INSTRUKCJA stosowania leku ESOMER

Skład:

substancja czynna: ezomeprazol;

1 tabletka zawiera 43,38 mg ezomeprazolu magnezu dihydretu odpowiadające ezomeprazolowi 40 mg;

substancje pomocnicze: mikrokryształowa celuloza i manitol (Avicel®), gliceryna monosterynowa, manitol, kopolimer metakrylowy (typ A), parafina, polowinylpirolidon, polisorbat 80, stearylofumaran sodu, cukier sferyczny, cytrynian trietylu;

powłoka filmowa: hipromeloza, tlenek żelaza żółty (E 172), tlen0ek żelaza czerwony (E 172), makrogol (PEG 4000), talk, dwutlenek tytanu (E 171).

Postać leku. Tabletki gastrorezystentne.

Główne właściwości fizykochemiczne: tabletki różowego koloru, kształtu owalnego, pokryte powłoką filmową.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane w leczeniu choroby wrzodowej oraz choroby refluksowej przełyku. Inhibitory pompy protonowej.

Kod ATC A02BC05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Ezomeprazol jest izomerem S omeprazolu, który obniża sekrecję soku żołądkowego dzięki specyficznie skierowanemu mechanizmowi działania. Jest on specyficznym inhibitorem pompy protonowej w komórce nabłonkowej. Izomery R i S omeprazolu mają taką samą aktywność farmakodynamiczną.

Ezomeprazol jest słabą zasadą, która koncentruje się i przechodzi w formę aktywną w silnie kwaśnym środowisku kanalików sekretycznych komórki nabłonkowej, gdzie hamuje enzym H⁺K⁺-ATPazę – pompę protonową, a także tłumi sekrecję kwasu zarówno podstawową, jak i stymulowaną.

Działanie po doustnym przyjęciu 20 mg i 40 mg ezomeprazolu obserwuje się w ciągu godziny. Po powtarzalnym przyjmowaniu 20 mg ezomeprazolu raz na dobę przez 5 dni średni szczyt wydzielania kwasu po stymulacji pentagastryną obniża się o 90% przy oznaczeniu tego parametru 6–7 godzin po dawce w 5. dniu.

Po 5 dniach przyjmowania ezomeprazolu w dawkach 20 mg i 40 mg doustnie poziom pH żołądka był większy niż 4 średnio przez 13 i 17 godzin odpowiednio w ciągu 24-godzinnego okresu u pacjentów z objawowym przełykowym refluksowym zapaleniem przełyku. Część pacjentów, u których poziom pH żołądka był większy niż 4 przez 8, 12 i 16 godzin po przyjęciu 20 mg ezomeprazolu, wynosiła odpowiednio 76%, 54% i 24%. Odpowiednie wartości dla ezomeprazolu 40 mg wynosiły 97%, 92% i 56%.

Na podstawie pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie-czas” (AUC) jako pośrednim wskaźniku stężenia leku we krwi wykazano zależność między stężeniem substancji a hamowaniem sekrecji kwasu.

Efekty terapeutyczne hamowania sekrecji kwasu solnego

Leczenie przełykowego refluksowego zapalenia przełyku ezomeprazolem 40 mg było skuteczne u około 78% chorych po 4 tygodniach leczenia i u 93% po 8 tygodniach leczenia.

Zastosowanie ezomeprazolu 20 mg dwa razy na dobę przez jeden tydzień w połączeniu z odpowiednimi antybiotykami prowadziło do skutecznej eradykacji Helicobacter pylori u około 90% chorych. Po takim tygodniowym leczeniu nie było potrzeby dalszej monoterapii lekami antysekrecyjnymi w celu skutecznego gojenia owrzodzenia i likwidacji objawów niepowikłanej owrzodzenia dwunastniczego.

Inne efekty związane z hamowaniem sekrecji kwasu solnego

W okresie stosowania leków antysekrecyjnych stężenie gastryny we krwi wzrasta w odpowiedzi na obniżoną sekrecję kwasu. Chromogranina A (CgA) również wzrasta w związku ze zmniejszoną kwasowością żołądka. Wzrost stężenia CgA może wpływać na wyniki badań laboratoryjnych wykrywania nowotworów neuroendokrynnych. Zgodnie z opublikowanymi danymi, co najmniej 5–14 dni przed oznaczeniem stężenia CgA należy przerwać stosowanie inhibitorów pompy protonowej (IPP). Pozwoli to, by stężenie CgA, które może być fałszywie podwyższone po leczeniu IPP, powróciło do zakresu wartości normalnych. Możliwe zwiększenie liczby komórek ECL może być związane ze wzrostem stężenia gastryny we krwi, co obserwowano przy długotrwałym stosowaniu ezomeprazolu zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Wyniki te uznaje się za klinicznie nieistotne.

Zgłaszano pewne zwiększenie częstości powstawania kist gruczołowych żołądka przy długotrwałym stosowaniu leków antysekrecyjnych. Zjawiska te są fizjologicznym skutkiem długotrwałego hamowania sekrecji kwasu i mają charakter łagodny oraz odwracalny.

