Fiziotens®

INSTRUKCJA dla zastosowania leczniczego leku Fiziotens® (PHYSIOTENS®)

Skład:

substancja czynna: moksonidyna;

1 tabletka zawiera moksonidynę 0,2 mg lub 0,3 mg lub 0,4 mg;

substancje pomocnicze: laktoza, monohydrat; powidon K25; krosypowidon; stearynian magnezu; otoczka tabletki: hipromeloza, dyspersja wodna etylocelulozy 30%, makrogol 6000, talk, tlenek żelaza czerwony (E 172), dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane o powłokę filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 0,2 mg – okrągłe, wypukłe tabletki jasnoróżowego koloru z oznaczeniem „0.2” po jednej stronie;

tabletki 0,3 mg – okrągłe, wypukłe tabletki bladoróżowego koloru z oznaczeniem „0.3” po jednej stronie;

tabletki 0,4 mg – okrągłe, wypukłe tabletki matowego czerwonego koloru z oznaczeniem „0.4” po jednej stronie.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwhypertensyjne. Agonisty receptorów imidazolinowych. Moksonidyna. Kod ATC C02AC05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Wykazano, że moxonidyna jest skutecznym środkiem przeciw nadciśnieniu tętniczemu. Istniejące dane eksperymentalne wskazują, że układ nerwowy centralny (CNS) jest miejscem działania przeciwnadciśnieniowego moxonidyny. Moxonidyna jest selektywnym agonistą receptorów imidazolowych. Receptory wrażliwe na imidazoliny są skoncentrowane w przednim odcinku części wентрrolateralnej rdzenia przedłużonego – obszarze, który uważa się za centrum regulacji obwodowego układu współczulnego. Stymulacja receptorów imidazolowych sprzyja obniżeniu aktywności układu współczulnego i obniża ciśnienie tętnicze.

Moxonidyna różni się od innych leków przeciw nadciśnieniu o działaniu sympatolitycznym stosunkowo niskim powinowactwem do znanych receptorów α2-adrenergicznych w porównaniu z receptorami imidazolowymi. Dzięki temu efekty sedytywne i suchość w ustach przy stosowaniu moxonidyny występują rzadko.

U człowieka stosowanie moxonidyny prowadzi do zmniejszenia oporu naczyń obwodowych i dalszego obniżenia ciśnienia tętniczego. Działanie przeciw nadciśnieniu tętniczemu moxonidyny zostało zademonstrowane w podwójnych, ślepych, randomizowanych badaniach kontrolowanych placebo. Opublikowane dane wskazują, że stosowanie antagonisty angiotensyny II (AIIA) w połączeniu z moxonidyną u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i przerostem lewej komory serca, przy takim samym obniżeniu ciśnienia tętniczego, pozwoliło osiągnąć wzmocnienie regresji przerostu lewej komory serca w porównaniu z wolną kombinacją tiazynu i blokera kanałów wapniowych.

W badaniach terapeutycznych trwających 2 miesiące, w porównaniu z placebo, moxonidyna zwiększała indeks wrażliwości na insulinę o 21% u pacjentów z umiarkowanym nadciśnieniem tętniczym, otyłością i opornością na insulinę.

Farmakokinetyka.

Absorpcja. Po podaniu doustnym moxonidyna jest szybko (czas osiągnięcia maksymalnej stężenia w osoczu krwi (tmax) – około 1 godziny) i praktycznie całkowicie wchłaniana w górnych odcinkach przewodu pokarmowego. Biodostępność absolutna wynosi około 88%, co wskazuje na brak istotnego metabolizmu przy pierwszym przejściu przez wątrobę. Jednoczesne spożycie pokarmu nie wpływa na farmakokinetykę moxonidyny.

Rozkład. Stopień wiązania z białkami osocza krwi, określony in vitro, wynosi około 7,2%.

Biota transformacja. W próbkach osocza krwi człowieka zidentyfikowano jedynie dehydrogenizowaną moxonidynę. Aktywność farmakodynamiczna dehydrogenizowanej moxonidyny wynosi około 1/10 aktywności moxonidyny.

Wydalanie. W ciągu 24-godzinnego okresu z moczem wydala się 78% całkowitej dawki moxonidyny w postaci niezmienionej i 13% w postaci dehydrogenizowanej moxonidyny. Inne nieznaczne metabolity w moczu stanowią około 8% dawki. Mniej niż 1% wydala się z kałem. Okres półtrwania moxonidyny i jej metabolitu wynosi odpowiednio około 2,5 godziny i 5 godzin.

Farmakokinetyka u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym farmakokinetyka moxonidyny istotnie nie różniła się w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami.

