Ezonexa®

INSTRUKCJA dotyczÄ cÄ zastosowania leku Ekonexa® (ESONEXA)

SkÅ ad:

substancja czynna: esomeprazolum;

1 tabletka zawiera 21,75 mg dihydrazynu magnezu esomeprazolu, co odpowiada 20 mg esomeprazolu lub 43,5 mg dihydrazynu magnezu esomeprazolu, co odpowiada 40 mg esomeprazolu;

substancje pomocnicze: dyspersja kopolimeru metakrylanowego, talk, cytrynian trietylu, hydroksypropylometyloceluloza, cukier sferyczny, stearynian magnezu, hydroksypropylotlenuloza, gliceryna monostearan, polisorbat 80, celuloza mikrokrysztaÅ‚owa, povidon, makrogol 6000, crospovidon, stearylofumaran sodu; dla dawki 20 mg: Opadry Pink 03B34284 (hydroksypropylometyloceluloza, tlenek tytanu (E171), makrogol 400, tlenek żelaza czerwony (E172), tlenek żelaza żóÅ‚ty (E172)); dla dawki 40 mg: Opadry Pink 03B34285 (hydroksypropylometyloceluloza, tlenek tytanu (E171), makrogol 400, tlenek żelaza czerwony (E172), tlenek żelaza żóÅ‚ty (E172)).

Postać leku. Tabletki powlekane o szkodliwości jelitowej.

GÅ‚ówne fizykochemiczne wÅ‚aÅ›ciwoÅ›ci:

tabletki 20 mg: jasnoróżowe, dwuwypukÅ‚e, eliptyczne, pokryte otoczka o wymiarach (6,55 ± 0,4) mm × (13,6 ± 0,6) mm;

tabletki 40 mg: różowe, dwuwypukÅ‚e, eliptyczne, pokryte otoczka o wymiarach (8,2 ± 0,5) mm × (17 ± 0,6) mm.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki stosowane w leczeniu choroby żoÅ‚Ä czkowo-jelitowej i refluksu żoÅ‚Ä czkowo-piszczelowego. Inhibitory pompy protonowej. Kod ATC A02BC05.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ezomeprazol jest S-izomerem omeprazolu, który obniża wydzielanie kwasu solnego w żołądku dzięki specyficznie ukierunkowanemu mechanizmowi działania. Jest on specyficznym inhibitorem pompy protonowej (IPP) w komórkach przyziemnych. Izomery R i S omeprazolu mają taką samą aktywność farmakodynamiczną.

Ezomeprazol jest słabą zasadą, która koncentruje się i przechodzi w formę aktywną w silnie kwasowym środowisku kanałów sekrecyjnych komórek przyziemnych, gdzie hamuje enzym H+K+-ATPazę – pompę protonową, a także tłumi wydzielanie kwasu zarówno podstawowe, jak i stymulowane.

Skutki farmakodynamiczne

Działanie po doustnym przyjęciu 20 mg i 40 mg ezomeprazolu rozpoczyna się w ciągu godziny. Po powtarzalnym przyjmowaniu 20 mg ezomeprazolu raz na dobę przez 5 dni, średnie maksymalne wydzielanie kwasu po stymulacji pentagastryną zmniejsza się o 90% przy oznaczeniu tego parametru 6–7 godzin po podaniu dawki leku w 5. dniu.

Po 5 dniach przyjmowania ezomeprazolu w dawce 20 mg i 40 mg doustnie, poziom pH w żołądku był wyższy niż 4 średnio przez 13 godzin i 17 godzin odpowiednio, a ponad 24 godziny – u pacjentów z objawowym przełykowym refluksowym. Część pacjentów, u których poziom pH w żołądku był wyższy niż 4 przez 8 godzin, 12 godzin i 16 godzin po przyjęciu 20 mg ezomeprazolu, wynosiła odpowiednio 76%, 54% i 24%. Odpowiednie wartości dla 40 mg ezomeprazolu wynosiły 97%, 92% i 56%.

Stosując pole pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) jako pośredni wskaźnik stężenia w osoczu, wykazano zależność między hamowaniem wydzielania kwasu a ekspozycją na lek.

Leczenie przełykowego refluksu ezomeprazolem w dawce 40 mg było skuteczne u około 70% chorych po 4 tygodniach leczenia oraz u 93% po 8 tygodniach leczenia.

Stosowanie ezomeprazolu w dawce 20 mg dwa razy na dobę przez jeden tydzień w połączeniu z odpowiednimi antybiotykami prowadziło do skutecznej eradykacji Helicobacter pylori u około 90% pacjentów. Po takim tygodniowym leczeniu nie było potrzeby dalszej monoterapii lekami antysekrecyjnymi w celu skutecznego gojenia owrzodzenia i ustąpienia objawów niepowikłanego owrzodzenia dwunastnicy.

W randomizowanym, podwójnie ślepych, kontrolowanym placebo badaniu klinicznym pacjentów z potwierdzonym endoskopowo krwawieniem wrzodowym klasy Ia, Ib, IIa lub IIb (odpowiednio 9%, 43%, 38% i 10%) według klasyfikacji Forresta, pacjentów podzielono losowo na grupę stosującą ezomeprazol, roztwór do wlewu (n = 375), lub placebo (n = 389). Po endoskopowym zatrzymaniu krwawienia pacjentom podawano ezomeprazol w dawce 80 mg jako wlew dożylny trwający 30 minut, a następnie ciągły wlew dożylny z szybkością 8 mg/godz. lub placebo przez 72 godziny. Po początkowym 72-godzinnym okresie wszyscy pacjenci przechodzili na otwarte doustne przyjmowanie ezomeprazolu w dawce 40 mg przez 27 dni w celu hamowania wydzielania kwasu. Częstość nawrotu krwawienia w ciągu 3 dni wyniosła 5,9% w grupie ezomeprazolu i 10,3% w grupie placebo. Po 30 dniach od terapii częstość nawrotów krwawienia w grupie ezomeprazolu i placebo wynosiła odpowiednio 7,7% i 13,6%.

