Fluber Forte

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ stosowania leku leczniczego FLUBER FORTE (FLUBER FORTE)

SkÅ ad:

Substancje czynne: paracetamol, fenylefryny hydrochloran, feniraminu maleinian, kwas askorbinowy;

1 saszetka zawiera: paracetamolu 650 mg, fenylefryny hydrochloranu 10 mg, feniraminu maleinianu 20 mg, kwasu askorbinowego 50 mg;

Substancje pomocnicze: kwas cytrynowy, monohydrat; glukoza, monohydrat; cytrynian sodu; dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny; aromat „cytrynowy”; barwnik „ChinolinÅ Å yta” (E104).

PostaÄ leku. Proszek do sporzÄ dzania roztworu doustnego.

GÅ wne cechy fizykochemiczne: proszek biaÅ y lub prawie biaÅ y o zapachu cytryny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Ä rodki przeciwbÅ olÅ cowe i przeciwgorÄ czkowe. Paracetamol, kombinacje bez psycholeptykà w.

Kod ATC N02B E51.

Właściwości farmakodynamiczne

Farmakodynamika

Paracetamol wykazuje działanie przeciwgorączkowe, przeciwbólowe oraz słabe działanie przeciwzapalne. Hamuje syntezę prostaglandyn w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN) i blokuje przewodzenie impulsów bólowych.

Maleinian feniraminy – antagonistycznie działa na receptory histaminowe H1, zmniejsza przepuszczalność naczyń, likwiduje łzawienie, świąd oczu i nosa.

Chlorowodorek fenyloeptryny – α-adrenomimetyk, wykazuje działanie zwężające naczynia, zmniejsza obrzęk błony śluzowej nosa i zatok przynosowych.

Kwas askorbinowy wzmacnia nieswoistą odporność organizmu.

Farmakokinetyka

Paracetamol dobrze wchłania się, przenika przez barierę łożyskową, w niewielkim stopniu wydostaje się do mleka matki, metabolizuje się w układzie cytochromu P450, wydala się przez nerki, okres półtrwania – 1–4 godziny. Czas działania – 3–4 godziny.

Maleinian feniraminy dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Metabolizuje się w wątrobie w układzie cytochromu P450, okres półtrwania – 16–18 godzin, 70–83% wydala się z moczem.

Działanie chlorowodoru fenyloeptryny pojawia się szybko i trwa około 20 minut. Chlorowodorek fenyloeptryny metabolizuje się w wątrobie lub w przewodzie pokarmowym, wydala się z moczem.

Kwas askorbinowy szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, metabolizuje się w wątrobie, wydala się z moczem.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania. Stosować w leczeniu objawowym ostrych infekcji dróg oddechowych oraz grypy:

• podwyższonej temperatury ciała,
• bólu głowy,
• uczucia zatkania nosa,
• kataru,
• bólu i sztywności mięśni.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na składniki leku; ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek; wrodzona hiperbilirubinemia; niedobór glukozo-6-fosforanodehydrogenazy; fenyloketonuria, alkoholizm; choroby krwi; leukopenia; anemia; ciężkie formy arytmii, nadciśnienia tętniczego, miażdżycy, choroby niedokrwiennej serca; nadczynność tarczycy; ostry zapalenie trzustki; przerost prostaty z zatrzymaniem moczu; obturacja szyjki pęcherza moczowego; obturacja jelita dwunastniczego; astma oskrzelowa; pierwotnie zamknięty kąt jaskry; fiochromocytoza; zakrzepica; zakrzepowe zapalenie żył; cukrzyca; padaczka; stany podwyższonego pobudzenia; zaburzenia snu towarzyszące leczeniu lekami trójcyklicznymi antydepresyjnymi, β-blokerami, innymi sympatykomimetykami, lekami obniżającymi lub zwiększającymi apetyt oraz psychostymulantami podobnymi do amfetamin; jednoczesne stosowanie oraz w ciągu 2 tygodni po leczeniu inhibitorami monoaminooksydazy (MAO).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Wchłanianie paracetamolu może być zwiększone przy jednoczesnym stosowaniu z metoklopramidem i domperydonem oraz zmniejszone — przy stosowaniu z cholestryminą (ten efekt jest nieznaczny, jeśli cholestryminę stosuje się godzinę później). Przy długotrwałym przyjmowaniu paracetamolu może nasilać się działanie przeciwkrzepliwe warfaryny i innych pochodnych kumaryny oraz zwiększać ryzyko krwawień. Przy okazjonalnym stosowaniu paracetamolu ten efekt nie jest wyrażony. Barbiturany zmniejszają działanie przeciwgorączkowe paracetamolu. Leki hepatotoksyczne zwiększają prawdopodobieństwo kumulacji paracetamolu i przedawkowania. Ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu wzrasta przy stosowaniu leków indukujących enzymy mikrosomalne wątroby (barbiturany; przeciwpadaczkowe — fenytoina, fenylobarbital, karbamazepina; przeciwgruźlicze — ryfampicyna, izoniazyd). Paracetamol zmniejsza skuteczność diuretyków, może wydłużać okres półwylęgu chloramfenikolu; może indukować metabolizm lamotrydzyny w wątrobie, co prowadzi do obniżenia jej biodostępności i skuteczności. Przy regularnym przyjmowaniu paracetamolu i zydowudyny możliwe jest wystąpienie neutropenii i zwiększone ryzyko uszkodzenia wątroby. Przy stosowaniu probenecydu należy zmniejszyć dawkę paracetamolu, ponieważ probenecyd wpływa na jego metabolizm. Paracetamol może wpływać na wyniki oznaczania stężenia kwasu moczowego metodą fosforowo-wolframokwasową. Hepatotoksyczność paracetamolu może nasilać się przy długotrwałym lub nadmiernym spożyciu alkoholu. Nie należy stosować leku jednocześnie z alkoholem.

