Foligraph®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO Foligraph® (FOLIGRAF®)

Skład:

substancja czynna: follitropina alfa;

1 fiolka zawiera 75 j.m. follitropiny alfa (rekombinowanego ludzkiego hormonu folikulotropowego (r-hFSH)), co odpowiada 5,5 μg;

substancje pomocnicze: dinatrium wodorofosforan bezwodny, mannyt (E 421), sacharoza, metionina, polisorbat 20, sodu wodorotlenek, kwas fosforowy, woda do wstrzykiwań;

rozpuszczalnik: sterylna woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Liofilizat do sporządzenia roztworu do wstrzykiwań w zestawie z rozpuszczalnikiem.

Główne właściwości fizykochemiczne: masa liofilizowana w postaci białej lub prawie białej grudki; rozpuszczalnik – przejrzysta, bezbarwna ciecz bez zapachu.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Hormony płciowe i modyfikatory układu rozrodczego. Gonadotropiny. Kod ATC G03G A05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Foligraph® to lek zawierający hormon folikulotropowy (FSH), uzyskany metodami inżynierii genetycznej z komórek jajnika chomika chińskiego. U kobiet najważniejszym działaniem podawanego dożylnie FSH jest rozwój dojrzałych pęcherzyków Graafa.

Preparat wykazuje działanie gonadotropowe (stymuluje proliferację endometrium, owulację u kobiet z zahamowaną endogenną sekrecją gonadotropin) oraz estrogeniczne (stymuluje wzrost i dojrzewanie pęcherzyków jajnikowych, sprzyja rozwojowi wielu pęcherzyków podczas kontrolowanej hiperstymulacji jajników w ramach programów wspomaganych technik rozrodczych).

Efektywność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania u kobiet

W badaniach klinicznych pacjentki z ciężkim niedoborem FSH oraz hormonu luteinizującego (LH) charakteryzowały się stężeniem endogennego LH w surowicy < 1,2 MIU/ml, ustalonym w analizie przeprowadzonym przez centralne laboratorium. Należy jednakże wziąć pod uwagę, że poziom LH oznaczony w różnych laboratoriach może się różnić.

W badaniach klinicznych mających na celu porównanie rekombinowanego ludzkiego FSH (r-hFSH) (folitropiny alfa) i moczowego FSH podczas procedur wspomaganych technik rozrodczych (WTR) (patrz tabela 1) oraz indukcji owulacji, folitropina alfa okazała się bardziej skuteczna niż moczowy FSH, co wyrażało się niższą całkowitą dawką oraz krótszym okresem leczenia niezbędnym do indukcji dojrzewania pęcherzyków. Stosowanie niższych dawek folitropiny alfa przez krótszy okres leczenia w trakcie WTR pozwoliło uzyskać większą liczbę komórek jajowych w porównaniu z zastosowaniem moczowego FSH.

Tabela 1

Wyniki badania GF 8407 (badanie randomizowane z równoległymi grupami mające na celu porównanie skuteczności i bezpieczeństwa folitropiny alfa oraz moczowego FSH w zastosowaniu wspomaganych technik rozrodczych)

We wszystkich wymienionych kryteriach różnica między dwiema grupami była statystycznie istotna (p < 0,05).

Sprawność i bezpieczeństwo kliniczne stosowania u mężczyzn

U mężczyzn z niedoborem FSH jednoczesne stosowanie folitropiny alfa i LH przez co najmniej 4 miesiące sprzyja indukcji spermatogenezy.

Farmakokinetyka.

Po wstrzyknięciu dożylnym folitropina alfa rozkłada się do płynu międzykomórkowego z początkowym okresem półtrwania wynoszącym około 2 godzin i jest wydalana z okresem półtrwania końcowego wynoszącym około doby. Objętość rozkładu w stanie stacjonarnym i całkowity klirens wynoszą odpowiednio 10 l i 0,6 l/godz. Jedna ósma dawki folitropiny alfa jest wydalana z moczem.