W okresie leczenia lekami antysekrecyjnymi stężenie gastryny w surowicy krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżone wydzielanie kwasu. Stężenie chromograniny A (CgA) również wzrasta w wyniku obniżonej kwasowości soku żołądkowego. Wzrost stężenia CgA może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych wykrywających nowotwory neuroendokrynne. Zgodnie z opublikowanymi danymi, co najmniej 5–14 dni przed oznaczeniem stężenia CgA należy przerwać stosowanie IPP. Pozwoli to, aby stężenie CgA, które może być fałszywie podwyższone po leczeniu IPP, powróciło do zakresu normy.

Podczas długotrwałej terapii ezomeprazolem zarówno u dzieci, jak i u dorosłych obserwowano zwiększenie liczby komórek enterochromafinopodobnych (enterochromaffin-like cells, ECL), co najprawdopodobniej było spowodowane podwyższonym stężeniem gastryny w surowicy. Wyniki te uznaje się za klinicznie nieistotne.

W trakcie długotrwałego leczenia lekami antysekrecyjnymi odnotowano pewien wzrost częstości powstawania cyst żołądkowych. Takie zmiany są fizjologicznym skutkiem silnego hamowania wydzielania soku żołądkowego, są dobro jakościowe i ustępują po zakończeniu leczenia.

Obniżenie wydzielania soku żołądkowego w wyniku stosowania dowolnego IPP zwiększa liczbę bakterii obecnych w przewodzie pokarmowym. Leczenie IPP może zwiększać ryzyko infekcji przewodu pokarmowego wywołanej np. Salmonella lub Campylobacter, a u hospitalizowanych pacjentów także Clostridium difficile.

Skuteczność kliniczna

Ezomeprazol był bardziej skuteczny niż ranitydyna w leczeniu wrzodów żołądka u pacjentów leczonych niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID), w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2 (COX-2).

Ezomeprazol był skuteczny w zapobieganiu wrzodom żołądka i dwunastnicy u pacjentów leczonych NSAID (u pacjentów w wieku powyżej 60 lat i/lub z wywiadem wrzodu), w tym selektywnymi NSAID COX-2.

Dzieci

W badaniu przeprowadzonym wśród dzieci z chorobą refluksową przełyku (GERD) (w wieku od <1 do 17 lat), które otrzymywały długotrwałe leczenie IPP, u 61% dzieci zaobserwowano hiperplazję komórek ECL niewielkiego stopnia, której znaczenie kliniczne było nieznane; nie odnotowano rozwoju zapalenia żołądka zanikowego ani guzów karcynoidowych.

Farmakokinetyka.

Ezomeprazol jest wrażliwy na działanie kwasu i stosowany doustnie w postaci granulek w powłoce opóźniającej uwalnianie. Konwersja do izomeru R in vivo jest nieznaczna. Wchłanianie ezomeprazolu odbywa się szybko, maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu osiągane jest około 1–2 godziny po podaniu dawki. Biodostępność absolutna wynosi 64% po jednorazowym podaniu dawki 40 mg i wzrasta do 89% po powtarzalnym przyjmowaniu raz na dobę. Dla dawki 20 mg ezomeprazolu odpowiednie wartości wynoszą 50% i 68%. Objętość rozdziału w stanie równowagi u zdrowych ochotników wynosi 0,22 l/kg masy ciała. Ezomeprazol wiąże się z białkami osocza krwi w 97%.

Spożycie pokarmu spowalnia i zmniejsza wchłanianie ezomeprazolu, jednak nie wpływa to na działanie ezomeprazolu na kwasowość w jamie żołądka.

Metabolizm i wydalanie

Ezomeprazol jest całkowicie metabolizowany za pomocą układu cytochromu P450 (CYP). Główna część metabolizmu ezomeprazolu zależy od polimorficznego CYP2C19, odpowiedzialnego za powstawanie metabolitów hydroksy- i desmetylowych ezomeprazolu, reszta – od drugiej specyficznej izoformy, CYP3A4, odpowiedzialnej za powstawanie ezomeprazolu sulfonu – głównego metabolitu w osoczu krwi.

Parametry podane poniżej odzwierciedlają głównie farmakokinetykę u pacjentów z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (szybkimi metabolizatorami).

Całkowity klirens osocza wynosi około 17 l/h po jednorazowym podaniu i około 9 l/h po powtarzalnym przyjmowaniu. Okres półtrwania w osoczu wynosi około 1,3 godziny po powtarzalnym przyjmowaniu dawki raz na dobę. Farmakokinetykę ezomeprazolu badano przy dawkowaniu do 40 mg dwa razy na dobę. AUC wzrasta po powtarzalnym przyjmowaniu ezomeprazolu. Zwiększenie to jest zależne od dawki i powoduje więcej niż proporcjonalny wzrost AUC po powtarzalnym stosowaniu. Ta zależność czasowa i dawkowa wynika ze zmniejszenia metabolizmu przy pierwszym przejściu i klirensu systemowego, związanego z hamowaniem enzymu CYP2C19 przez ezomeprazol i/lub jego metabolit sulfonowy. Ezomeprazol jest całkowicie usuwany z osocza między podawaniem dawek bez tendencji do kumulacji przy stosowaniu raz na dobę.

Główne metabolity ezomeprazolu nie wpływają na wydzielanie soku żołądkowego. Około 80% doustnej dawki ezomeprazolu wydala się w postaci metabolitów z moczem, reszta – z kałem. Mniej niż 1% pierwotnej substancji czynnej wykrywa się w moczu.

