Floxium®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU FLOXIUM®

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

1 tabletka zawiera lewofloksacyny hemihyd ratu w przeliczeniu na lewofloksacynę – 500 mg;

substancje pomocnicze: crospovidon (Poliplasdon XL), celuloza mikrokryształowa, skrobia ziemniaczana, talk, hipromeloza (hydroksypropylometyloceluloza), sodu laurylosiarczan, sodu skrobioglikolanat (typ A), stearyna magnezu, mieszanka do powlekania „Opadry II Yellow” 33G22507 (zawiera: triacetyna; hipromeloza; laktoza jednowodna; dwutlenek tytanu (E 171); glikol polietylenowy; tlenek żelaza żółty (E 172)).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki powlekane kremowato-żółte, o kształcie owalnym, z powierzchnią dwuwypukłą, z rowkiem po jednej stronie tabletu i tłoczonym oznaczeniem „KMP” po drugiej stronie. W przekroju poprzecznym widoczne jądro żółtawe.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony.

Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Levofloksacyna charakteryzuje się szerokim zakresem działania przeciwbakteryjnego. Działanie bakteriobójcze wynika z hamowania przez levofloksacynę bakteryjnego enzymu DNA-girazy, należącego do topoizomerazy typu II. W wyniku tego hamowania niemożliwe staje się przejście bakteryjnego DNA ze stanu relaksacji w stan nadskręcony, co z kolei uniemożliwia dalszy podział (rozmnażanie) komórek bakteryjnych. Zakres działania leku Floxium® obejmuje bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, w tym bakterie niefermentujące.

Zwykle wrażliwe gatunki

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe: Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus metycylinowrażliwe, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe: Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri.

Beztlenowce: Peptostreptococcus.

Inne: Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum.

Gatunki z możliwą nabytą opornością

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe: Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus metycylinowrażliwe, koagulazo-ujemne Staphylococcus spp.

Bakterie Gram-ujemne tlenowe: Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens.

Beztlenowce: Bacteroides fragilis.

Przyrodzone oporności

Bakterie Gram-dodatnie tlenowe: Enterococcus faecium.

Mechanizm rozwoju oporności

Oporność na levofloksacynę rozwija się w wyniku stopniowej mutacji miejsca docelowego w obu typach topoizomerazy II – DNA-girazy i topoizomerazy IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak przenikalność (charakterystyczne dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy odpływu, mogą również wpływać na wrażliwość na levofloksacynę.

Obserwuje się oporność krzyżową między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania, nie występuje żadna oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami środków przeciwbakteryjnych.

Wartości progowe (ang. Breakpoint) antybiotyku (lub graniczne wartości średnicy stref zahamowania wzrostu mikroorganizmów).

EUCAST (Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki) zaleca minimalne stężenie hamujące (MIC) levofloksacyny do określenia wrażliwości organizmów pośrednio wrażliwych i pośrednio opornych, przedstawionych w tabeli 1, na podstawie testów MIC (mg/l).

Tabela 1

Klinicznie określone przez EUCAST wartości MIC dla levofloksacyny (wersja 2.0, 2012-01-01)

Zasięg oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków, dlatego lokalne informacje na temat oporności są bardzo ważne, szczególnie podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy skorzystać z porady specjalisty, gdy lokalny zasięg oporności jest taki, że stosowność zastosowania środka, przynajmniej w odniesieniu do niektórych rodzajów zakażeń, pozostaje pod znakiem zapytania.

Farmakokinetyka .

Wchłanianie. Po podaniu doustnym lewofloksacyna jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1–2 godzin po podaniu. Bezpośrednia biodostępność wynosi 99–100%. Spożycie pokarmu nieco wpływa na jego wchłanianie. Stabilne stężenia osiągane są w ciągu 48 godzin po podaniu 500 mg 1–2 razy na dobę.

Rozkład. Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po dawce pojedynczej i powtarzanej 500 mg, co wskazuje na dobre rozprowadzenie w tkankach organizmu.

Efekt kumulacji lewofloksacyny przy dawkowaniu 500 mg raz na dobę nie ma znaczenia klinicznego i może być pominięty. Istnieje niewielka, ale przewidywalna kumulacja przy dawkowaniu 500 mg dwa razy na dobę. Stabilne stężenia rozkładu osiągane są w ciągu 3 dni.

