Feliz S

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA DLA CEL NALEK Feliz S

Skład:

substancja czynna: escytalopram;

1 tabletka zawiera escytalopramu oksalat odpowiadający 10 mg escytalopramu; substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształowa, sodowa króska ksyloma, powidon K-30, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, stearynian magnezu, hydroksypropylometyloceluloza, polietylenoglikol 400, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne: okrągłe, dwuwypukłe tabletki powlekane o barwie od białej do prawie białej, z ryflowaną linią podziału po obu stronach, dzielącą tłoczenie „11” i „36” z jednej strony oraz „10” z drugiej.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwdepresyjne. Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Kod ATX N06A B10.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Escytalopram to selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (SSZWS), charakteryzujący się wysokim powinowactwem do głównego miejsca wiązania. Wiąże się również z alosterycznym miejscem transportera serotoniny, przy czym powinowactwo do tej okolicy jest 1000 razy niższe.

Escytalopram nie wiąże się wcale lub ma bardzo słabe powinowactwo do szeregu receptorów, w tym do receptorów serotonergicznych 5‑HT1A, 5‑HT2, receptorów dopaminergicznych D1 i D2, receptorów α1‑, α2‑, β‑adrenergicznych, histaminowych H1, cholinergicznych muszynowych, receptora benzodiazepinowego oraz receptora opioidowego.

Hamowanie zwrotnego wychwytu 5-HT jest jedynym możliwym mechanizmem działania, który może wyjaśniać właściwości farmakologiczne i efekty kliniczne escytalopramu.

Efekty farmakodynamiczne.

W jednym podwójnie ślepej, kontrolowanej placebo próbie oceny parametrów EKG u zdrowych ochotników, skrócenie interwału QTc (skorygowanego wg wzoru Friderici) od wartości wyjściowej wynosiło 4,3 ms (90 % CI: 2,2; 6,4) po podaniu leku w dawce 10 mg na dobę oraz 10,7 ms (90 % CI: 8,6; 12,8) po podaniu dawki wyższej od terapeutycznej – 30 mg na dobę (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Przedawkowanie”, „Efekty niepożądane”).

Kliniczna skuteczność.

Epizody depresyjne duże.

Skuteczność escytalopramu w leczeniu epizodów depresyjnych dużych w okresie ostrym została wykazana w 3 spośród 4 podwójnie ślepych, kontrolowanych placebo, krótkoterminowych (8-tygodniowych) badaniach. W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom 274 pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie escytalopramem w dawce 10 mg na dobę lub 20 mg na dobę w trakcie wstępnego 8-tygodniowego otwartego etapu badania, zostało losowo przydzielonych do kontynuacji przyjmowania escytalopramu w tej samej dawce lub placebo przez okres do 36 tygodni. W tym badaniu u pacjentów kontynuujących przyjmowanie escytalopramu zaobserwowano istotnie dłuższy czas do nawrotu w ciągu kolejnych 36 tygodni w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne.

Escytalopram okazał się skuteczny w leczeniu zaburzenia lękowego społecznego zarówno w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych) badaniach, jak i w 6-miesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom. W 24-tygodniowym badaniu optymalnej dawki wykazano skuteczność escytalopramu w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg.

Uogólnione zaburzenie lękowe.

Escytalopram w dawkach 10 mg na dobę i 20 mg na dobę był skuteczny w 4 spośród 4 badań kontrolowanych placebo.

Zgodnie z połączonymi danymi trzech badań o podobnym schemacie, w których wzięło udział łącznie 421 pacjentów przyjmujących escytalopram i 419 pacjentów przyjmujących placebo, odpowiedź na leczenie odnotowano odpowiednio u 47,5 % i 28,9 % pacjentów, a remisja wystąpiła odpowiednio u 37,1 % i 20,8 % pacjentów. Trwały efekt obserwowano już od pierwszego tygodnia leczenia.