Po podaniu podskórnie absolutna dostępność biofarmaceutyczna folitropiny alfa wynosi około 70%. Wielokrotne podawanie prowadzi do trzykrotnego wzrostu jej akumulacji, osiągając stan stacjonarny w ciągu 3–4 dni. Wykazano, że u kobiet z zahamowaną endogenną sekrecją gonadotropin folitropina alfa skutecznie stymuluje rozwój pęcherzyków i steroidogenezę, niezależnie od niskich stężeń LH, które znajdują się poniżej granicy wykrywalności.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorosłe kobiety

• Anowulacja (w tym zespół jajników wielokystycznych) u kobiet, które okazały się niereagujące na leczenie cytrynianem klomifenu.
• Stymulacja rozwoju wielu pęcherzyków Graafa u pacjentek poddawanych superowulacji w ramach technik wspomaganego rozrodu (ART), takich jak zapłodnienie in vitro (IVF), przeniesienie gamet do jajowodu (GIFT) oraz przeniesienie zapłodnionej komórki jajowej do jajowodu (ZIFT).
• Folitropina alfa w połączeniu z lekami zawierającymi hormon люteinizujący (LH) jest zalecana do stymulacji rozwoju pęcherzyków u kobiet z ciężkim niedoborem LH i FSH. W badaniach klinicznych takich pacjentek rozpoznawano na podstawie stężenia endogennego LH w surowicy < 1,2 MI/l.

Dorośli mężczyźni

• Folitropina alfa jest wskazana do stymulacji spermatogenezy u mężczyzn z wrodzonym lub nabytym hipogonadotropowym hipogonadyzmem, w połączeniu z terapią ludzkim gonadotropiną kosmówkową (hCG).

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek z substancji pomocniczych leku;
• nowotwory podwzgórza lub przysadki mózgowej;
• powiększenie jajników lub torbielowatość niezwiązane z zespołem jajników wielokystycznych;
• krwawienia ginekologiczne o nieznanej etiologii;
• raki jajników, macicy lub gruczołów piersiowych.

Nie należy stosować leku w przypadku braku możliwości uzyskania skutecznej odpowiedzi na leczenie, np. przy:

• pierwotnej niewydolności jajników;
• wadach narządów płciowych niekompatybilnych z ciążą;
• mięśniakach macicy niekompatybilnych z ciążą;
• pierwotnej niewydolności jąder.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań.

Jednoczesne stosowanie folitropiny alfa z innymi lekami stosowanymi w celu stymulacji owulacji (np. hCG, cytrynian klomifenu) może nasilać odpowiedź pęcherzykową, natomiast jednoczesne stosowanie z agonistami lub antagonistami hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH), które wywołują desensytyzację przysadki mózgowej, może wymagać zwiększenia dawki leku Foligraph**®** niezbędnego do osiągnięcia odpowiedniej odpowiedzi jajników. Nie zgłaszano żadnych innych klinicznie istotnych interakcji lekowych podczas leczenia folitropiną alfa.

Szczególności stosowania.

Śledzenie

W celu poprawy śledzenia leków biologicznych oraz zgłaszania podejrzanych działań niepożądanych, pracownicy opieki zdrowotnej powinni dokładnie odnotować nazwę handlową i numer partii podanego leku w dokumentacji medycznej pacjenta.

Ze względu na znaczną aktywność gonadotropową folitropiny alfa, która może powodować działania niepożądane od łagodnych do ciężkich, lek ten może być przepisywany wyłącznie przez lekarzy dobrze obeznanych z problemami bezpłodności oraz metodami ich leczenia.

Terapia gonadotropinami wymaga poświęcenia czasu przez lekarzy i inny personel medyczny oraz posiadania odpowiedniego sprzętu do monitorowania leczenia. Bezpieczne i skuteczne stosowanie folitropiny alfa u kobiet wymaga regularnego monitorowania odpowiedzi jajników za pomocą ultrasonografii, przeprowadzanej oddzielnie lub – co jest wskazane – w połączeniu z regularnym oznaczaniem stężenia estradiolu w surowicy. Może występować indywidualna zmienność odpowiedzi na leczenie FSH, tzn. u niektórych pacjentek może występować słaba reakcja na FSH, a u innych – nadmierna. U kobiet i mężczyzn należy stosować najniższą skuteczną dawkę leku, odpowiednią do celu terapii.