Osobliwe grupy chorych

Powolni metabolizatorzy

Około 2,9 ± 1,5% populacji pacjentów ma niedostateczność enzymu CYP2C19 (nazywani powolnymi metabolizatorami). U tych pacjentów metabolizm ezomeprazolu odbywa się głównie za pośrednictwem CYP3A4. Po powtarzalnym przyjmowaniu raz na dobę 40 mg ezomeprazolu średnia wartość AUC u powolnych metabolizatorów jest o około 100% wyższa niż u osób z normalną funkcją enzymu CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie maksymalne stężenie w osoczu krwi wzrasta o około 60%. Wyniki te nie mają wpływu na dawkowanie ezomeprazolu.

Płeć

Po podaniu jednorazowej dawki ezomeprazolu 40 mg średnia wartość AUC u kobiet jest o 30% wyższa niż u mężczyzn. Nie zaobserwowano różnic związanych z płcią przy powtarzalnym przyjmowaniu leku raz na dobę. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie ezomeprazolu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby/nerek

Metabolizm ezomeprazolu u pacjentów ze słabą i umiarkowaną dysfunkcją wątroby może być zaburzony. Szybkość metabolizmu zmniejsza się u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, co prowadzi do podwojenia AUC. W związku z tym maksymalna dawka dla pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby wynosi 20 mg. Ezomeprazol i jego metabolity nie mają tendencji do kumulacji przy przyjmowaniu leku raz na dobę.

Badania u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie były prowadzone. Ponieważ nerki odpowiadają za wydalanie metabolitów ezomeprazolu, a nie głównej substancji czynnej, nie oczekuje się zmian w metabolizmie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjenci w wieku podeszłym

Metabolizm ezomeprazolu nieznacznie się zmienia u pacjentów w wieku podeszłym (71–80 lat).

Stosowanie w pediatrii

Dzieci w wieku 12–18 lat: po wielokrotnym stosowaniu 20 mg i 40 mg ezomeprazolu ogólny wpływ i czas osiągnięcia maksymalnego stężenia leku w osoczu krwi były takie same jak u dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Dorośli

Choroba refluksowa przełyku (GERD):

• leczenie erozyjnego zapalenia przełyku spowodowanego refluksowym cofaniem się treści żołądka;
• długotrwałe leczenie pacjentów z wyleczonym zapaleniem przełyku w celu zapobiegania nawrotom;
• leczenie objawowe GERD.

W połączeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi w celu eliminacji Helicobacter pylori:

• leczenie wrzodów dwunastnicy spowodowanych Helicobacter pylori;
• zapobieganie nawrotom wrzodów trawiennych u pacjentów z wrzodami spowodowanymi Helicobacter pylori.

Pacjenci wymagający długotrwałego stosowania niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NSAID):

• gojenie wrzodów żołądka spowodowanych stosowaniem NSAID;
• zapobieganie powstawaniu wrzodów żołądka i dwunastnicy spowodowanych stosowaniem NSAID u pacjentów zaliczanych do grupy ryzyka.

Długotrwałe leczenie po wstrzymaniu dożylnym leku w celu zapobiegania nawrotom krwawień z wrzodów trawiennych.

Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona.

Dzieci w wieku od 12 lat

Choroba refluksowa przełyku (GERD):

• leczenie erozyjnego zapalenia przełyku spowodowanego refluksowym cofaniem się treści żołądka;
• długotrwałe leczenie pacjentów z wyleczonym zapaleniem przełyku w celu zapobiegania nawrotom;
• leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku.

W połączeniu z antybiotykami w leczeniu wrzodów dwunastnicy spowodowanych Helicobacter pylori.

Przeciwwskazania.

Znana nadwrażliwość na ezomeprazol, pochodne benzimidazolu lub inne składniki leku.

Lek, podobnie jak inne inhibitory pompy protonowej, nie powinien być stosowany jednocześnie z nelfinawirem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ ezomeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Inhibitory proteazy

Zarejestrowano interakcje omeprazolu z niektórymi inhibitorami proteazy, kliniczne znaczenie i mechanizm których nie są zawsze znane. Podwyższony poziom pH soku żołądkowego w czasie leczenia lekiem może zmieniać wchłanianie inhibitorów proteazy. Innym możliwym mechanizmem interakcji jest hamowanie aktywności CYP2C19.

Podczas współstosowania omeprazolu stężenie atazanawiru i nelfinawiru w surowicy krwi obniżało się, dlatego nie zaleca się jednoczesnego stosowania tych leków. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg raz dziennie) z atazanawirem 300 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników prowadziło do istotnego obniżenia ekspozycji na atazanawir (wartości AUC, Cmax i stężenia minimalnego (Cmin) obniżały się o około 75%). Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję atazanawiru. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg dziennie) z atazanawirem 400 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników prowadziło do obniżenia ekspozycji na atazanawir o około 30% w porównaniu z ekspozycją przy codziennym stosowaniu 300 mg atazanawiru/100 mg rytonawiru bez omeprazolu w dawce 20 mg dziennie. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg dziennie) prowadziło do zmniejszenia średnich wartości AUC, Cmax i Cmin nelfinawiru o 36–39%, a średnie wartości AUC, Cmax i Cmin farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 obniżały się o 75–92%. Ze względu na podobieństwo efektów farmakodynamicznych oraz właściwości farmakokinetycznych omeprazolu i ezomeprazolu nie należy stosować ezomeprazolu jednocześnie z atazanawirem (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); jednoczesne stosowanie ezomeprazolu z nelfinawirem jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

W przypadkach współterapii omeprazolem (40 mg dziennie) zgłaszano wzrost stężenia sakuinawiru (w połączeniu z rytonawirem) w surowicy krwi (o 80–100%). Leczenie omeprazolem w dawce 20 mg dziennie nie wpływało na ekspozycję darunawiru (w połączeniu z rytonawirem) i amprenewiru (w połączeniu z rytonawirem). Leczenie ezomeprazolem w dawce 20 mg dziennie nie wpływało na ekspozycję amprenewiru (w połączeniu z rytonawirem i bez niego). Leczenie omeprazolem w dawce 40 mg dziennie nie wpływało na ekspozycję lopinawiru (w połączeniu z rytonawirem).