Wsparcie działania escytalopramu w dawce 20 mg na dobę wykazano w 24–76-tygodniowym randomizowanym badaniu oceniającym efekt utrzymujący leczenia, w którym wzięło udział 373 pacjentów odpowiadających na lek w trakcie wstępnego 12-tygodniowego leczenia w warunkach otwartych.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsywne.

W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym escytalopram w dawce 20 mg na dobę wykazał różnicę w stosunku do placebo pod względem całkowitej liczby punktów w skali Y-BOCS (Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale) po 12 tygodniach leczenia. Po 24 tygodniach zaobserwowano korzyści stosowania escytalopramu zarówno w dawce 10 mg na dobę, jak i 20 mg na dobę w porównaniu z placebo.

Skuteczność leku w zapobieganiu nawrotom wykazano dla escytalopramu w dawkach 10 mg na dobę i 20 mg na dobę u pacjentów odpowiadających na escytalopram w 16-tygodniowym okresie otwartym i zakwalifikowanych do 24-tygodniowego randomizowanego, podwójnie ślepego, kontrolowanego placebo okresu.

Farmakokinetyka.
Absorpcja jest praktycznie całkowita i nie zależy od przyjmowania pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest po 4 godzinach od przyjęcia.

Tak jak dla racemicznego cytalopramu, oczekiwana absolutna biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %.

Rozkład.

Udawana objętość rozkładu (Vd,β/F) po doustnym podaniu leku wynosi około 12–26 l/kg. Biodostępność escytalopramu wynosi około 80 %. Wiązanie escytalopramu i jego głównych metabolitów z białkami osocza jest niższe niż 80 %.

Biota transformacja.

Metabolizm zachodzi w wątrobie do metabolitów demetylowanych i didemetylowanych. Oba są farmakologicznie aktywne. Alternatywnie możliwa jest oksydacja azotu z powstaniem metabolitu N-tlenku. Zarówno związek wyjściowy, jak i metabolity są częściowo wydalane w postaci glukuronidów. Przy wielokrotnym przyjmowaniu leku średnie stężenia metabolitu demetylowanego i didemetylowanego stanowią zwykle odpowiednio 28–31 % i < 5 % stężenia escytalopramu. Biota transformacja escytalopramu do metabolitu demetylowanego jest głównie pośredniczona przez CYP2C19. Możliwy jest pewien udział enzymów CYP3A4 i CYP2D6 w tym procesie.

Eliminacja.

Okres półtrwania (t½β) leku wynosi około 30 godzin. Klirens (Cloral) po doustnym przyjęciu wynosi około 0,6 l/min. Okres półtrwania głównych metabolitów jest dłuższy. Escytalopram i jego główne metabolity są wydalane przez wątrobę (drogą metaboliczną) i nerki. Większa część dawki jest wydalana w postaci metabolitów z moczem.

Linowość.

Kinetyka escytalopramu jest liniowa. Stężenie stanu stacjonarnego osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenia stanu stacjonarnego, wynoszące 50 nmol/l (zakres: 20–125 nmol/l), osiągane są przy zastosowaniu dawki dobowej 10 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym.

U pacjentów w wieku powyżej 65 lat escytalopram jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Ekspozycja systemowa (AUC) u zdrowych ochotników w wieku podeszłym jest o około 50 % wyższa niż u młodszych zdrowych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim lub średnim stopniu nasilenia (klasy A i B wg skali Childa-Pugha) okres półtrwania był dwa razy dłuższy, a AUC o 60 % wyższe niż u osób z prawidłową funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek.

U pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek (CLcr 10–53 ml/min) po podaniu racemicznego cytalopramu obserwowano dłuższy okres półtrwania i nieco wyższą ekspozycję. Stężenie metabolitów w osoczu nie było badane, ale może być podwyższone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm.