Farmakokinetyka u pacjentów w wieku podeszłym. Zaobserwowano zmiany związane z wiekiem w farmakokinetyce, najprawdopodobniej spowodowane obniżonym poziomem metabolizmu i/lub nieco większą biodostępnością u pacjentów w wieku podeszłym. Jednak różnice te nie są uważane za klinicznie istotne.

Farmakokinetyka u dzieci. Ponieważ moxonidyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci, badania farmakokinetyczne w tej podgrupie nie były prowadzone.

Farmakokinetyka w niewydolności nerek. Wydalanie moxonidyny w dużym stopniu zależy od klirensu kreatyniny. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (przepływ kłębuszkowy – 30–60 ml/min) stężenie ustalone w osoczu i końcowy okres półtrwania są odpowiednio około 2 i 1,5 razy wyższe niż u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek (przepływ kłębuszkowy > 90 ml/min). U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (przepływ kłębuszkowy < 30 ml/min) stężenie ustalone w osoczu i końcowy okres półtrwania są około 3 razy wyższe. U tych chorych nie obserwowano akumulacji moxonidyny po wielokrotnym stosowaniu. U pacjentów z niewydolnością nerek w stadium końcowym (przepływ kłębuszkowy < 10 ml/min), poddawanych hemodializie, AUC i końcowy okres półtrwania są odpowiednio 6 i 4 razy wyższe w porównaniu z pacjentami z nadciśnieniem tętniczym i prawidłową funkcją nerek. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek maksymalne stężenie moxonidyny w osoczu jest wyższe jedynie o 1,5–2 razy.

Na podstawie powyższych danych dawkę moxonidyny u pacjentów z niewydolnością nerek należy dobrać indywidualnie. Podczas hemodializy moxonidyna jest usuwana w niewielkim stopniu.

Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa.

Dane przedkliniczne nie zawierają informacji o jakimkolwiek szczególnym ryzyku dla człowieka na podstawie wyników standardowych badań bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności chronicznej, genotoksyczności, potencjału kancerogennego oraz toksyczności rozrodczej.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozwój embrionalny przy stosowaniu dawek toksycznych dla organizmu matki. Badania toksyczności rozrodczej nie wykazały wpływu na płodność ani potencjału teratogennego. Toksyczny wpływ na rozwój embrionalny obserwowano u szczurów przy dawkach ≥ 9 mg/kg/doba oraz u królików przy dawkach > 0,7 mg/kg/doba. W badaniach rozwoju peri- i postnatalnego u szczurów stwierdzono wpływ na rozwój i przydatność życiową przy dawkach ≥ 3 mg/kg/doba.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Nadciśnienie tętnicze.

Przeciwwskazania.

Moksonidyna jest przeciwwskazana w przypadku:

• nadwrażliwości na substancję czynną lub którykolwiek składnik leku;
• zespołu słabości węzła zatokowego;
• bradykardii (częstotliwość rytmu serca w spoczynku poniżej 50 uderzeń/min);
• bloku przedsionkowo-komorowego II i III stopnia;
• niewydolności serca.

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Jednoczesne stosowanie leku z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi prowadzi do efektu addytywnego.

Ponieważ trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe mogą zmniejszać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych działających w ośrodkowym układzie nerwowym, jednoczesne stosowanie tych leków z moksonidyną nie jest zalecane.

Moksonidyna może nasilać działanie uspokajające trójcyklicznych leków przeciwdrgawkowych (należy unikać jednoczesnego stosowania), środków uspokajających, alkoholu, środków nasennie i snujących.

Moksonidyna umiarkowanie nasila zaburzenia funkcji poznawczych u pacjentów przyjmujących lorazepan. Moksonidyna może nasilać działanie uspokajające benzodiazepin przy jednoczesnym stosowaniu.

Moksonidyna wydalana jest drogą kanalikową. Nie można wykluczyć interakcji z innymi substancjami wydalanymi drogą kanalikową. Badania z zastosowaniem derywatu digoksyny i hydrochlorothiazidu nie wykazały jednak żadnych dowodów na występowanie interakcji. Biologiczna dostępność glibenklamidu po podaniu doustnym była obniżona o 11%.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

W okresie po rejestracji leku zgłaszano przypadki blokady przedsionkowo-komorowej w różnym stopniu nasilenia u pacjentów leczonych moksonidyną. Dlatego nie można całkowicie wykluczyć przyczynowej roli moksonidyny w opóźnieniu przewodnictwa przedsionkowo-komorowego. W związku z tym należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z predyspozycją do rozwoju blokady przedsionkowo-komorowej.

