Exopon

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU DOSĄGNIĘCIA MEDYCZNEGO EXOPON (EXOPON)

Skład:

substancja czynna: paracetamol;

1 ml roztworu zawiera 10 mg paracetamolu;

substancje pomocnicze: hydroksypropylobetadekstryna, kwas etylenodiaminotetraoctowy disodowy, sodu chloridum, sodu dihydrogenofosforan dihydrat, sodu wodorofosforan dihydrat, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub lekko żółtawy roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Kod ATC N02B E01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Dokładny mechanizm działania przeciwbólowego i przeciwgorączkowego paracetamolu nie został jeszcze ustalony, może on obejmować działanie centralne i obwodowe.

Paracetamol zapewnia ulgę w bólu w ciągu 5–10 minut po podaniu. Maksymalny efekt przeciwbólowy osiągany jest w ciągu 1 godziny, a jego trwanie zwykle wynosi 4–6 godzin.

Paracetamol obniża temperaturę ciała w ciągu 30 minut po podaniu, a efekt przeciwgorączkowy trwa co najmniej 6 godzin.

Farmakokinetyka.

Dorośli.

Wchłanianie.

Po pojedynczym zastosowaniu do 2 g oraz po wielokrotnym stosowaniu w ciągu 24 godzin farmakokinetyka paracetamolu jest liniowa.

Biodostępność po wlewie dożylnym 1 g paracetamolu jest taka sama jak po podaniu 2 g propacetamolu (zawierającego 1 g paracetamolu). Maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu osiągane jest na końcu 15-minutowego wlewu 1 g paracetamolu i wynosi 30 μg/ml.

Rozkład.

Objętość rozkładu paracetamolu wynosi około 1 l/kg. Paracetamol słabo wiąże się z białkami osocza. Po podaniu 1 g paracetamolu istotny poziom stężenia (około 1,5 μg/ml) stwierdzono w płynie mózgowo-rdzeniowym 20 minut po wlewie.

Metabolizm.

Paracetamol jest w znacznym stopniu metabolizowany w wątrobie poprzez dwa główne szlaki: koniugację z kwasem glukuronowym oraz koniugację z kwasem siarkowym. Ostatni szlak szybko ulega nasyceniu przy dawkach przekraczających dawki terapeutyczne. Niewielka część (mniej niż 4%) jest metabolizowana przez cytochrom P450 z utworzeniem metabolitu pośredniego (N-acetylobenzochinoniminu), który w warunkach normalnych jest szybko neutralizowany przez odtworzony glutation i wydalany z moczem po związaniu z cysteinem i kwasem mercaptopurynowym. Jednak przy ciężkim zatruciu ilość tego toksycznego metabolitu wzrasta.

Wydalanie.

Metabolity paracetamolu są wydalane głównie z moczem. 90% podanej dawki wydala się w ciągu 24 godzin, głównie w postaci glukuronidu (60–80%) i siarczanu (20–30%). Mniej niż 5% wydala się w niezmienionej formie. Okres półtrwania wynosi 2,7 godziny, całkowity klirens – 18 l/h.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością nerek.

Przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny 10–30 ml/min) wydalanie paracetamolu jest nieco spowolnione, a okres półtrwania wynosi od 2 do 5,3 godziny. Szybkość wydalania glukuronidów i siarczanów u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek jest trzykrotnie wolniejsza niż u zdrowych ochotników. Dlatego u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) minimalny odstęp między dawkami należy wydłużyć do 6 godzin.

Pacjenci w wieku podeszłym.

Farmakokinetyka i metabolizm paracetamolu u pacjentów w wieku podeszłym nie ulegają zmianie. Korekta dawki nie jest konieczna.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Krótkoterminowe leczenie zespołu bólowego o umiarkowanym nasileniu, szczególnie w okresie pooperacyjnym, oraz krótkoterminowe leczenie reakcji hipertermicznych, gdy podanie dożylna jest uzasadnione klinicznie lub inne drogi podania są nieprzydatne.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na paracetamol lub na inne składniki leku.

Ciężka niewydolność hepatocelularna.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Probenecyd powoduje prawie dwukrotne obniżenie klirensu paracetamolu poprzez hamowanie jego koniugacji z kwasem glukuronkowym. W przypadku jednoczesnego stosowania paracetamolu z probenecydem należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki paracetamolu.

