Fortacef

INSTRUKCJA dotycząca stosowania leku leczniczego FORTACEF®

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 butelka zawiera cefepimu chlorowodorek odpowiadający cefepimowi 1000 mg;

substancja pomocnicza: L-arginina.

Postać leku. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek od białego do żółtawego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Inne antybiotyki β-laktamowe. Cefalosporyny czwartego pokolenia. Cefepim.

Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefepim — β-laktamowy antybiotyk z grupy cefalosporyn IV generacji o szerokim spektrum działania, przeznaczony do stosowania parenteralnego. Wykazuje działanie bakteriobójcze. Aktywny wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych, w tym większości szczepów opornych na aminoglikozydy lub cefalosporyny III generacji. Cefepim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakterii. Lek charakteryzuje się wysoką odpornością na hydrolizę przez β-laktamazy, ma niskie powinowactwo do chromosomowo kodowanych β-laktamaz oraz szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefepim jest aktywny wobec:

bakterii Gram-dodatnich beztlenowych: Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy), Staphylococcus hominis, Staphylococcus saprophyticus, Streptococcus pyogenes (grupa A), Streptococcus agalactiae (grupa B), Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średniej oporności na penicylinę — MIC [minimalne stężenie hamujące] od 0,1 do 0,3 μg/ml), inne streptokoki β-hemolityczne (grupy C, G, F), Streptococcus bovis (grupa D), Streptococcus viridans;

bakterii Gram-ujemnych beztlenowych: Pseudomonas spp., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli, Klebsiella spp., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter spp., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. agglomerans, E. sakazakii; Proteus spp., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (w tym podgatunki Anitratus, Iwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); H. parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella (Branhamella) catarrhalis (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazy); N. meningitidis; Proteus spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica;

beztlenowców: Bacteroides spp., w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy jamy ustnej z rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp.

Większość szczepów enterokoków oraz stafilokoków opornych na metycylinę są również oporne na większość cefalosporyn, w tym na cefepim.

Cefepim jest nieaktywny wobec niektórych szczepów Xanthomonas (Pseudomonas) maltophilia, Bacteroides fragilis oraz Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Maksymalne stężenie leku w osoczu krwi po podaniu dożylnej osiąga się po 0,5 godziny, po wstrzyknięciu domięśniowym — po 2 godzinach (dawka 1 g).

Średnie stężenia terapeutyczne cefepimu w osoczu krwi u dorosłych zdrowych mężczyzn w różnym czasie po jednorazowym podaniu dożylnym (i.v.) i domięśniowym (i.m.) przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1

Wiązanie cefepimu z białkami osocza wynosi poniżej 19% i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi. Źle przenika przez nieuszkodzony barierę krew-płyn mózgowo-rdzeniowy. Jednakże w przypadku zapalenia opon mózgowych osiąga stężenia terapeutyczne w płynie mózgowo-rdzeniowym. Znaczne stężenia cefepimu stwierdza się w moczu, żółci, płynie dootrzewnowym, sekrecie oskrzelowym, tkankach pęcherza żółciowego, wyrostka robaczkowego oraz gruczołu krokowego. Objętość rozmieszczenia wynosi 0,25 l/kg, u dzieci w wieku od 2 miesięcy do 16 roku życia – 0,33 l/kg. Cefepim ulega metabolizmowi do N-metylopirydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metylopirydyny. Cefepim wydzielany jest głównie drogą filtracji kłębuszkowej (ogólny klirens cefepimu wynosi około 120 ml/min, średni klirens nerkowy – 110 ml/min). W moczu wykrywa się około 85% podanej dawki w niezmienionej formie, 1% w formie N-metylopirydyny, około 6,8% tlenku N-metylopirydyny oraz około 2,5% epimeru cefepimu. Okres półwyladowania wynosi średnio około 2 godzin. U ochotników, którzy otrzymywali dawki do 2 g w sposób dożylny co 8 godzin przez 9 dni, nie zaobserwowano kumulacji leku w organizmie.

U pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia z prawidłową funkcją nerek nie wymaga się dostosowania dawki cefepimu, mimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodymi pacjentami. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek wydłuża się okres półwyladowania. Średni okres półwyladowania cefepimu podczas hemodializy wynosi 13 godzin, podczas dializy otnętnej – 19 godzin. Farmakokinetyka cefepimu u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ulega zmianie. Nie jest konieczne dostosowanie dawki u tych pacjentów.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Dorośli.

Zakażenia wywołane mikroflorą wrażliwą na cefepim:

• zakażenia dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc;
• niepowikłane zakażenia skóry i tkanek podskórnych;
• powikłane zakażenia wewnątrzbrzuszne (stosowane w połączeniu z metronidazolem);
• niepowikłane i powikłane zakażenia dróg moczowych (w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych);
• sepsa.

Do leczenia empirycznego u pacjentów z gorączką u osób z neutropenią.

Do profilaktyki powikłań pourazowych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

Zapalenie płuc.

Zakażenia dróg moczowych, w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych.

Zakażenia skóry i tkanek podskórnych.

Do leczenia empirycznego u pacjentów z gorączką u osób z neutropenią.

Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cephalosporyn, penicylin oraz inne antybiotyki β-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Cefepim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami dożylnymi: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwór glukozy do wstrzykiwań; 6 M roztwór laktytu sodu do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z laktem i 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych, nie należy podawać jednocześnie leku z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmycyny. W przypadku stosowania łącznie z wymienionymi lekami należy podawać każdy antybiotyk oddzielnie.

Moczopędne (takie jak furosemid) oraz aminoglikozydy obniżają wydzielanie kanalikowe cefepimu, zwiększają jego stężenie w surowicy krwi, wydłużają okres półwydalenia, nasilają nefrotoxiczność i zwiększają ryzyko nekrozy nerek. Jednoczesne stosowanie cefepimu i aminoglikozydów zwiększa ryzyko działania ototoksycznego tych ostatnich.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Stosowanie cefepimu może powodować fałszywie dodatni wynik testu na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów na glukozę opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej występowały reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować ostrożnie u wszystkich pacjentów z dowolnymi formami alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości mogą wymagać podania adrenaliny, hydrokortyzonu, leków przeciwhistaminowych oraz innych środków ratunkowych.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować funkcje wątroby, nerek oraz układu krwiotwórczego.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów z wywiadem przeszczepienia szpiku kostnego, u których występuje obniżona jego aktywność na tle złośliwego schorzenia hemolitycznego z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, dlatego wskazana jest kompleksowa terapia przeciwbakteryjna.

W celu identyfikacji mikroorganizmu patogennego (patogenów) oraz określenia wrażliwości na cefepim należy przeprowadzić odpowiednie badania. Cefepim można stosować jako monoterapię jeszcze przed ustaleniem tożsamości mikroorganizmu patogennego (patogenów), ponieważ charakteryzuje się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem mieszanej infekcji tlenowo-beztlenowej (w tym z udziałem Bacteroides fragilis) leczenie można rozpocząć przed ustaleniem tożsamości patogenu, stosując lek w połączeniu z preparatem działającym na beztlenowce.

U pacjentów w wieku powyżej 65 roku życia z prawidłową funkcją nerek nie jest konieczna korekta dawki cefepimu, mimo niższego klirensu nerkowego w porównaniu z młodymi pacjentami. Pacjenci starsi mogą mieć obniżoną funkcję nerek, dlatego należy zachować ostrożność przy doborze dawki oraz koniecznie kontrolować funkcję nerek.

Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem.

Należy kontrolować czas protrombinowy.

U pacjentów z zaburzoną funkcją nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min) należy skorygować dawkę leku, aby skompensować wolniejszą szybkość wydalania nerkowego. Ponieważ u pacjentów z niewydolnością nerek lub innymi stanami, które mogą pogorszyć funkcję nerek, przy dawkach standardowych stężenia antybiotyku we krwi mogą utrzymywać się dłużej, dawkę utrzymującą cefepimu u tych pacjentów należy zmniejszyć. Stopień zaburzenia funkcji nerek, ciężkość infekcji oraz wrażliwość patogenów powodujących infekcję należy uwzględnić przy ustalaniu kolejnej dawki.