Metotreksat

U niektórych pacjentów obserwowano podwyższenie poziomu metotreksatu podczas współstosowania inhibitorów pompy protonowej (IPP).

W przypadku stosowania metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie ezomeprazolu.

Takrolimus

Podczas jednoczesnego stosowania ezomeprazolu zgłaszano zwiększenie stężenia takrolimusu w surowicy krwi. Należy dokładnie monitorować stężenie takrolimusu w surowicy krwi oraz funkcję nerek (klirens kreatyniny), w razie potrzeby – dostosować dawkowanie takrolimusu.

Leki, których wchłanianie zależy od pH

Hamowanie wydzielania kwasu żołądkowego podczas leczenia lekami z grupy IPP, w tym ezomeprazolem, może wpływać na wchłanianie leków, których wchłanianie zależy od pH żołądka. Podobnie jak w przypadku innych leków zmniejszających kwasowość w żołądku, podczas leczenia ezomeprazolem może dochodzić do zmniejszenia wchłaniania leków takich jak ketokonazol, itrakonazol oraz erlotynib, podczas gdy wchłanianie takich leków jak digoksyna może wzrastać. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg dziennie) i digoksyny u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność digoksyny o 10% (u dwóch z dziesięciu badanych osób – do 30%). Rzadko odnotowano przypadki toksyczności spowodowanej stosowaniem digoksyny. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu wysokich dawek ezomeprazolu pacjentom starszym. Konieczne jest wzmocnienie monitorowania leczenia digoksyną.

Leki metabolizowane przez CYP2C9

Ezomeprazol jest inhibitorem CYP2C19, głównego enzymu metabolizującego ezomeprazol. W związku z tym przy łączeniu ezomeprazolu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19, takimi jak diazepam, cytalopram, imipramina, klozapramina, fenytoina, może dochodzić do wzrostu ich stężenia w osoczu krwi, co może wymagać zmniejszenia ich dawki. Należy zwrócić na to uwagę, szczególnie gdy ezomeprazol jest przepisywany w trybie „na żądanie”.

Diazepam

Jednoczesne stosowanie diazepamu i ezomeprazolu w dawce 30 mg prowadziło do obniżenia klirensu diazepamu, substratu CYP2C19, o 45%.

Fenytoina

Podczas współstosowania fenytoiny i ezomeprazolu w dawce 40 mg u chorych na padaczkę obserwowano wzrost Cmin fenytoiny w osoczu krwi o 13%. Zaleca się kontrolowanie poziomu fenytoiny w osoczu krwi na początku terapii ezomeprazolem oraz po jej zakończeniu.

Worykonazol

Współstosowanie omeprazolu (40 mg raz dziennie) zwiększało Cmax i AUCτ worykonazolu (substratu CYP2C19) odpowiednio o 15% i 41%.

Cylostazol

Omeprazol, a także ezomeprazol, działają jako inhibitory CYP2C19. W krzyżowym badaniu stosowania omeprazolu w dawce 40 mg i cylostazolu u zdrowych ochotników stwierdzono wzrost Cmax i AUC cylostazolu odpowiednio o 18% i 26%, a jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29% i 69%.

Cizapryda

U zdrowych ochotników podczas współstosowania z ezomeprazolem (40 mg) AUC wzrastała o 32%, a czas półtrwania (t½) wzrastał o 31%, jednak nie obserwowano istotnego wzrostu maksymalnego poziomu cizaprydy w osoczu krwi. Nie zaobserwowano również istotnego wydłużenia odstępu QTc, które obserwowano przy monoterapii cizaprydą, podczas współstosowania cizaprydy z ezomeprazolem (patrz również sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Warczaryna

W badaniu klinicznym wykazano, że przy współstosowaniu ezomeprazolu w dawce 40 mg u pacjentów leczonych warfaryną czas krzepnięcia pozostawał w dopuszczalnych granicach. Jednak w okresie po rejestracji zgłoszono kilka pojedynczych przypadków klinicznie istotnego wzrostu wskaźnika znormalizowanego stosunku międzynarodowego (INR) podczas współstosowania tych leków. Zaleca się monitorowanie na początku i po zakończeniu kombinowanej terapii ezomeprazolem i warfaryną lub innymi pochodnymi kumaryny.

Klopidogrel

Wyniki badań farmakokinetycznych (FK)/farmakodynamicznych (FD) dotyczące interakcji między klopidogrelem (dawka załadunkowa 300 mg/dawka utrzymaniowa 75 mg dziennie) i ezomeprazolem (doustnie 40 mg dziennie), przeprowadzonych u zdrowych ochotników, wykazały średnie obniżenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu o 40% i średnie obniżenie maksymalnego wskaźnika inhibicji (wywołanej ADP) agregacji płytek krwi o 14%.

W badaniu przeprowadzonym u zdrowych ochotników dotyczącym jednoczesnego stosowania klopidogrelu z ezomeprazolem i kwasem acetylosalicylowym (ASA) w ustalonej kombinacji dawek (20 mg + 81 mg odpowiednio) w porównaniu z monoterapią klopidogrelem zaobserwowano obniżenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu o prawie 40%.

