Flutisal®

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leczniczego leku FLUTISAL® (FLUTISAL®)

Skład:

substancja czynna: fluoksetyna;

1 kapsułka twarda zawiera fluoksetyny chlorowodorek w przeliczeniu na fluoksetynę 20 mg;

substancje pomocnicze: skrobię kukurydzianą, sodową skrobię glikolanian (typ A), talk, stearynian magnezu, twarde żelatynowe kapsułki;

skład powłoki dla twardej kapsułki: dwutlenek tytanu (E 171), żelazok tlenek żółty (E 172), żelatyna, woda oczyszczona

Postać leku. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarda żelatynowa kapsułka o rozmiarze 2 z nieprzezroczystym żółtym kapturkiem i nieprzezroczystym białym korpuskiem, zawierająca granulowany proszek od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziajowe. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu neuronalnego serotoniny. Fluoksetyna.

Kod ATX N06A B03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Fluoksetyna jest selektywnym inhibitorem zwrotnego wychwytu neuronalnego serotoniny, co prawdopodobnie wyjaśnia jej mechanizm działania. Fluoksetyna praktycznie nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów, takich jak α1-, α2- i β-adrenergicznych, serotonergicznych, dopaminergicznych, histaminergicznych (H1), muskarynowych i receptorów GABA.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Fluoksetyna jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego po doustnym przyjęciu. Spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność.

Rozkład

Fluoksetyna w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi (około 95%) i jest rozprowadzana (objętość rozkładu: 20–40 l/kg). Stężenia równowagowe w osoczu osiągane są po kilku tygodniach przyjmowania leku. Stężenia równowagowe po długotrwałym stosowaniu są podobne do stężeń obserwowanych w 4–5. tygodniu przyjmowania leku.

Metabolizm

Fluoksetyna ma nieliniowy profil farmakokinetyczny z efektem pierwszego przejścia przez wątrobę. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 6–8 godzinach po przyjęciu. Fluoksetyna jest aktywnie metabolizowana przez polimorficzny enzym CYP2D6. Fluoksetyna jest głównie metabolizowana w wątrobie do aktywnego metabolitu – norfluoksetyny (desmetylofluoksetyny) poprzez demetylację.

Wydalanie

Okres półtrwania fluoksetyny wynosi 4–6 dni, norfluoksetyny – 4–16 dni. Tak długie okresy półtrwania są przyczyną utrzymywania się leku w organizmie przez 5–6 tygodni po zakończeniu leczenia. Wydalana jest głównie z moczem (około 60%). Fluoksetyna przenika do mleka matki.

Grupy specjalne

Pacjenci w podeszłym wieku.

Parametry kinetyczne nie zmieniają się u zdrowych osób w podeszłym wieku w porównaniu z osobami młodszej grupy wiekowej.

Niewydolność wątroby.

W przypadku niewydolności wątroby (przy zaawansowanym alkoholowym cyrozę) okres półtrwania fluoksetyny i norfluoksetyny wydłuża się odpowiednio do 7 i 12 dni. Wymagane jest stosowanie mniejszej dawki lub zmniejszenie częstotliwości przyjmowania leku.

Niewydolność nerek.

Po pojedynczym przyjęciu fluoksetyny u zdrowych ochotników oraz u pacjentów z łagodną, umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek (anurią) parametry kinetyczne nie różniły się między grupami. Jednak po wielokrotnym przyjmowaniu może obserwowany być wzrost stężeń równowagowych w osoczu.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Ciężkie epizody depresyjne.

Zaburzenie obsessyjno-kompulsyjne.

Nerwowe przejadanie się (bulimia nervosa): fluoksetynę stosuje się jako dodatek do psychoterapii w celu zmniejszenia niekontrolowanego przejadania się i zachowań oczyszczających.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na fluoksetynę lub którykolwiek z pozostałych składników leku.

Fluoksetyna jest przeciwwskazana w połączeniu z nieselectywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (np. iproniazydem).

Fluoksetyna jest przeciwwskazana w połączeniu z metoprololem stosowanym w niewydolności serca.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Czas półtrwania.

Przy rozważaniu farmakodynamicznych lub farmakokinetycznych interakcji leków (np. przy zmianie z fluoksetyny na inne leki przeciwdziałające depresji) należy pamiętać, że fluoksetyna i norfluoksetyna mają długi czas półtrwania (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Przeciwwskazane kombinacje.

Nieselectywne, nieodwracalne inhibitory monoaminooksydazy (np. iproniazyd). Opisywano pojedyncze przypadki ciężkich, a czasem śmiertelnych reakcji u pacjentów przyjmujących selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) w połączeniu z nieselectywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (I MAO).

Te przypadki charakteryzowały się objawami przypominającymi zespół serotonergiczny (który może być mylony z (lub diagnozowany jako) zespół złośliwy stwarzający neuroleptyki). Cyproheptadyna lub dantrolen mogą okazać się pomocne u pacjentów z takimi reakcjami. Objawy interakcji lekowej między fluoksetyną a nieselectywnymi, nieodwracalnymi I MAO obejmują: hipertermię, sztywność, mioklonus, zaburzenia układu nerwowego współczulnego z możliwymi szybkimi zmianami wskaźników życiowych, zaburzenia psychiczne, w tym dezorientację, drażliwość i nadmierną pobudliwość, które mogą postępować do stanu delirium i śpiączki.

Z tego względu fluoksetyna jest przeciwwskazana w połączeniu z nieselectywnymi, nieodwracalnymi I MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Ze względu na dwutygodniowy efekt opóźnienia po odstawieniu ostatniego leku, leczenie fluoksetyną należy rozpoczynać dopiero po upływie 2 tygodni od zakończenia stosowania nieselectywnego, nieodwracalnego I MAO. Analogicznie, odstęp między zakończeniem leczenia fluoksetyną a rozpoczęciem leczenia nieselectywnymi, nieodwracalnymi I MAO powinien wynosić co najmniej 5 tygodni.

Metoprolol stosowany w niewydolności serca.

Ryzyko działań niepożądanych metoprololu, w tym nadmiernej bradykardii, może wzrosnąć z powodu hamowania jego metabolizmu przez fluoksetynę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Niepolecane kombinacje.

Tamoksyfen.

W literaturze opisywano farmakokinetyczną interakcję między inhibitorami CYP2D6 a tamoksyfenem, prowadzącą do obniżenia o 65–75% stężenia jednej z najbardziej aktywnych form tamoksyfenu, tzw. endoksyfenu. W niektórych badaniach opisywano zmniejszenie skuteczności tamoksyfenu przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi lekami przeciwdziałającymi depresji z grupy SSRI. Ponieważ nie można wykluczyć obniżenia skuteczności tamoksyfenu, należy, jeśli to możliwe, unikać jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP2D6, w tym z fluoksetyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol.

Podczas badań fluoksetyna nie zwiększała stężenia alkoholu we krwi ani nie nasilała działania alkoholu. Jednak jednoczesne stosowanie SSRI i alkoholu nie jest zalecane.

I MAO-A, w tym linezolid i chlorometionina metylowa (niebieski metylenowy).

Istnieje ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego, w tym biegunki, tachykardii, potliwości, drżenia, dezorientacji lub śpiączki. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych substancji czynnych z fluoksetyną, należy prowadzić ścisły nadzór kliniczny i rozpoczynać przyjmowanie współistniejących leków w najniższych zalecanych dawkach (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Mekwityzyna.

Może wzrosnąć ryzyko działań niepożądanych mekwityzyny (takich jak wydłużenie odcinka QT) z powodu hamowania jej metabolizmu przez fluoksetynę.

Kombinacje wymagające ostrożności.

Fenytoina.

Podczas jednoczesnego stosowania z fluoksetyną obserwowano zmiany stężenia fenytoiny we krwi. W niektórych przypadkach wystąpiły objawy toksyczności. Należy odpowiednio dobrać dawkę współistniejącego leku i kontrolować stan kliniczny pacjentów.

Leki serotonergiczne (lit, tramadol, triptany, tryptofan, selegilina (I MAO-B), ziele św. Jana (Hypericum perforatum)).

Opisywano umiarkowany zespół serotonergiczny przy jednoczesnym stosowaniu SSRI z lekami o działaniu serotonergicznym. Dlatego jednoczesne stosowanie fluoksetyny z tymi lekami należy prowadzić z ostrożnością, z dokładniejszym i częstszym monitorowaniem klinicznym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wydłużenie odcinka QT.