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego w wyniku stosowania dowolnego IPP zwiększa liczbę bakterii w żołądku, zwykle obecnych w przewodzie pokarmowym. Leczenie IPP może prowadzić do nieznacznego zwiększenia ryzyka infekcji przewodu pokarmowego wywołanej np. Salmonella lub Campylobacter, a u hospitalizowanych chorych, zakażonych, możliwe jest Clostridium difficile.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Ezomeprazol jest niestabilny w kwaśnym środowisku, dlatego stosuje się go doustnie w postaci granulek pokrytych powłoką opóźniającą uwalnianie. In vivo przemiana w izomer R jest nieznaczna. Wchłanianie ezomeprazolu odbywa się szybko, maksymalne stężenie we krwi (C_max) osiąga się około 1–2 godziny po przyjęciu dawki leku. Bezwzględna biodostępność wynosi 64% po jednorazowym podaniu dawki 40 mg i wzrasta do 89% po powtarzalnym przyjmowaniu raz na dobę. Dla 20 mg ezomeprazolu odpowiednie wartości wynoszą 50% i 68%.

Spożycie pokarmu spowalnia i zmniejsza wchłanianie ezomeprazolu, jednak nie wpływa to na działanie ezomeprazolu na kwasowość w jamie żołądka.

Rozkład

Objętość rozkładu u zdrowych ochotników w stanie równowagi wynosi 0,22 l/kg masy ciała. Ezomeprazol wiąże się z białkami osocza krwi w 97%.

Metabolizm

Ezomeprazol jest całkowicie metabolizowany za pomocą cytochromowej systemu P450 (CYP). Główna część metabolizmu ezomeprazolu zależy od polimorficznego CYP2C19, który odpowiada za powstawanie metabolitów hydroksy- i desmetylowych ezomeprazolu. Inna część zależy od drugiej specyficznej izoformy, CYP3A4, która odpowiada za powstawanie ezomeprazolu sulfonu – głównego metabolitu we krwi.

Eliminacja

Parametry podane poniżej odzwierciedlają głównie farmakokinetykę u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (szybkimi metabolizatorami).

Całkowity klirens osocza wynosi około 17 l/godz. po jednorazowym podaniu i około 9 l/godz. po powtarzalnym przyjmowaniu. Okres półtrwania w osoczu wynosi około 1,3 godziny przy regularnym przyjmowaniu dawki raz na dobę. Ezomeprazol jest całkowicie eliminowany z osocza między dawkami bez tendencji do kumulacji przy przyjmowaniu leku raz na dobę.

Główne metabolity ezomeprazolu nie wpływają na sekrecję soku żołądkowego. Oколо 80% doustnej dawki ezomeprazolu wydala się z moczem w formie metabolitów, reszta – z kałem. Mniej niż 1% pierwotnej substancji czynnej wykrywa się w moczu.

Liniowość/nieliniowość

Farmakokinetykę ezomeprazolu badano w dawkach do 40 mg dwa razy na dobę. AUC wzrasta przy powtarzalnym stosowaniu ezomeprazolu. Ten wzrost jest zależny od dawki i prowadzi do bardziej niż proporcjonalnego wzrostu AUC po powtarzalnym stosowaniu. Ta zależność od czasu i dawki wynika ze zmniejszenia metabolizmu przy pierwszym przejściu i ogólnego klirensu, prawdopodobnie spowodowanego hamowaniem enzymu CYP2C19 przez ezomeprazol i/lub jego metabolit sulfonowy.

Grupy specjalne pacjentów

Powolni metabolizatorzy

Około 2,9 ± 1,5% populacji nie posiada funkcjonalnego enzymu CYP2C19 (nazywani powolnymi metabolizatorami). U tych osób metabolizm ezomeprazolu odbywa się głównie za pośrednictwem CYP3A4. Po powtarzalnym przyjmowaniu raz na dobę 40 mg ezomeprazolu średnia wartość AUC u słabych metabolizatorów jest o około 100% wyższa niż u osób z funkcjonalnym enzymem CYP2C19 (szybkich metabolizatorów). Średnie maksymalne stężenie we krwi wzrasta o około 60%. Wyniki te nie mają wpływu na dawkowanie ezomeprazolu.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

Metabolizm ezomeprazolu u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby może być zaburzony. Prędkość metabolizmu zmniejsza się u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, co prowadzi do podwojenia AUC. W związku z tym maksymalna dawka dla pacjentów z poważnymi zaburzeniami funkcji wątroby wynosi 20 mg. Ezomeprazol i jego metabolity nie mają tendencji do kumulacji podczas przyjmowania leku raz na dobę.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

Badania z udziałem tej grupy pacjentów nie były prowadzone. Ponieważ nerki odpowiadają za wydalanie metabolitów ezomeprazolu, a nie głównej substancji czynnej, nie przewiduje się zmian metabolizmu u chorych z zaburzeniami funkcji nerek.