Rozkład w śluzie oskrzeli i wydzielinie nabłonka oskrzeli. Maksymalne stężenie lewofloksacyny w śluzie oskrzeli i wydzielinie nabłonka oskrzeli przy dawce powyżej 500 mg per os wynosi odpowiednio 8,3 i 10,8 µg/ml.

Rozkład w tkance płuc. Maksymalne stężenie lewofloksacyny w tkance płuc przy dawce powyżej 500 mg per os wynosi około 11,3 µg/ml i osiągane jest w ciągu 4–6 godzin po podaniu. Stężenie w płucach przekracza stężenie w osoczu krwi.

Rozkład w płynie pęcherzykowym. Maksymalne stężenie lewofloksacyny w płynie pęcherzykowym po podaniu 500 mg jeden i dwa razy na dobę wynosi odpowiednio 4,0 i 6,7 µg/ml.

Rozkład w płynie mózgowo-rdzeniowym. Lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Rozkład w tkance prostaty. Po doustnym przyjęciu 500 mg lewofloksacyny raz na dobę przez 3 dni średnie stężenia w tkance prostaty wynoszą odpowiednio 8,7 µg/ml, 8,2 µg/ml i 2 µg/ml po 2 godzinach, 6 godzinach i 24 godzinach; średnia wartość stosunku stężenia w prostaty/osocze wynosi 1,84.

Stężenie w moczu. Średnie stężenie lewofloksacyny w okresie 8–12 godzin po dawce pojedynczej 150 mg, 300 mg lub 500 mg per os wynosi odpowiednio 44 µg/ml, 91 µg/ml, 200 µg/ml.

Metabolizm. Lewofloksacyna jest niewielokrotnie metabolizowana, jej metabolitami są dismetylo-lewofloksacyna i lewofloksacyna N-utlenek. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem.

Wydalanie. Po podaniu doustnym lewofloksacyna jest wydalana z osocza bardzo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% dawki podanej doustnie). Nie ma istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnej.

Lewofloksacyna podlega kinetyce liniowej w zakresie od 50 do 600 mg.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Floxium® stosuje się w leczeniu u dorosłych zakażeń bakteryjnych wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na lewofloksacynę:

• ostre bakteryjne zapalenie zatok;
• zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenie oskrzeli;
• zapalenie płuc pozaszpitalne;
• niepowikłany zapalenie pęcherza;
• powikłane infekcje skóry i tkanek miękkich.

Lek ten należy stosować tylko wtedy, gdy nie jest możliwe zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są stosowane jako pierwsza linia terapii tych zakażeń;

• powikłane infekcje dróg moczowych (w tym ostre zapalenie nerek);
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka i leczenie po kontakcie.

Floxium® w tej postaci leku (tabletki) można stosować w celu ukończenia cyklu terapii u pacjentów, u których stwierdzono poprawę w trakcie wstępnego leczenia lekiem Floxium®, roztwór do wlewania.

Należy wziąć pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne chinolony lub którykolwiek składnik leku.

Epilepsja.

Uszkodzenie ścięgna związane z wcześniejszym stosowaniem fluorochinolonów.

Wiek dziecięcy.

Okres ciąży i karmienia piersią.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

• Sole żelaza, sole cynku, leki przeciwwskazowe zawierające magnez i glin, didanozyna.*

Wchłanianie lewofloksacyny znacząco zmniejsza się, gdy stosuje się ją jednocześnie z solami żelaza, lekami przeciwwskazowymi zawierającymi magnez lub glin, lub didanozyną (tylko formy zawierające buforowe agenty glinu lub magnezu). Jednoczesne stosowanie fluorochinolonów z wielowitaminami zawierającymi cynk prowadzi do zmniejszenia ich wchłaniania po podaniu doustnym.

Tabletki należy przyjmować nie wcześniej niż 2 godziny po zastosowaniu leków zawierających kationy dwu- lub trójwartościowe, takie jak sole żelaza lub leki przeciwwskazowe zawierające magnez lub glin. Węglan wapnia minimalnie wpływał na wchłanianie lewofloksacyny po podaniu doustnym.

• Sukralfat *

Biologiczna dostępność lewofloksacyny znacząco zmniejsza się przy jednoczesnym stosowaniu z sukralfatem. Jeśli pacjent musi przyjmować zarówno sukralfat, jak i lewofloksacynę, lepiej jest przyjmować sukralfat 2 godziny po zażyciu tabletek Floxium®.

• Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) *

Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznej między lewofloksacyną a teofliną. Jednak możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofliną, NLPZ i innymi środkami obniżającymi próg padaczkowy.

