Farmacitron

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Farmacitron (PHARMACITRON)

Skład:

substancje czynne: paracetamol (acetaminofen), fenylefryny hydrochloran, feniraminy maleinian, kwas askorbinowy;

1 opakowanie zawiera paracetamolu (acetaminofenu) 500 mg, fenylefryny hydrochloranu 10 mg, feniraminy maleinianu 20 mg, kwasu askorbinowego 50 mg;

substancje pomocnicze: cytrynian sodu, kwas cytrynowy bezwodny, aromat cytrynowy sztuczny, żółtacz chinolinowy (E 104), barwnik czerwony FD&C nr 40 (E 129), krzemionka dwutlenek koloidalna, sacharoza, cukier.

Postać leku. Proszyk do sporządzenia roztworu doustnego.

Główne właściwości fizykochemiczne: proszek granulowany, sypki, mieszanina granulek białych, bladożółtych i/lub pomarańczowych o smaku i zapachu cytryny. Możliwa agregacja granulek w większe skupienia (obecność grudek).

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Paracetamol, kombinacje bez leków psychotropowych.

Kod ATC N02BE51.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Paracetamol wykazuje działanie przeciwgorączkowe, przeciwbólowe oraz słabe działanie przeciwzapalne. Hamuje syntezę prostaglandyn w ośrodkowym układzie nerwowym (OUN) i blokuje przewodzenie impulsów bólowych.

Fenyraminy maleinian – antagonistycznie działa na histaminowe receptory H1, zmniejsza przepuszczalność naczyń, likwiduje łzawienie, świąd oczu i nosa.

Fenylefryny hydrochloridek – α-adrenomimetyk, wykazuje działanie zwężające naczynia, zmniejsza obrzęk błony śluzowej nosa i zatok przynosowych.

Kwas askorbinowy wzmacnia niereceptoryczną odporność organizmu.

Farmakokinetyka.

Paracetamol dobrze ulega wchłanianiu, przenika przez barierę łożyskową, w niewielkim stopniu wydostaje się do mleka matki, metabolizuje się w układzie cytochromu P450, wydala się z moczem, okres półtrwania wynosi 1–4 godziny. Czas działania – 3–4 godziny.

Fenyraminy maleinian dobrze ulega wchłanianiu z przewodu pokarmowego. Metabolizuje się w wątrobie w układzie cytochromu P450, okres półtrwania wynosi 16–18 godzin, 70–83 % wydala się z moczem.

Działanie fenylefryny hydrochlorideku pojawia się szybko i trwa około 20 minut. Metabolizuje się w wątrobie lub w przewodzie pokarmowym, wydala się z moczem.

Kwas askorbinowy szybko ulega wchłanianiu z przewodu pokarmowego, metabolizuje się w wątrobie, wydala się z moczem.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawowe ostrych infekcji dróg oddechowych oraz grypy:

• podwyższonej temperatury ciała,
• bólu głowy,
• zatkania nosa,
• kataru,
• bólu i osłabienia mięśni.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na składniki leku; ciężkie zaburzenia funkcji wątroby i/lub nerek; wrodzona hiperbilirubinemia; niedobór glukozo-6-fosfodehydrogenazy; fenyloketonuria, alkoholizm; choroby układu krwiotwórczego; leukopenia; anemia; ciężkie formy arytmii, nadciśnienia tętniczego, miażdżycy, choroby niedokrwiennej serca; nadczynność tarczycy; ostry zapalenie trzustki; przerost prostaty z zatrzymaniem moczu; obturacja szyjki pęcherza moczowego; obturacja odbytnicy; astma oskrzelowa; jaskra zamkniętostawowa; fochromocytoma; zakrzepica; zakrzepowe zapalenie żył; cukrzyca; padaczka; stany podwyższonego pobudzenia; zaburzenia snu, współistniejące leczenie trójpierścieniowymi lekami przeciwdzioconymi, β-blokerami, innymi sympatykomimetykami, lekami hamującymi lub pobudzającymi apetyt oraz psychostymulantami podobnymi do amfetamin; współistniejące leczenie oraz 2 tygodnie po zakończeniu stosowania inhibitorów MAO.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Szybkość wchłaniania paracetamolu może wzrastać przy stosowaniu z metoklopramidem i domperydonem, a zmniejszać – z cholestryminą (ten efekt jest nieznaczny, jeśli cholestryminę stosuje się godzinę później). Przy długotrwałym przyjmowaniu paracetamolu może nasilać się działanie przeciwkrwotoczne warfaryny i innych pochodnych kumaryny oraz zwiększać się ryzyko krwawień. Przy stosowaniu okazjonalnym paracetamolu ten efekt nie jest wyrażony. Barbiturany zmniejszają działanie przeciwgorączkowe paracetamolu. Leki hepatotoksyczne zwiększają prawdopodobieństwo kumulacji paracetamolu i przedawkowania. Ryzyko hepatotoksyczności paracetamolu rośnie przy przyjmowaniu leków indukujących enzymy mikrosomalne wątroby (barbiturany; przeciwpadaczkowe – fenytoina, fenylobutyrobarytal, karbamazepina oraz przeciwtuberkulostatyki – ryfampycyna, izoniazyd). Paracetamol: zmniejsza skuteczność diuretyków, może wydłużać okres półtrwania chloramfenikolu; może indukować metabolizm lamotrydzyny w wątrobie, co prowadzi do zmniejszenia jej dostępności biologicznej i skuteczności. Przy regularnym przyjmowaniu paracetamolu i zydowudyny możliwe jest wystąpienie neutropenii i zwiększone ryzyko uszkodzenia wątroby. Przy stosowaniu probeneklidu dawkę paracetamolu należy zmniejszyć, ponieważ wpływa on na metabolizm paracetamolu. Paracetamol może wpływać na wyniki oznaczania stężenia kwasu moczowego metodą fosforowo-wolframokwasową. Hepatotoksyczność paracetamolu może nasilać się przy długotrwałym lub nadmiernym spożyciu alkoholu. Nie należy stosować jednocześnie z alkoholem.

Interakcja fenyloepfryny z inhibitorami MAO powoduje efekt nadciśnieniowy, z trójpierścieniowymi lekami przeciwdzioconymi (amitryptyliną) – zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, z dygoksyną i glikozydami nasierdziowymi – prowadzi do arytmii i zawału, z innymi sympatykomimetykami zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych i nadciśnienia tętniczego, może zmniejszać skuteczność β-blokerów i innych leków przeciwciśnieniowych (rezerpiny, metyldopy, debrizochiny, guanetydyny) z zwiększeniem ryzyka nadciśnienia tętniczego i powikłań sercowo-naczyniowych. Jednoczesne stosowanie fenyloepfryny z alkaloidami szaleju (ergotamina, metyzerghidyna) może zwiększyć ryzyko ergotyzmu.

Kwas askorbinowy przy doustnym przyjmowaniu nasila wchłanianie żelaza; zwiększa stężenie etynylestradiolu, penicylin, tetracyklin; zmniejsza stężenie leków przeciwpadaczkowych, pochodnych fenytoazyny we krwi; zmniejsza skuteczność heparyny i pośrednich przeciwkrwiotwórczych; zwiększa ryzyko kryształomoczu podczas leczenia salicylanami i ryzyko jaskry podczas leczenia glikokortykosteroidami; duże dawki zmniejszają skuteczność trójpierścieniowych leków przeciwdzioconych. Kwasu askorbinowego można przyjmować dopiero po upływie 2 godzin od zastrzyku deferozaminy, ponieważ ich jednoczesne stosowanie zwiększa toksyczność żelaza, szczególnie w mięśniu sercowym, co może prowadzić do dekompensacji serca. Długotrwałe przyjmowanie dużych dawek podczas leczenia disulfiramem hamuje reakcję disulfiram-alkohol. Wchłanianie kwasu askorbinowego zmniejsza się przy stosowaniu doustnych środków antykoncepcyjnych, spożyciu soków owocowych lub warzywnych, napojów alkalicznych.