Porfiria

Pacjenci z porfirią lub z wywiadem porfirii w rodzinie powinni być pod ścisłą opieką medyczną podczas leczenia folitropiną alfa. W przypadku pierwszych objawów rozwoju tego stanu lub jego nasilenia może być konieczne przerwanie leczenia.

Leczenie kobiet

Przed rozpoczęciem leczenia należy dokładnie zbadać przyczynę bezpłodności pary oraz określić możliwe przeciwwskazania do zajścia w ciążę. W szczególności pacjentki powinny zostać przebadane pod kątem występowania hipotyreozę, niewydolności nadnerczy, hiperprolaktynemii i otrzymać odpowiednie leczenie.

Podczas stymulacji wzrostu pęcherzyków Graafa w leczeniu bezpłodności anowulacyjnego lub procedur wspomaganego rozrodu (ART) u pacjentek może wystąpić zwiększenie rozmiaru jajników lub rozwój hiperstymulacji. Przestrzeganie zalecanej dawki i schematu podawania folitropiny alfa oraz staranne monitorowanie terapii zmniejszają częstość takich zjawisk. Dokładna interpretacja wskaźników rozwoju pęcherzyków i dojrzewania wymaga zaangażowania specjalisty posiadającego doświadczenie w interpretacji odpowiednich badań.

W badaniach klinicznych stwierdzono zwiększoną wrażliwość jajników na działanie folitropiny alfa podczas jednoczesnego podawania lutropiny alfa. Jeśli uznaje się za konieczne zwiększenie dawki FSH, korektę dawki należy przeprowadzać w odstępach 7–14 dni, z krokowym zwiększaniem o 37,5–75 MI.

Bezpośredniego porównania stosowania folitropiny alfa/LH oraz ludzkiego menopauzalnego gonadotropiny (hMG) nie przeprowadzono. Porównanie z istniejącymi danymi pozwala przypuszczać, że częstość owulacji uzyskana przy stosowaniu folitropiny alfa/LH jest podobna do częstości uzyskanej przy stosowaniu hMG.

Zespół hiperstymulacji jajników (OHSS)

Oczekiwanym skutkiem kontrolowanej stymulacji jajników jest pewne ich zwiększenie. To zjawisko, które występuje najczęściej u kobiet z zespołem policystycznych jajników, zazwyczaj ustępuje bez leczenia.

W przeciwieństwie do niepowikłanego zwiększenia rozmiaru jajników, OHSS jest zespołem, który może występować w stopniu od łagodnego do ciężkiego. Obejmuje on znaczne zwiększenie rozmiaru jajników, wysokie stężenia sterydów płciowych w surowicy oraz zwiększoną przepuszczalność naczyń krwionośnych, co może prowadzić do gromadzenia się płynu w jamie brzusznej, opłucnej i czasem w osierdziu.

W ciężkich przypadkach OHSS mogą występować takie objawy jak ból i uczucie napięcia w jamie brzusznej, znaczne zwiększenie rozmiaru jajników, przyrost masy ciała, duszność, oliguria oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, w tym nudności, wymioty i biegunka. W badaniu klinicznym mogą wystąpić hipowolemia, hemokoncentracja, zaburzenia równowagi elektrolitowej, wodobrzusze, hemoperitoneum, wycieki opłucnowe, wodogłowy lub ostry zespół ostrej niewydolności oddechowej. W rzadkich przypadkach ciężki OHSS może być powikłany skrętem jajnika oraz zjawiskami zakrzepowo-zatorowymi, takimi jak zator tętnicy płucnej, udar niedokrwienny i zawał mięśnia sercowego.