Stężenie lewofloksacyny w obecności fenbufenu było o około 13% wyższe niż przy przyjmowaniu samej lewofloksacyny.

• Probenecyd i cymetrydyna *

Probenecyd i cytrydyna mają istotny statystycznie wpływ na wydalanie lewofloksacyny.

Oczyszczanie nerkowe lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cytrydyny i o 34% w obecności probenecydu. Jest to spowodowane zdolnością obu leków do blokowania sekrecji kanalikowej lewofloksacyny. Jednak w badaniach istotne statystycznie różnice kinetyczne nie miały znaczenia klinicznego.

Lewofloksacynę należy przepisywać z ostrożnością jednocześnie z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyd i cytrydyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

• Inne leki *

Wiadomo, że stosowanie lewofloksacyny razem z węglanem wapnia, digoksyną, glibenklamidem, ranitydyną nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

• Cyklosporyna *

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

• Antagoniści witaminy K *

Podczas jednoczesnego stosowania z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) zgłaszano wzrost międzynarodowego współczynnika normalizacji (INR) i/lub krwawienia, które mogą być nasilone. Z tego powodu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia.

• Leki wydłużające odstęp QT *

Lewofloksacynę, podobnie jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących leki znane z wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójpierścieniowe leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpsychotyczne), patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”.

• Inna istotna informacja *

Nie stwierdzono wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiny (która jest markerowym substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

• Wpływy pokarmu *

Nie zaobserwowano klinicznie istotnej interakcji z produktami spożywczymi. W związku z tym tabletki leku Floxium® można przyjmować niezależnie od spożycia pokarmu.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Należy unikać stosowania lewofloksacyny u pacjentów, którzy wcześniej mieli poważne działania niepożądane po zastosowaniu leków zawierających chinolony lub fluorochinolony. Leczenie tych pacjentów należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych opcji terapeutycznych i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Poważne, długotrwałe, niesprzyjające i potencjalnie nieodwracalne działania niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów otrzymujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, wystąpiły długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), niesprzyjające i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne układy organizmu (w szczególności układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). W przypadku wystąpienia objawów lub symptomów jakiegokolwiek poważnego działania niepożądanego należy natychmiast przerwać stosowanie leku i skonsultować się z lekarzem.

Aneurysm i rozwarstwienie aorty oraz zespół niedomykalności/zwolnienia zastawek serca

Badania epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, oraz na zespół niedomykalności aortalnej i mitralnej po zastosowaniu fluorochinolonów. Znane są przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), a także przypadki niedomykalności/zwolnienia dowolnej zastawki serca u pacjentów otrzymujących fluorochinolony (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Dlatego fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów z dodatnim wywiadem rodzinnym aneurysmy lub wrodzonymi wadami zastawek serca, lub u pacjentów z istniejącym rozpoznaniem aneurysmy i/lub rozwarstwienia aorty, lub chorobą zastawki serca, lub w obecności innych czynników ryzyka lub sprzyjających warunków, takich jak:

• czynniki ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz niedomykalności/zwolnienia zastawek serca: zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behçeta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka aneurysmy i rozwarstwienia aorty: choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak giantocellularny, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka niedomykalności/zwolnienia zastawek serca: zakaźne zapalenie wsierdzia.

Ryzyko aneurysmy i rozwarstwienia aorty oraz ich pęknięcia może być zwiększone u pacjentów jednoczesnie przyjmujących kortykosteroidy doustnie lub dożylne.

W przypadku wystąpienia nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjenci powinni natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym. Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku nagłego napływu duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Metycylinooporny S. aureus

Istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo współodporności metycylinoopornego S. aureus (MRSA) na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Z tego powodu lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, w których wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Lewofloksacynę można stosować w leczeniu ostrego bakteryjnego zapalenia zatok oraz zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli, jeśli te infekcje zostały odpowiednio zdiagnozowane.

Odporność E. coli (najczęstszego patogenu infekcji dróg moczowych) na fluorochinolony różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalne rozpowszechnienie oporności E. coli na fluorochinolony.

