Evinopon-VF

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku Evinopon-VF (EVINOPON-VPh)

SkÅ ad:

substancja czynna: diklofenak sodowy;

1 ml roztworu zawiera diklofenaku sodowego w przeliczeniu na 100% substancji – 25 mg;

substancje pomocnicze: propylenoglikol, alkohol benzylowy, sorbitol (E 421), sodowy metabisulfit (E 223), sodowy wodorotlenek, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: roztwór od bezbarwnego do lekko żółtego.

Grupa farmakoterapeutyczna. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i leki przeciwrzÄ towacze. Pochodne kwasu octowego i pokrewne zwiazki. Kod ATC M01A B05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Evinopon-VF to niesteroidowy lek o wyraźnych właściwościach przeciwbólowych i przeciwzapalnych. Jest inhibitorem prostaglandynsyntetazy (cyklooksygenazy). Prostaglandyny odgrywają kluczową rolę w powstawaniu stanu zapalnego, bólu i gorączki. Diklofenak sodowy in vitro w stężeniach odpowiadających osiąganym u człowieka nie hamuje biosyntezy proteoglikanów w tkance chrzęstnej.

Jeśli lek stosuje się jednocześnie z opioidami w celu złagodzenia bólu popołożeniowego, Evinopon-VF istotnie zmniejsza zapotrzebowanie na opioidy.

Farmakokinetyka.

Absorpcja

Po wstrzyknięciu 75 mg diklofenaku drogą wewnątrzmięśniową średnie maksymalne stężenie w osoczu wynoszące 2,5 μg/ml osiągane jest po około 20 minutach. W przypadku, gdy 75 mg diklofenaku podaje się dożylnie w formie infuzji trwającej 2 godziny, średnie maksymalne stężenie w osoczu wynosi około 1,9 μg/ml. Krótszy czas infuzji prowadzi do wyższego maksymalnego stężenia w osoczu, natomiast dłuższe infuzje prowadzą do osiągnięcia plateau stężenia proporcjonalnego do szybkości infuzji po 3–4 godzinach. Po wstrzyknięciu wewnątrzmięśniowym lub po przyjęciu tabletek opłaszczonych opornych na działanie soku żołądkowego lub zastosowaniu czopków, stężenie w osoczu szybko spada bezpośrednio po osiągnięciu szczytowego poziomu. Po podaniu doustnym lub doodbytniczym około połowa zaabsorbowanego diklofenaku ulega metabolizmowi przy pierwszym przejściu przez wątrobę (efekt pierwszego przejścia). Pole pod krzywą stężenia w osoczu w funkcji czasu (AUC) po podaniu wewnątrzmięśniowym lub dożylnej infuzji jest około dwukrotnie większe niż po podaniu doustnym lub doodbytniczym.

Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się po podawaniu powtarzanym. Przy zachowaniu zalecanych odstępów dawkowania nie dochodzi do kumulacji leku.

Rozkład

99,7% diklofenaku wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99,4%).

Objętość dystrybucji obliczona teoretycznie wynosi 0,12–0,17 l/kg.

Diklofenak przenika do płynu synowialnego, gdzie jego maksymalne stężenie osiągane jest 2–4 godziny po osiągnięciu szczytowego stężenia w osoczu. Oczekiwany okres półwyluwania (t1/2) z płynu synowialnego wynosi 3–6 godzin. Dwa godziny po osiągnięciu szczytowego stężenia w osoczu stężenie diklofenaku w płynie synowialnym przekracza stężenie w osoczu i pozostaje wyższe przez okres do 12 godzin.

Diklofenak wykryto w niskim stężeniu (100 ng/ml) w mleku matki u jednej karmiącej kobiety. Oszacowana ilość leku przenikająca do organizmu niemowlęcia z mlekiem matki wynosi 0,03 mg/kg/dobę.