Pacjenci o słabej funkcji metabolicznej CYP2C19 mieli dwukrotnie wyższe stężenie escytalopramu w osoczu niż pacjenci o normalnej funkcji CYP2C19. Nie zaobserwowano istotnych zmian ekspozycji przy zmniejszonej funkcji CYP2D6 (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie napadów depresyjnych większych, zaburzeń paniki z lub bez agorafobii, zaburzeń lękowych społecznych (fobia społeczna), uogólnionych zaburzeń lękowych, zaburzeń obsessyjno-kompulsyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na escytalopram lub do innych składników leku; jednoczesne leczenie niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (inhibitory MAO), np. moklobemidem lub odwracalnym niezwyrodniałym inhibitorym MAO linezolidem, ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego objawiającego się pobudzeniem, drgawkami, hipertermią (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Wydłużenie odcinka QT lub wrodzony zespół długiego QT. Jednoczesne stosowanie leków wydłużających odcinek QT oraz z pimozydem. Escytalopram jest przeciwwskazany do jednoczesnego stosowania z lekami zdolnymi do wydłużania odcinka QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Kombinacje przeciwwskazane.

Niezwyrodniałe, nieodwracalne inhibitory MAO.

Opisywano przypadki poważnych reakcji u pacjentów przyjmujących inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI) w połączeniu z niezwyrodniałym, nieodwracalnym inhibitorym MAO oraz u pacjentów, którzy niedawno zakończyli leczenie SSRI i rozpoczęli przyjmowanie inhibitora MAO. W niektórych przypadkach rozwijał się zespół serotonergiczny. Kombinacja escytalopramu z niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO jest przeciwwskazana. Leczenie escytalopramem należy rozpoczynać po upływie 14 dni od odstawienia nieodwracalnego inhibitora MAO. Leczenie niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO należy rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie 7 dni od przerwania przyjmowania escytalopramu.

Pimozyd. Kombinacja pimozydu i racemicznego cytalopramu prowadziła do średniego wydłużenia odcinka QTc o około 10 ms. Z uwagi na interakcję escytalopramu z niskimi dawkami pimozydu oraz nasilenie jego działań niepożądanych jednoczesne stosowanie tych leków jest przeciwwskazane.

Wydłużenie odcinka QT.

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i farmakodynamicznych escytalopramu w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT. Nie można wykluczyć efektu sumacyjnego escytalopramu i tych leków. Dlatego jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odcinek QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, neuroleptyki (np. pochodne fenotiazyny, pimozyd, haloperidol), trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, niektóre środki przeciwbakteryjne (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna dożylne, pentamidyna, leki przeciwmalariaiczne, w tym halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, mizolastyna), jest przeciwwskazane.

Kombinacje wymagające ostrożności.

Odwracalny selektywny inhibitor MAO typu A (moklobemid). Z uwagi na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego kombinacja escytalopramu z inhibitorym MAO typu A, takim jak moklobemid, jest przeciwwskazana. Jeśli konieczne jest zastosowanie tej kombinacji, należy początkowo stosować minimalne zalecane dawki z dokładnym monitorowaniem klinicznym. Antybiotyk linezolid nie powinien być stosowany u pacjentów przyjmujących escytalopram. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, leczenie należy rozpocząć od minimalnej zalecanej dawki z obowiązkowym dokładnym monitorowaniem klinicznym.

Selekryna. Kombinacja z selegiliną (nieodwracalny inhibitor MAO typu B) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego. Istnieje doświadczenie bezpiecznego stosowania selegiliny w dawce do 10 mg na dobę z racemicznym cytalopramem.

Środki serotonergiczne. Jednoczesne stosowanie ze środkami serotonergicznymi (np. tramadolem, sumatryptanem i innymi tryptanami) może prowadzić do rozwoju zespołu serotonergicznego.

Leki obniżające próg padaczkowy. SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających próg padaczkowy, np. leków przeciwdepresyjnych (trójcykliczne, SSRI), neuroleptyków (fenotiazyny, tioksantheny, butyrofenony), meflokwinu, bupropionu i tramadolu.