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z zastosowaniem fluoksetyny i innych leków wydłużających odcinek QT. Nie można wykluczyć efektu addytywnego fluoksetyny i tych leków. W związku z tym jednoczesne stosowanie fluoksetyny z lekami wydłużającymi odcinek QT, takimi jak leki przeciwwybuchowe klasy IA i III, leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenylotiazyny, pimozyd, haloperidol), trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, niektóre środki przeciwbakteryjne (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna), leki przeciwmalaryczne, szczególnie galofantrynę, niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, mizolastyna), należy stosować z ostrożnością (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Przedawkowanie” oraz „Działania niepożądane”).

Leki wpływające na hemostazę (leki przeciwpłytkowe, niezależnie od mechanizmu działania, antyagreganty, w tym kwas acetylosalicylowy i NSAID).

Istnieje ryzyko nasilenia krwawień. Należy prowadzić monitorowanie kliniczne i częstsze oznaczanie INR podczas stosowania fluoksetyny razem z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi. Może być konieczna korekta dawki podczas leczenia fluoksetyną oraz po jego zakończeniu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Działania niepożądane”).

Cyproheptadyna.

Istnieją pojedyncze doniesienia o obniżeniu aktywności przeciwdepresyjnej fluoksetyny przy jednoczesnym stosowaniu z cyproheptadyną.

Leki powodujące hiponatremię.

Hiponatremia jest niepożądanym skutkiem fluoksetyny. Stosowanie w połączeniu z innymi lekami związanymi z hiponatremią (np. diuretykami, desmopresyną, karbamazepinem i okskarbazepinem) może zwiększyć ryzyko (patrz sekcja 4.8).

Leki obniżające próg padaczkowy.

Drżenie mięśni jest niepożądanym skutkiem fluoksetyny. Stosowanie fluoksetyny w połączeniu z innymi lekami, które mogą obniżać próg padaczkowy (np. trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, inne SSRI, fenytoazyny, butyrofenony, meflochinę, chlorochinę, bupropion, tramadol) może zwiększyć ryzyko napadów padaczkowych.

Inne leki metabolizowane przez CYP2D6.

Fluoksetyna jest silnym inhibitorem enzymu CYP2D6, dlatego terapia współistniejącymi lekami, które również są metabolizowane przez ten układ enzymatyczny, może prowadzić do interakcji lekowej, szczególnie z tymi, które są dozowane i mają wąski zakres działania terapeutycznego (np. flekainid, propafenon i nebivolol), a także z atomoksetyną, karbamazepinem, trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi i rysperydonem. Terapię tymi lekami należy rozpoczynać od najniższej zalecanej dawki lub dostosować do niej. Dotyczy to również przypadków, gdy fluoksetynę stosowano w ciągu poprzednich 5 tygodni.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Samobójstwo/pomysły samobójcze lub nasilenie objawów choroby.

Depresja wiąże się z podwyższonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzeń związanych z samobójstwem). Ryzyko to utrzymuje się do czasu wyraźnej remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić przez pierwsze kilka lub więcej tygodni leczenia, należy dokładnie obserwować pacjentów do czasu jej wystąpienia. Ogólnie doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrastać w wczesnych stadiach remisji.

Inne zaburzenia psychiatryczne, w których stosowanie fluoksetyny jest wskazane, mogą również wiązać się z podwyższonym ryzykiem zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto mogą występować one współistotnie z dużym zaburzeniem depresyjnym. Dlatego należy stosować te same środki ostrożności podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi, co w przypadku leczenia pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym.

Wiadomo, że pacjenci z wywiadem zdarzeń związanych z samobójstwem oraz ci, którzy wykazują znaczny stopień myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia, mają większe ryzyko wystąpienia myśli lub prób samobójczych. Dlatego powinni oni podlegać dokładnemu monitorowaniu w czasie przyjmowania leku.

Metaanaliza placebo-kontrolowanych badań stosowania leków przeciwdepresyjnych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących leki przeciwdepresyjne w porównaniu z placebo.

Podczas terapii fluoksetyną (szczególnie na początku leczenia lub przy zmianie dawki) należy dokładnie obserwować pacjentów, szczególnie tych z wysokim ryzykiem zachowań samobójczych. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy poinformować o konieczności monitorowania stanu pacjenta i o natychmiastowym zwracaniu się o pomoc medyczną w przypadku nasilenia objawów choroby, pojawienia się myśli lub zachowań samobójczych lub nietypowych zmian w zachowaniu.

Efekty sercowo-naczyniowe.

W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QT oraz arytmii komorowej, w tym „torsades de pointes” (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane” oraz „Przedawkowanie”).

Fluoksetynę należy stosować z ostrożnością w następujących przypadkach:

• wrodzone wydłużenie interwału QT,
• wywiad rodzinny wydłużenia interwału QT lub innych stanów klinicznych, które mogą prowadzić do arytmii (np. hipokaliemia i hipomagnezemia, bradykardia, ostry zawał mięśnia sercowego lub dekompensowana niewydolność serca);
• podwyższony poziom fluoksetyny (np. przy niewydolności wątroby);
• jednoczesne stosowanie z lekami, które znane są z wywoływania wydłużenia interwału QT i/lub „torsade de pointes” (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

U pacjentów ze stabilną chorobą serca należy wykonać EKG przed rozpoczęciem terapii. Jeśli podczas leczenia fluoksetyną wystąpią objawy arytmii serca, należy przerwać przyjmowanie fluoksetyny i wykonać EKG.

Nieselektywne nieodwracalne inhibitory monoaminooksydazy (np. iproniazyd). Zgłaszano pojedyncze przypadki ciężkich i czasem śmiertelnych reakcji u pacjentów przyjmujących selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) w połączeniu z nieselektywnymi nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAOI).

Te przypadki charakteryzowały się objawami przypominającymi zespół serotonergiczny (który może być mylony z (lub diagnozowany jako) zespół złośliwy neuroleptyczny). Cyproheptydina lub dantrolen mogą okazać się pomocne u pacjentów z takimi reakcjami. Objawy interakcji lekowej fluoksetyny z nieselektywnymi nieodwracalnymi MAOI obejmują: hipertermię, sztywność, mioklonus, zaburzenia układu autonomicznego z możliwymi szybkimi zmianami parametrów życiowych, zmiany stanu psychicznego, w tym dezorientację, drażliwość i nadmierne pobudzenie, które postępują do delirium i śpiączki.

Z tego powodu fluoksetyna jest przeciwwskazana w połączeniu z nieselektywnymi nieodwracalnymi MAOI (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Ze względu na dwutygodniowy efekt opóźnienia po ostatnim przyjęciu, leczenie fluoksetyną należy rozpoczynać dopiero po 2 tygodniach od przerwania stosowania nieselektywnego nieodwracalnego MAOI. Analogicznie, odstęp między zakończeniem leczenia fluoksetyną a rozpoczęciem leczenia nieselektywnymi nieodwracalnymi MAOI powinien wynosić co najmniej 5 tygodni.

Zespół serotonergiczny lub zjawiska podobne do zespołu złośliwego neuroleptycznego.

W rzadkich przypadkach zgłaszano rozwój zespołu serotonergicznego lub zjawisk podobnych do zespołu złośliwego neuroleptycznego związanych z leczeniem fluoksetyną, szczególnie przy jej stosowaniu w połączeniu z innymi lekami serotonergicznymi (m.in. L-tryptofanem) i/lub neuroleptykami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Ponieważ te zespoły mogą prowadzić do stanów potencjalnie zagrażających życiu, w przypadku wystąpienia zjawisk charakteryzujących się grupą takich objawów jak hipertermia, sztywność, mioklonus, niestabilność autonomiczna (z możliwymi szybkimi zmianami parametrów życiowych), zmiany stanu psychicznego (w tym dezorientacja, drażliwość, nadmierne pobudzenie, które postępuje do delirium i śpiączki), leczenie fluoksetyną należy przerwać i rozpocząć wspierającą terapię objawową.

Mania.

Leków przeciwdepresyjnych należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii lub hipomanii. Jak w przypadku wszystkich leków przeciwdepresyjnych, w przypadku pojawienia się u pacjenta objawów przejścia choroby w fazę maniakalną, leczenie fluoksetyną należy przerwać.

Krwawienia.

Zgłaszano występowanie na skórze siniaków i purpury przy stosowaniu SSRI. Siniaki przy leczeniu fluoksetyną występowały rzadko. Inne objawy hemoragiczne (krwawienia ginekologiczne lub przewodu pokarmowego, krwawienia do skóry lub błon śluzowych) również obserwowano rzadko. Należy zachować ostrożność u pacjentów przyjmujących SSRI i mających w wywiadzie krwawienia, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu doustnych leków przeciwkrzepliwych i leków wpływających na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, takie jak klozapina, fenotiazyny, większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne) lub innych leków, które mogą zwiększać ryzyko krwawienia (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Drżenie.

Przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych istnieje potencjalne ryzyko wystąpienia drgawek. Dlatego, podobnie jak inne leki przeciwdepresyjne, fluoksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem drgawek. Leczenie należy przerwać u pacjentów, u których wystąpią drgawki, lub w przypadkach, gdy obserwuje się zwiększenie częstotliwości napadów. Należy unikać stosowania fluoksetyny u pacjentów z niestabilnymi zaburzeniami drgawkowymi/epilepsją. U pacjentów z kontrolowaną epilepsją należy prowadzić dokładną obserwację (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Terapia elektrowstrząsowa (TEW).

Podczas przeprowadzania TEW u pacjentów przyjmujących fluoksetynę rzadko występują przypadki przedłużonych drgawek. Dlatego należy zachować ostrożność u tych pacjentów.

Tamoksyfen.

Fluoksetyna, silny inhibitor CYP2D6, może prowadzić do obniżenia stężenia endoksyfenu, jednego z najważniejszych aktywnych metabolitów tamoksyfenu. Dlatego należy, jeśli to możliwe, unikać jednoczesnego stosowania tamoksyfenu i fluoksetyny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Akatyzja/pobudzenie psychomotoryczne.

Stosowanie fluoksetyny wiąże się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie przykrym lub niepokojącym niepokojem i potrzebą ruchu, często z niemożliwością stania lub siedzenia. Pojawienie się takich objawów jest bardziej prawdopodobne w pierwszych tygodniach leczenia. U pacjentów, u których wystąpiły te objawy, zwiększenie dawki może być niebezpieczne.

Cukrzyca.

U pacjentów z cukrzycą podczas leczenia SSRI może zmieniać się kontrola glikemii. Hipoglikemia występowała podczas leczenia fluoksetyną. Po odstawieniu leku rozwijała się hiperglikemia. Może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych leków obniżających poziom glukozy.

Funkcja wątroby/nerek.

Fluoksetyna jest intensywnie metabolizowana w wątrobie i wydalana przez nerki. Pacjentom z istotnymi zaburzeniami funkcji wątroby zaleca się stosowanie niskiej, np. alternatywnej, dawki dobowej. Nie stwierdzono różnic między pacjentami z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) a pacjentami z normalną funkcją nerek pod względem poziomów fluoksetyny lub norfluoksetyny we krwi przy stosowaniu fluoksetyny w dawce 20 mg na dobę przez 2 miesiące.

Wysypki skórne i reakcje alergiczne.

Zgłaszano przypadki wysypek skórnych, reakcji anafilaktycznych i postępujących objawów systemowych, czasem ciężkich (obejmujących skórę, nerki, wątrobę i płuca). W przypadku pojawienia się wysypek skórnych lub innych objawów alergicznych, których alternatywną etiologię nie można ustalić, należy przerwać przyjmowanie fluoksetyny.

Spadek masy ciała.

U pacjentów przyjmujących fluoksetynę może występować spadek masy ciała, ale zazwyczaj jest on proporcjonalny do początkowej masy ciała.

Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu leczenia SSRI.

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia są częste, szczególnie po nagłym odstawieniu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym długości i dawki terapii oraz szybkości zmniejszania dawki. Najczęściej zgłaszano zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), osłabienie, pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Objawy odstawienia mają umiarkowany lub średni stopień nasilenia, ale mogą być również ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu leczenia. Zazwyczaj ustępują samorzutnie w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych osób mogą trwać 2–3 miesiące lub dłużej. Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki fluoksetyny przy zakończeniu leczenia przez co najmniej 1–2 tygodnie, zgodnie z potrzebami pacjenta.

Midriaza.

Zgłaszano występowanie midriazy przy stosowaniu fluoksetyny, dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu fluoksetyny pacjentom z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub ryzykiem wystąpienia ostrej glaukomatu kątowego.

Dysfunkcja seksualna.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI)/inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano długotrwałą dysfunkcję seksualną, gdy objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SSRI/SNRI.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Pojedyncze badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko wad sercowo-naczyniowych związane z przyjmowaniem fluoksetyny w I trymestrze ciąży. Mechanizm ich powstawania jest nieznany. Ogólnie dane wskazują, że ryzyko urodzenia dziecka z wadą sercowo-naczyniową po stosowaniu fluoksetyny przez matkę wynosi 2/100 w porównaniu do oczekiwanego poziomu takich wad około 1/100 w populacji ogólnej.

Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie SSRI w czasie ciąży, szczególnie w późnych jej etapach, może zwiększać ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (PPHN). Obserwowane ryzyko wynosiło około 5 przypadków na

1000 ciąż. W populacji ogólnej obserwuje się od 1 do 2 przypadków PPHN na

1000 ciąż.

Fluoksetynę nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy stan kliniczny kobiety wymaga leczenia fluoksetyną i uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu. W czasie ciąży należy unikać nagłego odstawienia terapii (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Jeśli fluoksetyna jest stosowana w czasie ciąży, należy zachować ostrożność, szczególnie w późnych etapach lub tuż przed porodem, ponieważ u noworodków obserwowano inne efekty: pobudzenie, drżenie, hipotonię, długotrwały płacz, trudności z ssaniem lub zasypianiem. Objawy te mogą wskazywać na działanie serotonergiczne lub zespół odstawienia. Czas wystąpienia i trwania tych objawów może być związany z długim okresem półtrwania fluoksetyny (4–6 dni) i jej aktywnego metabolitu, norfluoksetyny (4–16 dni).

Karmienie piersią

Wiadomo, że fluoksetyna i jej metabolit norfluoksetyna przenikają do mleka matki. Zgłaszano działania niepożądane u niemowląt karmionych piersią. Jeśli leczenie fluoksetyną jest uznane za konieczne, należy rozważyć możliwość odstawienia karmienia piersią; jednak jeśli karmienie piersią jest kontynuowane, należy przepisać najniższą skuteczną dawkę fluoksetyny.

Plodność

Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach wskazują, że fluoksetyna może wpływać na jakość nasienia.

Opisy przypadków klinicznych u ludzi z zastosowaniem pojedynczych SSRI wykazały, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny.

Wpływ na płodność człowieka nie został dotąd zaobserwowany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Fluoksetyna nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Choć wykazano, że fluoksetyna nie wpływa na parametry psychomotoryczne u zdrowych ochotników, każdy lek psychoaktywny może pogarszać percepcję lub umiejętności. Pacjentom należy zalecić unikanie prowadzenia pojazdów lub obsługi niebezpiecznych urządzeń, dopóki nie będą wystarczająco pewni, że stosowanie fluoksetyny nie wpływa na ich funkcjonowanie.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować doustnie w postaci jednej lub kilku dawków podzielonych, podczas lub między posiłkami.

Epizody depresyjne.

Zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę. Dawkowanie należy przeglądać i w razie potrzeby dostosować w ciągu pierwszych 3–4 tygodni od rozpoczęcia terapii, a także po ocenie jej klinicznej skuteczności. Choć przy wyższych dawkach rośnie ryzyko wystąpienia niepożądanych skutków, u niektórych pacjentów słabo odpowiadających na dawkę 20 mg dopuszcza się stopniowe zwiększenie dawki do maksymalnej, wynoszącej 60 mg na dobę. Korektę dawkowania należy przeprowadzać ostrożnie i z uwzględnieniem indywidualnych cech pacjenta. Terapię utrzymującą należy prowadzić przy zastosowaniu najniższej skutecznej dawki.

Pacjenci z depresją powinni otrzymywać leczenie przez odpowiedni okres czasu, co najmniej 6 miesięcy, aby upewnić się o braku objawów choroby.

Zaburzenie obsessyjno-kompulsyjne (OCD)

Zalecana dawka to 20 mg na dobę. Choć przy wyższych dawkach rośnie ryzyko wystąpienia niepożądanych skutków, u niektórych pacjentów słabo odpowiadających na dawkę 20 mg po 2 tygodniach dopuszcza się stopniowe zwiększenie dawki do maksymalnej, wynoszącej 60 mg na dobę.