Metabolizm

Biopreparacja diklofenaku odbywa się częściowo przez glukuronidację niezmienionej cząsteczki, ale głównie poprzez jedno- i wielokrotne hydroksylowanie oraz metoksylowanie, prowadzące do powstania kilku fenolowych metabolitów (3’-hydroksy-, 4’-hydroksy-, 5-hydroksy-, 4’,5-dihydroksy- oraz 3’-hydroksy-4’-metoksy-diklofenaku), z których większość przekształca się w koniugaty glukuronidowe. Dwa z tych fenolowych metabolitów są farmakologicznie aktywne, jednak ich działanie jest znacznie słabsze niż diklofenaku.

Eliminacja

Całkowity klirens ogólnoustrojowy diklofenaku w osoczu wynosi 263±56 ml/min (wartość średnia ± SD). Okres półwyluwania końcowego (t1/2) z osocza wynosi 1–2 godziny. Cztery metabolity, w tym dwa aktywne, mają również krótki t1/2 z osocza – 1–3 godziny. Jeden metabolit, 3’-hydroksy-4’-metoksy-diklofenak, ma znacznie dłuższy t1/2, ale jest praktycznie nieaktywny. Około 60% podanej dawki wydala się z moczem w postaci metabolitów. Mniej niż 1% wydala się w niezmienionej formie. Pozostała część dawki wydala się w postaci metabolitów z żółcią w stolcu.

Liniowość/nieliniowość

Stężenie leku w osoczu wykazuje zależność liniową od dawki.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku. Nie zaobserwowano różnic w zależności od wieku pacjenta w zakresie absorpcji, metabolizmu lub eliminacji leku, z wyjątkiem przypadku, w którym 15-minutowa infuzja dożylna u pacjentów w podeszłym wieku prowadziła do stężenia w osoczu wyższego o 50% w porównaniu z młodymi zdrowymi ochotnikami.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek przy zachowaniu standardowego trybu dawkowania nie należy się spodziewać kumulacji niezmienionej substancji czynnej, na podstawie kinetyki leku po jednorazowym podaniu. Przy klirensie kreatyniny mniejszym niż 10 ml/min teoretyczne stężenia metabolitów w osoczu w stanie równowagi są około cztery razy wyższe niż u zdrowych ochotników.

Metabolity są jednak ostatecznie wydalane z żółcią.

Pacjenci z chorobami wątroby. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby lub z kompensowaną postacią marskości wątroby farmakokinetyka i metabolizm diklofenaku są takie same jak u pacjentów bez choroby wątroby.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Preparat do wstrzykiwań w formie do wstrzykiwań mięśniowych wskazany jest w leczeniu:

• zapalnych i zwyrodnieniowych postaci reumatyzmu, reumatoidalnego zapalenia stawów, zapalenia stawów kręgosłupa, osteoarthrytu, spondylarthrytu, zespołu bólowego kręgosłupa, reumatyzmu pozastawowego;
• ostrych napadów dny moczanowej;
• kolki nerkowej i żółciowej;
• bólu i obrzęku po urazach i operacjach;
• ciężkich napadów migreny.

Preparat w formie do wlewu dożylnego wskazany jest w zapobieganiu i leczeniu bólu powlekowego.

Przeciwwskazania.

• Znana nadwrażliwość na substancję czynną, metabisulfit sodu lub jakikolwiek inny składnik preparatu.
• Krwawienie lub perforacja przewodu pokarmowego w wywiadzie spowodowane wcześniejszą terapią niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NSAID).
• Aktywna postać choroby wrzodowej/krwawienie lub nawracająca choroba wrzodowa/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej oddzielnych epizodów potwierdzonej choroby wrzodowej lub krwawienia).
• Aktywna postać wrzodów żołądka i/lub dwunastniczki, krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacja.
• Trzeci trymestr ciąży.
• Jak w przypadku innych NSAID, diklofenak jest przeciwwskazany u pacjentów, u których stosowanie ibuprofenu, kwasu acetylosalicylowego lub innych NSAID wywołuje napady astmy oskrzelowej, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywkę lub ostrej rinitis/polipy nosowe, lub objawy podobne do alergii.
• Choroby zapalne jelit (np. choroba Leśniowskiego-Cruupa, wrzodziejące zapalenie jelita grubego).
• Niewydolność wątroby.
• Niewydolność nerek (szybkość filtracji kłębuszkowej (GFR) <15 ml/min/1,73 m²).
• Niewydolność serca (NYHA II–IV).
• Wysokie ryzyko wystąpienia krwawienia powlekowego, zaburzenia krzepnięcia krwi, zaburzenia hemostazy, zaburzenia hematopoezy lub krwawienia mózgowe.
• Leczenie bólu powlekowego po operacji aorto-koronarnej (lub stosowanie aparatu krążenia pozaustrojowego).
• Choroba niedokrwienna serca u pacjentów z chorobą wieńcową, po przebytym zawale mięśnia sercowego.
• Choroby mózgowe u pacjentów po udarze mózgu lub z epizodami przemijających ataków niedokrwiennych.
• Choroby obwodowych tętnic.