Interakcja fenyloeptryny z inhibitorami MAO powoduje efekt nadciśnieniowy, z lekami trójcyklicznymi antydepresyjnymi (amitryptyliną) — zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, z derytatonem i glikozydami nasierdziowymi — prowadzi do arytmii i zawału, z innymi sympatykomimetykami — zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych i nadciśnienia, może zmniejszać skuteczność β-blokerów i innych leków przeciwciśnieniowych (rezerpiny, metyldopy, debrizochiny, guanetydyny) z zwiększeniem ryzyka nadciśnienia tętniczego i powikłań sercowo-naczyniowych. Jednoczesne stosowanie fenyloeptryny z alkaloidami szaleju (ergotamina i metysergid) zwiększa ryzyko ergotyzmu.

Kwas askorbinowy przy doustnym przyjmowaniu zwiększa wchłanianie żelaza; podnosi stężenie etyniloestradiolu, penicylin, tetracyklin; obniża stężenie leków przeciwpsychotycznych, pochodnych fenytozyn w krwi; zmniejsza skuteczność heparyny i pośrednich leków przeciwkrzepliwych; zwiększa ryzyko kryształomoczu przy leczeniu salicylanami i ryzyko jaskry przy leczeniu glikokortykosteroidami; duże dawki zmniejszają skuteczność leków trójcyklicznych antydepresyjnych. Kwas askorbinowy można przyjmować dopiero po upływie 2 godzin od wstrzyknięcia deferozaminy, ponieważ jednoczesne przyjmowanie zwiększa toksyczność żelaza, szczególnie w mięśniu sercowym, co może prowadzić do dekompensacji serca. Długotrwałe przyjmowanie dużych dawek podczas leczenia disulfiramem hamuje reakcję disulfiram-alkohol. Wchłanianie kwasu askorbinowego zmniejsza się przy przyjmowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych, spożyciu soków owocowych lub warzywnych, napojów alkalicznych.

Feniramyna nasila działanie antycholinergiczne atropiny, leków przeciwwstrząskowych, leków trójcyklicznych antydepresyjnych, leków przeciwparkinsonowych, hamuje działanie leków przeciwkrzepliwych. Jednoczesne stosowanie feniraminy ze środkami uspokajającymi, barbituranami, lekami uspokajającymi, neuroleptykami, lekami uspokajającymi, anestetykami, opioidowymi lekami przeciwbólowymi, alkoholem może znacznie nasilić jego działanie depresyjne.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną, ponieważ takie jednoczesne przyjmowanie było kojarzone z kwasnicą metaboliczną z dużym przerwem anionowym w wyniku kwasicy pirzglutaminowej, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz rozdział „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególności stosowania

Nie należy przekraczać zalecanych dawek. Jeśli stan pacjenta nie poprawia się w ciągu 5 dni lub towarzyszy mu wysoka gorączka, osłabienie trwające dłużej niż 3 dni, wysypka lub długotrwały ból głowy, należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ objawy te mogą być przejawem poważniejszej choroby.

