Flamifix 200

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Flamifix 200 (PHLAMIFIKS200)

Skład:

substancja czynna: cefixym;

1 tabletka powlekana powłoką filmową zawiera cefixymu trihydra tu równoważnie cefixymowi bezwodnemu 200 mg;

substancje pomocnicze: ditlenek krzemu, bezwodny, celuloza mikrokryształowa, stearynian magnezu, siarczan wapnia, wodorofosforan wapnia, laktoza jednowodna, skrobia kukurydziana, benzoesan sodu (E 211), talk, glikolian sodu skrobi (typ A), hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 6000.

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: prawie białe, okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane powłoką filmową.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Środki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Beta-laktamowe antybiotyki. Cefalosporyny III pokolenia. Kod ATC J01D D08.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Cefixym – antybiotyk z grupy cephalosporyn III generacji do stosowania doustnego. In vitro wykazuje znaczną aktywność bakteriobójczą wobec szerokiego spektrum bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Klinicznie skuteczny w leczeniu infekcji wywołanych najpowszechniejszymi drobnoustrojami chorobotwórczymi, w tym Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, E.coli, Proteus mirabilis, Klebsiella species, Haemophilus influenzae (szczepy wytwarzające i niewytwarzające beta-laktamaz), Branhamella catarrhalis (szczepy wytwarzające i niewytwarzające beta-laktamaz) oraz Enterobacter species. Charakteryzuje się wysokim stopniem stabilności w obecności beta-laktamaz. Większość szczepów enterokoków (Streptococcus faecalis, Streptococci grupy D) oraz Staphylococci (w tym szczepy koagulazo-dodatnie, koagulazo-ujemne i oporne na metycylinę) jest opornych na cefixym. Ponadto większość szczepów Pseudomonas, Bacteroides fragilis, Listeria monocytogenes oraz Clostridia jest opornych na cefixym.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie.

Absolutna biodostępność po doustnym podaniu cefixymu wynosi 22–54%. Ponieważ obecność pokarmu nie wpływa istotnie na wchłanianie, cefixym można stosować niezależnie od spożycia posiłków. Według badań in vitro, stężenia w osoczu lub moczu powyżej 1 μg/ml uważane są za wystarczające dla większości powszechnych patogenów, wobec których cefixym wykazuje aktywność. Maksymalne stężenie w osoczu po podaniu zalecanych dawek u dorosłych lub dzieci wynosi od 1,5 do 3 μg/ml. Przy wielokrotnym stosowaniu występuje niewielkie lub praktycznie brak nagromadzania cefixymu.

Farmakokinetykę cefixymu porównywano u zdrowych pacjentów starszych (powyżej 64 roku życia) i młodych ochotników (11–35 lat) po podawaniu 400 mg cefixymu raz na dobę przez 5 dni. Średnie wartości maksymalnego stężenia (Cmax) oraz pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) były nieco wyższe u pacjentów starszych. Pacjentom starszym można podawać lek w takich samych dawkach, jak dorosłym.

Rozkład.

Łączenie się z białkami osocza dobrze charakteryzuje się zarówno dla osocza ludzkiego, jak i zwierzęcego. Cefixym wiąże się niemal całkowicie z frakcją albumin, średnia frakcja wolna wynosi około 30%. Wiązanie cefixymu z białkami osocza zależy jedynie od stężenia w osoczu ludzkim przy bardzo wysokich stężeniach, które nie występują po dawkowaniu klinicznym.

Metabolizm.

Metabolitów cefixymu nie wykryto w osoczu ani w moczu człowieka.

Wydalanie.

Cefixym wydzielany jest głównie w postaci niezmienionej z moczem. Głównym mechanizmem jest filtracja kłębuszkowa.

Przekazywanie cefixymu znakowanego 14C od szczurów w okresie laktacji do potomstwa przez mleko samic było ilościowo niewielkie (około 1,5% zawartości cefixymu w organizmie matki u młodych). Brak danych na temat przenikania cefixymu do mleka szczurów. Przenikanie cefixymu przez łożysko było niewielkie u ciężarnych szczurów otrzymujących znakowany cefixym.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie infekcji bakteryjnych wywołanych mikroorganizmami wrażliwymi na lek:

• infekcje górnych dróg oddechowych (zapalenie gardła, zapalenie migdałków);
• zapalenie ucha środkowego;
• przewlekłe zapalenie oskrzeli;
• niepowikłane infekcje dróg moczowych (zapalenie pęcherza, zapalenie nerek).

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na antybiotyki z grupy cefalosporyn lub na inne składniki leku;
• podwyższona wrażliwość na penicyliny;
• porfiria.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Blokery sekrecji kanalikowej (allopurinol, diuretyki, probenecyd) zwiększają maksymalne stężenie cefiksymu we krwi i opóźniają jego wydalanie z moczem, co może prowadzić do nasilenia objawów przedawkowania.