Lit, tryptofan. Ponieważ odnotowano przypadki nasilenia działania przy jednoczesnym stosowaniu SSRI i litu lub tryptofanu, zaleca się ostrożne jednoczesne stosowanie tych leków.

Hypericum. Jednoczesne stosowanie SSRI i roślinnych środków leczniczych zawierających Hypericum może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych.

Antykoagulancy. Możliwa jest zmiana działania doustnych antykoagulantów w wyniku jednoczesnego stosowania z escytalopramem. Pacjentom przyjmującym doustne antykoagulanty należy dokładnie monitorować układ krzepnięcia krwi przed i po zastosowaniu escytalopramu.

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID) może nasilić skłonność do krwawień.

Alkohol. Escytalopram nie wchodzi w interakcje farmakodynamiczne ani farmakokinetyczne z alkoholem. Jednakże, podobnie jak w przypadku innych leków psychotropowych, kombinacja z alkoholem jest niepożądana.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię. Przy jednoczesnym stosowaniu leków powodujących hipokaliemię/hipomagnezemię należy zachować ostrożność, ponieważ możliwe jest zwiększenie ryzyka wystąpienia groźnych dla życia arytmii.

Interakcje farmakokinetyczne.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę escytalopramu.

Metabolizm escytalopramu jest głównie pośrednictwem CYP2C19. W metabolizmie mogą również brać udział enzymy CYP3A4 i CYP2D6, choć w mniejszym stopniu. Enzymem częściowo katalizującym metabolizm głównego metabolitu S-DCT (dometylowanego escytalopramu) jest izoenzym CYP2D6.

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i omeprazolu 30 mg 1 razy na dobę (inhibitor CYP2C19) prowadzi do umiarkowanego (około 50%) wzrostu stężenia escytalopramu w osoczu.

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i cytydyny 400 mg 2 razy na dobę (umiarkowany ogólny inhibitor enzymów) zwiększa stężenie escytalopramu w osoczu o około 70%.

W związku z tym przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluwoksyminą, lansoprazolem, tyklopidyną) lub z cytydyną należy zachować ostrożność. Przy jednoczesnym stosowaniu z powyższymi lekami może pojawić się potrzeba zmniejszenia dawki escytalopramu.

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych leków. Escytalopram jest inhibitorym enzymu CYP2D6.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami, które są głównie metabolizowane przez ten enzym i mają wąski zakres terapeutyczny, np. flekainidem, propafenonem i metoprololem (przy niewydolności serca), lub z niektórymi lekami wpływającymi na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i metabolizowanymi głównie przez CYP2D6, np. takimi lekami przeciwdepresyjnymi jak desypramina, klopyramina i nortryptylina, takimi lekami przeciwdziaurkowymi jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol. Możliwe jest dostosowanie dawki. Kombinacja z desypraminą lub metoprololem prowadziła do podwójnego wzrostu stężenia tych dwóch leków w osoczu.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu tego leku z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19.

Szczególne środki ostrożności.

Niniejsze środki ostrożności dotyczą grupy terapeutycznej SSRI.

Pacjenci pediatryczni.

Esциталopram nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci. W badaniach klinicznych u dzieci przyjmujących antydepresanty częściej obserwowano zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresję, zachowanie opozycyjne i gniew) w porównaniu z dziećmi przyjmującymi placebo. Jeżeli z konieczności klinicznej podejmuje się jednak decyzję o leczeniu, należy dokładnie obserwować pacjenta pod kątem pojawienia się objawów samobójczych. Ponadto brak długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci w odniesieniu do wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Paradoksalny lęk. U niektórych pacjentów z zaburzeniami lękowymi na początku leczenia SSRI może dochodzić do nasilenia objawów lęku. Taka paradoksalna reakcja zazwyczaj ustępuje w ciągu dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia efektu anksjogennego, zaleca się stosowanie niskich dawek początkowych.