Podczas stosowania cefepimu, tak jak i innych leków z tej grupy, poważne działania niepożądane, takie jak odwracalne encefalopatie (zaburzenia świadomości, w tym otępienie), mioklonie, drgawki i/lub niewydolność nerek, obserwowano najczęściej u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymywali dawki przekraczające zalecane, oraz u starszych pacjentów z niewydolnością nerek przy dawkach zalecanych. Niektóre przypadki odnotowano u pacjentów, którzy otrzymywali dawki skorygowane z uwzględnieniem funkcji ich nerek. Objawy nefrotoksyczności najczęściej były odwracalne i ustępowały po przerwaniu stosowania cefepimu i/lub po przeprowadzeniu hemodializy.

Farmakokinetyka cefepimu u chorych z zaburzeniami funkcji wątroby nie ulega zmianie. Korekty dawki u tych chorych nie należy stosować.

Antybiotyki o szerokim spektrum działania, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, mogą powodować kolit pseudomembranozny o różnym nasileniu – od łagodnej biegunki po kolit zakończony śmiercią. Dlatego należy zwracać uwagę na występowanie biegunki podczas leczenia cefepimem. Łagodne postacie kolitu mogą ustąpić samoistnie po zakończeniu terapii, natomiast postacie średnie lub ciężkie mogą wymagać specjalistycznego leczenia.

Stosowanie środków przeciwbakteryjnych zmienia normalną florę jelita grubego i może prowadzić do nadmiernego wzrostu Clostridium. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną kolitu indukowanego antybiotykami. Po potwierdzeniu diagnozy kolitu pseudomembranoznego należy podjąć odpowiednie działania terapeutyczne. Kolit pseudomembranozny o umiarkowanym nasileniu może ustąpić po przerwaniu leczenia. W przypadku kolitu pseudomembranoznego o umiarkowanym i ciężkim nasileniu należy rozważyć potrzebę podania płynów i elektrolitów, uzupełnienia białek oraz zastosowania leku przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridium difficile.

Mało prawdopodobne jest, aby stosowanie cefepimu bez potwierdzonej lub podejrzewanej infekcji bakteryjnej, czy też stosowanie profilaktyczne, było korzystne, ale zwiększa to ryzyko pojawienia się bakterii opornych na ten lek. Długotrwałe stosowanie cefepimu (tak jak innych antybiotyków) może prowadzić do rozwoju nadinfekcji. Należy przeprowadzać powtarzane kontrole stanu pacjenta. W przypadku rozwoju nadinfekcji należy rozpocząć odpowiednie leczenie.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni oraz ci, którzy poddawani są długotrwałej terapii przeciwbakteryjnej. Należy kontrolować protrombinę u pacjentów z grupy ryzyka i w razie potrzeby podawać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu mogą występować dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub transfuzji krwi, gdy przeprowadza się test krzyżowy z zastosowaniem testu antyglobulinowego, lub przy wykonywaniu testu Coombsa u noworodków matek, które przed porodem otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn, należy pamiętać, że dodatni wynik testu Coombsa może być skutkiem stosowania leku.

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika u dzieci i dorosłych należy uwzględnić informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy.