Do niezależnych czynników ryzyka rozwoju OHSS należą zespół policystycznych jajników, wysokie bezwzględne lub szybko rosnące stężenia estradiolu w surowicy (np. > 900 pg/ml lub > 3300 pmol/l przy anowulacji; > 3000 pg/ml lub > 11000 pmol/l przy ART), oraz duża liczba tworzących się pęcherzyków (np. > 3 pęcherzyki o średnicy ≥ 14 mm przy anowulacji; ≥ 20 pęcherzyków o średnicy ≥ 12 mm przy ART).

Przestrzeganie zalecanej dawki i schematu podawania folitropiny alfa może zminimalizować ryzyko hiperstymulacji jajników (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Działania niepożądane”). W celu wczesnego wykrycia odpowiednich czynników ryzyka zaleca się monitorowanie cykli stymulacji za pomocą ultrasonografii oraz oznaczania poziomu estradiolu.

Wiadomo, że hCG odgrywa kluczową rolę w inicjowaniu OHSS, który może nasilić się i trwać dłużej w przypadku zajścia w ciążę. Dlatego przy obecności objawów hiperstymulacji jajników, takich jak stężenie estradiolu w surowicy > 5500 pg/ml lub > 20200 pmol/l oraz/lub całkowita liczba pęcherzyków ≥ 40, zaleca się odwołanie podania hCG i doradzenie pacjentce powstrzymania się od stosunków seksualnych lub stosowania bariery metod antykoncepcyjnych przez co najmniej 4 dni. OHSS może szybko postępować (w ciągu 24 godzin) i w ciągu kilku dni stać się poważnym powikłaniem medycznym. Najczęściej pojawia się po zakończeniu hormonalnej terapii i osiąga maksimum około 7–10 dni po zakończeniu leczenia. Dlatego po podaniu hCG pacjentki powinny pozostawać pod opieką medyczną przez co najmniej 2 tygodnie.

Częstość występowania hiperstymulacji podczas ART może być zmniejszona przez aspirację wszystkich pęcherzyków przed owulacją.

Zazwyczaj łagodne lub umiarkowane formy OHSS ustępują spontanicznie. W przypadku wystąpienia ciężkiej formy OHSS zaleca się przerwanie leczenia gonadotropinami, jeśli nadal trwa, hospitalizację pacjentki i rozpoczęcie odpowiedniej terapii.

Ciąże wielopłodowe

Częstość ciąży wielopłodowych w przypadku indukcji owulacji jest wyższa niż po naturalnym zapłodnieniu. Większość ciąży wielopłodowych to bliźniaki. Ciąża wielopłodowa, szczególnie wyższego rzędu, wiąże się z zwiększonego ryzykiem niepożądanych skutków dla matki, płodu i noworodka.

W celu zmniejszenia ryzyka ciąży wielopłodowej zaleca się staranne monitorowanie reakcji jajników.

Podczas procedur ART ryzyko ciąży wielopłodowej jest głównie związane z liczbą przeszczepionych embrionów, ich jakością oraz wiekiem pacjentki.

Pacjentki powinny zostać poinformowane o potencjalnym ryzyku ciąży wielopłodowej przed rozpoczęciem leczenia.

Przerwanie ciąży

U pacjentek poddawanych stymulacji wzrostu pęcherzyków Graafa w celu indukcji owulacji lub ART częstość występowania przerwania ciąży w wyniku poronienia lub spontanicznego aborcu jest wyższa niż po naturalnym zapłodnieniu.

Ciąża ektopowa

Kobiety z chorobą jajowodów w wywiadzie mają ryzyko ciąży ektopowego niezależnie od tego, czy zajście w ciążę nastąpiło w wyniku spontanicznego zapłodnienia, czy leczenia bezpłodności. Donoszono, że częstość ciąży ektopowego u kobiet po przeprowadzeniu ART jest wyższa niż w populacji ogólnej.

