). Opisano wiele przypadków nasilenia działania doustnych leków przeciwkrzepnących u pacjentów leczonych antybiotykami. Czynniki ryzyka obejmują ciężkie zakażenie lub stan zapalny, wiek oraz złe ogólne stany zdrowia. W takich okolicznościach trudno określić, czy zmiana INR jest spowodowana chorobą zakaźną czy jej leczeniem. Jednak częściej wiąże się to z określonymi klasami antybiotyków, w szczególności z fluorochinolonami, makrolidami, cyklinami, kotrimoksazolem oraz niektórymi cefalosporynami.

Dzieci. Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności

Reakcje nadwrażliwości. Podczas stosowania fosfomycyny mogą wystąpić ciężkie, a czasem śmiertelne reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i wstrząs anafilaktyczny. W przypadku wystąpienia takich reakcji leczenie fosfomycyną należy natychmiast przerwać i rozpocząć odpowiednie działania ratunkowe.

Diaree związane z Clostridioides difficile. Podczas stosowania fosfomycyny zgłaszano przypadki zapalenia jelita grubego związane z Clostridioides difficile oraz zapalenie jelita grubego typu pseudobłoniastego, które pod względem nasilenia wahały się od umiarkowanych do zagrożujących życia. Diagnozę tę należy wziąć pod uwagę u pacjentów z biegunką podczas lub po stosowaniu fosfomycyny. Należy rozważyć przerwanie leczenia fosfomycyną oraz zastosowanie specyficznego leczenia przeciwko Clostridioides difficile. Nie należy podawać leków hamujących perystaltykę.

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania fosfomycyny u dzieci poniżej 12. roku życia nie zostały ustalone. Dlatego nie należy stosować tego leku u tej grupy wiekowej (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Przewlekłe infekcje oraz pacjenci płci męskiej. W przypadku występowania trwających infekcji zaleca się dokładne badanie diagnostyczne i ponowne potwierdzenie rozpoznania, ponieważ często są one związane ze skomplikowanymi infekcjami dróg moczowych lub dominacją opornych patogenów (np. Staphylococcus saprophyticus, patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”). Ogólnie rzecz biorąc, infekcje dróg moczowych u mężczyzn należy traktować jako skomplikowane, wobec których ten lek nie jest wskazany (patrz sekcja „Wskazania”).

Składniki pomocnicze. Lek Fosfomycyna-Teva zawiera sacharozę. Pacjenci z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami nietolerancji fruktozy, niedoborem sacharazy-izomalatazy lub z zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego leku. Jeżeli u Ciebie stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, skonsultuj się z lekarzem przed przyjęciem tego leku. Może być szkodliwy dla zębów.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania fosfomycyny w I trymestrze ciąży są ograniczone (n=152). Obecna informacja nie stanowi sygnału bezpieczeństwa w odniesieniu do teratogenności. Fosfomycyna przenika przez łożysko. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na toksyczność rozrodczą. Fosfomycynę należy stosować w czasie ciąży wyłącznie w przypadku absolutnej konieczności.

Karmienie piersią. Fosfomycyna w niewielkich ilościach przenika do mleka matki. W przypadku konieczności jej zastosowania, można podać pojedynczą dawkę fosfomycyny doustnie podczas karmienia piersią.

Plodność. Brak danych dotyczących stosowania u ludzi. U samców i samic szczurów stosowanie fosfomycyny w dawce do 1000 mg/kg/dobę nie zaburzało płodności.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono specjalnych badań, jednak pacjentów należy poinformować o możliwym wystąpieniu zawrotów głowy. Może to wpływać na zdolność prowadzenia samochodu i pracy z mechanizmami u niektórych pacjentów.

Sposób stosowania i dawki.

Dawki

Ostre niepowikłane zapalenie pęcherza u kobiet i dziewcząt (> 12 lat): 3 g fosfomycyny jednorazowo.

Profilaktyka antybiotykowa w okresie okołochirurgicznym podczas biopsji prostaty przezcewkowej: 3 g fosfomycyny 3 godziny przed zabiegiem oraz 3 g fosfomycyny 24 godziny po zabiegu.

Zaburzenia funkcji nerek. Stosowanie leku Fosfomycyna-Teva nie jest zalecane w ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min, patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Sposób stosowania

Do stosowania doustnego. W przypadku ostrego niepowikłanego zapalenia pęcherza u kobiet i dziewcząt przyjmować na czczo (około 2–3 godziny przed lub 2–3 godziny po posiłku), najlepiej przed snem i po opróżnieniu pęcherza moczowego. Dawkę leku należy rozpuścić w szklance wody i przyjąć bezpośrednio po przygotowaniu. Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące odpowiedniego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność leku Fosfomycyna-Teva u dzieci w wieku poniżej 12 lat nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Doświadczenie dotyczące doustnego przedawkowania fosfomycyny jest ograniczone. Opisano przypadki hipotensji tętniczej po podaniu fosfomycyny dożylnej, senności, zaburzeń elektrolitowych, trombocytopenii oraz hipoprotrombinemii. W przypadku przedawkowania należy obserwować pacjenta (szczególnie poziom elektrolitów w osoczu/surowicy krwi), leczenie powinno mieć charakter objawowy i wspierający. W celu lepszego wydalenia leku z moczem i oczyszczenia organizmu zaleca się nawodnienie. Fosfomycyna jest skutecznie usuwana podczas hemodializy ze średnią połową okresu eliminacji wynoszącą około 4 godzin.

Działania niepożądane.

Najczęstsze działania niepożądane po przyjęciu pojedynczej dawki fosfomycyny trometamolu to dolegliwości związane z układem pokarmowym, głównie biegunka. Zwykle są one czasowo ograniczone i ustępują spontanicznie. Poniżej przedstawiono działania niepożądane zgłaszane podczas stosowania fosfomycyny trometamolu w trakcie badań klinicznych lub w okresie postmarketingowym.

Działania niepożądane sklasyfikowano zgodnie z następującymi kategoriami częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (> 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (na podstawie dostępnych danych niemożliwe jest oszacowanie częstości).

W każdej kategorii działania niepożądane są wymienione według malejącego nasilenia.

Zakażenia i inwazje. Często: wulwowaginita.

Zaburzenia układu odpornościowego. Częstość nieznana: reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, nadwrażliwość (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

Zaburzenia ze strony układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy.

Zaburzenia ze strony układu pokarmowego. Często: biegunka, nudności, dyspepsja, ból brzucha. Rzadko: wymioty. Częstość nieznana: kolit antybiotykozwiązany (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności w stosowaniu”).

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej. Rzadko: wysypka, pokrzywka, świąd. Częstość nieznana: obrzęk naczynioruchowy.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu leku do obrotu ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Lek nie wymaga specjalnych warunków przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 8 g granulek do sporządzenia roztworu doustnego w saszetce; 1 saszetka w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Adifarm EAD.

Miejsce produkcji oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Bul. Simeonovsko szose 130, Sofia, 1700, Bułgaria.