Salicylamid może wydłużać okres półwydalenia paracetamolu.

Należy zachować ostrożność w przypadkach jednoczesnego stosowania paracetamolu z substancjami indukującymi enzymy (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

Jednoczesne stosowanie paracetamolu (4 g na dobę przez co najmniej 4 dni) z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może prowadzić do niewielkich zmian wartości stosunku unormowanego międzynarodowego (INR). W takim przypadku należy wzmocnić kontrolę wartości INR w czasie jednoczesnego stosowania oraz przez 1 tydzień po zakończeniu leczenia paracetamolem.

W przypadku jednoczesnego stosowania z hormonalnymi środkami zapobiegającymi ciąży przyspieszane jest wydalenie paracetamolu z organizmu i możliwe jest osłabienie jego działania przeciwbólowego. Leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, metylofenobarbital, primidon) zmniejszają biodostępność paracetamolu i nasilają jego hepatotoksyczność.

W przypadku jednoczesnego stosowania z chloramfenikolem możliwe jest nasilenie toksyczności chloramfenikolu, prawdopodobnie na skutek hamowania jego metabolizmu w wątrobie.

W przypadku jednoczesnego stosowania z lamotrydżyną umiarkowanie wzrasta wydalenie lamotrydżyny z organizmu.

W przypadku jednoczesnego stosowania z metoklopramidem lub domperydonem możliwe jest zwiększenie wchłaniania paracetamolu w jelicie cienkim.

W przypadku jednoczesnego stosowania z ryfampicyną możliwe jest zwiększenie klirensu paracetamolu w wyniku zwiększenia jego metabolizmu w wątrobie.

Istnieją doniesienia o możliwym nasileniu toksyczności zidowudyny (neutropenia, hepatotoksyczność) przy jednoczesnym stosowaniu z paracetamolem.

W przypadku jednoczesnego stosowania paracetamolu z flukloksacyliną należy zachować ostrożność, ponieważ jednoczesne przyjmowanie było związane z kwasością metaboliczną o wysokim odstępie anionowym jako wynikiem kwasu piroglutaminowego, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Szczególne środki ostrożności.

Ryzyko błędów medycznych!

Aby uniknąć błędów dawkowania wynikających z niezgodności między miligramami (mg) a mililitrami (ml), należy dokładnie obliczać dawki podczas przepisywania i podawania leku. Błędy mogą prowadzić do przypadkowego przedawkowania, a nawet do skutku śmiertelnego.

Opisywano przypadki kwasicy metabolicznej z wysokim przerwem anionowym (high anion gap metabolic acidosis (HAGMA)) jako skutku kwasicy pirzglutaminowej u pacjentów z ciężkimi chorobami, takimi jak ciężka niewydolność nerek i sepsa, lub u pacjentów z niedożywieniem lub innymi przyczynami niedoboru glutationu (np. przewlekły alkoholizm), którzy byli leczeni paracetamolem w dawce terapeutycznej przez dłuższy okres lub kombinacją paracetamolu i flukloksacyliny. W przypadku podejrzenia HAGMA jako skutku kwasicy pirzglutaminowej zaleca się natychmiastowe przerwanie stosowania paracetamolu i staranne monitorowanie. Pomiar stężenia 5-oksyproliny w moczu może być pomocny w identyfikacji kwasicy pirzglutaminowej jako głównej przyczyny HAGMA u pacjentów z wieloma czynnikami ryzyka.

Zaleca się stosowanie odpowiedniej doustnej terapii przeciwbólowej, gdy tylko ten sposób podania stanie się możliwy.

Aby uniknąć ryzyka przedawkowania, należy sprawdzić, czy inne stosowane leki nie zawierają paracetamolu lub propacetamolu.

Stosowanie leku w dawkach przekraczających zalecane wiąże się z ryzykiem poważnego uszkodzenia wątroby. Objawy kliniczne i objawy uszkodzenia wątroby (w tym fulminantny zapalenie wątroby, niewydolność wątroby, zapalenie wątroby typu cholestazy, zapalenie wątroby cytolityczne) pojawiają się zazwyczaj dopiero w ciągu pierwszych 2 dni po podaniu leku, przy czym nasilenie objawów osiąga szczyt zwykle po 4–6 dniach. Leczenie przeciwtruciem powinno być przeprowadzone jak najszybciej (patrz sekcja „Przedawkowanie”).

