Flustin

INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku Flustin

Skład:

substancja czynna: bilastyna;

1 tabletka zawiera bilastyne 20 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa skrobioglikolan, dwutlenek krzemu koloidalny, stearynian magnezu.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: dwuwypukłe, owalne tabletki białego koloru z rysem dzielącym z jednej strony i gładkie z drugiej.

Ryska służy wyłącznie do podziału tabletki w celu ułatwienia połknięcia i nie jest przeznaczona do dzielenia na równe dawki.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwzapalne do stosowania ogólnego. Inne leki przeciwzapalne do stosowania ogólnego. Bilastyna. Kod ATC R06A X29.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Bilastyna to niesedatywny antagonist histaminy o długotrwałym działaniu, wysoce selektywny bloker obwodowych receptorów H1, który nie wiąże się z receptorami muskarynowymi.

Po jednorazowym podaniu bilastyna przez 24 godziny hamuje rozwój wywołanych histaminą reakcji skórnych objawiających się pęcherzami i zaczerwienieniem.

Efektywność kliniczna i bezpieczeństwo. W badaniach klinicznych przeprowadzonych u dorosłych i nastolatków z alergicznym nieżytami nosa i spojówek (sezonowym i całorocznym), przyjmowanie 20 mg bilastyny raz na dobę przez 14–28 dni okazało się skuteczne w łagodzeniu takich objawów jak kichanie, wydzielina z nosa, swędzenie w nosie, zatkany nos, swędzenie oczu, łzawienie i zaczerwienienie oczu. Objawy były skutecznie kontrolowane przez 24 godziny.

W dwóch badaniach klinicznych, w których uczestniczyli pacjenci z przewlekłą krapniówką idiopatyczną, stosowanie 20 mg bilastyny raz na dobę przez 28 dni okazało się skuteczne w osłabieniu intensywności swędzenia, zmniejszeniu liczby i rozmiaru pęcherzy oraz w zmniejszeniu dyskomfortu spowodowanego krapniówką. U pacjentów zaobserwowano poprawę jakości snu i jakości życia.

W badaniach klinicznych z udziałem bilastyny nie obserwowano klinicznie istotnego wydłużenia interwału QTc ani żadnego innego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, nawet przy dawce 200 mg na dobę (co odpowiada 10-krotnej dawce klinicznej) przez 7 dni u 9 uczestników lub przy jednoczesnym stosowaniu z inhibitorami białka P-glikoproteinowego (P-gp), takimi jak ketoconazol (24 uczestników) i erytromycyna (24 uczestników). Ponadto przeprowadzono szczegółowe badanie QT z udziałem 30 ochotników. W kontrolowanych badaniach klinicznych profil bezpieczeństwa bilastyny w stosunku do układu nerwowego centralnego był podobny do placebo przy zalecanej dawce 20 mg raz na dobę, a częstość występowania senności podczas przyjmowania bilastyny statystycznie nie różniła się od częstości występowania senności przy stosowaniu placebo. Bilastyna w dawkach do 40 mg na dobę nie wpływała na parametry psychomotoryczne w badaniach klinicznych ani na zdolność prowadzenia pojazdów w standardowym teście jazdy.

U pacjentów w wieku starszym (≥ 65 lat), którzy brali udział w badaniach II i III fazy, skuteczność i bezpieczeństwo leku nie różniły się od tych u młodszych pacjentów.

W badaniu po rejestracji, przeprowadzonym wśród 146 pacjentów w wieku starszym, nie zaobserwowano różnic w profilu bezpieczeństwa w porównaniu z innymi dorosłymi uczestnikami.

Dzieci. Nastolatkowie (w wieku 12–17 lat) zostali uwzględnieni w programie klinicznym. Spośród nich 128 osób przyjmowało bilastynę w trakcie badań klinicznych (81 – w podwójnie ślepych badaniach z alergicznym nieżytami nosa i spojówek), pozostali 116 uczestników zostali przydzieleni do grup otrzymujących leki porównawcze lub placebo. Nie zaobserwowano różnic w skuteczności i bezpieczeństwie między dorosłymi a nastolatkami.

Europejska Agencja Leków odmówiła obowiązku przedstawienia wyników badań z bilastyną we wszystkich podgrupach dzieci poniżej 2 roku życia (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Po doustnym podaniu bilastyna jest szybko wchłaniana, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po około 1,3 godziny. Nie obserwowano akumulacji. Średni wskaźnik biodostępności bilastyny po podaniu doustnym wynosi 61%.