Jeśli w ciągu 10 tygodni leczenia nie obserwuje się poprawy stanu pacjenta, należy przejrzeć leczenie fluoksetyną. Jeśli uzyskano wystarczającą odpowiedź terapeutyczną, leczenie fluoksetyną może być kontynuowane w indywidualnie dobranym dawkowaniu. Choć nie ma zaleceń dotyczących długości trwania terapii, biorąc pod uwagę przewlekły charakter OCD, zaleca się rozważenie kontynuacji terapii po

10 tygodniach leczenia u pacjentów, u których uzyskano wystarczającą odpowiedź kliniczną. Korektę dawkowania należy przeprowadzać ostrożnie i z uwzględnieniem indywidualnych cech pacjenta. Terapię utrzymującą należy prowadzić przy zastosowaniu najniższej skutecznej dawki. Potrzebę terapii należy okresowo przegląda. Istnieją zalecenia dotyczące współistniejącego stosowania psychoterapii behawioralnej u pacjentów dobrze odpowiadających na farmakoterapię.

Brak danych dotyczących długoterminowej skuteczności (powyżej 24 tygodni) u pacjentów z OCD.

Zaburzenia bulimiczne.

Zalecana dawka to 60 mg na dobę. Brak danych dotyczących długoterminowej skuteczności (powyżej 3 miesięcy) u pacjentów z zaburzeniami bulimicznymi.

Zalecenia ogólne.

Zalecaną dawkę można zwiększyć lub zmniejszyć. Brak odpowiednio ocenionych danych dotyczących dawek powyżej 80 mg na dobę.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki. Zwykle dawka dzienna nie powinna przekraczać 40 mg. Maksymalna zalecana dawka to 60 mg na dobę.

Pacjenci z zaburzonymi funkcjami wątroby.

U pacjentów z zaburzonymi funkcjami wątroby lub w przypadku współistniejącego stosowania leków, które mogą potencjalnie oddziaływać z fluoksetyną, należy rozważyć możliwość stosowania niższej dawki lub zmniejszenie częstotliwości przyjmowania (np. 20 mg co drugi dzień).

Objawy odstawienia terapii.

Należy unikać nagłego zaprzestania terapii fluoksetyną. W razie potrzeby odstawienia terapii fluoksetyną konieczne jest stopniowe zmniejszenie dawki przez co najmniej

1–2 tygodnie w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia objawów odstawienia. Jeśli po zmniejszeniu dawki lub zaprzestaniu przyjmowania leku wystąpią objawy trudne do zniesienia przez pacjenta, może być rozważone wznowienie terapii w dawce stosowanej wcześniej. Po pewnym czasie lekarz może wznowić stopniowe zmniejszanie dawki, ale z większą ostrożnością.

Po odstawieniu leku substancja czynna krąży w organizmie przez kilka tygodni. Należy to uwzględnić przy rozpoczynaniu lub zaprzestawaniu leczenia fluoksetyną.

Dzieci.

Lek nie stosować u dzieci.

Przedawkowanie .

Objawy.

Przedawkowanie wyłącznie fluoksetyną zazwyczaj przebiega łagodnie. Objawy przedawkowania mogą obejmować nudności, wymioty, drgawki, zaburzenia sercowo-naczyniowe, począwszy od bezobjawowych arytmii (w tym zaburzeń rytmu zatokowego i arytmii komorowych) lub zmian w EKG wskazujących na wydłużenie odcinka QT, aż po zatrzymanie serca (w tym rzadkie przypadki „torsades de pointes”), zaburzenia oddychania, objawy zaburzeń ze strony OUN (od pobudzenia aż po śpiączkę). Śmiertelne przypadki spowodowane przedawkowaniem wyłącznie fluoksetyny odnotowano bardzo rzadko.

Leczenie.

Zalecane jest monitorowanie funkcji serca i podstawowych funkcji życiowych organizmu, wraz z ogólnie przyjętymi zabiegami objawowymi i wspomagającymi. Nie istnieje specyficzny antydotum. Wymuszone moczowanie, dializa, hemoperfuzja i wymienna transfuzja krwi są mało skuteczne. Węgiel aktywowany, który można stosować z sorbitolem, może być równie skuteczny lub skuteczniejszy niż wywołanie wymiotów lub przemywanie żołądka. W leczeniu przedawkowania należy rozważyć możliwość przyjęcia kilku leków. Może być konieczna długotrwała, staranna opieka medyczna u pacjentów, którzy przyjęli nadmierną ilość trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, a także u tych, którzy przyjęli lub niedawno stosowali fluoksetynę.

Niepożądane działania.

Najczęstsze działania niepożądane zgłaszane podczas leczenia fluoksetyną to ból głowy, nudności, bezsenność, zmęczenie i biegunka. Nasilenie i częstość działań niepożądanych mogą zmniejszać się w trakcie kontynuacji terapii i zazwyczaj nie prowadzą do jej przerwania.

W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane obserwowane u dorosłych pacjentów podczas leczenia fluoksetyną. Niektóre z tych działań niepożądanych są wspólne z innymi LSSZ. Częstość ich występowania określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (od > 1/100 do <1/10), nieczęsto (od > 1/1000 do <1/100), rzadko (od > 1/10000 do <1/1000).

1 W tym anoreksja.

2 W tym wczesne przebudzenie rano, zaburzenia zasypiania, zaburzenia w trakcie snu.

3 W tym utrata libido.

4 W tym koszmary.

5 W tym anorgazmia.

6 W tym ukończone samobójstwo, depresja samobójcza, celowe uszkodzenie ciała, myśli o uszkodzeniu ciała, zachowanie samobójcze, myśli samobójcze, próby samobójcze, udręczające myśli, zachowanie skierowane na uszkodzenie ciała. Objawy te mogą być związane z podstawową chorobą.

7 W tym hipersomnencja, osłabienie.

8 Na podstawie EKG podczas badań klinicznych.

9 W tym napływy gorąca.

10 W tym atelektazja, choroba śródmiąższowa płuc, zapalenie płuc.

11 W tym najczęściej krwawienia z dziąseł, wymioty krwiste, krwawe stolce, krwawienie z odbytu, biegunka krwista, kał czarny (melena) oraz krwawienie z wrzodu żołądka.

12 W tym rumień, wypryski odłupujące się, potnica, wysypka skórna, wysypka rumieniowa, wysypka grudkowa, wysypka uogólniona, wysypka plamista, wysypka plamisto-grudkowa, wysypka typu odrywicza, wysypka grudkowa, wysypka swędząca, wysypka pęcherzykowa, rumień w okolicy pępka.

13 W tym polakiuria.

14 W tym krwawienie z szyjki macicy, dysfunkcja macicy, krwawienie maciczne, krwawienie z narządów płciowych, menometroragia, menorrhagia, metrorragia, polimenorrea, krwawienie pourazowe, krwawienie z macicy, krwawienie z pochwy.

15 W tym niedostateczność ejakulacji, zaburzenia ejakulacji, przedwczesna ejakulacja, opóźniona ejakulacja, ejakulacja wsteczna.

16 W tym osłabienie.

c) Opis wybranych działań niepożądanych

Myśli i zachowania samobójcze lub pogorszenie przebiegu choroby.

Podczas terapii fluoksetyną lub bezpośrednio po jej zakończeniu zgłaszano przypadki myśli samobójczych i prób samobójczych (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”).

Złamania kości.

U pacjentów przyjmujących inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne obserwuje się zwiększone ryzyko złamań kości. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany.

Objawy odstawienia.

Przerywanie przyjmowania fluoksetyny wiąże się najczęściej z wystąpieniem objawów odstawienia. Najczęściej występujące objawy to: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), osłabienie, niepokój lub pobudzenie, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Ogólnie rzecz biorąc, objawy te mają charakter łagodny lub umiarkowany i ustępują bez konieczności leczenia, ale mogą również mieć ciężki przebieg i być długotrwałe (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności przed zastosowaniem”). W związku z tym, gdy nie ma już potrzeby leczenia fluoksetyną, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki leku.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w blisterze, po 3 lub po 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria recepturowa.

Na receptę.

Producent.

Kusum Healthcare Pvt Ltd.

Miejsce produkcji i adres siedziby producenta.

SP-289 (A), RIICO Industrial area, Chopanki, Bhiwadi, Dist. Alwar (Rajasthan), India.

ULOTKA

dołączona do opakowania leku

Flutisal®

(Flutisal®)

Skład:

substancja czynna: fluoksetyna;

1 kapsuła twarda zawiera fluoksetyny chlorowodorek w przeliczeniu na fluoksetynę 20 mg;

substancje pomocnicze: skrobia kukurydziana, sodowa skrobioglikolan (typ A), talk, stearyna magnezu, kapsuła twarda żelatynowa;

skład powłoki kapsuły twardej: dwutlenek tytanu (E 171), tlenek żelaza żółty (E 172), żelatyna, woda oczyszczona

Postać farmaceutyczna. Kapsułki twarde.