Pacjentom z blokadą przedsionkowo-komorową I stopnia moksonidynę należy stosować z dużą ostrożnością, aby uniknąć bradykardii. Moksonidyny nie należy stosować pacjentom z blokadą przedsionkowo-komorową wyższego stopnia (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu moksonidyny u pacjentów z ciężką chorobą wieńcową lub niestabilną dławicą piersiową, ponieważ doświadczenie w stosowaniu leku u tych pacjentów jest ograniczone.

Zaleca się ostrożne stosowanie moksonidyny u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek, ponieważ moksonidyna jest wydalana głównie przez nerki. U tych pacjentów zaleca się ostrożne dozowanie, szczególnie na początku terapii. Leczenie należy rozpocząć od dawki 0,2 mg na dobę; dawkę można zwiększyć maksymalnie do 0,4 mg na dobę u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (GFR > 30 ml/min, ale < 60 ml/min) oraz maksymalnie do 0,3 mg na dobę u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (GFR < 30 ml/min), jeśli jest to klinicznie wskazane i lek jest dobrze tolerowany.

Jeśli moksonidynę stosuje się w połączeniu z β-blokerem i konieczne jest odstawienie obu leków, należy najpierw odstawić β-bloker, a następnie po kilku dniach – moksonidynę.

Do chwili obecnej nie odnotowano wystąpienia efektów odstawienia ze strony ciśnienia tętniczego po zakończeniu przyjmowania moksonidyny. Niemniej jednak nagłe przerywanie terapii moksonidyną nie jest zalecane; zamiast tego dawkę należy stopniowo zmniejszać przez okres dwóch tygodni.

Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi schorzeniami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zespół złego wchłaniania glukozy i galaktozy, nie powinni przyjmować tego leku.

Pacjenci starsi mogą być bardziej wrażliwi na działanie leków przeciwhypertensyjnych. Dlatego leczenie należy rozpocząć od najniższej dawki, a dawkę należy ostrożnie zwiększać, aby uniknąć ciężkich działań niepożądanych.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania moksonidyny u kobiet w ciąży. Badania przeprowadzone na zwierzętach wykazały działanie embriotoksyczne (patrz sekcja „Właściwości farmakologiczne / Dane dokliniczne dotyczące bezpieczeństwa”). Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane. Moksonidyny nie należy stosować w czasie ciąży, chyba że istnieje pilna potrzeba.

Karmienie piersią.

Moksonidyna przenika do mleka matki, dlatego nie należy jej stosować w czasie karmienia piersią. Jeśli terapia moksonidyną jest uznawana za absolutnie konieczną, należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu leku na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Leczenie nadciśnienia tętniczego tym lekiem wymaga regularnej opieki medycznej. Różne reakcje zgłaszane w pojedynczych przypadkach (np. zawroty głowy, senność) mogą wpływać na reakcje w stopniu, który może pogorszyć zdolność prowadzenia pojazdów, obsługiwanie maszyn lub pracę bez środków ochronnych. Dotyczy to szczególnie początkowych okresów leczenia, zwiększania dawki, zmiany leku oraz interakcji z alkoholem.

Sposób stosowania i dawki.

Standardowa dawka początkowa moczydyny wynosi 0,2 mg na dobę. Maksymalna pojedyncza dawka to 0,4 mg. Maksymalna dawka dobową wynosi 0,6 mg – podaje się ją w 2 dawkach. Dawkę należy dobrać indywidualnie, w zależności od reakcji pacjenta.

Moksydynę można przyjmować niezależnie od posiłków, popijając niewielką ilością płynu.

Zaburzenia funkcji nerek

Dla pacjentów z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością nerek dawka początkowa moczydyny wynosi 0,2 mg na dobę. W razie potrzeby i przy dobrej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 0,4 mg na dobę u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek oraz do 0,3 mg na dobę u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Dla chorych poddawanych hemodializie dawka początkowa moczydyny wynosi 0,2 mg na dobę. W razie potrzeby i przy dobrej tolerancji leku dawkę można zwiększyć do 0,4 mg na dobę.

Zaburzenia funkcji wątroby

Nie przeprowadzono badań u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby. Ponieważ moczydyna nie ulega aktywnemu metabolizmowi w wątrobie, nie oczekuje się istotnego wpływu na farmakokinetykę. Z tego powodu zalecana dawka dla pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby odpowiada standardowej dawce zalecanej dla dorosłych.

Czas trwania stosowania nie jest ograniczony.

Chociaż w wyniku ograniczonej liczby badań po nagłym odstawieniu moczydyny nie zaobserwowano objawów kontrregulacji ciśnienia tętniczego (efektu odstawienia), nagłe przerywanie leczenia moczydyną (w razie potrzeby) nie jest zalecane, co dotyczy zazwyczaj wszystkich leków przeciw nadciśnieniowych. Dawka moczydyny powinna być stopniowo zmniejszana przez okres dwóch tygodni.