Feniramina nasila działanie antycholinergicznego atropiny, leków przeciwwspazmatycznych, trójpierścieniowych leków przeciwdzioconych, leków przeciwparkinsonowych, hamuje działanie przeciwkrwotoczne. Jednoczesne stosowanie feniraminy ze środkami nasennymi, barbituranami, uspokajającymi, neuroleptykami, tranquilizatorami, anestetykami, lekami przeciwbólowymi narkotycznymi, alkoholem może znacznie zwiększyć jego działanie depresyjne.

Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flukloksacyliną, ponieważ takie jednoczesne przyjmowanie wiązano z kwasnicą metaboliczną z dużym przerwem anionowym w wyniku kwasicy pirzglutaminowej, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Nie wolno przekraczać zalecanych dawek. Jeśli objawy nie poprawiają się w ciągu 5 dni lub towarzyszy im wysoka gorączka, osłabienie trwające dłużej niż 3 dni, wysypka lub długotrwały ból głowy, należy skonsultować się z lekarzem, ponieważ objawy te mogą być przejawem poważniejszej choroby.

Ze względu na ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby w przypadku przedawkowania nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami stosowanymi objawowo w przeziębieniu i katarze (środkami zwężającymi naczynia, zawierającymi paracetamol). Ostrożnie stosować u chorych na chorobę Raynauda, nadciśnienie tętnicze, choroby serca, zaburzenia rytmu, bradykardię, choroby tarczycy, wątroby i nerek, ostry zapalenie wątroby, jaskrę, przewlekłe choroby płuc, przerośnięcie prostaty (ponieważ istnieje ryzyko zatrzymania moczu), u osób starszych, przy zwiększonej krzepliwości krwi, anemii hemolitycznej, przewlekłym niedożywieniu, odwodnieniu, zwężającym wrzodzie peptycznym. Ryzyko hepatotoksyczności zwiększa się u osób z uszkodzeniami wątroby alkoholowymi i nadużywających alkoholu.

Preparat zawiera: fenylefrynę, która może wywołać napady dławicy piersiowej; sacharozę, która jest przeciwwskazana u pacjentów z nietolerancją i zaburzeniami wchłaniania fruktozy, glukozy-galaktozy lub sacharozy-izomaltozy. Jeśli u pacjenta stwierdzono nietolerancję niektórych cukrów, należy skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego leku. Ostrożnie stosować u chorych na cukrzycę. Może być szkodliwy dla zębów.

Przed zastosowaniem leku należy skonsultować się z lekarzem w przypadku: chorób wątroby, nerek; przyjmowania warfaryny lub podobnych leków przeciwzakrzepowych; przyjmowania środków przeciwbólowych codziennie w przypadku lekkich form artretyzmu; chorób oskrzelowo-płucnych (astma, emfizema, przewlekły zapalenie oskrzeli).

Preparat może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych dotyczących stężenia w krwi glukozy, kwasu moczowego, kreatyniny, fosforanów nieorganicznych. Może wystąpić negatywny wynik badania na utajoną krew w kale.

U pacjentów z ciężkimi infekcjami (sepsa), w których obniża się poziom glutationu, przyjmowanie paracetamolu zwiększa ryzyko kwasicy metabolicznej. Objawy kwasicy metabolicznej to: głębokie, przyśpieszone lub trudne oddychanie, nudności, wymioty, utrata apetytu. W takim przypadku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Nie zaleca się przyjmowania tego preparatu pod koniec dnia, ponieważ kwas askorbinowy w dużych dawkach wywiera lekki efekt stymulujący. Ze względu na stymulujący wpływ kwasu askorbinowego na wytwarzanie kortykosteroidowych hormonów konieczna jest kontrola funkcji nerek i ciśnienia tętniczego.