W przypadku postaci płucnej wąglika stosowanie leku opiera się na danych in vitro wrażliwości Bacillus anthracis i danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach, a także na ograniczonych danych zastosowania u ludzi. Lekarze powinni brać pod uwagę krajowe i/lub międzynarodowe dokumenty konsensusowe dotyczące leczenia wąglika.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgien

Podczas leczenia chinolonami rzadko może wystąpić zapalenie ścięgien, które może prowadzić do pęknięcia ścięgien, w tym ścięgna Achillesa. Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgien, czasem dwustronne, mogą wystąpić w ciągu 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami i fluorochinolonami. Zgłaszano przypadki zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien nawet kilka miesięcy po zakończeniu leczenia u pacjentów, którzy otrzymywali dawkę dzienną 1000 mg lewofloksacyny. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien zwiększa się u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u pacjentów po przeszczepieniu narządów oraz u pacjentów jednoczesnie leczonych kortykosteroidami. Dlatego należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny) należy natychmiast przerwać leczenie lekiem i rozważyć leczenie alternatywne. Dotkniętą kończynę należy odpowiednio leczyć (np. zapewniając unieruchomienie ścięgna) (patrz sekcja „Przeciwwskazania” i „Działania niepożądane”). Kortykosteroidów nie należy stosować w przypadku wystąpienia objawów tendinopatii.

Miozmy

Zgłaszano przypadki miozmów u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko rozwoju miozmów zwiększa się u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie została odpowiednio skorygowana zgodnie z kliremsem kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszym wystąpieniu miozmów i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Zaburzenia ze strony krwi

Podczas leczenia lewofloksacyną może rozwinąć się niedoczynność szpiku kostnego, w tym leukopenia, neutropenia, pancytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna lub agranulocytoza (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku podejrzenia któregokolwiek z tych zaburzeń należy kontrolować wyniki badań krwi. W przypadku otrzymania nieprawidłowych wyników należy rozważyć przerwanie leczenia lewofloksacyną.

Choroby spowodowane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwająca i/lub krwawa, podczas lub po leczeniu (nawet do kilku tygodni po zakończeniu terapii) lekiem może być objawem choroby spowodowanej Clostridium difficile, której najcięższą formą jest kolit pseudomembranozną. W przypadku podejrzenia kolitu pseudomembranoznego należy natychmiast przerwać stosowanie leku i jak najszybciej rozpocząć leczenie wspierające, a w razie potrzeby – leczenie specyficzne (np. doustne podawanie wancomycyny).

Środki hamujące perystaltykę jelit są przeciwwskazane w tej sytuacji klinicznej.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki. Jak i inne chinolony, Floxium® należy stosować z najwyższą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, takich jak pacjenci z uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego, przy jednoczesnej terapii fenbufenem i podobnymi lekami przeciwzapalnymi niesteroidowymi lub lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), takimi jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadów drgawkowych należy przerwać leczenie lewofloksacyną.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Pacjenci z ukrytym lub istniejącym defektem aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy mogą być skłonni do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów, dlatego lewofloksacynę należy stosować u nich z ostrożnością i monitorować możliwość wystąpienia hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (niewydolnością nerek), patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”.

Reakcje nadwrażliwości

Lewofloksacyna może okresowo powodować poważne, potencjalnie śmiertelne reakcje nadwrażliwości (np. obrzęk naczynioruchowy aż do wstrząsu anafilaktycznego) po podaniu pierwszej dawki leku (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W takim przypadku pacjenci powinni natychmiast przerwać leczenie i skontaktować się z lekarzem.

Ciężkie reakcje skórne

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie reakcje skórne, w tym toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (SJS) oraz reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą być śmiertelne. Przed rozpoczęciem leczenia pacjentów należy poinformować o objawach i symptomach ciężkich reakcji skórnych i dokładnie je monitorować. W przypadku wystąpienia objawów i symptomów wskazujących na te reakcje należy natychmiast przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć leczenie alternatywne. Jeśli u pacjenta podczas stosowania lewofloksacyny wystąpiły takie reakcje jak SJS, TEN lub DRESS, nie należy nigdy ponownie przepisywać lewofloksacyny.

Zmiany poziomu glukozy we krwi

Podczas stosowania chinolonów, szczególnie u pacjentów z cukrzycą, którzy jednocześnie przyjmują doustne środki hipoglikemiczne (w tym glibenklamid) lub insulinę, zgłaszano zmiany poziomu glukozy we krwi (zarówno hiper- jak i hipoglikemię). Zanotowano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą należy monitorować poziom cukru we krwi.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Zgłaszano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny. Aby jej uniknąć, pacjentom nie zaleca się narażania na działanie silnych promieni słonecznych ani sztucznego promieniowania UV (np. lampy UV, solarium) podczas przyjmowania lewofloksacyny i przez 48 godzin po zakończeniu stosowania leku.