Główne właściwości fizykochemiczne: twarda kapsuła żelatynowa nr 2 z nieprzezroczystym, żółtym kapturkiem i nieprzezroczystym, białym korpuskiem, zawierająca granulat od białego do prawie białego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdrgawkowe. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu neuronalnego serotoniny. Fluoksetyna.

Kod ATX N06A B03.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania.

Fluoksetyna jest selektywnym inhibitorem zwrotnego neuronalnego wychwytu serotoniny, co prawdopodobnie wyjaśnia jej mechanizm działania. Fluoksetyna praktycznie nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów, takich jak α1-, α2- i β-adrenergicznych, serotonergicznych, dopaminergicznych, histaminergicznych (H1), muszynowych i receptorów GABA.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Fluoksetyna jest dobrze wchłaniana z przewodu pokarmowego po doustnym przyjęciu. Spożycie pokarmu nie wpływa na biodostępność.

Rozkład

Fluoksetyna w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi (około 95%) i ulega rozkładowi (objętość rozkładu: 20–40 l/kg). Stężenia równowagowe w osoczu krwi osiągane są po kilku tygodniach przyjmowania leku. Stężenia równowagowe po długotrwałym stosowaniu są podobne do stężeń obserwowanych w 4–5 tygodniu przyjmowania leku.

Metabolizm

Fluoksetyna ma nieliniowy profil farmakokinetyczny z efektem pierwszego przejścia przez wątrobę. Maksymalne stężenie w osoczu krwi osiągane jest 6–8 godzin po przyjęciu. Fluoksetyna jest aktywnie metabolizowana przez polimorficzny enzym CYP2D6. Fluoksetyna jest głównie metabolizowana w wątrobie do aktywnego metabolitu – norfluoksetyny (desmetylofluoksetyny) poprzez demetylację.

Wydalanie

Okres półtrwania fluoksetyny wynosi 4–6 dni, norfluoksetyny – 4–16 dni. Tak długie okresy półtrwania są przyczyną utrzymywania się leku przez 5–6 tygodni po zakończeniu leczenia. Wydalana jest głównie przez nerki (około 60%). Fluoksetyna przenika do mleka matki.

Grupy specjalne

Pacjenci w podeszłym wieku.

Parametry kinetyczne nie zmieniają się u zdrowych osób w podeszłym wieku w porównaniu z osobami młodszej grupy wiekowej.

Niewydolność wątroby.

W przypadku niewydolności wątroby (cirrhosis alkoholowa) okres półtrwania fluoksetyny i norfluoksetyny wydłuża się odpowiednio do 7 i 12 dni. Wymagane jest stosowanie mniejszej dawki lub zmniejszenie liczby dawek leku.

Niewydolność nerek.

Po pojedynczym przyjęciu fluoksetyny u zdrowych ochotników oraz u pacjentów z łagodną, umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek (anuria) parametry kinetyczne nie różniły się między nimi. Jednak po wielokrotnym przyjmowaniu może występować wzrost stężeń równowagowych w osoczu krwi.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Epizody depresyjne.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne.

Przywiedzenie bulimiczne: fluoksetynę stosuje się jako uzupełnienie terapii psychoanalitycznej w celu zmniejszenia niekontrolowanego przejadania się i zachowań oczyszczających przewód pokarmowy.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na fluoksetynę lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu.

Fluoksetyna jest przeciwwskazana w połączeniu z nieselectywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (np. iproniazydem).

Fluoksetyna jest przeciwwskazana w połączeniu z metoprololem stosowanym w niewydolności serca.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Okres półtrwania.

Przy rozważaniu farmakodynamicznych lub farmakokinetycznych interakcji leków (np. przy zmianie z fluoksetyny na inne leki przeciwdepresyjne) należy pamiętać, że fluoksetyna i norfluoksetyna mają długi okres półtrwania (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne”).

Przeciwwskazane kombinacje.

Nieselectywne, nieodwracalne inhibitory monoaminooksydazy (np. iproniazyd). Opisywano pojedyncze przypadki ciężkich, a czasem śmiertelnych reakcji u pacjentów przyjmujących selektywne inhibitory ponownego wychwytu serotoniny (SSRI) w połączeniu z nieselectywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAOI).

Przypadki te charakteryzowały się objawami przypominającymi zespół serotoniowy (który może być mylony z (lub diagnozowany jako) zespół złośliwy neuroleptyczny). Cyproheptydina lub dantrolen mogą być pomocne u pacjentów z takimi reakcjami. Objawy interakcji lekowej między fluoksetyną a nieselectywnymi, nieodwracalnymi MAOI obejmują: hipertermię, sztywność mięśni, mioklonus, zaburzenia układu autonomicznego z możliwymi szybkimi zmianami parametrów życiowych, zmiany stanu psychicznego, w tym dezorientację, drażliwość i nadmierne pobudzenie, które mogą postępować do stanu otępienia i śpiączki.

Dlatego fluoksetyna jest przeciwwskazana w połączeniu z nieselectywnymi, nieodwracalnymi MAOI (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Ze względu na dwutygodniowy efekt trwania ostatniego, leczenie fluoksetyną należy rozpoczynać dopiero po upływie 2 tygodni od przerwania stosowania nieselectywnego, nieodwracalnego MAOI. Analogicznie, odstęp między zakończeniem leczenia fluoksetyną a rozpoczęciem leczenia nieselectywnymi, nieodwracalnymi MAOI powinien wynosić co najmniej 5 tygodni.

Metoprolol stosowany w niewydolności serca.

Ryzyko działań niepożądanych metoprololu, w tym nadmiernej bradykardii, może wzrosnąć z powodu hamowania jego metabolizmu przez fluoksetynę (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Kombinacje niezalecane.

Tamoksyfen.

W piśmiennictwie opisywano farmakokinetyczną interakcję między inhibitorami CYP2D6 a tamoksyfenem, prowadzącą do obniżenia o 65–75% stężenia w osoczu jednej z najbardziej aktywnych form tamoksyfenu, czyli endoksyfenu. W niektórych badaniach opisywano obniżenie skuteczności tamoksyfenu przy jednoczesnym stosowaniu z niektórymi lekami SSRI. Ponieważ nie można wykluczyć obniżenia skuteczności tamoksyfenu, należy, jeśli to możliwe, unikać jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP2D6, w tym z fluoksetyną (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol.

Podczas badań fluoksetyna nie podnosiła stężenia alkoholu we krwi ani nie nasilała działania alkoholu. Jednak jednoczesne stosowanie SSRI i alkoholu nie jest zalecane.

MAOI-A, w tym linezolid i chlorek metylotiochinolinowy (niebieski metylen).

Istnieje ryzyko wystąpienia zespołu serotoniowego, w tym biegunki, tachykardii, potów, drżenia, dezorientacji lub śpiączki. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania tych substancji czynnych z fluoksetyną, należy zapewnić ścisły nadzór kliniczny i rozpoczynać leczenie towarzyszącymi lekami w najniższych zalecanych dawkach (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Mequitazyna.

Może wzrosnąć ryzyko działań niepożądanych mequitazyny (takich jak wydłużenie odcinka QT) z powodu hamowania jej metabolizmu przez fluoksetynę.

Kombinacje wymagające ostrożności.

Fenytoina.

Podczas jednoczesnego stosowania z fluoksetyną obserwowano zmiany stężenia fenytoiny we krwi. W niektórych przypadkach wystąpiły objawy toksyczności. Należy odpowiednio dobrać dawkę leku towarzyszącego i kontrolować stan kliniczny pacjentów.

Leki serotonergiczne (lity, tramadol, triptany, tryptofan, selegilina (MAOI-B), naparstnica (Hypericum perforatum)).

Opisywano umiarkowany zespół serotoniowy przy jednoczesnym stosowaniu SSRI z lekami o działaniu serotonergicznym. Dlatego jednoczesne stosowanie fluoksetyny z tymi lekami należy prowadzić z ostrożnością, z częstszym i dokładniejszym nadzorem klinicznym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Wydłużenie odcinka QT.

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i farmakodynamicznych z zastosowaniem fluoksetyny i innych leków wydłużających odcinek QT. Nie można wykluczyć efektu addytywnego fluoksetyny i tych leków. Dlatego jednoczesne stosowanie fluoksetyny z lekami wydłużającymi odcinek QT, takimi jak leki przeciwnagłościkowe klasy IA i III, leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenytoazyny, pimozyd, haloperidol), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, niektóre środki przeciwbakteryjne (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna), leki przeciwmalarialne, szczególnie halofantryna, niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, mizolastyna), należy stosować z ostrożnością (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Przedawkowanie” i „Działania niepożądane”).

