Fosfomycyna

INSTRUKCJA dot. stosowania leku FOSFOMYCINA (FOSFOMYCIN)

Skład:

substancja czynna: fosfomycyna;

1 saszetka zawiera 5,631 g fosfomycyny trometamolu, co odpowiada 3,0 g fosfomycyny;

substancje pomocnicze: sacharyna, sacharoza, aromat mandarynkowy, aromat pomarańczowy.

Postać leku. Granulat do sporządzania roztworu doustnego.

Główne właściwości fizykochemiczne: biały proszek ziarnisty o charakterystycznym zapachu aromatu mandarynkowego.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne środki przeciwbakteryjne.

Kod ATC J01X X01.

Właściwości farmakologiczne.

Lek zawiera substancję czynną fosfomycynę w postaci soli trometamolu fosfomycyny. Fosfomycyna jest antybiotykiem o działaniu bakteriobójczym (pochodna kwasu fosfonowego). Hamuje synteza ściany komórkowej bakterii, blokując jeden z pierwszych etapów syntezy peptydoglikanu.

Farmakodynamika.

Lek zawiera fosfomycynę [mono (2-amino-2-hydroksymetylo-1,3-propanodiolu) (2R-cis)-(3-metoksyranilo) fosfonian] – antybiotyk otrzymany z kwasu fosfonowego, stosowany w leczeniu infekcji dróg moczowych. Fosfomycyna wpływa na pierwszy etap syntezy ściany komórkowej bakterii. Struktura fosfomycyny jest analogiczna do struktury fosfoenolopirianu. Dlatego też nieodwracalnie inaktywuje enzym enolopiranylotransferazę, blokując tym samym kondensację urydynodifosforanu-N-acetyloglukozaminy z fosfoenolopirianem, co stanowi jeden z pierwszych etapów syntezy ściany komórkowej bakterii. Fosfomycyna może również obniżać adhezję bakterii do nabłonka błony śluzowej pęcherza moczowego, co może być czynnikiem wyzwalającym nawrotne infekcje.

W poniższej tabeli przedstawiono dane dotyczące aktywności fosfomycyny trometamolu in vitro wobec klinicznie wyizolowanych mikroorganizmów. Minimalne stężenie hamujące (MIC) określono metodą dyfuzyjno-krążkową za pomocą krążków zawierających 200 μg fosfomycyny trometamolu. Mikroorganizmy o średnicy strefy całkowitego zahamowania wzrostu > 16 mm (na podłożu Müllera-Hintona) sklasyfikowano jako wrażliwe (odpowiednik 200 μg/ml).

Odporność/Miotliwość krzyżowa

Fosfomycyna zachowuje skuteczność wobec najczęściej występujących bakterii wywołujących infekcje dróg moczowych.

Tylko niektóre bakterie mogą wykształcać oporność. Stopień oporności E. coli, powodującej rozwój niepowikłanych infekcji dróg moczowych, jest bardzo niski. Większość wieloopornych E. coli oraz innych enterobakterii produkujących ESBL (β-laktamazy o szerokim spektrum działania), pozostaje wrażliwa na fosfomycynę. Podobnie większość szczepów Staphylococcus aureus opornych na metycylinę są wrażliwe na fosfomycynę.

Do chwili obecnej nie odnotowano przypadków oporności krzyżowej z innymi substancjami przeciwbakteryjnymi. Odporność krzyżowa jest mało prawdopodobna, ponieważ fosfomycyna różni się strukturą chemiczną od innych antybiotyków i ma unikalny mechanizm działania.

Skuteczność kliniczna.

Fosfomycyna wykazuje szerokie spektrum działania przeciwbakteryjnego, w tym wobec większości bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych wywołujących infekcje dróg moczowych, a także szczepów produkujących penicylinazę.

In vivo obserwuje się oporność Enterobacter spp., Klebsiella spp., Enterococci, Proteus mirabilis, Staph. aureus oraz Staph. saprophyticus.

Ponadto lek zmniejsza adhezję bakterii do nabłonka błony śluzowej pęcherza moczowego, co może być czynnikiem wyzwalającym nawrotowe infekcje.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Po podaniu doustnym około 50 % fosfomycyny trometamolu jest szybko wchłaniane. Po podaniu 50 mg/kg masy ciała, tmax wynosi 2–2,5 godziny, a Cmax osiąga 20–30 μg/ml.

Rozkład.

Łączenie fosfomycyny z białkami osocza krwi jest bardzo niskie (poniżej 5 %). Objętość rozkładu wynosi 1,5–2,4 l/kg masy ciała.

Fosfomycyna przenika przez barierę łożyskową oraz do mleka matki.