Pacjenci przyjmujący antagonistów witaminy K

Ze względu na możliwy wzrost wyników testów krzepnięcia (czas protrombinowy/MNPT) i/lub krwawienia u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. warfaryną), należy monitorować testy krzepnięcia, jeśli te leki są stosowane jednocześnie (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę.

W bardzo rzadkich przypadkach rozwijały się one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu pojedynczej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia tych reakcji u pacjenta należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania.

Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT

Należy ostrożnie stosować Floxium® u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków znanych z ich zdolności do wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpsychotyczne);
• niekorygowany dysbalans elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroba serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia).

Pacjenci w podeszłym wieku i młodsze kobiety mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu lewofloksacyny u tych grup pacjentów (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki”, „Pacjenci w podeszłym wieku”, „Przedawkowanie”, „Działania niepożądane”).

Neuropatia obwodowa

Znane są przypadki wystąpienia sensorycznej lub sensoryczno-ruchowej neuropatii obwodowej prowadzącej do parestezji, hipestezy, dysestezji lub osłabienia u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, w tym lewofloksacynę. Jeśli pacjent doświadcza takich objawów neuropatii, jak ból, palenie, mrowienie, drętwienie lub osłabienie, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i skonsultować się z lekarzem, aby zapobiec stanowi nieodwracalnemu.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano przypadki martwiczo-zapalnego zapalenia wątroby aż do niewydolności wątroby stanowiącej zagrożenie dla życia, głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, takimi jak sepsa (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skonsultowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak brak apetytu, żółtaczka, ciemny mocz, świąd lub ból brzucha.

Zaostrzenie miastenii gravis

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, blokują przewodnictwo nerwowo-mięśniowe i mogą wywoływać osłabienie mięśni u pacjentów z miastenią gravis. W okresie po rejestracji zgłaszano poważne działania niepożądane, w tym przypadki śmiertelne i konieczność wspomagania oddychania, u pacjentów z miastenią gravis. Lewofloksacyna nie jest zalecana u pacjentów z wywiadem miastenii gravis.

Zaburzenia wzroku

Istnieją doniesienia (22 doniesienia na świecie) o rozwoju odwarstwienia siatkówki podczas stosowania antybiotyków z grupy fluorochinolonów.

W przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku lub innych objawów dotyczących oczu należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługę maszyn”, „Działania niepożądane”).

Superinfekcja

Podczas stosowania lewofloksacyny, szczególnie długotrwałego, możliwe jest rozwinięcie się infekcji oportunistycznych przez mikroorganizmy oporne. W przypadku rozwoju superinfekcji należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na badania laboratoryjne

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie dodatni. Może być konieczne potwierdzenie wyników dodatnich za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna hamuje wzrost Mycobacterium tuberculosis, dlatego możliwe jest uzyskanie fałszywie ujemnego wyniku podczas badania bakteriologicznego u pacjentów z gruźlicą.

Składniki pomocnicze (laktoza)

Preparat zawiera laktozę, dlatego nie należy go przepisywać pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktozy lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Okres ciąży. Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u kobiet w ciąży są ograniczone.

Z uwagi na brak badań u ludzi i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez chinolony u rozwijającego się organizmu, Floxium® jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży i karmiących piersią.

Jeśli podczas leczenia preparatem Floxium® stwierdzona zostanie ciąża, należy poinformować o tym lekarza.

Okres karmienia piersią. Floxium® jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Brakuje wystarczających danych dotyczących wydzielania lewofloksacyny z mlekiem matki, choć inne fluorochinolony wydzielają się z mlekiem matki. Z uwagi na brak badań u ludzi i możliwe uszkodzenie chrząstki stawowej przez fluorochinolony u rozwijającego się organizmu, Floxium® nie może być przepisywany kobietom karmiącym piersią.

Plodność.

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u szczurów.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i obsługę maszyn

Pacjenci kierujący pojazdami, pracujący przy maszynach i urządzeniach powinni brać pod uwagę możliwe działania niepożądane ze strony układu nerwowego (zawroty głowy/vertigo, drętwienie, senność, dezorientacja, zaburzenia wzroku i słuchu, zaburzenia ruchowe).