Jednak maksymalny poziom inhibicji (wywołanej ADP) agregacji płytek krwi był taki sam w grupie stosowania klopidogrelu jako monoterapii i w grupie stosowania klopidogrelu razem z ezomeprazolem i ASA.

W badaniach obserwacyjnych i klinicznych uzyskano sprzeczne dane dotyczące klinicznych aspektów interakcji FK/FD ezomeprazolu w odniesieniu do głównych chorób układu sercowo-naczyniowego. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Leki badane bez klinicznie istotnej interakcji

Amoksycylina i chinidyna

Ezomeprazol nie wywierał klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę amoksycyliny ani chinidyny.

Naprotekswil lub rofekoksib

W krótkotrwałych badaniach współstosowania ezomeprazolu z naprotekswilem lub rofekoksybem nie stwierdzono żadnej interakcji farmakokinetycznej.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę ezomeprazolu

Leki hamujące aktywność CYP2C19 i/lub CYP3A4

Ezomeprazol jest metabolizowany przez enzymy CYP2C19 i CYP3A4. Współstosowanie ezomeprazolu i inhibitora CYP3A4 – klaritromycyny (500 mg dwa razy dziennie) prowadzi do podwojenia AUC ezomeprazolu. Współstosowanie ezomeprazolu i połączonego inhibitora CYP2C19 i CYP3A4 może prowadzić do więcej niż dwukrotnego wzrostu ekspozycji na ezomeprazol. Inhibitor CYP2C19 i CYP3A4 – worykonazol – powodował wzrost AUCτ omeprazolu o 280%. Dostosowanie dawki ezomeprazolu zazwyczaj nie jest konieczne, z wyjątkiem terapii pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby oraz w przypadku, gdy wskazane jest długotrwałe leczenie.

Leki indukujące aktywność CYP2C19 i/lub CYP3A4

Leki indukujące aktywność CYP2C19 lub CYP3A4, lub obu enzymów (takie jak ryfampicyna i dziurawiec), mogą prowadzić do obniżenia poziomu ezomeprazolu w surowicy krwi poprzez przyspieszenie tempa jego metabolizmu.

Populacja pediatryczna

Badania interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególności stosowania.

W przypadku występowania niepokojących objawów (np. znaczna, bez wyraźnej przyczyny utrata masy ciała, naprzemienny wymioty, dysfagia, hematemesis lub melena) oraz w przypadkach podejrzenia lub stwierdzenia wrzodu żołądka należy wykluczyć obecność nowotworu złośliwego, ponieważ stosowanie leku Ezonexa® może przykrywać objawy i opóźniać ustalenie właściwej diagnozy.

Pacjentom stosującym lek przez dłuższy czas (szczególnie tym, którzy przyjmują go ponad rok) należy zapewnić regularną opiekę lekarza.

Pacjentom stosującym lek w trybie „w razie potrzeby” należy zalecić powiadomienie lekarza w przypadku zmiany charakteru objawów.

Przy przepisywaniu ezomeprazolu w celu eradykacji Helicobacter pylori należy uwzględnić możliwe interakcje lekowe wszystkich składników terapii trójstopniowej. Klarytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4, dlatego należy uwzględnić jej przeciwwskazania i interakcje (przy jednoczesnym stosowaniu terapii trójstopniowej z ezomeprazolem i lekami metabolizowanymi przez CYP3A4, takimi jak np. cyzapryd).

Stosowanie inhibitorów pompy protonowej (IPP) może nieco zwiększyć ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella i Campylobacter (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Ezomeprazol, podobnie jak wszystkie leki hamujące produkcję kwasu solnego, może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) w wyniku hipochlorhydrii lub achlorhydrii. Należy to uwzględnić u pacjentów z obniżonym poziomem witaminy B12 oraz u tych, u których istnieje ryzyko zmniejszenia absorpcji witaminy B12 przy długotrwałym stosowaniu.

Hipomagnezemia
Zgłaszano przypadki rozwoju ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów leczonych IPP, takimi jak ezomeprazol, przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków – przez 1 rok. Poważne objawy hipomagnezemii, takie jak tetania, delirium, drgawki, zawroty głowy, arytmia komorowa i zwiększona zmęczliwość, mogą się pojawiać nagle lub rozwijać stopniowo. U większości pacjentów z hipomagnezemią udało się ją skorygować poprzez podanie magnezu i przerwanie przyjmowania IPP.

U pacjentów, u których wskazane jest długotrwałe leczenie lub którzy otrzymują w połączeniu z IPP terapię doustną digoksyną lub leki mogące wywołać hipomagnezemię (np. diuretyki), lekarze powinni kontrolować poziom magnezu przed rozpoczęciem terapii IPP oraz okresowo podczas leczenia.

Ryzyko złamań

Stosowanie IPP, szczególnie w dużych dawkach i przez dłuższy czas (> 1 roku), może nieznacznie zwiększyć ryzyko złamań kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa, głównie u pacjentów starszych lub przy obecności innych rozpoznanych czynników ryzyka. Badania obserwacyjne wskazują, że IPP mogą zwiększyć ogólne ryzyko złamań o 10–40%. Często wzrost ten może być związany z innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni otrzymywać leczenie zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz przyjmować odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Subostry toczeń skóry (PCL)

Stosowanie IPP wiąże się z bardzo rzadkimi przypadkami subostrzego toczenia skóry. W przypadku wystąpienia wysypek na skórze, szczególnie w miejscach narażonych na działanie promieni słonecznych, oraz bólu stawów pacjent powinien niezwłocznie udać się na pomoc medyczną. Lekarz powinien rozważyć możliwość odstawienia leku Ezonexa®. Wcześniejsze wystąpienie PCL podczas leczenia IPP istotnie zwiększa ryzyko jego ponownego wystąpienia podczas dalszego leczenia innymi IPP.