Rozkład. Badania in vitro i in vivo wykazały, że bilastyna jest substancją podlegającą działaniu białka P-glikoproteinowego (P-gp) (patrz sekcja „Współdziałanie z ketoconazolem, erytromycyną i dyltiazemem”) oraz transporterów OATP (patrz sekcja „Współdziałanie z sokiem grejpfrutowym”). Wydaje się, że bilastyna nie jest substancją podlegającą działaniu przenośnika BCRP ani przenośników nerkowych OST2, OAT1 i OAT3. Dane z badań in vitro nie dają podstaw do stwierdzenia, że bilastyna hamuje w krążeniu ogólnym aktywność białek przenoszących takich jak P-gp, MRP2, BCRP, BSEP, OATP1B1, OATP1B3, OATP2B1, OAT1, OAT3, OCT1, OCT2 i NTCP, ponieważ jej zdolność do hamowania P-gp, OATP2B1 i OCT1 jest niewielka i charakteryzuje się wartością IC50 ≥ 300 µM, co znacznie przekracza obliczone maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) przy klinicznym stosowaniu bilastyny. W związku z tym takie oddziaływania nie będą miały znaczenia klinicznego. Wyniki podobnych badań wskazują jednak, że nie można wykluczyć hamowania przez bilastynę białek przenoszących obecnych w błonie śluzowej jelita (np. P-gp). Po zastosowaniu w dawkach terapeutycznych 84–90% bilastyny wiąże się z białkami osocza.

Metabolizm. W badaniach in vitro bilastyna nie wykazała zdolności do indukcji ani hamowania aktywności izoenzymów CYP450.

Wydalanie. W badaniu bilansu masy przeprowadzonym u zdrowych ochotników po jednorazowym podaniu 14C-bilastyny w dawce 20 mg, niemal 95% podanej dawki wykryto w moczu (28,3%) i kałem (66,5%) w postaci niezmienionej bilastyny, co pozwala wnioskować, że bilastyna u ludzi ulega niewielkiemu metabolizmowi. Średni okres półwydalenia bilastyny u zdrowych ochotników wynosi 14,5 godziny.

Liniowość. W zakresie badanych dawek (od 5 do 220 mg) bilastyna wykazała kinetykę liniową z niską zmiennością międzypacjentową.

Upośledzenie funkcji nerek. Badania z udziałem pacjentów z różnym stopniem funkcji nerek wykazały, że przy prawidłowej funkcji nerek (GFR > 80 ml/min/1,73 m2) średnia wartość AUC0-∞ (± odch. std.) wynosiła 737,4 (± 260,8) ng•h/ml, przy lekkim upośledzeniu funkcji nerek (GFR = 50–80 ml/min/1,73 m2) wynosiła 967,4 (± 140,2) ng•h/ml, przy umiarkowanym upośledzeniu (GFR = 30–<50 ml/min/1,73 m2) – 1384,2 (± 263,23) ng•h/ml, a przy ciężkim upośledzeniu (GFR <30 ml/min/1,73 m2) – 1708,5 (± 699,0) ng•h/ml.

U pacjentów z prawidłową funkcją nerek średni okres półwydalenia bilastyny (± odch. std.) wynosił 9,3 godziny (± 2,8), u pacjentów z lekkim upośledzeniem funkcji nerek – 15,1 godziny (± 7,7), u pacjentów z umiarkowanym upośledzeniem – 10,5 godziny (± 2,3), a u pacjentów z ciężkim upośledzeniem – 18,4 godziny (± 11,4). U prawie wszystkich pacjentów bilastyna nie była wykrywana w moczu po 48–72 godzinach od podania. Nie oczekuje się, że takie zmiany farmakokinetyczne będą miały istotne znaczenie kliniczne lub wpływ na profil bezpieczeństwa bilastyny, ponieważ stężenia bilastyny w osoczu u pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek pozostają w granicach bezpiecznych.

Upośledzenie funkcji wątroby. Dane farmakokinetyczne u pacjentów z upośledzeniem funkcji wątroby są nieobecne. U ludzi bilastyna nie ulega metabolizmowi. Wyniki badania z udziałem pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek wykazały, że bilastyna jest wydalana głównie przez nerki, a z żółcią – najprawdopodobniej w niewielkim stopniu. Nie oczekuje się, że zmiany funkcji wątroby będą miały klinicznie istotny wpływ na farmakokinetykę bilastyny.