Ze względu na ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby w przypadku przedawkowania, nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami stosowanymi objawowo przy przeziębieniu i katarze (zwężających naczynia, zawierających paracetamol). Ostrożnie stosować u pacjentów z chorobą Raynauda, nadciśnieniem tętniczym, chorobami serca, zaburzeniami rytmu, bradykardią, chorobami tarczycy, wątroby i nerek, ostrym zapaleniem wątroby, jaskrą, przewlekłymi chorobami płuc, przerostem prostaty (ponieważ istnieje ryzyko zatrzymania moczu), u osób starszych, przy zwiększonej krzepliwości krwi, anemii hemolitycznej, przewlekłym niedożywieniu, odwodnieniu, zwężającym się wrzodzie peptycznym. Ryzyko hepatotoksyczności zwiększa się u osób z uszkodzeniem wątroby alkoholowym oraz u osób nadużywających alkoholu.

Substancja czynna fenylefryna może wywołać napady dławicy piersiowej.

Lek zawiera glukozę. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku. Ostrożnie stosować u chorych na cukrzycę. Lek może być szkodliwy dla zębów.

Ten lek zawiera sód. Należy ostrożnie stosować u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem w przypadku: chorób wątroby, nerek; stosowania warfaryny lub podobnych leków przeciwzakrzepowych; codziennego przyjmowania leków przeciwbólowych przy lekkich formach artretyzmu; chorób oskrzelowo-płucnych (astma, emfizema, przewlekły zapalenie oskrzeli).

Lek może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych dotyczących stężenia glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny i fosforanów nieorganicznych we krwi. Wynik badania kału na utajone krwawienie może być negatywny.

U pacjentów z ciężkimi infekcjami (sepsa), w których stężenie glutationu jest obniżone, przyjmowanie paracetamolu zwiększa ryzyko kwasicy metabolicznej. Objawami kwasicy metabolicznej są: głębokie, przyśpieszone lub trudne oddychanie, nudności, wymioty, utrata apetytu. W takim przypadku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Nie zaleca się przyjmowania tego leku późnym wieczorem, ponieważ kwas askorbinowy w dużych dawkach wykazuje lekkie działanie pobudzające. Ze względu na pobudzający wpływ kwasu askorbinowego na wytwarzanie kortykosteroidów należy kontrolować funkcję nerek i ciśnienie tętnicze.

Z szczególną ostrożnością należy stosować u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu żelaza (hemochromatoza, talasemia), z wywiadem kamicy nerkowej (ryzyko hiperoksalurii i osadzania się szczawianów w układzie moczowym po przyjęciu dużych dawek kwasu askorbinowego).

Długotrwałe stosowanie dużych dawek kwasu askorbinowego może przyspieszać jego własny metabolizm, co może prowadzić do paradoksalnego niedoboru witaminy C po zakończeniu leczenia. Nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami zawierającymi witaminę C. Wchłanianie kwasu askorbinowego może ulec zmianie przy zaburzeniach motoryki jelit, entericie lub obniżonej sekrecji żołądkowej.

Opisano przypadki kwasicy metabolicznej z wysoką luką anionową w wyniku kwasicy pirolonowego u pacjentów z ciężkimi chorobami, takimi jak ciężka niewydolność nerek i sepsa, lub u pacjentów z niedożywieniem lub innymi przyczynami niedoboru glutationu (np. przewlekły alkoholizm), którzy leczono paracetamolem w dawce terapeutycznej przez dłuższy okres lub kombinacją paracetamolu i flukloksacyliny. Jeśli podejrzewa się kwasicę metaboliczną z wysoką luką anionową w wyniku kwasicy pirolonowego, zaleca się natychmiastowe zaprzestanie stosowania paracetamolu i dokładne monitorowanie stanu pacjenta. Pomiar stężenia 5‑oksyproliny w moczu może być pomocny w identyfikacji kwasicy pirolonowego jako głównej przyczyny kwasicy metabolicznej z wysoką luką anionową u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Lek jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub karmienia piersią. Wpływ leku na płodność nie był specjalnie badany. Badania przedkliniczne nie wykazały szczególnego wpływu paracetamolu na płodność przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Nie przeprowadzono odpowiednich badań wpływu fenylefryny i feniraminy na toksyczność rozrodczą u zwierząt.

Wpływ na zdolność do kierowania pojazdami i obsługiwanie maszyn

Ponieważ lek może powodować senność oraz inne działania niepożądane ze strony układu nerwowego i narządów wzroku, nie zaleca się prowadzenia samochodu ani pracy z złożonymi mechanizmami podczas stosowania tego leku.

Sposób stosowania i dawki

Zawartość saszetki rozpuścić w szklance gorącej wody (nie wrzątku) i wypić. Stosowanie leku można powtarzać co 3–4 godziny, jednak nie więcej niż 3 saszetki na dobę.