Połączenie z innymi lekami

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i atazanawiru (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Jeśli połączenia atazanawiru z IPP uniknąć się nie da, zaleca się dokładne monitorowanie pacjenta w warunkach szpitalnych oraz zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg z 100 mg rytonawiru; dawki ezomeprazolu 20 mg nie należy przekraczać.

Ezomeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Przed rozpoczęciem lub bezpośrednio po zakończeniu przyjmowania ezomeprazolu należy uwzględnić potencjalną interakcję z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19. Obserwuje się interakcję między klopidogrelem a ezomeprazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”). Kliniczne znaczenie tej interakcji nie jest jednoznacznie ustalone. Jako środek ostrożności należy unikać jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i klopidogrelu.

Przy przepisywaniu ezomeprazolu w trybie „w razie potrzeby” należy uwzględnić wahania stężenia ezomeprazolu w wyniku interakcji z innymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Ciężkie skórne działania niepożądane

Bardzo rzadko przy stosowaniu ezomeprazolu zgłaszano rozwój ciężkich skórnych działań niepożądanych, w tym eritemę wielopostaciową, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny nekroliz epidermy oraz reakcje na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), które mogą zagrozić życiu.

Pacjentów należy poinformować o objawach ciężkich reakcji skórnych (eritema wielopostaciowa/zespół Stevensa-Johnsona/toksyczny nekroliz epidermy/DRESS) oraz o konieczności niezwłocznego skorzystania z pomocy medycznej w przypadku ich wystąpienia.

Należy niezwłocznie przerwać stosowanie ezomeprazolu w przypadku pojawienia się objawów ciężkich reakcji skórnych i w razie potrzeby uzyskać dodatkową pomoc medyczną i dokładny nadzór.

Jeśli u pacjenta rozwinęła się ciężka reakcja niepożądana, taka jak eritema wielopostaciowa/zespół Stevensa-Johnsona/toksyczny nekroliz epidermy/DRESS podczas stosowania ezomeprazolu, leczenia ezomeprazolem nigdy nie należy ponownie rozpoczynać.

Sacharoza

Ten lek zawiera sacharozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją fruktozy, zespolem złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedoborem sacharazy-izomalatazy nie powinni przyjmować tego leku.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Zwiększenie poziomu CgA może wpływać na wyniki badań w kierunku wykrywania nowotworów neuroendokrynnych. Aby zapobiec temu wpływowi, leczenie ezomeprazolem należy przerwać co najmniej 5 dni przed wykonaniem badań CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli po pierwszym oznaczeniu poziom CgA i gastryny nie powrócił do zakresu referencyjnego, badanie należy powtórzyć po 14 dniach od zakończenia leczenia IPP.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Obecnie brakuje wystarczającej liczby danych dotyczących stosowania leku w okresie ciąży. Nieco większa liczba danych dotyczących stosowania racemicznej mieszaniny omeprazolu w czasie ciąży wskazuje na brak wpływu na występowanie wad wrodzonych i fetotoksyczny wpływ. W badaniach ezomeprazolu na zwierzętach nie stwierdzono bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój embrionalny/fetalny. W badaniach racemicznej mieszaniny na zwierzętach nie stwierdzono bezpośredniego ani pośredniego wpływu na przebieg ciąży, porodu i rozwój poporodowy. Lek należy przepisywać kobietom w ciąży z ostrożnością.

Umiarkowana liczba danych dotyczących kobiet w ciąży (od 300 do 1000 przypadków ciąży) wskazuje na brak efektów malformacyjnych lub toksycznego wpływu ezomeprazolu na płód/zdrowie noworodka.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują na brak bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu leku na funkcję rozrodczą spowodowanego jego toksycznym działaniem.

Okres karmienia piersią

Nie wiadomo, czy ezomeprazol przenika do mleka matki. Brakuje informacji o skutkach wpływu ezomeprazolu na noworodki/dzieci karmione piersią. Ezomeprazolu nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Plodność

Wyniki badań racemicznej mieszaniny omeprazolu na zwierzętach wskazują na brak wpływu omeprazolu na płodność przy doustnym stosowaniu leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Ezomeprazol wywiera minimalny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Zaobserwowano działania niepożądane takie jak zawroty głowy (nieczęsto) i nieostre widzenie (rzadko) (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Jeśli takie zaburzenia występują, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Sposób stosowania i dawki.

Tabletki Ezonexa® należy połykać w całości, popijając odpowiednią ilość płynu. Nie wolno żuć ani kruszyć tabletek.

Pacjentom mającym trudności z połykaniem można zalecić rozpuszczenie tabletki w 100 ml wody niegazowanej, wymieszać do rozpadu tabletki, a następnie od razu lub w ciągu 30 minut wypić zawiesinę mikrogranulek. Następnie wypełnić szklankę wodą w połowie, wymieszać resztki i wypić. Nie wolno przyjmować żadnych innych płynów, ponieważ mogą uszkodzić powłokę opłaszkowania przeciwpącherzykowego. Mikrogranulek nie należy żuć ani kruszyć.

Pacjentom mającym trudności z połykaniem można podawać tabletkę przez sondę nosowożołądkową, uprzednio rozpuszczając ją w połowie szklanki wody niegazowanej. Bardzo ważne jest, aby strzykawka i sonda do tej procedury były odpowiednie.