Pacjenci w wieku podeszłym

Metabolizm ezomeprazolu nie ulega istotnym zmianom u pacjentów w wieku podeszłym (w wieku 71–80 lat).

Pacjenci pediatryczni

Po wielokrotnym stosowaniu 20 mg i 40 mg ezomeprazolu AUC oraz czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia leku we krwi (t_max) u dzieci w wieku 12–18 lat były takie same jak u dorosłych.

Cechy związane z płcią

Po podaniu jednorazowej dawki ezomeprazolu 40 mg średnia wartość AUC u kobiet jest wyższa o 30% w porównaniu z mężczyznami. Nie zaobserwowano różnic związanych z płcią przy powtarzalnym przyjmowaniu leku raz na dobę. Wyniki te nie wpływają na dawkowanie ezomeprazolu.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli:

Choroba refluksowa przełyku (GERD):

leczenie erozyjnego zapalenia przełyku spowodowanego refluks.

Długotrwałe leczenie po wstrzyknięciu dożylnym leku w celu zapobiegania nawrotom krwawienia z wrzodów trawiennych.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona.

Dzieci w wieku od 12 lat:

Choroba refluksowa przełyku (GERD):

leczenie erozyjnego zapalenia przełyku spowodowanego refluks.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ezomeprazol, zastępcze benzimidazole lub inne składniki leku. Jednoczesne stosowanie z nelfinawirem jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Wpływ ezomeprazolu na farmakokinetykę innych leków

Warczyn

U pacjentów przyjmujących warfarynę, stosowanie 40 mg ezomeprazolu nie wpływało na czas krzepnięcia, który pozostawał w granicach normy. Jednak po szerokim wprowadzeniu leku do praktyki klinicznej odnotowano kilka przypadków klinicznie istotnego wzrostu wskaźnika znormalizowanego czasu protrombiny (INR) podczas jednoczesnego stosowania tych leków. Dlatego podczas jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i warfaryny (lub innych pochodnych kumaryny) należy monitorować parametry krzepnięcia na początku oraz po zakończeniu wspólnej terapii ezomeprazolem w trakcie leczenia warfaryną lub innymi pochodnymi kumaryny.

Worykonazol

Omeprazol, podobnie jak ezomeprazol, działa jako inhibitor CYP2C19. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg raz dziennie) zwiększało Cmax i AUC worykonazolu (substratu CYP2C19) odpowiednio o 15 % i 41 %.

Diazepam

Jednoczesne stosowanie 30 mg ezomeprazolu prowadzi do obniżenia klirensu diazepamu, substratu CYP2C19, o 45 %.

Inhibitory proteazy

Zauważono interakcję omeprazolu z niektórymi inhibitorami proteazy (lekami przeciwwirusowymi). Kliniczne znaczenie i mechanizmy takich interakcji nie są zawsze znane. Podwyższenie pH żołądka w czasie stosowania omeprazolu może zmieniać wchłanianie inhibitorów proteazy. Inne mechanizmy interakcji mogą być związane z hamowaniem CYP2C19. Podczas jednoczesnego stosowania omeprazolu zaobserwowano obniżenie stężenia niektórych leków przeciwwirusowych, takich jak atazanawir i nelfinawir, we krwi. Z tego powodu jednoczesne stosowanie omeprazolu z takimi lekami, jak atazanawir i nelfinawir, nie jest zalecane. Stosowanie omeprazolu (40 mg raz dziennie) razem z atazanawirem 300 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników powodowało istotne osłabienie działania atazanawiru (zmniejszenie o około 75 % AUC, Cmax, Cmin (minimalnego stężenia we krwi)). Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie kompensowało wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Podczas jednoczesnego stosowania omeprazolu (20 mg dziennie) z atazanawirem 400 mg/rytonawirem 100 mg u zdrowych ochotników zaobserwowano zmniejszenie ekspozycji na atazanawir o około 30 % w porównaniu z ekspozycją zarejestrowaną przy codziennym stosowaniu 300 mg atazanawiru/100 mg rytonawiru bez omeprazolu w dawce 20 mg dziennie. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg dziennie) prowadziło do zmniejszenia średnich wartości AUC, Cmax i Cmin nelfinawiru o 36–39 %, a średnie wartości AUC, Cmax i Cmin farmakologicznie aktywnego metabolitu M8 obniżały się o 75–92 %.

Ze względu na podobieństwo efektów farmakodynamicznych i właściwości farmakokinetycznych omeprazolu i ezomeprazolu, nie zaleca się jednoczesnego stosowania ezomeprazolu z atazanawirem. Jednoczesne stosowanie ezomeprazolu z nelfinawirem jest przeciwwskazane.

W przypadku sakwinawiru (w połączeniu z rytonawirem) podano o zwiększeniu stężenia we krwi (80–100 %) podczas jednoczesnego leczenia omeprazolem (40 mg raz dziennie). Leczenie omeprazolem w dawce 20 mg raz dziennie nie wpływało na ekspozycję darunawiru (w połączeniu z rytonawirem) i amprenewiru (w połączeniu z rytonawirem). Leczenie ezomeprazolem 20 mg raz dziennie nie wpływało na ekspozycję amprenewiru (z rytonawirem i bez niego). Leczenie omeprazolem 40 mg raz dziennie nie wpływało na ekspozycję lopinawiru (w połączeniu z rytonawirem).