Pacjenci w wieku starszym. Dane farmakokinetyczne bilastyny u pacjentów w wieku ≥ 65 lat są ograniczone. Nie zaobserwowano istotnych statystycznie różnic parametrów farmakokinetycznych bilastyny u pacjentów w wieku ≥ 65 lat w porównaniu z pacjentami w wieku 18–35 lat.

Dzieci. Dane farmakokinetyczne u nastolatków (12–17 lat) są nieobecne; dla bilastyny uznaje się za dopuszczalną ekstrapolację danych uzyskanych u dorosłych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe rinitu i zapalenia spojówek o etiologii alergicznej (sezonowego i całorocznego) oraz pokrzywki.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcja z pożywieniem. Jedzenie obniża o 30 % biou dostępność bilastyny.

Interakcja z sokiem grejpfrutowym. W przypadku jednoczesnego przyjmowania bilastyny w dawce 20 mg i soku grejpfrutowego, biou dostępność bilastyny obniżała się o 30 %. Podobny efekt może również występować przy stosowaniu innych soków owocowych. Stopień zmniejszenia biou dostępności bilastyny może różnić się w zależności od producenta soku i odmiany owoców. Mechanizm tej interakcji polega na hamowaniu białka-transportera OATP1A2, dla którego bilastyna jest substratem (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Leki będące substratami lub inhibitorami OATP1A2, takie jak rytonawir lub ryfampicyna, mogą również zmniejszać stężenie bilastyny w osoczu krwi.

Interakcja z ketokonazolem lub erytromycyną. W przypadku jednoczesnego przyjmowania bilastyny i ketokonazolu lub erytromycyny, AUC bilastyny zwiększała się dwukrotnie, a Cmax — 2–3-krotnie. Podobne zmiany można wyjaśnić interakcją na poziomie białek-transporterów odpowiedzialnych za wydzielanie leków z komórek jelita, ponieważ bilastyna jest substratem dla P-gp i nie ulega metabolizmowi (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Na profil bezpieczeństwa bilastyny z jednej strony oraz ketokonazolu lub erytromycyny z drugiej, te zmiany najprawdopodobniej nie wpływają. Inne leki będące substratami lub inhibitorami P-gp, takie jak cyklosporyna, mogą również zwiększać stężenie bilastyny w osoczu krwi.

Interakcja z dyltiazemem. W przypadku jednoczesnego przyjmowania 20 mg bilastyny i 60 mg dyltiazemu, Cmax bilastyny zwiększała się o 50 %. Podobny efekt można wyjaśnić interakcją na poziomie białek-transporterów (patrz sekcja „Farmakokinetyka”) odpowiedzialnych za wydzielanie leków z komórek jelita; wpływ tego efektu na profil bezpieczeństwa bilastyny jest najprawdopodobniej nieistotny.

Interakcja z alkoholem. Po jednoczesnym zastosowaniu alkoholu i bilastyny w dawce 20 mg funkcje psychomotoryczne pozostawały na tym samym poziomie, co po jednoczesnym zastosowaniu alkoholu i placebo.

Interakcja z lorazepamem. Po zastosowaniu bilastyny w dawce 20 mg jednoczesnie z lorazepamem w dawce 3 mg przez 8 dni nie stwierdzono nasilenia działania depresyjnego lorazepamu na OUN.

Dzieci. Badania interakcji z innymi lekami przeprowadzono wyłącznie u dorosłych. Ze względu na brak doświadczenia klinicznego w zakresie interakcji bilastyny z innymi lekami, produktami spożywczymi lub sokami owocowymi u dzieci, wyniki uzyskane u dorosłych należy uwzględnić przy przepisywaniu bilastyny dzieciom w wieku od 12 do 17 lat.

Szczególne wskazania.

U pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem funkcji nerek jednoczesne stosowanie bilstainu z inhibitorami białka P-gp, takimi jak ketokonazol, erytromycyna, cyklosporyna, rytonawir lub diltiazem itp., może prowadzić do wzrostu stężenia bilstainu w osoczu krwi, co zwiększa ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Dlatego pacjentom z umiarkowanym lub ciężkim upośledzeniem funkcji nerek należy unikać jednoczesnego stosowania bilstainu i inhibitorów białka P-gp.

Zgłaszano przypadki wydłużenia interwału QT w zapisie EKG u pacjentów stosujących bilstain (patrz sekcje: „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”, „Właściwości farmakologiczne”). Przypuszcza się, że leki wydłużające interwał QT/QTc zwiększają ryzyko wystąpienia tachykardii komorowej typu torsade de pointes.