Z szczególną ostrożnością należy stosować pacjentom z zaburzeniami metabolizmu żelaza (hemochromatoza, hemosyderoza, talasemia), z kamieniem w nerkach w wywiadzie (ryzyko hiperoksalurii i osadu szczawianów w drógach moczowych po przyjęciu dużych dawek kwasu askorbinowego).

Długotrwałe stosowanie dużych dawek kwasu askorbinowego może przyspieszać jego własny metabolizm, co po odstawieniu leku może prowadzić do paradoksalnego niedoboru witaminy. Nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami zawierającymi witaminę C. Wchłanianie kwasu askorbinowego może ulec zmianie przy zaburzeniach motoryki jelit, entericie lub obniżonej sekrecji żołądkowej.

Zgłaszano przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerwą anionową (HAGMA) związaną z kwasem pirolaktamowym u pacjentów z ciężkimi chorobami, takimi jak ciężka niewydolność nerek i sepsa, lub u pacjentów z niedożywieniem lub innymi przyczynami niedoboru glutationu (np. przewlekły alkoholizm), którzy byli leczeni paracetamolem w dawce terapeutycznej przez długi okres lub kombinacją paracetamolu i flukloksacyliny. W przypadku podejrzenia kwasicy metabolicznej z wysokim przerwą anionową spowodowanej kwasem pirolaktamowym zaleca się natychmiastowe zaprzestanie stosowania paracetamolu i dokładne monitorowanie stanu pacjenta. Pomiar stężenia 5-oksyproliny w moczu może być pomocny w identyfikacji kwasu pirolaktamowego jako przyczyny kwasicy metabolicznej z wysokim przerwą anionową u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Preparat jest przeciwwskazany w czasie ciąży lub karmienia piersią. Wpływ preparatu na płodność nie był specjalnie badany. Badania przedkliniczne nie wykazały żadnego szczególnego wpływu paracetamolu na płodność przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. Nie przeprowadzono odpowiednich badań wpływu fenylefryny i feniraminy na toksyczność reprodukcyjną u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Ze względu na możliwość wystąpienia senności oraz innych działań niepożądanych ze strony układu nerwowego i narządów wzroku, nie zaleca się prowadzenia samochodu ani pracy z złożonymi mechanizmami podczas stosowania tego preparatu.

Sposób stosowania i dawki.

Zawartość saszetki rozpuścić w szklance gorącej wody (nie wrzątku) i wypić. Stosowanie leku można powtarzać co 3–4 godziny, jednak nie więcej niż 3 saszetki na dobę.

Maksymalny okres stosowania – 5 dni.

Dzieci.

Lek jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 14. roku życia.

Przedawkowanie.

Paracetamol: w pierwszych 24 godzinach pojawiają się bladość skóry, nudności, wymioty, anoreksja i ból brzucha. Po przyjęciu dużych dawek mogą występować zaburzenia orientacji, pobudzenie psychomotoryczne, zawroty głowy, bezsenność, zaburzenia rytmu serca, zapalenie trzustki, martwica wątroby. Pierwszym objawem uszkodzenia wątroby może być ból brzucha, który nie zawsze występuje w pierwszych 12–48 godzinach, a może pojawić się później, nawet do 4–6 dni po przyjęciu leku. Uszkodzenie wątroby zazwyczaj rozwija się maksymalnie w ciągu 72–96 godzin po zażyciu leku. Mogą występować zaburzenia metabolizmu glukozy i kwasica metaboliczna, krwawienia. Przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek możliwe są anemia aplastyczna, pancytopenia, agranulocytoza, neutropenia, leukopenia, trombocytopenia.

W pojedynczych przypadkach opisywano ostre niewydolności nerek z martwicą kanalików, które mogą wystąpić nawet przy braku ciężkiego uszkodzenia wątroby, objawiające się silnym bólem w okolicy lędźwiowej, hematurią, białkomoczem. Możliwa jest nefrotoksyczność: kolka nerkowa, zapalenie nerek typu śródmiąższowego, martwica naczyń włosowatych.