Metabolizm.

Fosfomycyna nie jest metabolizowana.

Wydalanie.

Okres półtrwania z osocza krwi wynosi około 4 godziny. Po pojedynczej dawce 3 g fosfomycyny trometamolu, stężenie w moczu wynoszące 1800–3000 μg/ml osiągane jest w ciągu 2–4 godzin. Terapeutycznie skuteczne stężenia (200–300 μg/ml) utrzymują się do 48 godzin po podaniu. 40–50 % dawki wydzielane jest z moczem w ciągu pierwszych 48 godzin w niezmienionej postaci.

Kinetyka u szczególnych grup pacjentów.

U pacjentów z niewydolnością nerek wydalanie leku opóźnia się w zależności od stopnia zaburzeń czynnościowych, podczas gdy okres półtrwania z osocza krwi wydłuża się (t1/2 do 50 godzin przy klirensie kreatyniny 10 ml/min).

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie niepowikłanego ostrego zapalenia pęcherza u kobiet i dziewcząt w wieku od 12 lat. Profilaktyka zakażeń u dorosłych mężczyzn przed biopsją prostaty wykonywaną przez odbyt.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne zalecenia dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na fosfomycynę lub na inne składniki leku, ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 10 ml/min), wiek pediatryczny poniżej 12 lat, przeprowadzanie hemodializy.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Jednoczesne przyjmowanie z metoklopramidem i innymi lekami zwiększającymi motorykę przewodu pokarmowego obniża wchłanianie fosfomycyny, co prowadzi do obniżenia stężenia leku w surowicy i moczu.

Podczas przyjmowania leku podczas posiłku stężenia fosfomycyny w osoczu i moczu są obniżone. Dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo lub 2–3 godziny po posiłku lub po przyjęciu innych leków.

Specyficzne problemy związane z wahaniem INR (międzynarodowego współczynnika znormalizowanego, INR). Istnieją doniesienia o licznych przypadkach nasilonej aktywności antagonistycznej wobec witaminy K u pacjentów przyjmujących antybiotyki. Do czynników ryzyka należą: ciężkie infekcje lub stan zapalny, wiek starszy i złe ogólne stany zdrowia. W takich przypadkach trudno określić, czy zmiana INR jest związana z chorobą zakaźną, czy spowodowana przyjmowaniem leku. Istnieją jednak pewne grupy antybiotyków, których stosowanie częściej wiąże się z wahaniem INR, w szczególności: fluorochinolony, makrolidy, cykliny, kotrimoksazol i niektóre cefalosporyny.

Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie z udziałem dorosłych pacjentów.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Reakcje nadwrażliwości.

Podczas leczenia fosfomycyną mogą występować ciężkie i czasem śmiertelne reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i szok anafilaktyczny (zob. sekcje „Przeciwwskazania” i „Efekty niepożądane”). W przypadku wystąpienia takich reakcji leczenie fosfomycyną należy natychmiast przerwać i podjąć odpowiednie działania nagłe. Biegunka kojarzona z Clostridioides difficile.

Podczas stosowania fosfomycyny zgłaszano przypadki zapalenia jelita grubego kojarzonego z Clostridioides difficile oraz zapalenia jelita grubego typu pseudomembranous, których ciężkość może wahać się od łagodnej do zagrożonej życia (zob. sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Dlatego ważne jest rozważenie tej diagnozy u pacjentów z biegunką podczas lub po stosowaniu fosfomycyny. Należy rozważyć przerwanie terapii fosfomycyną i wdrożenie specyficznego leczenia na zakażenie Clostridioides difficile. Nie należy stosować leków hamujących perystaltykę. Pacjenci pediatryczni.

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania fosfomycyny u dzieci poniżej 12. roku życia. Dlatego nie należy stosować tego leku u tej grupy wiekowej (zob. sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Utrwale infekcje i pacjenci płci męskiej.

W przypadku trudnych do wyleczenia infekcji zaleca się dokładne badanie i ponowną ocenę diagnozy, ponieważ często są one związane ze skomplikowanymi infekcjami dróg moczowych lub występowaniem opornych patogenów (np. Staphylococcus saprophyticus, zob. sekcja „Farmakodynamika”). Ogólnie infekcje dróg moczowych u pacjentów płci męskiej należy traktować jako skomplikowane infekcje dróg moczowych, w których leczeniu ten lek nie jest wskazany (zob. sekcja „Wskazania”).

Niewydolność nerek.

Stężenie fosfomycyny w moczu pozostaje terapeutycznie skuteczne przez 48 godzin, jeśli klirens kreatyniny przekracza 10 ml/min.

Ważna informacja o substancjach pomocniczych.