Kwas salicylowy zwiększa stężenie wolnego cefiksymu o 50% w wyniku wypierania cefiksymu z miejsc wiązania z białkami; efekt ten zależy od stężenia.

Antykoagulancy typu kumarynowego. Podobnie jak przy stosowaniu innych cefalosporyn, u niektórych pacjentów odnotowano wydłużenie czasu protrombinowego, dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów otrzymujących terapię antykoagulacyjną. Cefiksym należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących antykoagulancy typu kumarynowego, np. warfarynę potasu. Ponieważ cefiksym może nasilać działanie antykoagulantów, możliwe jest wydłużenie czasu protrombinowego z/ bez objawów klinicznych krwawienia.

Karbamazepina w przypadku jednoczesnego stosowania z cefiksy mem może powodować podwyższenie stężenia tego ostatniego w osoczu krwi, dlatego zaleca się kontrolę stężenia karbamazepiny w osoczu krwi.

Nifedypina zwiększa biodostępność cefiksymu, jednak interakcja kliniczna nie została ustalona.

W przypadku jednoczesnego stosowania cefiksymu z potencjalnie nefrotoksycznymi substancjami (aminoglikozydami, kolistyną, polimyksyną, wiomycyną) lub silnymi diuretykami (kwas etakryninowy, furosemid) istnieje zwiększony ryzyko rozwoju niewydolności nerek.

Podczas stosowania cefiksymu, podobnie jak innych antybiotyków, możliwe jest zmniejszenie resorpcji estrogenów i obniżenie skuteczności doustnych środków antykoncepcyjnych kombinowanych.

Inne formy interakcji. Stosowanie cefalosporyn może prowadzić do fałszywie dodatniej reakcji przy oznaczaniu glukozy w moczu za pomocą roztworów Benedicta, Felinga lub tabletek z siarczanem miedzi. Do oznaczania glukozy w moczu zaleca się stosowanie testu z wykorzystaniem glukozo-oksydazy.

Podczas stosowania cefiksymu może wystąpić fałszywie dodatni bezpośredni test Coombsa. Należy zatem pamiętać, że dodatni wynik testu Coombsa może być spowodowany stosowaniem tego leku.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Encefalopatia.

W trakcie stosowania antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefiksymu, zwiększa się ryzyko wystąpienia encefalopatii (która może objawiać się napadami drgawkowymi, dezorientacją i zaburzeniami świadomości, zaburzeniami ruchowymi), szczególnie w przypadku przedawkowania lub u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek.

Ciężkie reakcje skórne.

U niektórych pacjentów przyjmujących cefiksym obserwowano poważne działania niepożądane na skórę, takie jak toksyczny nekrolizis epidermy, zespół Stevensa-Johnsona, lekowy wyprysk skórny z eozynofilią i objawami systemowymi (zespołem DRESS) oraz ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustulacja (AGEP). Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach poważnych objawów skórnych, a tych pacjentów należy dokładnie monitorować. Leczenie należy przerwać przy pierwszych objawach wysypki skórnej, zmian błon śluzowych lub innych objawów nadwrażliwości skórnej. W przypadku wystąpienia ciężkich skórnych działań niepożądanych należy zastosować odpowiednie leczenie i/lub podjąć niezbędne środki ostrożności.

Reakcje nadwrażliwościowe.

Przed rozpoczęciem leczenia cefiksymem należy ustalić, czy pacjent ma w wywiadzie reakcje nadwrażliwościowe na cefalosporyny, penicyliny lub inne leki. Lek należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z alergią, szczególnie na penicyliny, cefalosporyny i inne leki. U niektórych pacjentów odnotowano ciężkie reakcje (w tym reakcję anafilaktyczną, reakcje alergiczne krzyżowe), a w pojedynczych przypadkach – skutki śmiertelne (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej na cefiksym należy natychmiast przerwać lek i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Anemia hemolityczna.

Po stosowaniu cefalosporyn opisywano przypadki wystąpienia anemii hemolitycznej, w tym ciężkie przypadki zakończone śmiercią. Zanotowano również powtarzające się przypadki anemii hemolitycznej po stosowaniu cefalosporyn u pacjentów, u których wcześniej wystąpiła anemia hemolityczna po pierwszym podaniu cefalosporyn, w tym cefiksymu.

Ostra niewydolność nerek.

Podobnie jak inne cefalosporyny, cefiksym może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, w tym do nefrytu naczyniowo-śródmiąższowego jako stanu patologicznego. W przypadku wystąpienia ostrej niewydolności nerek należy przerwać stosowanie cefiksymu i zastosować odpowiednią terapię lub podjąć odpowiednie działania.