Maksymalny okres stosowania — 5 dni.

Dzieci. Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 14. roku życia.

Przedawkowanie.

Paracetamol: w pierwszych 24 godzinach pojawiają się bladość skóry, nudności, wymioty, anoreksja i ból brzucha. Po przyjęciu dużych dawek mogą występować zaburzenia orientacji, pobudzenie psychomotoryczne, zawroty głowy, zaburzenia snu, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, martwica wątroby. Pierwszym objawem uszkodzenia wątroby może być ból brzucha, który nie zawsze pojawia się w pierwszych 12–48 godzinach, ale może wystąpić później, w ciągu 4–6 dni po zażyciu leku. Uszkodzenie wątroby zwykle pojawia się maksymalnie w ciągu 72–96 godzin po przyjęciu leku. Mogą wystąpić zaburzenia metabolizmu glukozy i kwasica metaboliczna, krwawienia. Przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek możliwe są anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia.

W pojedynczych przypadkach donoszono o ostrej niewydolności nerek z martwicą kanalików, która może wystąpić nawet wtedy, gdy nie ma ciężkiego uszkodzenia wątroby, objawiając się silnym bólem w okolicy lędźwiowej, hematurią, białkomoczem. Możliwa jest nefrotoksyczność: kolka nerkowa, zapalenie nerek międzywątkowe, martwica naczyń włosowatych.

Spożycie 10 g lub więcej paracetamolu (szczególnie w połączeniu z alkoholem) u dorosłego lub powyżej 150 mg/kg masy ciała u dziecka może prowadzić do martwicy hepatocytów, rozwoju encefalopatii, krwawień, hipoglikemii, śpiączki wątrobowej i skutku śmiertelnego. U pacjentów z czynnikami ryzyka [długotrwałe leczenie karbamazepiną, fenobarbitalem, fenytoiną, primydonem, ryfampicyną, ziołem św. Jana lub innymi lekami indukującymi enzymy wątrobowe; nadużywanie alkoholu; kacheksja glutationowa (zaburzenia trawienia, mukowiscydoza, zakażenie HIV, głód, kacheksja)] zastosowanie 5 g lub więcej paracetamolu może prowadzić do uszkodzenia wątroby.

W przypadku przedawkowania wymagana jest natychmiastowa pomoc medyczna. Pacjenta należy niezwłocznie przewieźć do szpitala, nawet jeśli nie ma wczesnych objawów przedawkowania. Objawy mogą ograniczać się do nudności i wymiotów lub mogą nie odzwierciedlać ciężkości przedawkowania czy ryzyka uszkodzenia narządów. W ciągu pierwszej godziny po przedawkowaniu należy podać węgiel aktywny. Stężenie paracetamolu we krwi należy oznaczyć po 4 godzinach lub później po przyjęciu (wcześniejsze stężenia są niepewne). Leczenie N-acetylocysteiny można stosować w ciągu 24 godzin po przyjęciu paracetamolu, jednak maksymalny efekt uzyskuje się przy zastosowaniu w ciągu pierwszych 8 godzin, po czym skuteczność N-acetylocysteiny gwałtownie spada. W razie potrzeby dożylnego podania N-acetylocysteiny należy stosować dawki zgodne z obowiązującymi zaleceniami. Alternatywnie, w przypadku braku wymiotów i poza szpitalem, można stosować doustnie metioninę.

Fenylefryna: występują hiperhidroza, pobudzenie psychomotoryczne lub depresja OUN, ból głowy, zawroty głowy, senność, zaburzenia świadomości, arytmie, drżenie, nadreaktywność, drgawki, nudności, wymioty, drażliwość, niepokój, nadciśnienie tętnicze; w ciężkich przypadkach — śpiączka. W celu wyeliminowania efektów hipertensyjnych można stosować dożylne blokery receptorów alfa; w celu wyeliminowania drgawek — diazepan.

Feniramyna: występują objawy atropinopodobne: midriaza, fotofobia, suchość skóry i błon śluzowych, hipertermia, atonia jelit. Depresja OUN prowadzi do zaburzeń pracy układu oddechowego i krążeniowego (bradykardia, hipotensja tętnicza, kolaps). Objawy spowodowane wzajemnym potencjowaniem efektu parasympatolitycznego feniraminy i efektu sympatykomimetycznego fenylefryny: senność, po której może rozwijać się pobudzenie (szczególnie u dzieci) lub depresja OUN, zaburzenia widzenia, wysypka, trwały ból głowy, nerwowość, bezsenność, nadreaktywność, drażliwość, zaburzenia krążenia, bradykardia. Nie istnieje specyficzny antydot na leczenie przedawkowania leków przeciwhistaminowych. Należy udzielić pacjentowi standardowej pomocy doraźnej, w tym podać węgiel aktywny, środek przeczyszczający solny oraz podjąć standardowe działania wspierające układ krążeniowo-oddechowy. Nie wolno stosować środków pobudzających; w celu leczenia hipotensji tętniczej można zastosować środki zwężające naczynia.