Udar senny. Lek należy odstawić, jeśli u pacjenta wystąpi pierwszy napad drgawkowy lub jeśli napady stają się częstsze (u pacjentów z rozpoznaną epilepsją). Należy unikać stosowania SSRI u pacjentów z niestabilną epilepsją, a u pacjentów z kontrolowaną epilepsją należy zapewnić ścisły nadzór. Mania. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego SSRI należy odstawić. Cukrzyca. U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii (hipoglikemia lub hiperglikemia). Może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego. Depresja wiąże się z ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw. Ryzyko to utrzymuje się aż do trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie nastąpić przez pierwsze tygodnie lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować do czasu poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrastać w wczesnych stadiach wyleczenia. Inne stany, w których stosuje się escytalopram, mogą również wiązać się z ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto mogą one występować współistotnie z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Niniejsze ostrzeżenia dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają najwyższe ryzyko wystąpienia myśli lub prób samobójczych i wymagają ścisłego nadzoru w trakcie leczenia. Metaanaliza badań z użyciem escytalopramu wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących antydepresanty w porównaniu z grupą placebo. Szczególnie ważny jest ścisły nadzór nad pacjentami z wysokim ryzykiem, szczególnie na początku leczenia i przy zmianie dawki. Pacjentów oraz osoby opiekujące się nimi należy poinformować o konieczności obserwowania pogorszenia stanu, zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku pojawienia się tych objawów.

Akatyzja. Stosowanie SSRI/inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) może prowadzić do rozwoju akatyzji – stanu charakteryzującego się przykrym, wyczerpującym uczuciem niepokoju i potrzebą ruchu, często towarzyszonego niemożnością pozostania w bezruchu. Stan ten jest najbardziej prawdopodobny w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki może nasilić objawy u pacjentów, u których wystąpiły takie objawy.

Hiponatremia. Hiponatremia, prawdopodobnie związana z zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego (ADH), rzadko występuje podczas stosowania SSRI i zazwyczaj ustępuje po odstawieniu leku. SSRI należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z grupy ryzyka (osoby starsze, obecność marskości wątroby lub jednoczesne stosowanie leków powodujących hiponatremię).

Wykrwawienia. Podczas stosowania SSRI możliwe jest wystąpienie krwawień skórnych (siniaki i purpura). SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki przeciwkrzepliwe i leki wpływające na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, fenotiazyny, trójcykliczne antydepresanty, kwas acetylosalicylowy i leki przeciwwzapalne niesteroidowe, dipyrydamol i tyklopidyna), a także u pacjentów z tendencją do krwawień. SSRI i SNRI mogą zwiększać ryzyko krwawień połogowych (patrz rozdziały „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”, „Działania niepożądane”).

Elektrowstrząsowa terapia (ECT). Doświadczenie kliniczne jednoczesnego stosowania SSRI i ECT jest ograniczone, dlatego zaleca się ostrożne stosowanie leku. Odwracalne selektywne inhibitory MAO typu A. Łączenie escytalopramu i inhibitorów MAO typu A jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny. Zespół serotoniny. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami działającymi serotonienergicznie, takimi jak sumatriptan lub inne triptany, tramadol i tryptofan.

U pacjentów przyjmujących SSRI jednocześnie z lekami serotonienergicznymi pojedynczo może rozwinąć się zespół serotoniny. Na jego rozwój może wskazywać kombinacja objawów takich jak pobudzenie, drżenie, mioklonus, nadgorączka. W takiej sytuacji należy natychmiast odstawić SSRI i leki serotonienergiczne oraz rozpocząć leczenie objawowe.

Zwierzobój. Jednoczesne stosowanie SSRI i leków ziołowych zawierających zwierzobój może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych.