Klopidogrel

U zdrowych ochotników zaobserwowano interakcję farmakokinetyczną/farmakodynamiczną (FK/FD) między klopidogrelem (dawka załadunkowa 300 mg/dawka utrzymania 75 mg dziennie) a ezomeprazolem (40 mg dziennie doustnie), co prowadziło do zmniejszenia ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu średnio o 40 % i zmniejszenia maksymalnej aktywności hamującej (indukowanej ADP) agregację płytek krwi średnio o 14 %.

W badaniu z udziałem zdrowych ochotników, w którym badano stosowanie klopidogrelu razem z kombinacją 20 mg ezomeprazolu i 81 mg kwasu acetylosalicylowego w porównaniu z klopidogrelem w monoterapii, zaobserwowano zmniejszenie ekspozycji na aktywny metabolit klopidogrelu o prawie 40 %. Jednak maksymalna aktywność hamująca (indukowana ADP) agregację płytek krwi u tych osób była taka sama w grupach przyjmujących klopidogrel osobno i klopidogrel + kombinację (ezomeprazol + kwas acetylosalicylowy).

Szereg badań obserwacyjnych i klinicznych dotyczących interakcji FK/FD wykazało sprzeczne wyniki co do tego, czy zwiększa się ryzyko poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, gdy pacjent przyjmuje klopidogrel razem z ezomeprazolem. Jako środki ostrożności zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania klopidogrelu z ezomeprazolem.

Leki metabolizowane przez CYP2C19

Ezomeprazol działa jako inhibitor CYP2C19 – głównego enzymu metabolizującego ezomeprazol. Dlatego podczas stosowania ezomeprazolu w połączeniu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19 (takimi jak diazepam, cytalopram, imipramina, klozapina, fenytoina) stężenie tych leków we krwi może wzrosnąć, co może wymagać zmniejszenia ich dawki. Należy wziąć to pod uwagę, szczególnie przy przepisywaniu ezomeprazolu w trybie „na żądanie”.

Leki, których wchłanianie zależy od pH

Obniżenie kwasowości soku żołądkowego podczas stosowania ezomeprazolu może zwiększyć lub zmniejszyć wchłanianie substancji leczniczych, jeśli ich wchłanianie zależy od kwasowości soku żołądkowego.

Podobnie jak w przypadku innych leków obniżających kwasowość w żołądku, wchłanianie takich leków jak ketokonazol, itrakonazol, a także erlotynib może się zmniejszać, podczas gdy wchłanianie takich leków jak cyklosporyna może wzrastać podczas leczenia ezomeprazolem. Jednoczesne stosowanie omeprazolu (20 mg dziennie) i cyklosporyny u zdrowych ochotników zwiększało biodostępność cyklosporyny o 10 % (u dwóch z dziesięciu osób – do 30 %). O toksyczności cyklosporyny donoszono rzadko. Mimo to należy zachować ostrożność przy stosowaniu ezomeprazolu w wysokich dawkach u pacjentów starszych. Należy prowadzić wzmocniony terapeutyczny monitoring leku cyklosporyna.

Metylotreksat

Donoszono o wzroście stężenia metotreksatu we krwi u niektórych pacjentów podczas jednoczesnego przyjmowania z inhibitorem pompy protonowej (IPP). W przypadku konieczności podania metotreksatu w wysokich dawkach należy rozważyć tymczasowe odstawienie ezomeprazolu.

Takrolimus

Podczas jednoczesnego stosowania ezomeprazolu donoszono o wzroście stężenia takrolimusu w osoczu krwi. Podczas stosowania tej kombinacji należy monitorować funkcję nerek (klirens kreatyniny), dokładnie monitorować stężenie takrolimusu w osoczu krwi oraz w razie potrzeby dokonać korekty dawki.

Cizapryd

U zdrowych ochotników jednoczesne stosowanie 40 mg ezomeprazolu z cizaprydem prowadziło do wzrostu AUC o 32 % i wydłużenia okresu półtrwania (t1/2) o 31 %, ale nie zaobserwowano istotnego wzrostu szczytowego stężenia cizaprydu w osoczu krwi. Umiarkowanie wydłużony interwał QT obserwowano po przyjęciu cizaprydu samodzielnie i nie był on dłuższy po dalszym stosowaniu cizaprydu w połączeniu z ezomeprazolem (patrz również sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Cylostazol

Omeprazol, podobnie jak ezomeprazol, działa jako inhibitor CYP2C19. Stosowanie omeprazolu w dawce 40 mg u zdrowych ochotników w badaniu krzyżowym prowadziło do wzrostu Cmax i AUC cylostazolu odpowiednio o 18 % i 26 %, a dla jednego z jego aktywnych metabolitów – odpowiednio o 29 % i 69 %.