Leki wpływające na hemostazę (leki przeciwwątrobowe, niezależnie od mechanizmu działania, leki przeciwzakrzepowe, w tym aspiryna i leki niesteroidowe przeciwzapalne).

Istnieje ryzyko nasilenia krwawień. Należy prowadzić ścisły nadzór kliniczny i częstsze monitorowanie INR przy jednoczesnym stosowaniu fluoksetyny z doustnymi lekami przeciwwątrobowymi. Może być konieczna korekta dawki podczas leczenia fluoksetyną i po jego zakończeniu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” i „Działania niepożądane”).

Cyproheptydina.

Istnieją pojedyncze doniesienia o obniżeniu działania przeciwdepresyjnego fluoksetyny przy stosowaniu w połączeniu z cyproheptydyną.

Leki powodujące hiponatremię.

Hiponatremia jest niepożądanym skutkiem działania fluoksetyny. Stosowanie w połączeniu z innymi lekami związanymi z hiponatremią (np. diuretykami, desmopresyną, karbamazepiną i okskarbazepiną) może zwiększyć ryzyko (patrz sekcja 4.8).

Leki obniżające próg padaczkowy.

Drżenie mięśni jest niepożądanym skutkiem działania fluoksetyny. Stosowanie fluoksetyny w połączeniu z innymi lekami, które mogą obniżać próg padaczkowy (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, inne SSRI, fenytoazyny, butyrofenony, meflochinę, chlorochinę, bupropion, tramadol) może zwiększyć ryzyko napadów padaczkowych.

Inne leki metabolizowane przez CYP2D6.

Fluoksetyna jest silnym inhibitorem enzymu CYP2D6, dlatego terapia towarzysząca lekami, które również są metabolizowane przez ten układ enzymatyczny, może prowadzić do interakcji lekowej, szczególnie z lekami o wąskim zakresie terapeutycznym (takimi jak flekainid, propafenon i nebivolol), a także z atomoksetyną, karbamazepiną, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi i rysperydonem. Terapię tymi lekami należy rozpoczynać od najniższej zalecanej dawki lub dostosować do niej. Dotyczy to również przypadków, gdy fluoksetynę stosowano w ciągu poprzednich 5 tygodni.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności.

Samobójstwo/mysli samobójcze lub nasilenie objawów choroby.

Depresja wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw (zdarzeń związanych z samobójstwem). Ryzyko to utrzymuje się do czasu wyraźnej remisji. Ponieważ poprawa może nie wystąpić przez pierwsze kilka lub więcej tygodni leczenia, należy dokładnie obserwować pacjentów do momentu, gdy dojdzie do poprawy. Ogólnie doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach remisji.

Inne zaburzenia psychiatryczne, w przypadku których wskazane jest stosowanie fluoksetyny, mogą również wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto mogą one występować współistotnie z dużym zaburzeniem depresyjnym. Dlatego należy stosować te same środki ostrożności podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi, co w przypadku leczenia pacjentów z dużym zaburzeniem depresyjnym.

Wiadomo, że pacjenci z wywiadem zdarzeń związanych z samobójstwem oraz ci, którzy wykazują znaczny stopień myśli samobójczych przed rozpoczęciem leczenia, mają większe ryzyko wystąpienia myśli samobójczych lub prób samobójczych. Dlatego powinni oni otrzymywać staranne monitorowanie w trakcie przyjmowania leku.

Metaanaliza badań placebo-kontrolowanych dotyczących stosowania leków przeciwdepresyjnych u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi wykazała wzrost ryzyka zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących leki przeciwdepresyjne w porównaniu z placebo.

Podczas terapii fluoksetyną (szczególnie na początku leczenia lub przy zmianie dawki) należy dokładnie monitorować pacjentów, szczególnie tych z wysokim ryzykiem zachowań samobójczych. Pacjentów (oraz osoby opiekujące się nimi) należy poinformować o konieczności obserwowania stanu pacjenta i o natychmiastowym zwracaniu się o pomoc medyczną w przypadku nasilenia objawów choroby, pojawienia się myśli lub zachowań samobójczych lub nietypowych zmian w zachowaniu.

Efekty sercowo-naczyniowe.

W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT oraz arytmii komorowej, w tym „torsades de pointes” (patrz sekcje „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Działania niepożądane” oraz „Przedawkowanie”).

Fluoksetynę należy stosować z ostrożnością w następujących przypadkach:

• wrodzone wydłużenie odcinka QT,
• wywiad rodzinnego wydłużenia odcinka QT lub innych stanów klinicznych mogących prowadzić do arytmii (np. hipokaliemia i hipomagnezemia, bradykardia, ostry zawał mięśnia sercowego lub dekompensowana niewydolność serca);
• wzrost stężenia fluoksetyny (np. przy niewydolności wątroby);
• jednoczesne stosowanie z lekami, które znane są z wywoływania wydłużenia odcinka QT i/lub „torsades de pointes” (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

U pacjentów z ustaloną chorobą serca należy wykonać EKG przed rozpoczęciem terapii. Jeśli podczas leczenia fluoksetyną wystąpią objawy arytmii serca, należy przerwać przyjmowanie fluoksetyny i wykonać EKG.

Nieselektywne, nieodwracalne inhibitory monoaminooksydazy (np. iproniazyd). Zgłaszano pojedyncze przypadki poważnych i czasem śmiertelnych reakcji u pacjentów otrzymujących selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) w połączeniu z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IOMAO).

Te przypadki charakteryzowały się objawami przypominającymi zespół serotonergiczny (który może być mylony z (lub diagnozowany jako) zespół złośliwy neuroleptyczny). Cyproheptydyna lub dantrolen mogą być pomocne u pacjentów z takimi reakcjami. Objawy interakcji lekowej między fluoksetyną a nieselektywnymi, nieodwracalnymi IOMAO obejmują: hipertermię, sztywność, mioklonus, zaburzenia układu autonomicznego z możliwymi szybkimi zmianami parametrów życiowych, zmiany stanu psychicznego, w tym dezorientację, drażliwość i nadmierne pobudzenie, które mogą postępować do delirium i śpiączki.

Z tego względu fluoksetyna jest przeciwwskazana w połączeniu z nieselektywnymi, nieodwracalnymi IOMAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Ze względu na dwutygodniowy efekt po ostatnim przyjęciu, leczenie fluoksetyną należy rozpoczynać dopiero po upływie 2 tygodni od przerwania stosowania nieselektywnego, nieodwracalnego IOMAO. Analogicznie, okres między zakończeniem leczenia fluoksetyną a rozpoczęciem leczenia nieselektywnymi, nieodwracalnymi IOMAO powinien wynosić co najmniej 5 tygodni.

Zespół serotonergiczny lub zjawiska podobne do zespołu złośliwego neuroleptycznego.

W rzadkich przypadkach zgłaszano rozwój zespołu serotonergicznego lub zjawisk podobnych do zespołu złośliwego neuroleptycznego związanych z leczeniem fluoksetyną, szczególnie przy jej stosowaniu w połączeniu z innymi lekami serotonergicznymi (w tym L-tryptofanem) i/lub neuroleptykami (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Ponieważ te zespoły mogą prowadzić do potencjalnie zagrażających życiu stanów w przypadku pojawienia się zjawisk charakteryzujących się grupą takich objawów jak hipertermia, sztywność, mioklonus, niestabilność autonomiczna (z możliwymi szybkimi zmianami parametrów życiowych), zmiany stanu psychicznego (w tym dezorientacja, drażliwość, nadmierne pobudzenie, które może postępować do delirium i śpiączki), leczenie fluoksetyną należy przerwać i rozpocząć wspierającą terapię objawową.

Mania.

Leków przeciwdepresyjnych należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii lub hipomanii. Jak w przypadku wszystkich leków przeciwdepresyjnych, w przypadku pojawienia się u pacjenta objawów przejścia choroby w fazę maniakalną, leczenie fluoksetyną należy przerwać.

Krwawienia.

Zgłaszano występowanie na skórze siniaków i purpury podczas stosowania SSRI. Siniaki przy leczeniu fluoksetyną występowały rzadko. Inne objawy hemoragiczne (krwawienia ginekologiczne lub przewodu pokarmowego, krwawienia do skóry lub błon śluzowych) również obserwowano rzadko. Pacjentom przyjmującym SSRI, którzy mają wywiad krwawień, należy zachować ostrożność, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu doustnych leków przeciwwątrobowych i leków wpływających na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, takie jak klozapina, fenotiazyny, większość trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne) lub innych leków, które mogą zwiększać ryzyko krwawienia (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Drżenie.