Objawy odstawienia. Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia, szczególnie nagłego, są powszechne. Wiadomo, że w badaniach po zakończeniu leczenia działania niepożądane występowały u około 25% pacjentów przyjmujących escytalopram i u 15% pacjentów przyjmujących placebo. Ryzyko objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym od długości i dawki leczenia oraz szybkości zmniejszania dawki. Zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie porażenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność, żywe sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku są najczęściej występującymi objawami. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane, ale u niektórych pacjentów mogą być cięższe. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu leczenia, choć bardzo rzadko zgłaszano takie objawy u pacjentów przypadkowo pomijających dawkę. Zazwyczaj objawy odstawienia ustępują w ciągu 2 tygodni, jednak u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2–3 miesiące lub więcej). Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od stanu pacjenta.

Dysfunkcja seksualna. SSRI/inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz rozdział „Działania niepożądane”). Zgłaszano przypadki trwałych zaburzeń seksualnych, w których objawy utrzymywały się pomimo odstawienia SSRI/SNRI.

Choroba niedokrwienna serca. Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne zaleca się ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów z chorobą wieńcową. Wydlęgienie odcinka QT. Stwierdzono, że escytalopram powoduje zależne od dawki wydłużenie odcinka QT. Zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT i arytmii komorowej, w tym torsade de pointes, głównie u kobiet z hipokaliemią, istniejącym wcześniej wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca. Zaleca się ostrożne stosowanie leku u pacjentów z wyraźną bradykardią lub niedawno przebytym ostrym zawałem mięśnia sercowego lub niewyrównaną niewydolnością serca. Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko wystąpienia złośliwej arytmii i należy je skorygować przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem.

U pacjentów ze stabilną chorobą serca przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać EKG. W przypadku pojawienia się objawów arytmii serca podczas leczenia escytalopramem należy przerwać terapię i wykonać EKG.

Zamkniętokątowe drżenie tęczówki. SSRI, w tym escytalopram, mogą wpływać na rozmiar źrenicy.

Ten efekt midriatyczny potencjalnie może zwęzić kąt przedniej komory oka, co z kolei może prowadzić do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i rozwoju zamkniętokoątowego drżenia tęczówki, szczególnie u podatnych pacjentów. Dlatego escytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokoątowym drżeniem tęczówki lub wywiadem drżenia tęczówki.

Ważne informacje dotyczące substancji pomocniczych.

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w jednej tabletce, co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania escytalopramu w czasie ciąży są ograniczone. Escytalopram jest przeciwwskazany w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy po dokładnym rozważeniu wszystkich wad i zalet jednoznacznie wykazano konieczność jego zastosowania. Zaleca się dokładne badanie noworodków matek przyjmujących escytalopram w czasie ciąży, szczególnie w trzecim trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia leku w czasie ciąży. U noworodków matek przyjmujących SSRI/SNRI w późnych stadiach ciąży możliwe jest wystąpienie następujących objawów: duszność, sinica, apnea, drgawki, wahania temperatury ciała, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie lub niedociśnienie tętnicze, nadreaktywność, drżenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, apatia, ciągły płacz, senność i trudności ze snem. Objawy te mogą wynikać zarówno z efektów serotonienergicznych, jak i być objawami zespołu odstawienia. W większości przypadków objawy komplikacji pojawiają się natychmiast lub krótko po porodzie.

Dane epidemiologiczne wykazały, że stosowanie SSRI w czasie ciąży może zwiększać ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (do 5 przypadków na 1000 ciąż). W populacji ogólnej występuje od 1 do 2 przypadków na 1000 ciąż. Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż dwukrotne) krwawienia połogowego po stosowaniu SSRI/SNRI w ciągu miesiąca przed porodem (patrz rozdziały „Szczególne środki ostrożności”, „Działania niepożądane”).

Okres karmienia piersią. Ponieważ escytalopram przenika do mleka matki, w czasie leczenia nie zaleca się karmienia piersią.