U dorosłych przyjęcie 10 g lub więcej paracetamolu oraz u dzieci ponad 150 mg/kg masy ciała, szczególnie w połączeniu z alkoholem, może prowadzić do martwicy hepatocytów z rozwojem encefalopatii, krwawień, hipoglikemii, śpiączki wątrobowej i skutku śmiertelnego. U pacjentów z czynnikami ryzyka (długotrwałe leczenie karbamazepiną, fenytoiną, fenobarbitalinem, primidonem, ryfampicyną, naparstnikiem lub innymi lekami indukującymi enzymy wątroby; nadużywanie alkoholu; kacheksja glutationowa (zaburzenia trawienia, mukowiscydoza, zakażenie HIV, głód, kacheksja)) przyjęcie 5 g lub więcej paracetamolu może prowadzić do uszkodzenia wątroby.

W przypadku przedawkowania wymagana jest szybka pomoc medyczna. Pacjenta należy natychmiast przewieźć do szpitala, nawet jeśli nie występują wcześnie objawy przedawkowania. Objawy mogą być ograniczone do nudności i wymiotów lub mogą nie odzwierciedlać ciężkości przedawkowania czy ryzyka uszkodzenia narządów. W ciągu pierwszej godziny po przedawkowaniu należy podać węgiel aktywowany. Stężenie paracetamolu we krwi należy oznaczyć po 4 godzinach lub później po przyjęciu (wcześniejsze stężenia są niepewne). Leczenie N-acetylocysteiny może być stosowane w ciągu 24 godzin po zażyciu paracetamolu, jednak maksymalny efekt uzyskuje się przy podaniu w ciągu pierwszych 8 godzin, po czym jego skuteczność gwałtownie maleje. W razie potrzeby wewnętrznego podania N-acetylocysteiny należy ją wprowadzać zgodnie z ustalonym schematem dawkowania. Alternatywnie, w przypadku braku wymiotów i trudności dostania się do szpitala, można podać doustnie metioninę.

Fenylefryna: występują nadmierne pocenie się, pobudzenie psychomotoryczne lub depresja OUN, ból głowy, zawroty głowy, senność, zaburzenia świadomości, zaburzenia rytmu serca, drżenie, nadreaktywność, drgawki, nudności, wymioty, podrażnienie, niepokój, nadciśnienie tętnicze; w ciężkich przypadkach – śpiączka. W celu wyeliminowania efektów hipertensyjnych można stosować wewnętrznie blokator receptorów alfa; w przypadku drgawek – diazepam.

Feniramyna: występują objawy typu antycholinergicznego: midryaza, fotofobia, suchość skóry i błon śluzowych, hipertermia, atonia jelit. Depresja OUN prowadzi do zaburzeń pracy układu oddechowego i sercowo-naczyniowego (bradykardia, hipotensja tętnicza, kolaps). Objawy spowodowane wzajemnym wzmacnianiem efektu parasympatolitycznego feniraminy i efektu sympatykomimetycznego fenylefryny: senność, po której może rozwijać się pobudzenie (szczególnie u dzieci) lub depresja OUN, zaburzenia widzenia, wysypka, trwały ból głowy, nerwowość, bezsenność, nadreaktywność, drażliwość, zaburzenia krążenia, bradykardia. Nie istnieje specyficzny antydotum w leczeniu przedawkowania leków przeciwhistaminowych. Należy udzielić pacjentowi standardowej pomocy doraźnej, w tym podać węgiel aktywowany, środek przeczyszczający solny oraz podjąć standardowe środki wspomagające układ kardiopulmonalny. Nie należy stosować środków pobudzających; w leczeniu hipotensji tętniczej można zastosować środki zwężające naczynia.

Kwas askorbinowy: występują nudności, wymioty lub biegunka (które ustępują po odstawieniu); wzdęcia i ból brzucha, swędzenie, wysypka, zwiększona pobudliwość. Dawki powyżej 3000 mg mogą powodować tymczasową biegawkę osmotyczną i zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia metabolizmu cynku, miedzi, dystrofię mięśnia sercowego. Przy długotrwałym stosowaniu w dużych dawkach możliwe jest przygnębienie funkcji aparatu wysp trzustki i glukozuria. Przedawkowanie może prowadzić do zmian wydalania kwasu askorbinowego i kwasu moczowego z moczem podczas acetylowania moczem, z wytrącaniem się kamieni szczawianowych.