Udowodniono, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenie wapnia we krwi przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu 33-krotnie. Skutki przy niższych dawkach nie są obecnie znane.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Badania na zwierzętach wykazały brak wpływu na funkcję rozrodczą oraz brak szkodliwego wpływu na płód. Jednak nie przeprowadzono wystarczających i dobrze kontrolowanych badań u ciężarnych kobiet, dlatego cefepim w czasie ciąży można stosować tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla kobiety przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

W małym stopniu cefepim przenika do mleka matki, dlatego w czasie leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nie badano. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub innych działań niepożądanych, które mogą wpływać na szybkość reakcji, należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek przeznaczony jest do podania parenteralnego. Dawkę ustala lekarz indywidualnie, w zależności od ciężkości choroby, wieku pacjenta, lokalizacji infekcji oraz funkcji nerek. Zwykła dawka dla dorosłych i dzieci o masie ciała powyżej 40 kg to 1 g wewnątrznie lub wewnątrzmięśniowo co 12 godzin. Typowy okres leczenia wynosi 7–10 dni. Ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia. Rekomendacje dotyczące dawkowania cefepimu u dorosłych przedstawiono w tabeli 2.

Tabela 2.

Rekomendacje dotyczące dawkowania cefepimu u dorosłych z klirem kreatyniny > 60 ml/min.

* W tym przypadku sepsa bakteryjna

** Albo do ustąpienia neutropenii. U pacjentów, u których gorączka ustępuje, ale neutropenia utrzymuje się dłużej niż 7 dni, należy ponownie ocenić potrzebę kontynuowania terapii antybakteryjnej.

*** Podawanie domięśniowe stosuje się wyłącznie w przypadku niepowikłanych lub powikłanych infekcji spowodowanych przez E. coli, o lekkim lub średnim nasileniu, gdy ten sposób podania uznaje się za bardziej odpowiedni.

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas zabiegów chirurgicznych. 60 minut przed rozpoczęciem operacji chirurgicznej dorośli powinni otrzymać 2 g leku dożylnie w ciągu 30 minut. Po zakończeniu podania dodatkowo podaje się 500 mg metronidazolu dożylnie. Nie należy podawać roztworów metronidazolu jednocześnie z cefepimem. Przed podaniem metronidazolu należy przepłukać układ do infuzji.

Podczas długotrwałych operacji chirurgicznych (trwających dłużej niż 12 godzin), zaleca się ponowne podanie tej samej dawki cefepimu po 12 godzinach od pierwszej dawki, a następnie kolejne podanie metronidazolu.

Upośledzenie funkcji nerek. U pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) należy skorygować dawkę leku. Zalecane dawki cefepimu dla dorosłych przedstawiono w tabeli 3.

Tabela 3.

Zalecane dawki cefepimu u dorosłych pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek

*W dni przeprowadzania hemodializy cefepim należy stosować zgodnie z opisem w tabeli 3. Jeśli to możliwe, cefepim należy podawać o tej samej porze każdego dnia.

** Ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa.

Jeśli znana jest jedynie stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć według poniższego wzoru:

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 – wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = ---------------------------------------------------

72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = wartość obliczona według powyższego wzoru × 0,85

Podczas 3-godzinnej hemodializy z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdego sesji dializy należy podać dawkę powtórną równą dawce początkowej. W przypadku ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej lek można stosować w początkowych normalnych zalecanych dawkach 500 mg, 1 g lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, z odstępem między dawkami co 48 godzin.

Dzieciom w wieku 1–2 miesięcy lek należy przepisywać wyłącznie ze wskazań życiowych. Stan dzieci o masie ciała poniżej 40 kg leczonych cefepimem należy stale monitorować.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępu między dawkami.

Obliczanie klirensu kreatyniny u dzieci:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = -----------------------------------------

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ------------------------------------------ – 3,6

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Cefepim należy przepisywać wyłącznie ze wskazań życiowych w dawce 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości infekcji.

Dzieci w wieku od 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała poniżej 40 kg w przypadku infekcji powikłanych lub niepowikłanych dróg moczowych (w tym nefrytu), niepowikłanych infekcji skóry, zapalenia płuc, a także w leczeniu empirycznym febrylnej neutropenii wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z febrylną neutropenią i bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej cefepim należy przepisywać tak samo jak dorosłym.

Podawanie leku. Cefepim można podawać dożylnie lub za pomocą głębokiego wstrzyknięcia w mięsień (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podawanie dożylne. Droga dożylna jest preferowana u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

W przypadku podawania dożylnego cefepim należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z tabelą 4. Podawać powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą zestawu do wlewu dożylnego.