Niepłodność. Niektóre SSRI mogą wpływać na jakość nasienia. Doniesienia dotyczące stosowania niektórych SSRI wskazują, że wpływ na jakość nasienia u ludzi jest odwracalny. Wpływ na płodność u ludzi nie został dotąd zaobserwowany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Chociaż escytalopram nie wpływa na funkcje intelektualne ani psychomotoryczne, każdy środek psychoaktywny może zaburzać umiejętności lub zdolność racjonalnego myślenia. Pacjentów należy uprzedzić o potencjalnym ryzyku wpływu na prowadzenie pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki.

Bezpieczeństwo stosowania dawek powyżej 20 mg na dobę nie zostało ustalone.

Lek stosuje się dorosłym doustnie 1 raz na dobę niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Ciężki epizod depresyjny.

Zwykle przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg.

Efekt antydepresyjny zazwyczaj pojawia się po 2–4 tygodniach. Po zniknięciu objawów leczenie należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy w celu umocnienia efektu.

Zaburzenia lękowe paniki z agorafobią lub bez niej.

W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg (stosować w odpowiedniej dawce) na dobę, zanim dawkę zwiększy się do 10 mg na dobę. Dawkę można następnie zwiększyć do maksymalnej – 20 mg na dobę, w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Maksymalny efekt w leczeniu zaburzeń lękowych paniki osiąga się po 3 miesiącach. Okres leczenia trwa kilka miesięcy i zależy od ciężkości choroby.

Zaburzenia lękowe społeczne (fobia społeczna).

Zwykle przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta zaleca się zwiększenie dawki dobowej do maksymalnej – 20 mg na dobę.

Utrata objawów zazwyczaj następuje po 2–4 tygodniach leczenia. Zaleca się kontynuację leczenia przez 3 miesiące w celu umocnienia efektu. Wykazano, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom i może być stosowane indywidualnie; należy regularnie oceniać korzyści z leczenia.

Zaburzenia lękowe uogólnione.

Zwykle przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg na dobę.

Zaleca się kontynuację leczenia przez 3 miesiące w celu umocnienia efektu. Wykazano, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy zapobiega nawrotom i może być stosowane indywidualnie; należy regularnie oceniać korzyści z leczenia.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD)

Zwykle przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. OCD to choroba przewlekła, leczenie powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić pełne zniknięcie objawów, co może trwać kilka miesięcy lub nawet dłużej.

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia).

Dawkę początkową powinno się ustalić na poziomie połowy zwykłej zalecanej dawki. Zalecana dawka dobową dla pacjentów w wieku podeszłym wynosi 5 mg (stosować w odpowiedniej dawce). W zależności od indywidualnej wrażliwości oraz ciężkości depresji dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej – 10 mg na dobę.

Niewydolność nerek.

W przypadku niewydolności nerek lekkiego i umiarkowanego stopnia ograniczeń nie ma. Esycytralopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

Obniżona funkcja wątroby.

Zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę.

Obniżona aktywność izoenzymu CYP2C19.

Dla pacjentów o słabej aktywności izoenzymu CYP2C19 zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę.

Przerywanie leczenia.

Należy unikać nagłego przerywania leczenia. Przy przerywaniu leczenia escytalopramem dawkę należy stopniowo zmniejszać przez 1–2 tygodnie, aby uniknąć możliwych objawów odstawienia. Jeśli po zmniejszeniu dawki lub po przestaniu leczenia wystąpią niepożądane reakcje, można przywrócić wcześniej przepisaną dawkę. W dalszym ciągu lekarz może kontynuować stopniowe zmniejszanie dawki, ale wolniej.

Dzieci.

Antydepresantów nie można przepisywać w leczeniu dzieci. Zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) występują częściej u dzieci i nastolatków przyjmujących antydepresanty w porównaniu z tymi, którzy przyjmują placebo. Jeśli z klinicznych względów podjęto decyzję o przepisaniu antydepresantów, należy zapewnić dokładne monitorowanie występowania myśli samobójczych u pacjenta. Brak danych dotyczących dalszej bezpieczeństwa u dzieci i nastolatków co do wzrostu, dojrzewania płciowego, rozwoju poznawczego i behawioralnego.