Nowotwory narządów rozrodczych

Istnieją doniesienia zarówno o nowotworach łagodnych, jak i złośliwych jajników oraz innych narządów układu rozrodczego u kobiet, które poddawano różnym trybom leczenia bezpłodności. Nie ustalono jeszcze, czy leczenie gonadotropinami zwiększa ryzyko rozwoju takich nowotworów u kobiet bezpłodnych.

Wady wrodzone

Częstość występowania wad wrodzonych po przeprowadzeniu ART może być nieco wyższa niż po spontanicznym zapłodnieniu. Uważa się, że jest to skutkiem cech stanu zdrowia rodziców (np. wiek matki, cechy nasienia ojca) oraz ciąży wielopłodowych.

Powikłania zakrzepowo-zatorowe

U kobiet z niedawnymi lub istniejącymi chorobami zakrzepowo-zatorowymi oraz u kobiet, u których ogólnie stwierdza się czynniki ryzyka rozwoju zjawisk zakrzepowo-zatorowych, takimi jak przypadki w rodzinie lub osobiste, leczenie gonadotropinami może prowadzić do dalszego wzrostu ryzyka nasilenia lub pojawienia się takich zjawisk. U tych kobiet należy ocenić korzyści z zastosowania gonadotropin w porównaniu z istniejącym ryzykiem rozwoju takich powikłań. Należy jednak zaznaczyć, że sama ciąża oraz OHSS zwiększają ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych.

Leczenie mężczyzn

Podwyższone endogenne stężenia FSH u pacjentów są wskaźnikiem pierwotnej niewydolności jąder. Takich pacjentów nie można skutecznie leczyć za pomocą folitropiny alfa/hCG. Folitropinę alfa nie należy stosować, jeśli nie można uzyskać skutecznej odpowiedzi na leczenie.

W celu oceny odpowiedzi na leczenie zaleca się wykonanie analizy nasienia po 4–6 miesiącach od rozpoczęcia terapii.

Zawartość sodu

Lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej dawce, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Nie ma wskazań do stosowania folitropiny alfa w okresie ciąży. Dane uzyskane dla niewielkiej liczby przypadków stosowania leku w okresie ciąży (mniej niż 300 przypadków) wskazują na brak wad wrodzonych u niemowląt lub objawów toksyczności fetoplacentalnej/neonatalnej folitropiny alfa.

W badaniach na zwierzętach nie obserwowano efektu teratogennego. Dane kliniczne są niewystarczające, aby wykluczyć efekt teratogenny folitropiny alfa podczas ciąży.

Karmienie piersią

Folitropina alfa nie jest wskazana do stosowania w okresie karmienia piersią.

Płodność

Folitropina alfa jest wskazana do leczenia bezpłodności (patrz sekcja „Wskazania”).

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Oczekuje się, że Foligraph**®** nie wpływa lub prawie nie wpływa na zdolność pacjentów do prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Leczenie należy rozpoczynać pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w leczeniu bezpłodności.

Dawki dobowe, schemat podawania oraz proces monitorowania leczenia za pomocą folitropiny alfa nie powinny różnić się od stosowanych dla leków FSH pochodzących z moczu. Badania kliniczne wykazały, że w porównaniu z FSH pochodzącym z moczu stosuje się mniejszą ogólną dawkę folitropiny alfa w krótszym okresie leczenia, co pozwala nie tylko zoptymalizować terapię, ale także zmniejszyć ryzyko niepożądanej hiperstymulacji jajników.

Zaleca się przestrzeganie proponowanych dawek początkowych leku, podanych poniżej.

Kobiety z anowulacją, w tym z zespołem policystycznych jajników

Folitropinę alfa podaje się w formie cyklu codziennych wstrzyknięć. U pacjentek z krwawieniami miesięcznymi leczenie należy rozpocząć w ciągu pierwszych 7 dni cyklu menstruacyjnego.