Lek zawiera sacharozę. Pacjenci z cukrzycą oraz osoby, które muszą przestrzegać diety, powinny wziąć pod uwagę, że w jednym saszetce leku znajduje się 2,213 g sacharozy. Fosfomycyny nie należy stosować pacjentom z nietolerancją fruktozy, zespołem malabsorpcji glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Jednorazowe dawki stosowane w leczeniu infekcji dróg moczowych u kobiet w ciąży nie są uważane za stosowne.

Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniej lub pośredniej toksyczności wpływającej na ciążę, rozwój embrionalny, rozwój płodu i/lub rozwój poporodowy. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania fosfomycyny u kobiet w ciąży są ograniczone. Te dane nie wskazują na występowanie wad wrodzonych ani toksyczności płodowej/noworodkowej fosfomycyny.

W czasie ciąży stosowanie leku jest możliwe w razie konieczności, gdy oczekiwany efekt terapii dla ciężarnej przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu. Karmienie piersią.

Fosfomycyna przenika do mleka matki nawet po podaniu dawki jednorazowej. W okresie karmienia piersią należy przerwać stosowanie leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Fosfomycyna może powodować zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracę z maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek stosuje się doustnie na czczo, najlepiej przed zaśnięciem, po opróżnieniu pęcherza moczowego. Zawartość saszetki rozpuszcza się w ½ szklanki wody. Dawkowanie ustala lekarz indywidualnie.

Leczenie ostrzego niepowikłanego zapalenia pęcherza.

Dorosłym kobietom i dziewczętom w wieku od 12 lat o masie ciała od 50 kg przepisuje się po 1 saszetce leku (3 g) 1 raz na dobę.

Profilaktyka infekcji u dorosłych mężczyzn przed biopsją prostaty wykonywaną przez odcinek odbytu.

Mężczyznom o masie ciała od 50 kg przepisuje się po 1 saszetce (3 g) 3 godziny przed zabiegiem oraz 24 godziny po zabiegu.

Sposób stosowania.

Do stosowania doustnego.

W leczeniu ostrzego niepowikłanego zapalenia pęcherza u kobiet i dziewcząt w wieku od 12 lat lek należy przyjmować na czczo (około 2–3 godziny przed lub 2–3 godziny po posiłku), najlepiej przed zaśnięciem i po opróżnieniu pęcherza moczowego.

Zawartość saszetki należy rozpuścić w 1 szklance wody i natychmiast wypić przygotowany roztwór.

Dzieci.

Lek stosuje się u dziewcząt od 12 roku życia w leczeniu ostrzego niepowikłanego zapalenia pęcherza. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania fosfomycyny u dzieci poniżej 12 roku życia nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania fosfomycyny przy doustnej drodze podania są ograniczone. Objawy: zaburzenia czucia przedsionkowego, pogorszenie słuchu, metaliczny smak w ustach oraz ogólnie obniżona wrażliwość smakowa.

Przy podaniu dożylnym opisano przypadki hipotensji, nasilonego osłabienia, zaburzeń elektrolitowych, trombocytopenii oraz hipoprotrombinemii. Leczenie.

Terapia objawowa i wspierająca. W przypadku przedawkowania należy obserwować pacjenta (szczególnie poziom elektrolitów w osoczu/surowicy krwi). Zaleca się obfite nawadnianie w celu zwiększenia diurezy. Fosfomycyna jest skutecznie usuwana z organizmu za pomocą hemodializy, przy czym średni okres półtrwania wynosi około 4 godzin.

Niepożądane działania.

Do najczęściej występujących niepożądanych działań po pojedynczym przyjęciu fosfomycyny trometamolu należą zaburzenia działania układu pokarmowego, głównie biegunka. Zjawiska te są zazwyczaj krótkotrwałe i ustępują samoistnie.

W poniższej tabeli przedstawiono niepożądane działania zaobserwowane w badaniach klinicznych lub znane z doświadczeń posprzedażowych.

Wszystkie niepożądane działania są wymienione według układów i narządów oraz częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 – < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie może być oszacowana na podstawie dostępnych danych). W każdej grupie częstości niepożądane działania są uporządkowane według malejącej ciężkości.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji produktu leczniczego ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego produktu leczniczego. Osoby pracujące w zawodach medycznym i farmaceutycznym, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności produktu leczniczego poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Saszetki z folii laminowanej. Po 1, 2, 3, 4 lub po 10 saszetek w pudełku z tektury.

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „ASTRAFARM”, Ukraina.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

08132, obwód kijowski, rejon buczanski, miasto Wiśniewo, ul. Kijewska 6.