W odniesieniu do wszystkich roztworów do wlewu do butelek szklanych należy pamiętać o konieczności monitorowania procedury, szczególnie podczas kończenia wlewu.

Paracetamol należy stosować z ostrożnością u pacjentów z:

• niewydolnością hepatocelularną;
• ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min (patrz sekcje „Farmakokinetyka” i „Sposób stosowania i dawki”));
• przewlekłym alkoholizmem;
• przewlekłym niedożywieniem (niskie zapasy glutationu w wątrobie);
• odwodnieniem.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych

Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na 100 ml roztworu, czyli jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Duża liczba danych dotyczących stosowania leku u kobiet w ciąży potwierdza brak działania teratogennego lub toksyczności płodowej/noworodkowej.

Badania epidemiologiczne dotyczące rozwoju układu nerwowego u dzieci narażonych na działanie paracetamolu w okresie wewnątrzmacicznym nie dostarczają przekonujących wyników. Nie przeprowadzono badań rozrodczych z wstrzykiwalną formą paracetamolu na zwierzętach. Badania z doustną formą nie wykazały jednak wad rozwojowych ani efektów fetotoksycznych. Jednak paracetamol należy stosować w okresie ciąży tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu lub dziecka oraz w przypadku konieczności klinicznej. W takim przypadku należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas i z najmniejszą częstością.

Okres karmienia piersią. Po podaniu doustnym paracetamol wydzielany jest w niewielkich ilościach do mleka matki. Nie zaobserwowano żadnych działań niepożądanych u dzieci podczas stosowania paracetamolu w okresie karmienia piersią. W związku z tym paracetamol można stosować kobietom karmiącym piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Istotny wpływ nie występuje.

Sposób stosowania i dawki.

Lek Exopon stosować dożylnie.

Fiolka o pojemności 100 ml przeznaczona jest dla dorosłych oraz dzieci o masie ciała powyżej 33 kg.

Dawkowanie:

Dawkowanie zależy od masy ciała pacjenta (patrz tabela poniżej).

Tabela 1

*Maksymalna dawka dobową: maksymalna dawka dobową przewidziano dla pacjentów, którzy nie otrzymują innych leków zawierających paracetamol, i powinna być odpowiednio skorygowana w przypadku przyjmowania takich leków.

** Pacjenci o niższej masie ciała wymagają mniejszych objętości.

Minimalny odstęp między podaniami powinien wynosić co najmniej 4 godziny. Leczenie zwykle nie przekracza 4 infuzji w ciągu 24 godzin.

Minimalny odstęp między dawkami u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek powinien wynosić co najmniej 6 godzin.

Pacjenci z grup szczególnych.

Pacjenci z ciężką niewydolnością nerek

Przy przepisywaniu paracetamolu pacjentom z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) zaleca się wydłużenie minimalnego odstępu między dawkami do 6 godzin.

Pacjenci z niewydolnością wątrobową, z przewlekłym alkoholizmem, pacjenci przewlekłe niedożywieni (niskie zapasy glutationu w wątrobie), pacjenci z odwodnieniem.

Maksymalna dawka dobową nie powinna przekraczać 3 g.

Sposób stosowania

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu i stosowaniu leku Exopon, aby uniknąć błędów dawkowania wynikających z niezgodności między miligramami (mg) a mililitrami (ml), które mogą prowadzić do przypadkowego przedawkowania i nawet do skutku śmiertelnego. Należy dokładnie obliczać dawki przy przepisywaniu i podawaniu leku. W receptach należy podawać całkowitą dawkę zarówno w miligramach, jak i w objętości.

Roztwór paracetamolu podaje się dożylnie w formie infuzji przez 15 minut.

Informacja dotycząca fiolki o pojemności 100 ml:

Wymaganą objętość leku należy pobierać z fiolki za pomocą igły 0,8 mm, trzymając fiolkę pionowo, należy przebić korek w miejscu specjalnie do tego wyznaczonym.

W przypadku wszystkich roztworów do infuzji w szklanych fiolkach należy pamiętać o konieczności monitorowania procedury, szczególnie podczas kończenia infuzji, niezależnie od sposobu podania. Monitorowanie na końcu infuzji należy stosować, w szczególności przy centralnym podaniu dożylnym, w celu uniknięcia zakrzepicy powietrznej.