W tej formie leku preparat jest przeciwwskazany u dzieci.

Wyłącznie w odniesieniu do stosowania dożylnego

• Jednoczesne stosowanie NSAID lub leków przeciwkrzepnących (w tym małych dawek heparyny).
• Obecność w wywiadzie hemoragopatii, potwierdzone lub podejrzewane krwawienie mózgowe w wywiadzie.
• Operacje związane z wysokim ryzykiem krwawienia.
• Astma oskrzelowa w wywiadie.
• Umiarkowane lub ciężkie zaburzenia funkcji nerek (kreatynina osocza >160 µmol/l).
• Hipowolemia lub odwodnienie z dowolnej przyczyny.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Poniżej przedstawiono interakcje obserwowane podczas stosowania preparatu Evinopon-VF, roztworu do wstrzykiwań, oraz/lub innych form lekarskich diklofenaku.

*Lit. * W przypadku jednoczesnego stosowania diklofenak może zwiększyć stężenie litu we krwi. Zaleca się monitorowanie stężenia litu w surowicy krwi.

*Dygoxyna. * W przypadku jednoczesnego stosowania diklofenak może zwiększyć stężenie dygoxyny we krwi. Zaleca się monitorowanie stężenia dygoxyny w surowicy krwi.

*Diuretyki i leki przeciw nadciśnieniu. * Jak w przypadku innych NSAID, jednoczesne stosowanie diklofenaku z diuretykami i lekami przeciw nadciśnieniu (np. z beta-blokerami, inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ACE)) może prowadzić do zmniejszenia ich działania przeciw nadciśnieniowego. Taką kombinację należy stosować ostrożnie, a u pacjentów, szczególnie starszych, należy dokładnie monitorować ciśnienie tętnicze. Pacjenci powinni otrzymać odpowiednie nawodnienie, zaleca się również monitorowanie funkcji nerek po rozpoczęciu wspomagającej terapii i regularnie po niej, szczególnie w odniesieniu do diuretyków i inhibitorów ACE, ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

*Leki powodujące hiperkaliemię. * Jednoczesne leczenie diuretykami zatrzymującymi potas, cyklosporyną, takrolimusem lub trimetoprimem może wiązać się ze zwiększeniem stężenia potasu w surowicy krwi, dlatego monitorowanie stanu pacjentów powinno odbywać się częściej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

*Antykoagulants i leki przeciwkrzepnące. * Zaleca się zachować ostrożność, ponieważ jednoczesne stosowanie może zwiększyć ryzyko krwawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Choć badania kliniczne nie wskazują na wpływ diklofenaku na działanie antykoagulantów, istnieją pojedyncze doniesienia o zwiększeniu ryzyka krwawienia u pacjentów otrzymujących diklofenak i antykoagulants jednocześnie.

Dlatego zaleca się dokładne monitorowanie stanu takich pacjentów.

*Inne NSAID i kortykosteroidy. * Jednoczesne stosowanie diklofenaku i innych systemowych NSAID lub kortykosteroidów może zwiększyć częstość występowania niepożądanych działań przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

*Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). * Jednoczesne stosowanie systemowych NSAID i SSRI może zwiększyć ryzyko krwawienia przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

*Leki przeciwcukrzycowe. * Badania kliniczne wykazały, że diklofenak można stosować razem z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi bez wpływu na ich działanie kliniczne. Jednak znane są pojedyncze przypadki wpływu hipoglikemicznego i hiper-glikemicznego po podaniu diklofenaku, co wymaga zmiany dawkowania leków przeciwcukrzycowych podczas leczenia diklofenakiem. W takich stanach konieczne jest monitorowanie stężenia glukozy we krwi, co stanowi środek ostrożności podczas wspomagającej terapii.