Fenytoina

Jednoczesne stosowanie 40 mg ezomeprazolu prowadzi do wzrostu minimalnego stężenia fenytoiny w osoczu krwi o 13 % u pacjentów z padaczką. Zaleca się kontrolowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi podczas przepisywania lub odstawiania terapii ezomeprazolem.

Leki badawcze bez klinicznie istotnej interakcji

Amoksycylina i chinidyna

Stwierdzono, że ezomeprazol nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę amoksycyliny ani chinidyny.

Naprotekson lub rofekoksib

Podczas krótkotrwałych badań jednoczesnego stosowania ezomeprazolu z naproteksonem lub rofekoksybem nie zaobserwowano żadnej interakcji farmakokinetycznej.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę ezomeprazolu

Leki hamujące CYP2C19, CYP3A4 lub oba enzymy

Ezomeprazol jest metabolizowany przez CYP2C19 i CYP3A4. Jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i inhibitora CYP3A4 – klaritromycyny (500 mg dwa razy dziennie) prowadziło do podwojenia AUC ezomeprazolu.

Jednoczesne stosowanie ezomeprazolu i inhibitora kombinowanego CYP2C19 i CYP3A4 może prowadzić do wzrostu AUC ezomeprazolu ponad dwukrotnie. Worykonazol (inhibitor CYP2C19 i CYP3A4) powodował wzrost AUC omeprazolu o 280 %. W takich sytuacjach korekta dawki ezomeprazolu nie jest konieczna. Korekcję dawki należy jednak rozważyć u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby lub w przypadku przepisywania długotrwałego leczenia.

Leki indukujące CYP2C19, CYP3A4 lub oba enzymy

Leki indukujące CYP2C19, CYP3A4 lub oba enzymy (takie jak ryfampicyna lub ziele św. Jana) mogą prowadzić do obniżenia stężenia ezomeprazolu w osoczu krwi poprzez przyśpieszenie jego metabolizmu.

Dzieci. Badania interakcji lekowych przeprowadzono wyłącznie na dorosłych.

Szczególności stosowania.

W przypadku występowania niepokojących objawów (znaczne, nieuzasadnione zmniejszenie masy ciała, okresowe wymioty, dysfagia, hematemesis lub melena) oraz gdy podejrzewa się lub stwierdza wrzód żołądka, należy wykluczyć złośliwość, ponieważ stosowanie ezomeprazolu może zmienić objawy i opóźnić postawienie właściwej diagnozy.

Długotrwałe stosowanie

Pacjenci stosujący lek przez dłuższy czas (szczególnie ponad rok) powinni być regularnie monitorowani.

Stosowanie „na żądanie”

Pacjentom stosującym lek w trybie „na żądanie” należy zalecić powiadomienie lekarza w przypadku zmiany charakteru objawów.

Eradykacja Helicobacter pylori

Przy przepisywaniu ezomeprazolu w celu eradykacji Helicobacter pylori należy wziąć pod uwagę możliwość interakcji lekowych między wszystkimi składnikami terapii trójlekowej. Klarytromycyna jest silnym inhibitorem CYP3A4, dlatego przy przepisywaniu terapii trójlekowej pacjentom przyjmującym inne leki metabolizowane przy udziale CYP3A4 (np. cyzapryd) należy rozważyć możliwe przeciwwskazania i interakcje klarytromycyny z tymi lekami.

Zakażenia przewodu pokarmowego

Stosowanie IPP może nieco zwiększyć ryzyko zakażeń przewodu pokarmowego, takich jak Salmonella i Campylobacter (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Wchłanianie witaminy B12

Stosowanie ezomeprazolu, podobnie jak wszystkich leków hamujących sekrecję kwasu, może prowadzić do zmniejszenia wchłaniania witaminy B12 (cyjanokobalaminy) z powodu hipochlorydii lub achlorydii. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów z obniżonymi zapasami witaminy B12 w organizmie lub z czynnikami ryzyka zmniejszonego wchłaniania witaminy B12 w trakcie długotrwałej terapii.

Hipomagnezemia

Podczas stosowania IPP (w tym ezomeprazolu) zgłaszano przypadki ciężkiej hipomagnezemii u pacjentów stosujących te leki przez co najmniej 3 miesiące, a w większości przypadków – przez rok. Możliwe są poważne objawy hipomagnezemii, takie jak zwiększona zmęczalność, tężyczka, delirium, drgawki, zawroty głowy i arytmia komorowa. Mogą one pojawić się nagle i niepostrzeżenie, co może utrudnić ich wykrycie. Hipomagnezemia ustępowała po podaniu zastępczego magnezu i zaprzestaniu stosowania IPP. Pacjentom, u których planuje się długotrwałą terapię lub którzy przyjmują IPP w połączeniu z doustnym cyfostanem lub lekami, które mogą powodować hipomagnezemię (np. z diuretykami), przed rozpoczęciem leczenia IPP oraz okresowo w trakcie terapii należy monitorować stężenie magnezu w osoczu krwi.