Zazwyczaj stosowany schemat leczenia rozpoczyna się od podania 75–150 MI FSH codziennie. W razie potrzeby, aby uzyskać odpowiednią, ale nie nadmierną reakcję, dawkę leku można zwiększać o 37,5 (lepiej) lub 75 MI w odstępach 7- lub (lepiej) 14-dniowych. Leczenie powinno być dostosowane do indywidualnej reakcji pacjentki, ocenianej na podstawie wyników ultrasonografii rozmiaru pęcherzyka i/lub oznaczenia poziomu sekrecji estrogenów. Maksymalna dawka dzienna leku zazwyczaj nie przekracza 225 MI FSH. Jeśli pacjentka nie odpowiada odpowiednio na leczenie w ciągu 4 tygodni, cykl leczenia należy przerwać, przeprowadzić dodatkowe badania pacjentki i ponownie rozpocząć leczenie z wyższą dawką początkową niż w poprzednim cyklu.

Gdy osiągnięto optymalną reakcję, w ciągu 24–48 godzin po ostatniej iniekcji folitropiny alfa podaje się jednorazowo 250 μg rekombinowanego hCG (r-hCG) lub 5000–10000 MI hCG. Pacjentce zaleca się stosunki seksualne w tym dniu i następnego dnia po podaniu hCG. Alternatywnie można przeprowadzić inseminację wewnętrzną.

Jeśli występuje nadmierna reakcja, leczenie należy przerwać i odwołać podanie hCG (patrz sekcja „Szczególności stosowania”). W następnym cyklu leczenia należy rozpocząć od dawki niższej niż ta, która była stosowana w poprzednim cyklu.

Stymulacja rozwoju wielu pęcherzyków u kobiet podczas superowulacji w ramach ART lub zapłodnienia in vitro

Zazwyczaj stosowany schemat leczenia dla superowulacji polega na podawaniu 150–225 MI folitropiny alfa codziennie, począwszy od 2. lub 3. dnia cyklu. Leczenie kontynuuje się do osiągnięcia odpowiedniego rozwoju pęcherzyków (ocenianego na podstawie stężenia estrogenów w surowicy i/lub danych ultrasonografii). Podczas leczenia dawkę leku dostosowuje się do odpowiedzi pacjentki, ale zazwyczaj dawka nie powinna przekraczać 450 MI dziennie. Ogólnie odpowiedni rozwój pęcherzyków osiąga się średnio w 10. dniu leczenia (w zakresie od 5 do 20 dni).

W celu indukcji ostatecznego dojrzewania pęcherzyków, w ciągu 24–48 godzin po ostatniej iniekcji folitropiny alfa, podaje się jednorazową iniekcję 250 μg r-hCG lub 5000–10000 MI hCG.

W celu zahamowania ostrej fazy wzrostu endogennego LH i kontroli tonicznych poziomów LH zazwyczaj stosuje się supresyjną regulację agonistami lub antagonistami hormonu uwalniającego gonadotropiny (GnRH). Zgodnie z typowym protokołem leczenia, podawanie folitropiny alfa rozpoczyna się około 2 tygodnie po rozpoczęciu stosowania agonisty i kontynuuje się ich wspólne podawanie do osiągnięcia odpowiedniego rozwoju pęcherzyków. Na przykład po 2 tygodniach leczenia agonistą rozpoczyna się podawanie 150–225 MI folitropiny alfa przez pierwsze 7 dni, a następnie dawkę tę zmienia się w zależności od reakcji jajników.

Ogólne doświadczenie z zastosowania zapłodnienia in vitro wskazuje, że ogólnie częstość skutecznego leczenia pozostaje stabilna przez pierwsze cztery próby, a następnie stopniowo maleje.

Kobiety z anowulacją spowodowaną ciężkim niedoborem sekrecji LH i FSH

U kobiet z ciężkim niedoborem sekrecji LH i FSH (hipogonadotropowy hipogonadyzm; poziom endogennego LH we krwi < 1,2 MI/l) celem terapii kombinowanej z zastosowaniem folitropiny alfa i lutropiny alfa jest rozwój jednego dojrzałego pęcherzyka Graafa, z którego po podaniu hCG uwolni się oocyt. Folitropinę alfa podaje się w formie cyklu codziennych iniekcji równocześnie z podawaniem lutropiny alfa. Ponieważ takie pacjentki cierpią na amenoreę i mają niską endogenną sekrecję estrogenów, leczenie można rozpocząć w dowolnym czasie.