Kwas askorbinowy: występują nudności, wymioty lub biegunka (które ustępują po zaprzestaniu stosowania); wzdęcia i ból brzucha, swędzenie, wysypka, podwyższona pobudliwość. Dawki powyżej 3000 mg mogą powodować tymczasową biegunkę osmotyczną i zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia metabolizmu cynku i miedzi, dystrofię mięśnia sercowego; przy długotrwałym stosowaniu w dużych dawkach możliwe jest przygnębienie czynności aparatu wyspowego trzustki i glukozuria. Przedawkowanie może prowadzić do zmian wydalania kwasu askorbinowego i kwasu moczowego przez nerki podczas acetylowania moczu, z wytrąceniem osadu kamieni szczawianowych.

Leczenie objawowe: w ciągu pierwszych 6 godzin należy przepłukać żołądek, a w ciągu pierwszych 8 godzin podać doustnie metioninę lub dożylnie cysteamina lub N-acetylocysteiny.

Działania niepożądane

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka, świąd, zapalenie skóry, pokrzywka, wielopostaciowe wypryskiowe rumień, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, drżenie, niepokój, pobudzenie nerwowe, drażliwość, uczucie lęku, bezsenność, senność, dezorientacja, halucynacje, pobudzenie psychoruchowe, zaburzenia orientacji, stany depresyjne, parestezje, szumy w uszach, w pojedynczych przypadkach – śpiączka, drgawki, dyskineza, zmiany zachowania.

Ze strony układu oddechowego: skurcz oskrzeli u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne.

Ze strony narządów wzroku: zaburzenia widzenia i akomodacji, midriaza, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, suchość oczu.

Ze strony przewodu pokarmowego: nudności, wymioty, zgaga, suchość w ustach, dyskomfort i ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, anoreksja, owrzodzenia, nadmierna produkcja śliny, krwawienia, podrażnienie błon śluzowych.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby, hipertransaminazemia, zazwyczaj bez żółtaczki, nekroza wątroby (w przypadku stosowania wysokich dawek).

Ze strony układu endokrynnego: hipoglikemia, aż do śpiączki hipoglikemicznej.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: anemia, w tym hemolityczna, sulfhemoglobinemia i methemoglobinemia (cyjanowatość, duszność, bóle w okolicy serca), siniaki lub krwawienia, trombocytopenia, neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, pancytopenia.

Ze strony nerek i układu moczowego: nefrotoxyczność, nefryt śródmiąższowy, martwica naczyń włoskowatych, dysuria, zatrzymanie moczu i trudności z oddawaniem moczu, kolka nerkowa, niewydolność nerek.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: nadciśnienie tętnicze, tachykardia, bradykardia, uczucie przyspieszonego bicia serca, arytmia, duszność, ból w sercu, napady dławicy piersiowej.

Zaburzenia przemiany materii i odżywiania: kwasica metaboliczna z wysokim przerwem anionowym (częstość nieznana).

Inne: osłabienie ogólne, niedowaga.

W przeciwieństwie do leków przeciwhistaminowych drugiej generacji, stosowanie feniraminy nie wiąże się z wydłużeniem odcinka QT ani arytmiami serca.

Kwasica metaboliczna z wysokim przerwem anionowym. Przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerwem anionowym w wyniku kwasicy piruglutaminowej obserwowano u pacjentów z czynnikami ryzyka przyjmujących paracetamol (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Kwasica piruglutaminowa może występować u tych pacjentów z powodu niskiego poziomu glutationu.

Przekazywanie podejrzeń o działania niepożądane

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 20 g w saszetkach nr 10 w pudełku.

Kategoria sprzedaży. Bez recepty.

Producent. Sp. z o.o. „ASTRAFARM”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności. Ukraina, 08132, obwód kijowski, rejon buczanski, miasto Wiśniewe, ul. Kijewska 6.

Wnioskodawca. Sp. z o.o. „BERKANA+”.

Siedziba wnioskodawcy. Ukraina, 62103, obwód charkowski, rejon bogoduchowski, miasto Bogoduchów, ul. Puszkina 20/1.