Ryzyko złamania

Stosowanie IPP, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas (> 1 rok), może umiarkowanie zwiększyć ryzyko złamania kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa, głównie u pacjentów starszych lub przy obecności innych czynników ryzyka. Dane z badań obserwacyjnych wskazują, że IPP mogą zwiększyć ogólne ryzyko złamania o 10–40%. Niektóre przypadki złamań mogą być związane z innymi czynnikami ryzyka. Pacjenci z ryzykiem osteoporozy powinni być badani i leczeni zgodnie z obowiązującymi wytycznymi klinicznymi oraz powinni otrzymywać odpowiednią ilość witaminy D i wapnia.

Subostry toczeń układowy (SLE)

Przy stosowaniu IPP przypadki subostrego toczenia układowego (SLE) były bardzo rzadkie. W przypadku pojawienia się zmian skórnych, szczególnie na odkrytych powierzchniach skóry i jeśli towarzyszą im artralgie, pacjent powinien niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, który powinien rozważyć przerwanie leczenia lekiem Ezomer. Rozwój SLE po leczeniu jednym z IPP zwiększa ryzyko wystąpienia SLE przy stosowaniu innych IPP.

Interakcje z innymi lekami

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ezomeprazolu i atazanawiru (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Jeśli nie można uniknąć połączenia atazanawiru z IPP, zaleca się dokładne monitorowanie stanu pacjenta w warunkach szpitalnych oraz zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg z 100 mg rytonawiru; dawki ezomeprazolu 20 mg nie należy przekraczać.

Ezomeprazol jest inhibitorem CYP2C19. Dlatego na początku lub na końcu leczenia ezomeprazolem należy rozważyć potencjalne interakcje z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19. Obserwuje się interakcję między klopidogrelem a ezomeprazolem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). Kliniczna istotność tej interakcji nie jest ustalona. Jako środek ostrożności zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tej kombinacji.

Przepisując ezomeprazol do stosowania „na żądanie”, ze względu na wahania stężenia ezomeprazolu w osoczu krwi należy wziąć pod uwagę konsekwencje interakcji leku Ezomer z innymi lekami (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Poważne skórne reakcje niepożądane (SCARs)

Bardzo rzadko zgłaszano poważne skórne reakcje niepożądane (SCAR), takie jak wieloformowa rumień, zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN) i reakcja na leki z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrozić życiu, w związku z leczeniem ezomeprazolem.

Pacjentów należy poinformować o objawach i objawach ciężkiej reakcji skórnej EM/SJS/TEN/DRESS oraz o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku pojawienia się jakichkolwiek charakterystycznych objawów lub objawów.

Stosowanie ezomeprazolu należy natychmiast przerwać w przypadku pojawienia się objawów poważnych reakcji skórnych oraz, w razie potrzeby, zapewnić dodatkową pomoc medyczną/ścisłe monitorowanie.

Ponownego wywoływania nie należy przeprowadzać u pacjentów z EM/SJS/TEN/DRESS.

Cukroza

Ten lek zawiera cukrozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją fruktozy, z zaburzeniem wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedostatecznością sacharazy-izomaltazy nie powinni przyjmować tego leku.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

Ze względu na zwiększone stężenie CgA możliwe jest zaburzenie wyników badań laboratoryjnych w celu wykrycia nowotworów neuroendokrynnych. Aby uniknąć takiego wpływu, leczenie ezomeprazolem należy przerwać co najmniej 5 dni przed pomiarem stężenia CgA (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Jeśli po pierwszym oznaczeniu stężenie CgA i gastryny nie powróciło do zakresu odniesienia, badanie należy powtórzyć po 14 dniach od zakończenia leczenia IPP.

Zawartość sodu

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na tabletkę, co oznacza praktycznie „nie zawiera sodu”.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Dane kliniczne dotyczące stosowania ezomeprazolu w leczeniu ciężarnych są ograniczone. Wyniki uzyskane w dużych badaniach epidemiologicznych u dużej liczby ciężarnych kobiet przyjmujących racemiczną mieszaninę omeprazolu wskazują na brak efektu teratogennego (upostaczkowania płodu) i fetotoksycznego. Badania ezomeprazolu na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego negatywnego wpływu na rozwój embrionu/płodu. Badania racemicznej mieszaniny na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego negatywnego wpływu na ciążę, poród i rozwój poporodowy. Lek należy przepisywać w czasie ciąży ostrożnie. Umiarkowana liczba danych dotyczących ciężarnych kobiet (od 300 do 1000 przypadków ciąży) wskazuje na brak ryzyka wad wrodzonych lub toksycznego wpływu ezomeprazolu na rozwój płodu/zdrowie noworodka.

Wyniki badań na zwierzętach wskazują na brak bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu leku na funkcję rozrodczą ze względu na jego działanie toksyczne.

Karmienie piersią

Nie przeprowadzono badań u kobiet karmiących piersią. Nie wiadomo, czy ezomeprazol przenika do mleka matki. Brakuje informacji o wpływie ezomeprazolu na noworodki/maluchy. Dlatego ezomeprazolu nie należy stosować w okresie karmienia piersią.