Leczenie objawowe: w ciągu pierwszych 6 godzin należy przepłukać żołądek, a w ciągu pierwszych 8 godzin – podać doustnie metioninę lub wewnętrznie cysteamina lub N-acetylocysteina.

Działania niepożądane.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: wysypka, świąd, zapalenie skóry, pokrzywka, wielopostaciowe wypryskiowe rumień, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella.

Ze strony układu odpornościowego: reakcje nadwrażliwościowe, w tym wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy.

Zaburzenia neurologiczne: ból głowy, zawroty głowy, drżenie, niepokój, pobudzenie nerwowe, drażliwość, uczucie strachu, bezsenność, senność, dezorientacja, halucynacje, pobudzenie psychoruchowe, zaburzenia orientacji, stany depresyjne, parestezje, szumy w uszach, w pojedynczych przypadkach – śpiączka, drgawki, dyskineza, zmiany zachowania.

Ze strony układu oddechowego: skurcz oskrzeli u pacjentów wrażliwych na kwas acetylosalicylowy i leki przeciwbólowe niesteroidowe.

Ze strony narządów wzroku: zaburzenia widzenia i akomodacji, midriaza, podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe, suchość oczu.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, zgaga, suchość w ustach, dyskomfort i ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, anoreksja, owrzodzenia, nadmierne wydzielanie śliny, krwawienia, podrażnienie błon śluzowych.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego: zaburzenia funkcji wątroby, zwiększona transaminazemia, zazwyczaj bez żółtaczki, nekroza wątroby (przy stosowaniu wysokich dawek).

Ze strony układu endokrynologicznego: hipoglikemia, aż do śpiączki hipoglikemicznej.

Ze strony krwi i układu limfatycznego: anemia, w tym hemolityczna, sulfhemoglobinemia i methemoglobinemia (cyjanozę, duszność, bóle w okolicy serca), siniaki lub krwawienia, trombocytopenia, neutropenia, agranulocytoza, leukopenia, pancytopenia.

Ze strony nerek i układu moczowego: nefrotoksyczność, zapalenie nerek typu międzybłoniowego, martwica naczyń włosowatych, zaburzenia mikcji, zatrzymanie moczu i trudności z oddawaniem moczu, kolka nerkowa, niewydolność nerek.

Zaburzenia serca: nadciśnienie tętnicze, tachykardia, bradykardia, uczucie przyspieszonego bicia serca, arytmia, duszność, ból w sercu, napady dławicy piersiowej.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: kwasica metaboliczna z wysokim przerostem anionowym (częstość nieznana).

Inne: ogólne osłabienie, niedobór samopoczucia.

W przeciwieństwie do leków przeciwhistaminowych drugiej generacji, stosowanie feniraminy nie wiąże się z wydłużeniem odstępu QT ani arytmiami serca.

Opis poszczególnych działań niepożądanych.

Kwasica metaboliczna z wysokim przerostem anionowym. Przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerostem anionowym spowodowanej kwasicą piroglutaminową obserwowano u pacjentów z czynnikami ryzyka przyjmujących paracetamol (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”). Kwasica piroglutaminowa może wystąpić w wyniku niskiego poziomu glutationu u tych pacjentów.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Opakowanie.

23 g proszku w torebce nr 1. 23 g proszku w torebce, 10 torebek w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Bez recepty.

Producent. Pharmascience Inc. / Delpharm Orléans.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4R 2T4, Kanada /
5 Avenue de Conflans, Orléans Cédex 2, 45071, Francja.

Wnioskodawca. Pharmascience Inc.

Adres wnioskodawcy.

6111 Royalmount Avenue, 100, Montreal, Quebec H4R 2T4, Kanada.