Zalecany schemat leczenia rozpoczyna się od podania 75 MI lutropiny alfa równocześnie z 75–150 MI FSH codziennie. Leczenie należy dostosować do indywidualnej reakcji pacjentki, ocenianej na podstawie poziomu sekrecji estrogenów i danych ultrasonografii rozmiaru pęcherzyka.

Jeśli uznaje się za konieczne zwiększenie dawki FSH, najlepiej zmieniać ją w odstępach 7–14 dni o 37,5–75 MI. W ramach jednego cyklu może być akceptowalne przedłużenie stymulacji do 5 tygodni.

Gdy osiągnięto optymalną reakcję, w ciągu 24–48 godzin po ostatniej iniekcji folitropiny alfa i lutropiny alfa podaje się jednorazowo 250 μg r-hCG lub 5000–10000 MI hCG. Pacjentce zaleca się stosunki seksualne w tym dniu i następnego dnia po podaniu hCG. Alternatywnie można przeprowadzić inseminację wewnętrzną.

Podczas leczenia należy uwzględnić konieczność wspierania fazy ciałka żółtego, ponieważ brak substancji o aktywności luteotropowej (LH/hCG) po owulacji może prowadzić do przedwczesnej niewydolności ciałka żółtego.

Jeśli występuje nadmierna reakcja, leczenie należy przerwać i odwołać podanie hCG. W następnym cyklu leczenia należy rozpocząć od dawki FSH niższej niż ta, która była stosowana w poprzednim cyklu.

Mężczyźni z hipogonadotropowym hipogonadyzmem

Folitropinę alfa stosuje się w dawce 150 MI trzy razy w tygodniu równocześnie z podawaniem hCG przez co najmniej 4 miesiące. Jeśli po zakończeniu tego cyklu u pacjenta nie wystąpi odpowiedź, leczenie kombinowane można kontynuować. Obecne doświadczenie kliniczne wskazuje, że w razie potrzeby, aby osiągnąć spermatogenezę, leczenie można kontynuować przez co najmniej 18 miesięcy.

Osobne grupy pacjentów.

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma odpowiednich wskazań do stosowania folitropiny alfa u pacjentów w podeszłym wieku. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania folitropiny alfa u tych pacjentów nie zostały ustalone.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby

Bezpieczeństwo, skuteczność oraz parametry farmakokinetyczne folitropiny alfa u pacjentów z zaburzeniem funkcji nerek lub wątroby nie zostały ustalone.

Foligraph**®** przeznaczony jest do podania podskórnie. Samodzielne podawanie leku mogą przeprowadzać wyłącznie odpowiednio wyszkoleni pacjenci, którzy w razie potrzeby mają możliwość konsultacji z ekspertem. Pierwszą iniekcję leku Foligraph**®** należy wykonać pod bezpośrednim nadzorem pracownika medycznego. Następną iniekcję należy wykonać o tej samej porze następnego dnia, co razem zmieniając miejsce podania. Nie wolno podawać roztworu leku, jeśli jest on nieprzezroczysty lub zawiera cząstki.

Bezpośrednio przed zastosowaniem proszek należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań dołączanej do opakowania.

Dzieci.

Nie ma odpowiednich wskazań do stosowania folitropiny alfa u pacjentów z grupy pediatrycznej.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania folitropiny alfa są nieznane, jednak nie można wykluczyć możliwości rozwoju zespołu hiperstymulacji jajników (patrz sekcja „Szczególności stosowania”).

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa.

Najczęstsze reakcje niepożądane to ból głowy, torbiele jajników oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia (np. ból, zaczerwienienie, siniaki, obrzęk i/lub podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia).