Podawanie domięśniowe. Cefepim można rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, w wodzie bakteriostatycznej do wstrzykiwań z parabenem lub alkoholem benzylowym, w 0,5 % lub 1 % roztworze chlorku lidokainy w stężeniach podanych w tabeli 4.

Tabela 4

Gotowy roztwór cefepimu należy przed podaniem wizualnie sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwań domięśniowych i dożylnych można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w lodówce (2–8 °C).

Dzieci.

Stosować u dzieci od 1. miesiąca życia. W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące bezpieczeństwa lidokainy. W przypadku przepisywania leku dzieciom od 1. miesiąca życia lekarz powinien dokładnie ocenić dawkę leku w zależności od wieku, masy ciała pacjenta, stopnia ciężkości i typu infekcji oraz stanu funkcji nerek.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadku znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u chorych z zaburzoną funkcją nerek, nasilają się objawy działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjom, zaburzeniom świadomości, stuporem, śpiączką, mioklonią, napadami padaczkowymi, pobudzeniem układu nerwowo-mięśniowego.

Leczenie. Należy przerwać podawanie leku, przeprowadzić terapię objawową. Stosowanie hemodializy przyspiesza wydalanie cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne natychmiastowego typu wymagają zastosowania adrenaliny oraz innych form terapii intensywnej.

Efekty uboczne.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy, wysypka, rumień, świąd, pokrzywka, podwyższenie temperatury.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, kandydoza jamy ustnej, biegunka, zapalenie jelita (w tym pseudobłoniaste), zaparcia, ból brzucha, dyspepsja, zmiana wrażliwości smakowej.

Ze strony układu wątrobowo-pęcherzykowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholesteryczna, obniżenie aktywności protrombiny.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, niepokój, bezsenność, parestezje, dezorientacja/utrata przytomności, drgawki/napady padaczkowe, mioklonia, encefalopatia, halucynacje, stupor, śpiączka.

Zaburzenia ogólne i zmiany w miejscu podania: podwyższenie temperatury ciała, potliwość, ból w klatce piersiowej/kręgosłupie, osłabienie, zmiany w miejscu podania, w tym stan zapalny, zapalenie żył, ból.

Infekcje: kandydoza, zapalenie pochwy, świąd narządów płciowych, kolit pseudobłoniasty, inne nadkażenia.

Ze strony układu oddechowego: zaburzenia oddychania, kaszel, ból gardła, duszność.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: tachykardia, rozszerzenie naczyń, ból w okolicy serca, obrzęki obwodowe.

Ze strony układu moczowego: niewydolność nerek.

Ze strony krwi i układu chłonnego: anemia, eozynofilia, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, trombocytopenia.

Wytyczne laboratoryjne: wzrost stężenia alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, fosfatazy alkalicznej, całkowitego bilirubiny, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (APTT), dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy, przejściowy wzrost stężenia azotu moczanego we krwi i/lub kreatyniny osocza, fałszywie pozytywna reakcja na glukozę w moczu.

Oprócz powyższych efektów ubocznych możliwe są objawy uboczne charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, zioła wielopostaciowa, toksyczny nekrolyzis epidermy, nefropatia toksyczna, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, pancytopenia.

Zgłaszanie efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowo upoważnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 3 lata (od daty produkcji formy in bulk).

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przygotowane roztwory leku do wstrzykiwań domięśniowych i dożylnych można przechowywać przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub przez 7 dni w lodówce (2–8 °C).

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować rozpuszczalniki wskazane w punktach „Sposób stosowania i dawki”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”.

Opakowanie.

Po 1 lub po 5 fiolki z proszkiem w tekturowym pudełku.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Spółka z o.o. „ISTFARM”, Ukraina (pakowanie z formy in bulk NSPS Hebei Huamin Pharmaceutical Company Limited, Chiny).

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 02099, miasto Kijów, ul. Remontna 13