Przy stosowaniu leków przeciwdepresyjnych istnieje potencjalne ryzyko wystąpienia drgawek. Dlatego, podobnie jak inne leki przeciwdepresyjne, fluoksetynę należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem drgawek. Leczenie należy przerwać u pacjentów, u których rozwijają się drgawki, lub w przypadkach, gdy obserwuje się zwiększenie częstotliwości napadów. Należy unikać stosowania fluoksetyny u pacjentów z niestabilnymi zaburzeniami drgawkowymi/epilepsją. U pacjentów z kontrolowaną epilepsją należy dokładnie monitorować (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Terapia elektrowstrząsowa (TEW).

Podczas przeprowadzania TEW u pacjentów przyjmujących fluoksetynę rzadko występują przypadki przedłużonych drgawek. Dlatego u tych pacjentów należy zachować ostrożność.

Tamoksyfen.

Fluoksetyna, silny inhibitor CYP2D6, może prowadzić do obniżenia stężenia endoksyfenu, jednego z najważniejszych aktywnych metabolitów tamoksyfenu. Dlatego należy, jeśli to możliwe, unikać jednoczesnego stosowania tamoksyfenu i fluoksetyny (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Akatyzja/pobudzenie psychomotoryczne.

Stosowanie fluoksetyny wiąże się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się subiektywnie nieprzyjemnym lub niepokojącym niepokojem i potrzebą ruchu, często z niemożliwością stania lub siedzenia. Pojawienie się takich objawów jest bardziej prawdopodobne w pierwszych tygodniach leczenia. U pacjentów, u których pojawiły się te objawy, zwiększenie dawki może być niebezpieczne.

Cukrzyca.

U pacjentów z cukrzycą podczas leczenia SSRI może zmieniać się kontrola glikemiczna. Hipoglikemia występowała podczas leczenia fluoksetyną. Po odstawieniu leku rozwijała się hiperglikemia. Może być konieczna korekta dawek insuliny i/lub doustnych leków hipoglikemizujących.

Funkcja wątroby/nerek.

Fluoksetyna jest aktywnie metabolizowana w wątrobie i wydalana przez nerki. Pacjentom z istotnymi zaburzeniami funkcji wątroby zaleca się przyjmowanie niskiej, np. alternatywnej, dawki dobowej. Nie stwierdzono różnic między pacjentami z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) a pacjentami z normalną funkcją nerek pod względem stężenia fluoksetyny lub norfluoksetyny w osoczu krwi przy stosowaniu fluoksetyny w dawce 20 mg dziennie przez 2 miesiące.

Wysypki skórne i reakcje alergiczne.

Zgłaszano przypadki wysypek skórnych, reakcji anafilaktycznych i postępujących objawów systemowych, czasem poważnych (z udziałem skóry, nerek, wątroby i płuc). W przypadku pojawienia się wysypek skórnych lub innych objawów alergicznych, których alternatywna etiologia nie może być ustalona, należy przerwać przyjmowanie fluoksetyny.

Spadek masy ciała.

U pacjentów przyjmujących fluoksetynę może występować spadek masy ciała, ale zazwyczaj jest on proporcjonalny do początkowej masy ciała.

Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu leczenia SSRI.

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia są częste, szczególnie po nagłym odstawieniu (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym od długości i dawki terapii oraz szybkości zmniejszania dawki. Najczęściej zgłaszano zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), osłabienie, pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Objawy odstawienia mają umiarkowany lub średni stopień nasilenia, ale mogą być również ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu leczenia. Ogólnie te objawy samoczynnie ustępują w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych osób mogą trwać 2–3 miesiące lub dłużej. Dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki fluoksetyny przy zakończeniu leczenia przez co najmniej 1–2 tygodnie, w zależności od potrzeb pacjenta.

Midryaza.

Zgłaszano występowanie midriazy przy stosowaniu fluoksetyny, dlatego należy zachować ostrożność przy przepisywaniu fluoksetyny pacjentom z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym lub ryzykiem wystąpienia ostrych form jaskry z zamkniętym kątem przesionki.

Dysfunkcja seksualna.

Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI)/ inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (IZZSiN) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Zgłaszano długotrwałą dysfunkcję seksualną, gdy objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SSRI/IZZSiN.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Pojedyncze badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko wad sercowo-naczyniowych związanego ze stosowaniem fluoksetyny w I trymestrze ciąży. Mechanizm ich powstawania jest nieznany. Ogólnie dane wskazują, że ryzyko urodzenia dziecka z wadą sercowo-naczyniową po stosowaniu fluoksetyny przez matkę wynosi 2/100 w porównaniu do oczekiwanego wskaźnika takich wad około 1/100 w populacji ogólnej.

Dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie SSRI w czasie ciąży, szczególnie w późnych jej etapach, może zwiększyć ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (TNPP). Obserwowane ryzyko wynosiło około 5 przypadków na 1000 ciąż. W populacji ogólnej obserwuje się od 1 do 2 przypadków TNPP na 1000 ciąż.

Fluoksetyny nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy stan kliniczny kobiety wymaga leczenia fluoksetyną i uzasadnia potencjalne ryzyko dla płodu. W czasie ciąży należy unikać nagłego przerwania terapii (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Jeśli fluoksetyna jest stosowana w czasie ciąży, należy zachować ostrożność, szczególnie w późnych etapach lub bezpośrednio przed porodem, ponieważ u noworodków obserwowano inne efekty: pobudzenie, drżenie, hipotonię, długotrwały płacz, trudności z ssaniem lub zasypianiem. Te objawy mogą wskazywać na efekty serotonergiczne lub zespół odstawienia. Czas wystąpienia i trwania tych objawów może być związany z długim okresem półtrwania fluoksetyny (4–6 dni) i jej aktywnego metabolitu, norfluoksetyny (4–16 dni).

Karmienie piersią

Wiadomo, że fluoksetyna i jej metabolit norfluoksetyna przenikają do mleka matki. Zgłaszano działania niepożądane u niemowląt karmionych piersią. Jeśli leczenie fluoksetyną jest uznane za konieczne, należy rozważyć możliwość przerwania karmienia piersią; jednak jeśli karmienie piersią jest kontynuowane, należy przepisać najniższą skuteczną dawkę fluoksetyny.

Plodność

Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach wykazały, że fluoksetyna może wpływać na jakość nasienia.

Opisy przypadków klinicznych u ludzi z zastosowaniem pojedynczych SSRI wykazały, że wpływ na jakość nasienia jest odwracalny.

Wpływ na płodność człowieka nie został dotąd zaobserwowany.

Wpływ na zdolność do prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Fluoksetyna nie wpływa lub ma nieznaczny wpływ na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub obsługiwanie innych mechanizmów. Choć wykazano, że fluoksetyna nie wpływa na parametry psychomotoryczne u zdrowych ochotników, każdy lek psychoaktywny może pogorszyć percepcję lub umiejętności. Pacjentom należy zalecić unikanie prowadzenia pojazdów lub obsługi niebezpiecznych urządzeń, dopóki nie będą wystarczająco pewni, że stosowanie fluoksetyny nie wpływa na ich funkcjonowanie.

Sposób stosowania i dawki.

Stosować doustnie w postaci jednej lub kilku dawek podzielonych podczas lub między posiłkami.

Epizody depresyjne duże.

Zalecana dawka wynosi 20 mg na dobę. Dawkę należy przejrzeć i w razie potrzeby dostosować w ciągu pierwszych 3–4 tygodni od rozpoczęcia terapii, a także po ocenie jej klinicznego uzasadnienia. Choć przy wyższych dawkach rośnie ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, u niektórych pacjentów, którzy nie odpowiadają wystarczająco na dawkę 20 mg, dopuszcza się stopniowe zwiększenie dawki do maksymalnej wynoszącej 60 mg na dobę. Korektę dawkowania należy przeprowadzać ostrożnie, uwzględniając indywidualne cechy pacjenta. Terapię utrzymującą należy prowadzić przy zastosowaniu najniższej skutecznej dawki.

Pacjenci z depresją powinni otrzymywać leczenie przez odpowiedni okres czasu, co najmniej 6 miesięcy, aby upewnić się o braku objawów choroby.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (OCD)

Zalecana dawka to 20 mg na dobę. Choć przy wyższych dawkach rośnie ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, u niektórych pacjentów, którzy nie odpowiadają wystarczająco na dawkę 20 mg po 2 tygodniach, dopuszcza się stopniowe zwiększenie dawki do maksymalnej wynoszącej 60 mg na dobę.