Plodność

Badania racemicznej mieszaniny omeprazolu na zwierzętach po podaniu doustnym nie wykazały wpływu na płodność.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Ezomeprazol wywiera minimalny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami. Zgłaszane są takie reakcje niepożądane, jak zawroty głowy (nieczęsto) i nieostre widzenie (rzadko) (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli występują takie zaburzenia, pacjenci nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych ani pracować z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli

Choroba refluksowa przełyku (GERD)

Leczenie erozyjnego zapalenia przełyku

40 mg 1 raz na dobę przez 4 tygodnie.

Pacjentom z nieuleczonym zapaleniem przełyku lub ze stałymi objawami zaleca się dodatkowe stosowanie leku przez kolejne 4 tygodnie.

Długotrwałe leczenie po wstrzymaniu dożylnym leku w celu zapobiegania nawrotom krwawienia z wrzodów peptycznych:

40 mg 1 raz na dobę przez 4 tygodnie po wstrzymaniu dożylnym leku w celu zapobiegania nawrotom krwawienia z wrzodów peptycznych.

Leczenie zespołu Zollingera-Ellisona

Zalecana dawka początkowa leku Ezomeprazol wynosi 40 mg 2 razy na dobę.

Dawkę leku należy następnie dostosować indywidualnie; leczenie trwa tak długo, jak tego wymagają wskazania kliniczne. Na podstawie istniejących danych klinicznych kontrola stanu może być osiągnięta u większości pacjentów przy dawkach od 80 mg do 160 mg ezomeprazolu na dobę. Jeśli dawka przekracza 80 mg na dobę, należy ją podzielić i podawać 2 razy na dobę.

Grupy pacjentów o szczególnych potrzebach

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek nie jest wymagana korekta dawki. Ze względu na ograniczone doświadczenie w stosowaniu leku, należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z zaburzeniami funkcji wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim i umiarkowanym nasileniu nie jest wymagana korekta dawki. Maksymalna dawka ezomeprazolu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie powinna przekraczać 20 mg* (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

*Stosować leki ezomeprazolu w odpowiedniej dawce.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki leku.

Dzieci

Dzieci w wieku od 12 lat

Choroba refluksowa przełyku (GERD)

Leczenie erozyjnego zapalenia przełyku:

40 mg 1 raz na dobę przez 4 tygodnie.

Pacjentom z nieuleczonym zapaleniem przełyku lub ze stałymi objawami zaleca się dodatkowe stosowanie leku przez kolejne 4 tygodnie.

Dzieci w wieku poniżej 12 lat

Nie należy stosować leku Ezomeprazol dzieciom w wieku poniżej 12 lat, ponieważ brakuje danych dotyczących takiego zastosowania.

Sposób stosowania

Tabletkę należy połykać całą, popijając płynem. Nie należy żuć ani mielić tabletek.

U pacjentów mających trudności z połykaniem, tabletki można również rozpuścić w połowie szklanki wody niegazowanej. Nie należy stosować innych płynów, ponieważ mogą one rozpuścić powłokę opóźniającą uwalnianie. Rozprowadzić, aż do całkowitego rozpuszczenia tabletek, a następnie zawiesinę z granulek należy wypić natychmiast lub w ciągu 30 minut. Napełnić szklankę wodą do połowy, wymieszać pozostałości i wypić. Nie należy żuć ani mielić granulek.

U pacjentów, którzy nie mogą połykać, tabletki należy rozpuścić w wodzie niegazowanej i podać przez sondę żołądkową. Ważne jest dokładne sprawdzenie przydatności wybranego strzykawki i sondy. Poniżej zamieszczono instrukcje dotyczące przygotowania i podania leku przez sondę.

Podawanie leku przez sondę żołądkową

Umieścić tabletkę w odpowiedniej strzykawce i nabrać do strzykawki około 25 ml wody oraz około 5 ml powietrza. W przypadku niektórych sond może być konieczne rozcieńczenie leku w 50 ml wody, aby uniknąć zatkania sondy granulkami tabletki.
Natychmiast potrząsać strzykawką przez około 2 minuty, aby rozpuścić tabletkę.
Trzymać strzykawkę końcówką do góry i upewnić się, że końcówka nie jest zatkana.
Podłączyć strzykawkę do sondy, nadal trzymając ją skierowaną końcówką do góry.
Potrząsnąć strzykawką i odwrócić ją końcówką do dołu. Natychmiast podać 5–10 ml roztworzonego leku do sondy. Po podaniu odwrócić strzykawkę do poprzedniej pozycji i potrząsnąć (należy trzymać strzykawkę końcówką do góry, aby uniknąć zatkania końcówki).
Odwrócić strzykawkę końcówką do dołu i podać kolejne 5–10 ml leku do sondy. Powtarzać tę procedurę, aż strzykawka zostanie całkowicie opróżniona.
Nabrać do strzykawki 25 ml wody i 5 ml powietrza oraz powtórzyć punkt 5, jeśli konieczne jest spłukanie osadu pozostałego w strzykawce. W przypadku niektórych sond może być konieczne nabranie 50 ml wody.