Przedawkowanie.

Toksykologia. Dane dotyczące przedawkowania escytalopramu są ograniczone. Większość przypadków spowodowana jest jednoczesnym przedawkowaniem innymi lekami. Głównie obserwowano łagodne objawy lub bezobjawowe przedawkowanie. Doniesienia o śmiertelnych skutkach przedawkowania escytalopramu są rzadkie, większość z nich obejmuje jednoczesne przedawkowanie innymi lekami. Przyjmowanie dawek w zakresie 400–800 mg escytalopramu nie powodowało żadnych ciężkich objawów.

Objawy. Przedawkowanie escytalopramem objawia się głównie objawami ze strony OUN (od zawrotów głowy, drżenia i pobudzenia po rzadkie przypadki zespołu serotonergowego, drgawki i śpiączkę), układu pokarmowego (nudności/wymioty), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja tętnicza, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia) oraz zaburzeniami równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum. Należy zapewnić przejrzystość dróg oddechowych, odpowiednią oksygenację i wspierać funkcję oddechową. Należy przeprowadzić przemywanie żołądka i podać węgiel aktywny. Przemywanie żołądka należy przeprowadzić jak najszybciej po doustnym przyjęciu leku. Wymagany jest stały monitoring funkcji serca i życia wraz z leczeniem objawowym i wspierającym.

W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG u pacjentów z niewydolnością serca, bradyarytmią, pacjentów stosujących jednocześnie leki wydłużające odcinek QT lub pacjentów z zaburzonym metabolizmem, np. z niewydolnością wątroby.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania najczęściej występują w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia i zazwyczaj ich częstość oraz nasilenie stopniowo zmniejszają się w trakcie dalszego leczenia.

Niepożądane działania znane dla leków z grupy SSRI oraz escytalopramu, obserwowane podczas badań z randomizacją do placebo oraz w trakcie stosowania klinicznego, przedstawiono poniżej w tabeli według układów narządów i częstości występowania. Częstość określa się jako: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), niezwykle rzadko (< 1/10000) lub częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

1 O przypadkach myśli i zachowań samobójczych donoszono podczas leczenia escytalopramem lub krótko po jego przerwaniu.

2 Takie przypadki są znane dla leków z całej klasy SSRI.

3 O takich przypadkach donoszono w przypadku terapeutycznej klasy SSRI lub SSRI-N (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”, „Szczególne wskazania”).

Wydlęganie sięgna QT. W okresie po rejestracji leku donoszono o przypadkach wydłużenia sięgna QT oraz arytmii komorowych, w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, u pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z wcześniejszym wydłużeniem sięgna QT lub innymi chorobami serca (patrz sekcje „Farmakodynamika”, „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Szczególne wskazania”, „Przedawkowanie”).

Efekty klasy. Badania epidemiologiczne przeprowadzone głównie wśród pacjentów w wieku powyżej 50 lat wykazały zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących SSRI i trójcykliczne leki przeciwdziałające depresji. Mechanizm prowadzący do tego zwiększonego ryzyka jest obecnie nieznany.

Objawy odstawienia. Przerywanie leczenia SSRI (szczególnie nagłe) zazwyczaj prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku są najczęstszymi objawami. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane i przemijające, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub trwałe. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Szczególne wskazania”, „Sposób stosowania i dawki”).

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania danego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 10 tabletek w blistrze, po 1, 3 lub 10 blisterów w opakowaniu kartonowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. TORRENT PHARMACEUTICALS LTD.

Miejsce produkcji i adres siedziby działalności.

Indrad Plant, Will. Indrad, Taluka Kadi, Dist. Mehsana Gujarat 382721, Indie.