Podawanie leku przez sondę nosowożołądkową:

1. Połóż tabletkę do odpowiedniej strzykawki i wypełnij ją około 25 ml wody oraz 5 ml powietrza. W przypadku niektórych sond może być potrzebne 50 ml wody, aby zapobiec trudnościom z przepływem tabletki przez sondę.
2. Wstrząsaj strzykawką przez 2 minuty, aż tabletki się rozpadną.
3. Trzymaj strzykawkę pionowo, końcówką do góry, i sprawdź przepustowość końcówki.
4. Przyłóż strzykawkę do sondy, trzymając ją pionowo.
5. Wstrząśnij strzykawką i odwróć ją końcówką do dołu. Szybko wprowadź 5–10 ml płynu. Po podaniu odwróć strzykawkę i ponownie wstrząśnij (strzykawkę należy trzymać pionowo, aby nie zapchać końcówki).
6. Odwróć strzykawkę ponownie i wprowadź kolejne 5–10 ml płynu do sondy. Powtarzaj procedurę, aż strzykawka będzie pusta.
7. Aby spłukać ewentualne resztki leku, należy wypełnić strzykawkę 25 ml wody oraz 5 ml powietrza, wstrząsnąć, odwrócić i szybko wprowadzić płyn. W przypadku niektórych sond może być potrzebne 50 ml wody.

Dorośli

Choroba refluksowa przełyku (GERD):

• leczenie erozyjnego przełyku refluksowego: 40 mg 1 raz dziennie przez 4 tygodnie. Dodatkowe 4 tygodnie terapii zaleca się pacjentom, u których nie uzyskano wyleczenia przełyku lub nadal występują jego objawy.
• długotrwałe leczenie pacjentów z wyleczonym przełykiem w celu zapobiegania nawrotom: 20 mg 1 raz dziennie.
• leczenie objawowe GERD: 20 mg 1 raz dziennie pacjentom bez przełyku. Jeśli po 4 tygodniach leczenia nie uda się osiągnąć kontroli objawów, pacjent powinien przejść dodatkowe badania. Po ustąpieniu objawów do ich dalszej kontroli może wystarczyć stosowanie 20 mg 1 raz dziennie. Dorośli mogą stosować tryb „w razie potrzeby”: 20 mg 1 raz dziennie. U pacjentów stosujących leki przeciwbólowe niesteroidowe (NLPZ), u których istnieje ryzyko rozwoju owrzodzenia żołądka lub dwunastnicy, dalsza kontrola objawów z zastosowaniem trybu „w razie potrzeby” nie jest zalecana.

W połączeniu z lekami przeciwbakteryjnymi w celu eliminacji Helicobacter pylori, a także do:

• leczenia owrzodzenia dwunastnicy spowodowanego Helicobacter pylori oraz
• zapobiegania nawrotom wrzodów peptycznych u pacjentów z wrzodami spowodowanymi Helicobacter pylori: 20 mg leku Ezonexa® w połączeniu z 1 g amoksycyliny oraz 500 mg klarotromycyny 2 razy dziennie przez 7 dni.

Pacjenci wymagający długotrwałego stosowania NLPZ:

• leczenie i profilaktyka wrzodów spowodowanych długotrwałym stosowaniem NLPZ: zalecana dawka to 20 mg 1 raz dziennie, czas trwania leczenia – 4–8 tygodni;
• profilaktyka wrzodów żołądka i dwunastnicy związanych ze stosowaniem NLPZ u pacjentów z grupy ryzyka: zalecana dawka to 20 mg 1 raz dziennie.

Długotrwałe leczenie po wstrzymaniu leku dożylnie w celu zapobiegania nawrotom krwawienia z wrzodów peptycznych: 40 mg 1 raz dziennie przez 4 tygodnie po wstrzymaniu leku dożylnie w celu zapobiegania nawrotom krwawienia z wrzodów peptycznych.

Leczenie zespołu Zollingera–Ellisona: 40 mg 2 razy dziennie. Dawkę należy dobrać indywidualnie, czas trwania leczenia określa się na podstawie wskazań klinicznych. Zgodnie z dostępnymi danymi klinicznymi, u większości pacjentów kontrolę stanu osiąga się przy dawkach od 80 mg do 160 mg ezomeprazolu dziennie. Jeśli dawka przekracza 80 mg dziennie, należy ją podzielić na dwa przyjęcia.

Pacjenci z grup szczególnych

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Korekty dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie wymaga się. Ze względu na brak doświadczenia z zastosowaniem leku Ezonexa® u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, lek należy stosować z ostrożnością (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Zaburzenia funkcji wątroby

Nie wymagają korekty dawki pacjenci ze słabymi i umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby maksymalna dawka leku Ezonexa® nie powinna przekraczać 20 mg (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci w podeszłym wieku

Korekty dawki u pacjentów w podeszłym wieku nie wymaga się.

Populacja pediatryczna

Dzieci do 12 roku życia

Nie należy stosować leku u dzieci do 12 roku życia, ponieważ brakuje danych dotyczących takiego zastosowania.

Dzieci od 12 roku życia

Choroba refluksowa przełyku (GERD):

• leczenie erozyjnego przełyku refluksowego: 40 mg 1 raz dziennie przez 4 tygodnie; pacjentom z nieuleczonym przełykiem lub z trwałymi objawami zaleca się dodatkowe stosowanie leku przez 4 tygodnie;
• długotrwałe leczenie pacjentów z wyleczonym przełykiem w celu zapobiegania nawrotom: 20 mg 1 raz dziennie;
• leczenie objawowe GERD: dawka dla pacjentów bez przełyku to 20 mg 1 raz dziennie. Jeśli po 4 tygodniach leczenia nie uda się osiągnąć kontroli objawów, pacjent powinien przejść dodatkowe badania. Po ustąpieniu objawów dalszą kontrolę można osiągnąć poprzez stosowanie leku w dawce 20 mg 1 raz dziennie.