Dzieci.

Moksydyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży (do 18. roku życia) ze względu na niewystarczające dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności leku w tej grupie pacjentów.

Przedawkowanie.

Objawy przedawkowania.

W pojedynczych przypadkach przedawkowania moczydyny, nawet w dawce 19,6 mg podanej jednorazowo, nie zaobserwowano śmiertelnych skutków. Objawy i objawy przedawkowania obejmują ból głowy, działanie uspokajające, senność, hipotensję tętniczą, zawroty głowy, osłabienie, bradykardię, suchość w ustach, wymioty, zmęczenie, ból w górnej części brzucha. W przypadku ciężkiego przedawkowania zaleca się staranne monitorowanie wystąpienia zaburzeń świadomości i depresji oddychania.

Po przypadkowym przyjęciu przez dwuletnie dziecko nieznanej ilości moczydyny (prawdopodobnie 14 mg) obserwowano działanie uspokajające, śpiączkę, hipotensję tętniczą, miazgę i duszność. Przemywanie żołądka, infuzja glukozy, kontrolowana wentylacja płuc oraz unieruchomienie doprowadziły do całkowitego ustąpienia objawów w ciągu 11 godzin.

Ze względu na badania stosowania wysokich dawek leku u zwierząt dodatkowo można spodziewać się wystąpienia ortostatycznej dysregulacji, tymczasowej nadciśnienia, tachykardii i hiperglikemii.

Niezbędne działania w przypadku przedawkowania.

Nie znane są specyficzne antydoty. W przypadku hipotensji do wspomagania krążenia zaleca się stosowanie dopaminy i podanie roztworów zastępczych osocza. W przypadku wystąpienia bradykardii można zastosować atropinę.

Antagoniści receptorów α-adrenergicznych mogą zmniejszyć lub wyeliminować paradoksalne efekty hipertensyjne przedawkowania moczydyny.

Efekty uboczne.

Najczęstsze działania niepożądane występujące podczas stosowania moksonidyny to suchość w ustach, zawroty głowy, osłabienie i senność. Objawy te często zmniejszają się po kilku pierwszych tygodniach leczenia.

Poniżej przedstawiono działania niepożądane pogrupowane według klas narządów i układów organizmu oraz uporządkowane według częstości występowania (bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do <1/100)), obserwowane podczas placebo-kontrolowanych badań klinicznych u 886 pacjentów stosujących moksonidynę.

Zaburzenia psychiczne: często – bezsenność; rzadko – pobudzenie.

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy*, zawroty głowy, uczucie kręcenia się w głowie, senność; rzadko – omdlenia*.

Zaburzenia narządu słuchu i labiryntu: rzadko – szumy w uszach.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: rzadko – bradykardia, hipotensja* (w tym hipotensja ortostatyczna).

Zaburzenia układu pokarmowego: bardzo często – suchość w ustach; często – biegunka, nudności, wymioty, dyspepsja.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: często – wysypka, świąd; rzadko – obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej: często – ból pleców; rzadko – ból szyi.

Zaburzenia ogólne: często – osłabienie; rzadko – obrzęk.

* Częstość nie jest zwiększona w porównaniu z placebo.

Okres ważności.

Tabletki 0,2 mg – 2 lata.

Tabletki 0,3 mg i 0,4 mg – 3 lata.

Warunki przechowywania.

Tabletki 0,2 mg: przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Tabletki 0,3 mg i 0,4 mg: przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 30 °C w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Tabletki 0,2 mg i 0,4 mg:

nr 14 (po 14 tabletek w blistrze, 1 blister w pudełku kartonowym);

nr 28 (po 14 tabletek w blistrze, 2 blistry w pudełku kartonowym lub 28 tabletek w blistrze, 1 blister w pudełku kartonowym);

nr 98 (po 14 tabletek w blistrze, 7 blistrów w pudełku kartonowym).

Tabletki 0,3 mg:

nr 28 (po 14 tabletek w blistrze, 2 blistry w pudełku kartonowym lub 28 tabletek w blistrze, 1 blister w pudełku kartonowym);

nr 98 (po 14 tabletek w blistrze, 7 blistrów w pudełku kartonowym).

Kategoria receptury.

Na receptę.

Producent.

Mylan Laboratories SAS, Francja / Mylan Laboratories SAS, France.

Adres siedziby producenta i miejsce wykonywania działalności.

Route de Belleville, Lieu dit Maillard, 01400, Chatillon-sur-Chalaronne, Francja / Route de Belleville, Lieu dit Maillard, 01400, Chatillon-sur-Chalaronne, France.