Zaburzenia funkcji nerek.

Cefiksym należy stosować z ostrożnością u pacjentów z istotnie zaburzoną funkcją nerek (patrz sekcja „Sposób i dawka stosowania”, „Dawkowanie w niewydolności nerek”).

Stosowanie w pediatrii.

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania cefiksymu u noworodków przedwcześnie urodzonych lub noworodków.

Choroba pseudomembranacyjna / nadmierne rozmnażanie odpornych mikroorganizmów.

Środki ostrożności są konieczne przy stosowaniu leku u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie z kolitem (zarejestrowano przypadki kolitu pseudomembranacyjnego).

Antybiotyki o szerokim spektrum działania zaburzają normalną mikroflorę jelita grubego i mogą prowadzić do nadmiernego rozwoju bakterii Clostridium. Toksyna produkowana przez Clostridium difficile jest główną przyczyną biegunki spowodowanej antybiotykami. Przy długotrwałym stosowaniu leku możliwe jest zaburzenie normalnej mikroflory jelitowej, co może prowadzić do rozwoju Candida albicans i, jako konsekwencji, do kandydozy błony śluzowej jamy ustnej; możliwe jest również rozwinięcie się ciężkiej biegunki i kolitu pseudomembranacyjnego. Objawy kolitu pseudomembranacyjnego mogą się rozwijać podczas lub po zakończeniu leczenia antybiotykami.

W przypadku łagodnych form kolitu pseudomembranacyjnego spowodowanego stosowaniem antybiotyku może wystarczyć przerwanie leku. Jeśli objawy kolitu nie ustępują po odstawieniu leku, należy zastosować doustny wancomycynę, która jest antybiotykiem z wyboru w przypadku wystąpienia kolitu pseudomembranacyjnego. W przypadku kolitu średniego lub ciężkiego stopnia należy dodać elektrolity i roztwory białkowe. Należy unikać jednoczesnego stosowania leków zmniejszających perystaltykę jelit. Należy wykluczyć inne przyczyny kolitu.

Wpływ na wyniki badań serologicznych.

Podczas leczenia możliwe jest pozytywne wyniki bezpośredniej reakcji Coombsa oraz fałszywie pozytywny wynik badania glukozy w moczu. W przypadku wystąpienia odpowiednich objawów należy przerwać leczenie cefiksymem i przeprowadzić odpowiednie badania oraz terapię.

Dane badań laboratoryjnych.

Podczas stosowania leku mogą występować odwracalne zmiany w parametrach funkcji wątroby, nerek i krwi (trombocytopenia, leukopenia i eozynofilia).

Alkohol.

Cefalosporyny zwiększają toksyczność alkoholu, dlatego podczas leczenia cefiksymem nie zaleca się spożywania napojów alkoholowych.

Substancje pomocnicze.

Lek zawiera laktozę. Pacjenci z rozpoznaną nietolerancją niektórych cukrów powinni skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Podczas badań funkcji rozrodczych u zwierząt podawanych dawek niemal 400 razy przekraczających dawkę dla człowieka nie stwierdzono wpływu na płodność ani zaburzeń u płodu spowodowanych stosowaniem cefiksymu. U zwierząt przy dawkach przekraczających dawkę dla człowieka nawet 4-krotnie nie stwierdzono żadnych dowodów efektu teratogennego; zaobserwowano wysoką częstość poronień i śmiertelność matek, co jest oczekiwanym skutkiem znanej wrażliwości zwierząt na zmiany mikroflory jelitowej spowodowane antybiotykami.

Brak danych dotyczących stosowania leku w okresie ciąży. Cefiksym przenika przez łożysko.

Nie należy stosować leku w okresie ciąży lub karmienia piersią, z wyjątkiem przypadków, gdy lekarz uzna to za konieczne.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych maszyn.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, takich jak encefalopatia (która może obejmować napady drgawkowe, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchowe), pacjent powinien unikać prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi maszynami.

Sposób stosowania i dawki.

Zwykle leczenie trwa 7 dni, w razie potrzeby do 14 dni. W leczeniu niepowikłanych zapaleń pęcherza dawka leku trwa 3 dni.

Dorośli.

Zalecana dawka dla dorosłych to 200–400 mg na dobę, w zależności od ciężkości infekcji, podawana jednorazowo lub w dwóch oddzielnych dawkach.

Pacjenci w podeszłym wieku.

Należy stosować lek w dawce zalecanej dla dorosłych. Konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i dostosowanie dawki w przypadku ciężkiej niewydolności nerek.

Dzieci o masie ciała powyżej 50 kg lub w wieku od 10 lat.

Leczenie należy prowadzić zgodnie z zalecaną dawką dla dorosłych (200–400 mg na dobę, w zależności od ciężkości infekcji).