Dzieci.

Nie należy stosować leku Ezomeprazol dzieciom w wieku poniżej 12 lat, ponieważ brakuje danych dotyczących takiego zastosowania.

Stosuje się u dzieci w wieku od 12 lat w następujących wskazaniach:

Choroba refluksowa przełyku (GERD)

leczenie erozyjnego zapalenia przełyku.

Przedawkowanie.

Dane dotyczące przedawkowania są ograniczone. Po przyjęciu 280 mg ezomeprazolu opisano objawy przewodu pokarmowego i osłabienie. Jednorazowa dawka ezomeprazolu 80 mg nie powoduje skutków ubocznych. Nie znano specyficznego przeciwtrucia. Ezomeprazol w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi, dlatego nie ulega dializie.

Leczenie: terapia objawowa i wspomagająca ogólna.

Efekty uboczne.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Najczęściej występujące efekty uboczne obserwowane podczas badań klinicznych oraz w okresie pozarejestracyjnego stosowania leku: ból głowy, ból brzucha, biegunka i nudności. Ponadto profil bezpieczeństwa stosowania leku jest taki sam dla różnych postaci leczniczych, wskazań terapeutycznych, grup wiekowych oraz populacji pacjentów. Nie zaobserwowano efektów ubocznych zależnych od dawki.

Podczas badań klinicznych oraz po wprowadzeniu ezomeprazolu do powszechnego stosowania medycznego zgłaszano poniższe efekty uboczne. Nie stwierdzono efektów zależnych od dawki. Efekty uboczne sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (> 1/10); często (≥ 1/100, < 1/10); rzadko (≥ 1/1000, < 1/100); bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10000); częstość nieznana (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Ze strony krwi i układu chłonnego:

rzadko: leukopenia, trombocytopenia;

bardzo rzadko: agranulocytoza, pancytopenia.

Ze strony układu immunologicznego:

rzadko: reakcje nadwrażliwości, w tym gorączka, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne/szok anafilaktyczny.

Ze strony przemiany materii i zaburzeń odżywiania:

rzadko: obrzęki obwodowe;

rzadko: hiponatremia;

częstość nieznana: hipomagnezemia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”); ciężka hipomagnezemia może prowadzić do hipokalcemii; hipomagnezemia może również wiązać się z hipokaliemią.

Zaburzenia psychiczne:

rzadko: bezsenność;

rzadko: pobudzenie, depresja, dezorientacja;

bardzo rzadko: agresja, halucynacje.

Ze strony układu nerwowego:

często: ból głowy;

rzadko: zawroty głowy, parestezje, senność;

rzadko: zaburzenia smaku.

Ze strony narządu wzroku:

rzadko: nieostre widzenie.

Ze strony narządu słuchu i zaburzeń labiryntowych:

rzadko: zawroty głowy.

Ze strony układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

rzadko: skurcz oskrzeli.

Ze strony układu pokarmowego:

często: ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia, nudności, wymioty; polipy żołądka (łagodne);

rzadko: suchość w ustach;

rzadko: stomatyt, kandydoza przewodu pokarmowego;

częstość nieznana: kolit mikroskopowy.

Ze strony układu wątrobowo-żółciowego:

rzadko: podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych;

rzadko: zapalenie wątroby z towarzyszącą żółtaczką lub bez;

bardzo rzadko: reakcje wątrobowe, w tym niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z już istniejącą chorobą wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych:

rzadko: zapalenie skóry, swędzenie, pokrzywka, wysypka;

rzadko: łysienie, fotosensytywność;

bardzo rzadko: ciężkie reakcje skórne, w tym uogólniona zioła, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza (TEN), reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS);

częstość nieznana: podostre skórne toczeń (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”).

Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego i tkanki łącznej:

rzadko: złamania kości udowej, nadgarstka lub kręgosłupa (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”);

rzadko: artrologia, miologia;

bardzo rzadko: osłabienie mięśni.

Ze strony nerek i układu moczowego:

bardzo rzadko: zapalenie wątrobnicze (u niektórych pacjentów zgłaszano jednocześnie niewydolność nerek).

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych:

bardzo rzadko: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne:

rzadko: niedobór samopoczucia, nadmierne pocenie się.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua/

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 30 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 7 tabletek w blistrze. Po 2 lub po 4 blisterów w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Właściciel pozwolenia.

PERRERY FARMACEUTICI SRL.

Adres siedziby właściciela pozwolenia.

Corso San Lorenzo, 1, 37026 Pescantina (VR), Włochy / Corso San Lorenzo, 1, 37026 Pescantina (VR), Italy.

Producent.

LAMP SAN PROSPERO S.P.A.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Via Della Pace, 25/A, 41030 San Prospero (MO), Włochy / Via Della Pace, 25/A, 41030 San Prospero (MO), Italy.