Istnieją również pojedyncze doniesienia o przypadkach kwasicy metabolicznej przy jednoczesnym stosowaniu z diklofenakiem, szczególnie u pacjentów z istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek.

*Metotreksat. * Przy podawaniu NSAID, w tym diklofenaku, mniej niż 24 godziny przed leczeniem metotreksatem zaleca się zachować ostrożność, ponieważ może wzrosnąć stężenie metotreksatu we krwi i zwiększyć się toksyczność tej substancji.

*Cyklosporyna i takrolimus. * Diklofenak, jak i inne NSAID, może zwiększać nefrotoksyczność cyklosporyny i takrolimusu poprzez wpływ na prostaglandyny nerkowe. Z tego powodu należy go stosować w niższych dawkach niż u pacjentów nie przyjmujących cyklosporyny lub takrolimusu.

*Antybakteryjne chinolony. * Istnieją pojedyncze doniesienia o drgawkach, które mogą być wynikiem jednoczesnego stosowania chinolonów i NSAID.

*Fenytoina. * Przy jednoczesnym stosowaniu fenytoiny z diklofenakiem zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny we krwi z uwagi na oczekiwane zwiększenie ekspozycji na fenytoinę.

*Kolestypol i cholestyramina. * Te preparaty mogą spowodować opóźnienie lub zmniejszenie wchłaniania diklofenaku. Dlatego diklofenak zaleca się podawać co najmniej 1 godzinę przed lub 4–6 godzin po podaniu kolestypolu/cholestyraminy.

*Glikozydy nasierdziowe. * Jednoczesne stosowanie glikozydów nasierdziowych i NSAID może nasilić niewydolność serca, zmniejszyć GFR i zwiększyć stężenie glikozydów we krwi.

*Mifepryston. * NSAID nie powinny być stosowane w ciągu 8–12 dni po zastosowaniu mifeprystonu, ponieważ NSAID mogą zmniejszyć jego działanie.

*Inhibitory CYP2C9. * Wymagana jest ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu diklofenaku z inhibitorami CYP2C9 (np. worykonazolem), ponieważ ich wspólne stosowanie może prowadzić do istotnego zwiększenia maksymalnego stężenia we krwi i ekspozycji na diklofenak.

*Induktory CYP2C9. * Wymagana jest ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu diklofenaku z induktorami CYP2C9 (np. ryfampicyną), ponieważ ich wspólne stosowanie może prowadzić do istotnego zwiększenia stężenia we krwi i ekspozycji na diklofenak.

Szczególności stosowania.

Ogólne

Ulcus żołądka i jelit, krwawienie lub perforacja mogą wystąpić w dowolnym czasie podczas leczenia NLPZ niezależnie od selektywności wobec cyklooksygenazy-2 (COX-2), nawet bez objawów ostrzegawczych lub wstępnego wywiadu. Należy unikać stosowania leku Evinopon-VF z NLPZ działającymi ogólnie, w tym z selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na możliwość wystąpienia dodatkowych działań niepożądanych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Działania niepożądane można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy okres czasu, konieczny do kontroli objawów.

Badania kontrolowane placebo wykazały zwiększone ryzyko wystąpienia zakrzepowych powikłań sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych podczas stosowania niektórych selektywnych inhibitorów COX-2. Bezpośrednia korelacja tego ryzyka z selektywnością poszczególnych NLPZ wobec COX-1/COX-2 nie została dotąd ustalona. Ze względu na brak porównywalnych danych z badań klinicznych dotyczących długotrwałego leczenia maksymalnymi dawkami diklofenaku, nie można wykluczyć możliwości podobnego zwiększonego ryzyka. W przypadku braku takich danych, przed zastosowaniem diklofenaku należy dokładnie ocenić ryzyko i korzyści u pacjentów z potwierdzoną klinicznie chorobą niedokrwienną serca, zaburzeniami mózgowo-naczyniowymi, obturacyjnymi chorobami tętnic obwodowych lub istotnymi czynnikami ryzyka (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu). Z uwagi na to ryzyko należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez możliwie najkrótszy okres leczenia.