Często odnotowywano przypadki łagodnego lub umiarkowanego zespołu hiperstymulacji jajników (ZHU), który należy uznać za nieodłączne ryzyko procedury stymulacji. Ciężkie formy ZHU występują rzadko (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Bardzo rzadko możliwe są przypadki zatorowości zakrzepowej (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Do określenia częstości występowania reakcji niepożądanych stosuje się następujące kryteria:

Bardzo często (≥ 1/10, występuje u więcej niż 1 osoby na 10).

Często (od ≥ 1/100 do < 1/10, występuje u nie więcej niż 1 osoby na 10).

Nieczęsto (od ≥ 1/1000 do < 1/100, występuje u nie więcej niż 1 osoby na 100).

Sporadycznie (od ≥ 1/10000 do < 1/1000, występuje u nie więcej niż 1 osoby na 1000).

Rzadko (< 1/10000, występuje u mniej niż 1 osoby na 10 000).

Reakcje niepożądane u kobiet

Ze strony układu immunologicznego

Rzadko: reakcje nadwrażliwości od łagodnego do ciężkiego stopnia, w tym reakcje anafilaktyczne i wstrząs.

Ze strony układu nerwowego

Bardzo często: ból głowy.

Zaburzenia układu krążenia

Rzadko: zatorowość zakrzepowa (zarówno w połączeniu z ZHU, jak i odrębnie).

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia

Rzadko: nasilenie lub pogorszenie astmy.

Ze strony układu pokarmowego

Często: ból brzucha, uczucie napięcia i dyskomfortu w jamie brzusznej, nudności, wymioty, biegunka.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Bardzo często: torbiele jajników.

Często: ZHU o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu (wraz z objawami towarzyszącymi).

Nieczęsto: ciężki ZHU (wraz z objawami towarzyszącymi) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Sporadycznie: powikłania ciężkiego ZHU.

Zaburzenia ogólne oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia

Bardzo często: reakcje w miejscu wstrzyknięcia (np. ból, zaczerwienienie, siniaki, obrzęk i/lub podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia).

Leczenie mężczyzn

Ze strony układu immunologicznego

Rzadko: reakcje nadwrażliwości od łagodnego do ciężkiego stopnia, w tym reakcje anafilaktyczne i wstrząs.

Ze strony układu oddechowego, narządów klatki piersiowej i śródpiersia

Rzadko: nasilenie lub pogorszenie astmy.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Często: trądzik.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Często: ginekomastia, wariokocele.

Zaburzenia ogólne oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia

Bardzo często: reakcje w miejscu wstrzyknięcia (np. ból, zaczerwienienie, siniaki, obrzęk i/lub podrażnienie w miejscu wstrzyknięcia).

Dane laboratoryjne i instrumentalne

Często: przyrost masy ciała.

Zgłaszanie podejrzewanych reakcji niepożądanych

Zgłaszanie reakcji niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na ciągły monitoring stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych reakcji niepożądanych oraz braku skuteczności leku za pośrednictwem Automatycznego Systemu Informacyjnego do nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności.

Okres ważności leku – 2 lata.

Okres ważności rozpuszczalnika – 5 lat.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze od 2 do 8 °C w miejscu chronionym przed światłem i niedostępnym dla dzieci. Nie zamrażać.

Przygotowany roztwór należy użyć natychmiast po jego przygotowaniu.

Niewykorzystany roztwór należy zutylizować.

Rozpuszczalnik przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

1 fiolka z liofilizatem do roztworu do wstrzykiwań w zestawie z 1 ampułką rozpuszczalnika (0,5 ml wody do wstrzykiwań) w opakowaniu blistrzowym. Po 1 opakowaniu blistrzowym w pudełku kartonowym.

Kategoria receptury. Na receptę.

Producent.

Bharat Serums and Vaccines Limited.

Miejsce produkcji oraz adres siedziby działalności.

Placówka nr: K-27, części K-27 oraz K-27/1, Anand Nagar, wieś Jambivili, Edisnal MIDS, Ambernat (I) - 421506, Taluka: MIASTO AMBERNAT, Rejon: THANE - Strefa 6, Indie.