Sposób stosowania i dawki

Tabletki Floxium® przyjmuje się 1–2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości zakażenia oraz wrażliwości przypuszczalnego patogenu.

Floxium® w tej postaci leku (tabletki) można stosować w celu ukończenia cyklu leczenia u pacjentów, którzy wykazali poprawę w trakcie wstępnego leczenia lekiem Floxium® w formie roztworu do wlewania dożylnego, stosując przy tym takie same dawki.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby i nie powinien przekraczać 14 dni. Zaleca się kontynuowanie stosowania leku co najmniej przez 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała lub potwierdzonego badaniami mikrobiologicznymi wyeliminowania patogenu.

Tabletki Floxium® należy połykać nie rozgniatając i nie żując, wypijając wystarczającą ilość płynu. W celu ułatwienia dawkowania tabletkę można podzielić wzdłuż rowka podziału. Tabletki można przyjmować niezależnie od posiłku.

Lek należy stosować co najmniej 2 godziny przed lub po zastosowaniu soli żelaza, soli cynku, środków przeciwwskazowych zawierających magnez lub glin, didanosyny (wyłącznie form zawierających glin lub magnez w środkach buforowych) oraz sukralfału (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Tabela 2

Zalecane dawkowanie dla dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek, z klirensem kreatyniny powyżej 50 ml/min

Grupy szczególne

Tabela 3

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i klirem kreatyniny mniejszym niż 50 ml/min

1 Po hemodializie lub chronicznym ambulatoryjnym dializie opłucnowej (CAPOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu jest metabolizowana w wątrobie i wydalana głównie przez nerki.

Dawkowanie u pacjentów w wieku podeszłym. Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dzieci. Floxium® jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży z powodu ryzyka uszkodzenia chrząstki stawowej.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania lewofloksacyny to zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego (dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości i napady padaczkowe, mioklonus); objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności i erozje błony śluzowej; możliwe wydłużenie odstępu QT. Możliwe są halucynacje i drżenia.

Leczenie: objawowe. Należy rozważyć monitorowanie EKG ze względu na możliwość wydłużenia odstępu QT. W celu ochrony błony śluzowej żołądka stosuje się leki przeciwwysiękowe. Hemodializa, w tym dializa opłucnowa lub chroniczna ambulatoryjna dializa opłucnowa (CAPOD), nie jest skuteczną metodą usuwania lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne środki przeciwdziałające.

Działania niepożądane.

Częstotliwość działań niepożądanych określano według następujących kryteriów: bardzo często (≥1/10), często (od ≥1/100 do <1/10), rzadko (od ≥1/1000 do <1/100), niezwykle rzadko (od ≥1/10000 do <1/1000), bardzo rzadko (≥1/10000), częstotliwość nieznana (nie można określić na podstawie dostępnych danych).

Infekcje oraz inwazje:

rzadko: infekcje grzybicze, w tym grzyby z rodzaju Candida, proliferacja innych mikroorganizmów opornych.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego:

rzadko: leukopenia, eozynofilia;

niezwykle rzadko: trombocytopenia, neutropenia;

częstotliwość nieznana: niedostateczność szpiku kostnego, w tym anemia aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia, anemia hemolityczna.

Zaburzenia układu odpornościowego:

niezwykle rzadko: obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość;

częstotliwość nieznana: wstrząs anafilaktyczny, wstrząs anafilaktycznopodobny.

Reakcje anafilaktyczne i anafilaktycznopodobne mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

rzadko: anoreksja;

niezwykle rzadko: hipoglikemia, szczególnie u pacjentów z cukrzycą;

częstotliwość nieznana: hiperglikemia, śpiączka hipoglikemiczna.

Zespół nieadekwatnej sekrecji hormonu antydiuretycznego (SIADH, rzadko występuje).

Zaburzenia psychiczne:

często: bezsenność;

rzadko: niepokój, dezorientacja, lęk;

niezwykle rzadko: zaburzenia psychiczne (w tym halucynacje, paranoja), depresja, pobudzenie, nietypowe sny, koszmary nocne;

częstotliwość nieznana: mania, reakcje psychotyczne z zachowaniami samozniszczającymi, w tym myśli lub działania samobójcze.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego*:

często: ból głowy, zawroty głowy;

częstotliwość nieznana: senność, drżenie, dysgezja (podmiotowy zaburzony smak);

niezwykle rzadko: drgawki, parestezje;

częstotliwość nieznana: mioklonus, czuciowa lub czucio-ruchowa neuropatia obwodowa, parosmia (zaburzenia węchu), w tym anosmia (brak węchu), dyskineza, zaburzenia pozapiramidowe, ageuzja (utrata smaku), omdlenie, łagodne wewnątrzczaszkowe nadciśnienie.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku*:

niezwykle rzadko: zaburzenia wzroku, takie jak zamazanie obrazu, nieostre widzenie;

częstotliwość nieznana: tymczasowa utrata wzroku.