Dlatego należy zachować ostrożność podczas przepisywania bilstainu pacjentom z zwiększone ryzykiem wydłużenia interwału QT/QTc. Do tej grupy należą pacjenci z wywiadem arytmii serca; pacjenci z hipokaliemią, hipomagnezemią, hipokalcemią; pacjenci z rozpoznanym wydłużeniem interwału QT lub istotną bradykardią; pacjenci jednoczesnie stosujący inne leki, które mogą wydłużać interwał QT/QTc.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak danych lub dane są ograniczone co do stosowania bilstainu u kobiet w ciąży.

Badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na funkcję rozrodczą, poród ani rozwój poporodowy. Ze względów bezpieczeństwa należy unikać przyjmowania leku w okresie ciąży.

Karmienie piersią.

Nie przeprowadzono badań dotyczących przenikania bilstainu do mleka matki. Dostępne dane farmakokinetyczne wskazują, że u zwierząt bilstain przenika do mleka. Decyzję o kontynuowaniu/konieczności przerwania karmienia piersią lub przerwania/przerwaniu leczenia należy podjąć, biorąc pod uwagę korzyści z karmienia piersią dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki.

Funkcja rozrodcza.

Dane kliniczne są ograniczone lub nieobecne. Badania przeprowadzone na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu na funkcję rozrodczą.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Badania dotyczące wpływu bilstainu na zdolność prowadzenia pojazdów wykazały, że u dorosłych leczenie bilstainem w dawce 20 mg nie wpływało na zdolność prowadzenia środków transportu. Jednak pacjentów należy informować, że w pojedynczych przypadkach lek może powodować zawroty głowy i senność, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozowanie.

Dorośli i dzieci (od 12. roku życia). 20 mg bilastyny (1 tabletka) 1 raz na dobę w celu złagodzenia objawów alergicznego nieżytu nosa i spojówek (sezonowego i całorocznego) oraz pokrzywki.

W przypadku alergicznego nieżytu nosa i spojówek lek należy przyjmować przez cały okres kontaktu z alergenami. W przypadku sezonowego nieżytu nosa leczenie może być przerwane po ustąpieniu objawów i wznowione w przypadku ich ponownego pojawienia się. W przypadku całorocznego nieżytu nosa lek można stosować w okresach kontaktu z alergenami.

W przypadku pokrzywki długość stosowania leku zależy od charakteru, trwania i nasilenia objawów.

Osoby z grup szczególnych.

Pacjenci w wieku podeszłym. U pacjentów w wieku podeszłym nie jest wymagana korekta dawki (patrz rozdział „Farmakodynamika” i „Farmakokinetyka”).

W zaburzeniach czynności nerek. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana korekta dawki (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

W zaburzeniach czynności wątroby. Brak doświadczenia klinicznego w stosowaniu bilastyny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Ponieważ bilastyna nie ulega metabolizmowi i jest wydalana głównie z moczem, zaburzenia czynności wątroby nie powinny prowadzić do wzrostu jej działania systemowego do poziomu niebezpiecznego. Dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby nie jest wymagana korekta dawki (patrz rozdział „Farmakokinetyka”).

Sposób stosowania.

Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając wystarczającą ilością wody. Dawkę dobową zaleca się przyjmować jednorazowo.

Tabletkę należy przyjmować 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku lub napoju owocowym (patrz rozdział „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Dzieci. Nie należy stosować bilastyny dzieciom w wieku od 0 do 2 lat.

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania bilastyny u dzieci w wieku poniżej 12 lat nie zostały ustalone.

Dzieci.

Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania bilastyny u dzieci w wieku poniżej 12 lat nie zostały ustalone.

Przedawkowanie.

Informacje dotyczące ostrego przedawkowania bilastyny pochodzą z badań klinicznych przeprowadzonych w trakcie opracowywania leku oraz z obserwacji pozarejestrowych. W badaniach klinicznych po podaniu zdrowym dorośliwym ochotnikom bilastyny w dawkach przekraczających dawkę terapeutyczną 10–11 razy (220 mg jako dawka jednorazowa lub 200 mg na dobę przez 7 dni) częstość występowania działań niepożądanych była dwukrotnie wyższa niż po stosowaniu placebo. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy, ból głowy i nudności. Nie odnotowano poważnych działań niepożądanych ani istotnego wydłużenia interwału QTc. Dane zebrane w trakcie obserwacji pozarejestrowych są zgodne z wynikami badań klinicznych.