Jeśli w ciągu 10 tygodni leczenia nie obserwuje się poprawy stanu pacjenta, należy przejrzeć leczenie fluoksetyną. Jeśli uzyskano wystarczającą odpowiedź terapeutyczną, leczenie fluoksetyną może być kontynuowane w indywidualnie dobranym dawkowaniu. Choć nie ma zaleceń dotyczących długości terapii, biorąc pod uwagę, że OCD to choroba przewlekła, uzasadnione jest rozważenie kontynuacji terapii po 10 tygodniach leczenia u tych pacjentów, u których uzyskano wystarczającą odpowiedź kliniczną. Korektę dawkowania należy przeprowadzać ostrożnie, uwzględniając indywidualne cechy pacjenta. Terapię utrzymującą należy prowadzić przy zastosowaniu najniższej skutecznej dawki. Potrzebę terapii należy okresowo przeglądać. Istnieją zalecenia dotyczące współbieżnego stosowania psychoterapii behawioralnej u pacjentów z wystarczającą odpowiedzią kliniczną na farmakoterapię.

Brak danych dotyczących długoterminowej skuteczności (ponad 24 tygodnie) u pacjentów z OCD.

Zaburzenia bulimiczne.

Zalecana dawka to 60 mg na dobę. Brak danych dotyczących długoterminowej skuteczności (ponad 3 miesiące) u pacjentów z zaburzeniami bulimicznymi.

Ogólne zalecenia.

Zalecaną dawkę można zwiększyć lub zmniejszyć. Brak odpowiednio ocenionych danych dotyczących dawek przekraczających 80 mg na dobę.

Pacjenci w wieku starszym.

Należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki. Zwykle dawka dzienna nie powinna przekraczać 40 mg. Maksymalna zalecana dawka to 60 mg na dobę.

Pacjenci z zaburzeniem funkcji wątroby.

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby lub w przypadku współbieżnego stosowania leków, które potencjalnie mogą oddziaływać z fluoksetyną, należy rozważyć możliwość przyjmowania niższej dawki lub zmniejszenie częstotliwości przyjmowania (np. 20 mg co drugi dzień).

Objawy odstawienia leku.

Należy unikać nagłego zaprzestania leczenia fluoksetyną. W razie potrzeby odstawienia terapii fluoksetyną konieczne jest stopniowe zmniejszenie dawki przez co najmniej 1–2 tygodnie w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia objawów odstawienia. Jeśli po zmniejszeniu dawki lub zaprzestaniu przyjmowania leku pojawiają się objawy trudne do zniesienia przez pacjenta, może być rozważane wznowienie terapii w dawce stosowanej wcześniej. Po pewnym czasie lekarz może wznowić stopniowe zmniejszanie dawki, ale z większą ostrożnością.

Po odstawieniu leku substancja czynna krąży w organizmie przez kilka tygodni. Należy to uwzględnić przy rozpoczynaniu lub kończeniu leczenia fluoksetyną.

Dzieci.

Lek nie powinien być stosowany u dzieci.

Przedawkowanie .

Objawy.

Przedawkowanie wyłącznie fluoksetyną zazwyczaj przebiega umiarkowanie. Objawy przedawkowania mogą obejmować nudności, wymioty, drgawki, zaburzenia sercowo-naczyniowe, począwszy od bezobjawowych arytmii (w tym zaburzeń rytmu zatokowego i arytmii komorowych) lub zmian w EKG wskazujących na wydłużenie odcinka QT, aż po zatrzymanie serca (w tym rzadkie przypadki „torsades de pointes”), zaburzenia oddychania, objawy zaburzeń ze strony OUN (od pobudzenia aż po śpiączkę). Śmiertelne przypadki spowodowane przedawkowaniem wyłącznie fluoksetyny odnotowano bardzo rzadko.

Leczenie.

Zalecane jest monitorowanie czynności serca i podstawowych funkcji życiowych organizmu, wraz z ogólnie przyjętymi środkami objawowymi i wspomagającymi. Nie istnieje specyficzny przeciwdziałacz. Wymuszony diureza, dializa, hemoperfuzja i wymienne przetaczanie krwi są mało skuteczne. Węgiel aktywny, który można stosować z sorbitolem, może być tak samo lub bardziej skuteczny niż wywołanie wymiotów lub przepłukanie żołądka. W leczeniu przedawkowania należy rozważyć możliwość przyjęcia kilku leków. Może być wymagana długotrwała, staranne obserwacja medyczna u pacjentów, którzy przyjęli nadmierną ilość trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych, a także jeśli przyjmą lub niedawno stosowali fluoksetynę.

Efekty uboczne.

Najczęstsze efekty uboczne zgłaszane podczas leczenia fluoksetyną to ból głowy, nudności, bezsenność, zmęczenie i biegunka. Nasilenie i częstość występowania efektów ubocznych mogą zmniejszać się w trakcie kontynuacji terapii i zazwyczaj nie prowadzą do jej przerwania.

W poniższej tabeli przedstawiono efekty uboczne obserwowane u dorosłych pacjentów podczas leczenia fluoksetyną. Niektóre z tych efektów ubocznych są wspólne z innymi LZWSS. Częstość ich występowania określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (od > 1/100 do <1/10), rzadko (od > 1/1000 do <1/100), bardzo rzadko (od > 1/10000 do <1/1000).

1 W tym zaburzenia apetytu.

2 W tym wczesne przebudzenie rano, trudności zasypiania, zaburzenia wewnątrzsenne.

3 W tym utratę libidum.

4 W tym koszmary sennne.

5 W tym anorgazmię.

6 W tym ukończone samobójstwo, depresję samobójczą, celowe uszkodzenia ciała, myśli o uszkodzeniu ciała, zachowanie samobójcze, myśli samobójcze, próby samobójcze, bolesne myśli, zachowanie skierowane na uszkodzenie ciała. Objawy te mogą być związane z podstawową chorobą.

7 W tym hipersomnię, osłabienie.

8 Na podstawie EKG podczas badań klinicznych.

9 W tym napływy gorąca.

10 W tym atelektazję, chorobę śródmiąższową płuc, zapalenie płuc.

11 W tym najczęściej krwawienia z dziąseł, wymioty z krwią, krwawienia z odbytu, krwawienia z odbytu, biegunkę krwistą, melenu oraz krwawienia z wrzodu żołądka.

12 W tym rumień, wypryski odłuszczające, potnica, wypryski skórne, wypryski rumieniowe, wypryski gruczołowe, wypryski uogólnione, wypryski plamiste, wypryski plamisto-płateczkowe, wypryski podobne do odry, wypryski płateczkowe, wypryski świądzące, wypryski pęcherzykowe, rumieniowe wypryski w okolicy pępka.

13 W tym pollakiurię.

14 W tym krwawienia z szyjki macicy, dysfunkcję macicy, krwawienia maciczne, krwawienia narządów płciowych, menometroragię, menorygię, metroragię, polimenoreę, krwawienia popomenopauzalne, krwawienia maciczne, krwawienia pochwy.

15 W tym zaburzenia ejakulacji, dysfunkcję ejakulacji, przedwczesną ejakulację, opóźnienie ejakulacji, ejakulację wsteczną.

16 W tym osłabienie.

c) Opis poszczególnych działań niepożądanych

Myśli/ zachowania samobójcze lub pogorszenie przebiegu choroby.

Podczas terapii fluoksetyną lub bezpośrednio po jej zakończeniu zgłaszano przypadki myśli samobójczych i prób samobójczych (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Złamania kości.

U pacjentów przyjmujących inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny oraz trójpierścieniowe leki przeciwdziałające depresji obserwuje się zwiększony ryzyko złamania kości. Mechanizm tego ryzyka jest nieznany.

Objawy odstawienia.

Przerywanie przyjmowania fluoksetyny najczęściej prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Najczęściej występują następujące objawy: zawroty głowy, zaburzenia wrażliwości (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), osłabienie, niepokój lub pobudzenie, nudności i/lub wymioty, drżenie i ból głowy. Ogólnie objawy te mają charakter umiarkowany lub średni stopień nasilenia i ustępują bez potrzeby leczenia, ale mogą również być ciężkie i trwać dłużej (patrz dział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). W związku z tym, jeśli nie ma już potrzeby leczenia fluoksetyną, zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki leku.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 kapsułek w blistrze, po 3 lub po 6 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Sp. z o.o. „GLEDFARM LTD”.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

40020, Ukraina, obwód sumski, miasto Sumy, ul. Dawidowskiego Grzegorza 54.