Zgłaszano przypadki odwarstwienia siatkówki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zaburzenia ze strony narządu słuchu i labiryntu*:

rzadko: zawroty głowy;

niezwykle rzadko: zaburzenia słuchu;

częstotliwość nieznana: dzwonienie w uszach, utrata słuchu.

Zaburzenia ze strony serca**:

niezwykle rzadko: tachykardia, uczucie przyspieszonego serca;

częstotliwość nieznana: tachykardia komorowa, która może prowadzić do zatrzymania serca, tachykardia komorowa typu torsade de pointes (obserwowano głównie u pacjentów z czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT), wydłużenie odcinka QT w EKG (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania. Wydłużenie odcinka QT” oraz „Przedawkowanie”).

Zaburzenia naczyniowe**:

niezwykle rzadko: hipotensja tętnicza.

Zaburzenia ze strony układu oddechowego:

rzadko: skurcz oskrzeli;

częstotliwość nieznana: duszność, alergiczny zapalenie płuc.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego:

często: biegunka, nudności, wymioty;

rzadko: ból brzucha, wzdęcia, zaparcia;

częstotliwość nieznana: biegunka krwawa, która w bardzo rzadkich przypadkach może wskazywać na enterokolit, w tym kolit pseudomembranacyjny, zapalenie trzustki.

Zaburzenia ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

często: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT/AST, fosfataza alkaliczna, GGTP);

rzadko: podwyższenie stężenia bilirubiny we krwi;

częstotliwość nieznana: żółtaczka oraz ciężkie uszkodzenie wątroby, w tym przypadki ostrej niewydolności wątroby (czasem śmiertelne), głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami współistniejącymi, zapalenie wątroby.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanek podskórnych:

rzadko: wysypka, świąd, pokrzywka, nadmierne pocenie;

częstotliwość nieznana: hiperpigmentacja skóry, toksyczny epidermalny nekrolioza (zespoł Lyella), zespół Stevensa-Johnsona, reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS, rzadko występuje), lokalizowana wysypka skórna wywołana lekami (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), wielopostaciowa rumieniowica egzulatywna, reakcje fotouczulenia, zapalenie naczyń typu leukocyto-klastyczne, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej.

Reakcje skórne i błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

Zaburzenia ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej*:

rzadko: artreagia, mięśnioból;

niezwykle rzadko: uszkodzenia ścięgien, w tym ich zapalenie (np. tendinitis ścięgna Achillesa), osłabienie mięśni, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów z ciężką miastenią gravis;

częstotliwość nieznana: rabdomioliza, pęknięcie ścięgna (np. Achillesa), zerwanie więzadeł, zerwanie mięśni, zapalenie stawów.

Zaburzenia ze strony nerek i układu moczowego:

rzadko: podwyższone stężenie kreatyniny w osoczu;

niezwykle rzadko: ostra niewydolność nerek (np. w wyniku nefrytu śródmiąższowego).

Zaburzenia ogólne*:

rzadko: osłabienie;

niezwykle rzadko: podwyższenie temperatury ciała (piresja);

częstotliwość nieznana: ból (w tym ból pleców, klatki piersiowej i kończyn).

Wśród innych niepożądanych działań niepożądanych związanych z przyjmowaniem fluorochinolonów, napady porfirii u pacjentów z porfirią.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i obecności czynników ryzyka, wystąpiły długotrwałe (przez kilka miesięcy lub lat), inwalidzujące i potencjalnie nieodwracalne ciężkie działania niepożądane, wpływające na różne układy organizmu (w tym tendinitis, pęknięcie ścięgna, artreagia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu).

** Zgłaszano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, czasem powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej z zastawek serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, a także pacjenci lub ich ustawowo uprawnieni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

5 lub 10 tabletek w blisterze, 1 blister w opakowaniu kartonowym.

Kategoria recepturowa. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Kijewmedpreparat”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 01032, miasto Kijów, ul. Saksaganskiego 139.