W szczegółowym badaniu krzyżowym interwałów QT/QTc z udziałem 30 zdrowych dorosłych ochotników krytyczna ocena wpływu wielokrotnej dawki bilastyny (100 mg na dobę przez 4 dni) na repolaryzację komorową nie wykazała istotnego wydłużenia interwału QTc.

W przypadku przedawkowania zaleca się leczenie objawowe i wspierające.

Nieznany jest specyficzny antydotum dla bilastyny.

Niepożądane reakcje.

Ogólny profil bezpieczeństwa u dorosłych i młodzieży.

W trakcie badań klinicznych u pacjentów z alergicznym nieżytem nosa i spojówek lub przewlekłym idiopatycznym pokrzywką, niepożądane reakcje po stosowaniu bilstinu w dawce 20 mg występowały mniej więcej z taką samą częstością jak po stosowaniu placebo (12,7% i 12,8% odpowiednio). Badania kliniczne faz II i III przeprowadzone podczas klinicznego rozwoju obejmowały 2525 pacjentów leczonych różnymi dawkami bilstinu, z czego 1697 otrzymywało bilstin w dawce 20 mg. W tych badaniach 1362 pacjentów otrzymywało placebo. Pacjenci, którzy otrzymywali bilstin w dawce 20 mg z powodu alergicznego nieżytu nosa i spojówek lub przewlekłej idiopatycznej pokrzywki, najczęściej zgłaszali następujące niepożądane reakcje: ból głowy, senność, zawroty głowy i zmęczenie. Te niepożądane reakcje występowały z częstością porównywalną do częstości występowania niepożądanych reakcji u pacjentów otrzymujących placebo.

Poniżej w tabeli przedstawiono niepożądane reakcje, które najprawdopodobniej były związane z bilstinem i występowały u ponad 0,1% pacjentów otrzymujących bilstin w dawce 20 mg podczas klinicznego rozwoju (N = 1697).

Częstość występowania niepożądanych reakcji określono następująco: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 – < 1/10); rzadko (≥ 1/1000 – < 1/100); niezwykle rzadko (≥ 1/10000 – < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); nieznane (niemożliwe do oszacowania częstości występowania na podstawie dostępnych danych).

Reakcje występujące rzadko i bardzo rzadko, jak również te, których częstość jest nieznana, nie zostały wprowadzone do tabeli.

*W okresie postmarketingowym zgłaszano również przypadki wydłużenia interwału QT w zapisie EKG.

W okresie postmarketingowym obserwowano działania niepożądane o nieznanej częstości (nie można oszacować częstości występowania na podstawie dostępnych danych), takie jak: nasilone bicie serca, tachykardia, reakcje nadwrażliwości (anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, duszność, wysypka, obrzęk lokalny/miejscowy oraz rumień, a także wymioty.

Opis pojedynczych działań niepożądanych obserwowanych u dorosłych. Najczęściej zgłaszano dwie reakcje niepożądane występujące często (senność i ból głowy) oraz dwie reakcje występujące rzadziej (zawroty głowy i osłabienie). Reakcje te obserwowano zarówno u pacjentów otrzymujących bilastynę w dawce 20 mg, jak i u pacjentów otrzymujących placebo. Częstość ich występowania wynosiła odpowiednio: 3,06 % vs. 2,86 % dla senności; 4,01 % i 3,38 % dla bólu głowy; 0,83 % i 0,59 % dla zawrotów głowy; 0,83 % i 1,32 % dla osłabienia.

Dane zebrane w okresie obserwacji postmarketingowej potwierdziły profil bezpieczeństwa obserwowany podczas badań klinicznych.

Dzieci. Podczas badań klinicznych częstość, rodzaj i nasilenie działań niepożądanych u nastolatków (od 12 do 17 roku życia) były takie same jak u dorosłych. Informacje zebrane w tej grupie (nastolatkowie) w okresie postmarketingowym potwierdziły wyniki badań klinicznych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku odgrywa ważną rolę. Umożliwia to kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby pracujące w ochronie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze 25 °C, w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze; 1 blister w pudełku tekturowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Vivimed Labs Ltd.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

D-125 i 128, Faza-III, IDA, Jeedimetla, okręg Medchal-Malkajgiri – 500055, stan Telangana, Indie.