Leczenie owrzodzenia dwunastnicy spowodowanego Helicobacter pylori

Przy wyborze odpowiedniej terapii skojarzonej należy wziąć pod uwagę oficjalne krajowe, regionalne i lokalne rekomendacje dotyczące oporności bakterii, czasu trwania leczenia (zazwyczaj 7 dni, ale czasem do 14 dni) oraz właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych. Leczenie powinno być prowadzone pod nadzorem specjalisty.

Rekomendacje dotyczące dawkowania leku

• Dzieci

Nie należy stosować leku u dzieci w wieku do 12 lat, ponieważ brakuje danych dotyczących stosowania u tej grupy wiekowej.

Lek stosuje się u dzieci w wieku od 12 lat w następujących wskazaniach:

• Choroba refluksowa przełyku (GERD) *

• leczenie erozyjnego zapalenia przełyku spowodowanego refluksami;

• długotrwałe leczenie pacjentów z wyleczonym zapaleniem przełyku w celu zapobiegania nawrotom;

• leczenie objawowe choroby refluksowej przełyku (GERD).

• W połączeniu z antybiotykami w leczeniu wrzodów dwunastnicy spowodowanych Helicobacter pylori. *

*** Przedawkowanie. ***

Dane dotyczące celowego przedawkowania są ograniczone. Objawy ze strony przewodu pokarmowego oraz osłabienie opisano po przyjęciu 280 mg esomeprazolu. Jednorazowa dawka esomeprazolu 80 mg nie powoduje ciężkich działań niepożądanych. Nie zna się specyficznego przeciwdziałania.

Esomeprazol silnie wiąże się z białkami osocza krwi, dlatego hemodializa jest mało skuteczna. Leczenie objawowe i wspomagające ogólne.

Działania niepożądane.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęściej obserwowane działania niepożądane podczas prowadzenia badań klinicznych (a także w okresie po rejestracyjnym stosowania leku) to ból głowy, ból brzucha, biegunka i nudności. Ponadto profil bezpieczeństwa stosowania leku jest taki sam dla różnych postaci leku, wskazań terapeutycznych, grup wiekowych i populacji pacjentów. Nie stwierdzono działań niepożądanych zależnych od dawki.

Wykaz działań niepożądanych

Poniżej wymieniono działania niepożądane związane z esomeprazolem, które obserwowano lub podejrzewano podczas badań klinicznych oraz w okresie po rejestracyjnym stosowania leku. Żadne z tych działań nie okazały się zależne od dawki.

Działania niepożądane są wymienione zgodnie z częstością występowania: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego

Rzadko: leukopenia, trombocytopenia.

Bardzo rzadko: agranulocytoza, pancytopenia.

Ze strony układu odpornościowego

Rzadko: reakcje nadwrażliwościowe, takie jak gorączka, obrzęk naczynioruchowy i reakcja anafilaktyczna/szok anafilaktyczny.

Ze strony przemiany materii i odżywiania

Rzadko: obrzęki obwodowe.

Często: hiponatremia.

Częstość nieznana: hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”); ciężka hipomagnezemia może korelować z hipokalcemią. Hipomagnezemia może również być związana z hipokaliemią.

Ze strony układu psychicznego

Często: bezsenność.

Rzadko: pobudzenie, depresja, dezorientacja.

Bardzo rzadko: agresja, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego

Często: ból głowy.

Rzadko: zawroty głowy, mrowienie, senność.

Bardzo rzadko: zaburzenia smaku.

Ze strony narządów wzroku

Rzadko: nieostre widzenie.

Ze strony narządów słuchu i równowagi

Często: zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej

Rzadko: skurcz oskrzeli.

Ze strony układu pokarmowego

Często: ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności, wymioty, gruczołowe polipy dna żołądka (łagodne).

Rzadko: suchość w ustach.

Bardzo rzadko: stomatyt, kandydoza przewodu pokarmowego.

Częstość nieznana: kolit mikroskopowy.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych

Często: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych.

Rzadko: zapalenie wątroby z towarzyszącą żółtaczką lub bez.

Bardzo rzadko: reakcje wątrobowe, w tym niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z chorobami wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych

Rzadko: zapalenie skóry, świąd, pokrzywka, wysypka.

Często: alergiczne wypadanie włosów (alopepsja), nadwrażliwość na światło.

Bardzo rzadko: rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), reakcje na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS).

Częstość nieznana: podostre układowe zapalenie tkanki łącznej (SLE) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej

Rzadko: złamania kości udowej, nadgarstka i kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Często: bóle stawów (artrologia), bóle mięśni (miologia).

Bardzo rzadko: osłabienie mięśni.

Ze strony nerek i układu moczowego

Bardzo rzadko: zapalenie wątrobnicze nerek (interstycjalny nefryt), u niektórych pacjentów zgłaszano jednocześnie niewydolność nerek.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych

Bardzo rzadko: ginekomastia.

Stan ogólny

Rzadko: niedobitność, nasilone pocenie się.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w trakcie stosowania danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych i farmaceutycznych, jak również pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny do Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/.

Okres ważności. 2 lata.

Nie stosować leku po upływie okresu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Ezonexa® 40 mg: po 7 tabletek w blistrach. Po 1, 2 lub 4 blisterki w pudełku (produkcja z opakowania in bulk firmy produkcyjnej Balkanpharma Dupnitsa AD, Bułgaria).

Ezonexa® 20 mg: po 7 tabletek w blistrach. Po 2 lub 4 blisterki w pudełku (produkcja z opakowania in bulk firmy produkcyjnej Balkanpharma Dupnitsa AD, Bułgaria).

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent. AT „Farmak”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 04080, miasto Kijów, ul. Kyryliwska 74.