Dzieci.

Nie stosować u dzieci o masie ciała poniżej 33 kg.

Przedawkowanie.

Objawy. Istnieje ryzyko uszkodzenia wątroby (w tym zapalenia wątroby fulminans, niewydolności wątroby, cholestazycznego zapalenia wątroby, cytolitycznego zapalenia wątroby), szczególnie u osób starszych, małych dzieci, pacjentów z chorobą wątroby, przy przewlekłym alkoholizmie, u pacjentów z przewlekłym niedożywieniem oraz u osób ze zmniejszoną aktywnością enzymatyczną. W wymienionych przypadkach przedawkowanie może być śmiertelne.

Objawy pojawiają się w ciągu pierwszych 24 godzin i objawiają się nudnościami, wymiotami, anoreksją, bladością, bólem brzucha.

Przedawkowanie u dorosłych może wystąpić przy jednorazowym podaniu w dawce od 7,5 g, u dzieci – w dawce 140 mg/kg masy ciała. Wówczas rozwija się cytoliza wątroby, niewydolność wątroby, kwasica metaboliczna, encefalopatia, co może prowadzić do śpiączki i skutku śmiertelnego pacjenta. W ciągu 12–48 godzin wzrasta poziom transaminaz wątrobowych (alaninotransferazy, aspартanotransferazy), dehydrogenazy mleczanowej, bilirubiny i zmniejsza się poziom protrombiny.

Objawy kliniczne uszkodzenia wątroby pojawiają się po 2 dniach i osiągają maksimum po 4–6 dniach. Dawki przekraczające 20–25 g są potencjalnie śmiertelne.

Leczenie. Środki nieodwlekające:

• natychmiastowa hospitalizacja;
• oznaczenie stężenia paracetamolu we krwi jak najszybciej po przedawkowaniu, przed rozpoczęciem leczenia;
• dożylne lub doustne zastosowanie antydoty, N-acetylocysteiny (NAC), jeśli to możliwe nie później niż 10 godzin po przedawkowaniu. NAC można stosować również później niż 10 godzin po przedawkowaniu, jednak leczenie musi trwać dłużej;
• leczenie objawowe.

Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić testy wątrobowe i powtarzać je co 24 godziny. W większości przypadków poziom transaminaz wątrobowych wraca do normy w ciągu jednego do dwóch tygodni z pełnym przywróceniem funkcji wątroby. W pojedynczych przypadkach może być konieczna przeszczepienie wątroby.

Niepożądane działania.

Jak w przypadku stosowania innych leków zawierających paracetamol, działania niepożądane występowały rzadko (> 1/10000 ‑ < 1/1000) lub bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (niemożliwa do oszacowania na podstawie dostępnych danych) – patrz tabela 2.

W badaniach klinicznych zgłaszano częste (≥ 1/100 ‑ < 1/10) działania niepożądane w miejscu podania (ból i uczucie pieczenia).

Tabela 2

*Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki reakcji nadwrażliwości w postaci szoku anafilaktycznego, pokrzywki, wysypek skórnych, wymagające przerwania leczenia.

**W okresie pogwarancyjnym przy jednoczesnym stosowaniu paracetamolu z flokloksacyliną; zazwyczaj przy obecności czynników ryzyka.

***Zgłaszano bardzo rzadkie przypadki ciężkich reakcji skórnych, wymagające przerwania leczenia.

Opis wybranych działań niepożądanych

Acydosis metaboliczna z wysoką luką anionową

Przypadki acydozy metabolicznej z wysoką luką anionową jako następstwo acydozy piruglutaminowej obserwowano u pacjentów z czynnikami ryzyka stosujących paracetamol (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”). Acydosis piruglutaminowa może wystąpić w wyniku niskiego poziomu glutationu u tych pacjentów.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny do Farmakonadzoru pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 ºC. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Paracetamolu nie należy mieszać z innymi lekami.

Opakowanie.

Po 100 ml roztworu w pojemniku w folii ochronnej; po 12 pojemników w folii ochronnej w pudełku kartonowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent.

UNI-PHARMA CLEON CETIS PHARMACEUTICAL LABORATORIES SA.

Lokalizacja producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

14. km Drogi Narodowej 1, Budynek A i Budynek B, Kato Kifisia, Attyka, 14564, Grecja.