Bezpieczeństwo i skuteczność cefyksymu nie zostały ustalone u dzieci poniżej 6 miesięcy życia.

Dawkowanie w niewydolności nerek.

Cefiksym można stosować u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z klirem kreatyniny 20 ml/min lub wyższym należy podawać zwykłą dawkę i schemat dawkowania. U pacjentów z klirem kreatyniny poniżej 20 ml/min nie zaleca się przekraczania dawki 200 mg raz na dobę. Dotyczy to również pacjentów poddawanych stałemu ambulatoryjnemu dializowi otnemu lub dializie hemodyalizacyjnej.

Dzieci.

Dzieciom do 10 roku życia zaleca się stosowanie leku w innej postaci farmaceutycznej.

Przedawkowanie.

Istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii przy stosowaniu antybiotyków beta-laktamowych, w tym cefiksymu, szczególnie w przypadku przedawkowania lub zaburzeń funkcji nerek. Dane badań wykazały, że w dawkach do 2 g na dobę cefiksym ma taki sam profil bezpieczeństwa jak przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych.

Dializa jedynie nieznacznie przyczynia się do usuwania cefiksymu z organizmu. Nie istnieje specyficzny antydotum. Zalecana jest ogólna terapia wspomagająca.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane wywołane cefiksy mem są niewielkie i występują rzadko.

Ze strony układu krwiotwórczego i układu limfatycznego: eozynofilia, hiper eozynofilia, agranulocytoza (zarejestrowano pojedyncze przypadki zaburzeń krzepnięcia krwi), leukopenia, neutropenia, granulocytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, trombocytoza, hipoprotrombinemia (krwawienia i siniaki bez widocznych przyczyn), tromboflebita, wydłużenie czasu trombinowego i protrombinowego, purpura.

Ze strony przewodu pokarmowego: ból brzucha, skurcz żołądka, biegunka*, dyspepsja, nudności, wymioty, wzdęcia, dysbakterioza, kandydoza błony śluzowej jamy ustnej, stomatyt, glosyt, suchość w ustach.

Ze strony przemiany materii i odżywiania: anoreksja (utrata apetytu).

Ze strony wątroby: żółtaczka, zapalenie wątroby, cholestaza, żółtaczka twardówki, żółtaczka skóry.

Zakażenia i inwazje: kolit pseudobłoniasty, zapalenie pochwy, kandydoza pochwy.

Wskaźniki laboratoryjne: podwyższenie poziomu transaminaz (AST, ALT) lub fosfatazy zasadowej, bilirubiny, mocznika i kreatyniny w surowicy krwi.

Ze strony narządów słuchu: utrata słuchu.

Ze strony układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy, dysforia, nadaktywność, odnotowano przypadki napadów podczas stosowania cefalosporyn, w tym cefiksymu (częstość nieznana)**.

Beta-laktamy, w tym cefiksym, zwiększają u pacjentów ryzyko encefalopatii (która może obejmować napady, dezorientację, zaburzenia świadomości, zaburzenia ruchowe), szczególnie w przypadkach przedawkowania i niewydolności nerek (częstość nieznana)**.

Ze strony układu oddechowego: duszność.

Ze strony nerek i układu moczowego: ostra niewydolność nerek, w tym zapalenie nerek z udziałem kanalików i przestrzeni międzykomórkowej jako stan patologiczny (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”), hematuria.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, reakcje przypominające chorobę surowicy.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka lekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (zespoł DRESS), zespół wielopostaciowej rumieniowatości, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zniszczenie nabłonka, pokrzywka, wysypka skórna, swędzenie, ostra ogólnoustrojowa egzantematyczna pustulacja (AGEP) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ogólne zaburzenia: gorączka, artrologia, obrzęk twarzy, swędzenie narządów płciowych, osłabienie, zmęczenie, nadmierne pocenie się, zapalenienie błon śluzowych.

*Biegunka zazwyczaj wiąże się ze stosowaniem leku w wyższych dawkach. Zgłaszano przypadki biegunki (od umiarkowanej do ciężkiej), przy których przerwanie terapii jest uzasadnione. W przypadku wystąpienia ciężkiej biegunki należy przerwać stosowanie cefiksymu.

**Nie można ocenić na podstawie dostępnych danych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania tego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, jak również pacjenci lub ich ustawieni reprezentanci, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

**Okres ważności. **2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 1 blistrze w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

Sens Laboratories Pvt. Ltd.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

VI/51B, p.o. box nr 2, Kozhuvanal, Pala, Kottayam – 686 573, Kerala, Indie.

Wnioskodawca: Ananta Medikear Ltd.

Siedziba wnioskodawcy: Szczyt 1, 2 Station Court, Imperial Wharf, Townmead Road, Fulham, Londyn, Wielka Brytania.