Oddziaływanie NLPZ na nerki obejmuje zatrzymanie płynów z obrzękami i/lub nadciśnieniem tętniczym. Z tego powodu diklofenak należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji serca i innymi stanami prowadzącymi do zatrzymania płynów. Należy również zachować ostrożność przy stosowaniu leku u pacjentów przyjmujących leki towarzyszące, takie jak moczopędne lub inhibitory ACE, lub u osób narażonych na zwiększone ryzyko hipowolemii.

Skutki są zazwyczaj poważniejsze u pacjentów starszych. Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku osobom starszym. W szczególności u osób starszych z osłabionym zdrowiem oraz u pacjentów z niskim wskaźnikiem masy ciała zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek. W przypadku wystąpienia krwawienia żołądkowo-jelitowego lub owrzodzenia u pacjentów leczonych lekiem Evinopon-VF, należy przerwać jego stosowanie.

Tak jak inne NLPZ, Evinopon-VF ze względu na swoje właściwości farmakodynamiczne może maskować objawy i oznaki infekcji.

Metabisulfit sodu w roztworze do wstrzykiwań może również prowadzić do pojedynczych ciężkich reakcji nadwrażliwości.

Oddziaływanie na przewód pokarmowy

Podczas stosowania diklofenaku odnotowano przypadki krwawień żołądkowo-jelitowych (wymioty krwią, melena), powstawania owrzodzeń lub perforacji, które mogą występować w dowolnym czasie podczas leczenia, zarówno z objawami ostrzegawczymi, jak i bez nich, a także u pacjentów z wywiadem ciężkich zaburzeń przewodu pokarmowego, i które mogą prowadzić do skutku śmiertelnego. Zjawiska te zazwyczaj mają poważniejsze konsekwencje u pacjentów starszych. Jeśli u pacjentów leczonych diklofenakiem wystąpią krwawienia żołądkowo-jelitowe lub powstawanie owrzodzeń, stosowanie leku należy przerwać.

Tak jak przy stosowaniu wszystkich NLPZ, podczas stosowania diklofenaku konieczna jest staranna opieka medyczna; należy zachować szczególną ostrożność przy przepisywaniu diklofenaku pacjentom z objawami wskazującymi na zaburzenia przewodu pokarmowego lub z wywiadem owrzodzenia żołądka lub jelit, krwawienia lub perforacji (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko krwawień żołądkowo-jelitowych jest większe przy zwiększaniu dawki NLPZ, a także u pacjentów z wywiadem owrzodzenia, szczególnie z powikłaniami w postaci krwawienia lub perforacji, oraz u pacjentów starszych.

NLPZ, w tym diklofenak, mogą być związane ze zwiększonym ryzykiem niewydolności przewodu pokarmowego. Zaleca się baczne monitorowanie i ostrożność podczas stosowania diklofenaku po operacji przewodu pokarmowego.

Pacjenci starsi mają zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych podczas stosowania diklofenaku, szczególnie takich jak krwawienia żołądkowo-jelitowe i perforacje, które mogą być śmiertelne.

W celu zmniejszenia ryzyka toksycznego wpływu na przewód pokarmowy u pacjentów z wywiadem owrzodzenia, szczególnie z powikłaniami w postaci krwawienia lub perforacji, oraz u pacjentów starszych, diklofenak należy stosować w najniższej skutecznej dawce.

U takich pacjentów, jak również u chorych wymagających jednoczesnego stosowania leków zawierających niskie dawki kwasu acetylosalicylowego lub innych leków, które mogą zwiększać ryzyko działania niepożądanego na przewód pokarmowy, należy rozważyć możliwość terapii skojarzonej z zastosowaniem leków ochronnych (np. inhibitorów pompy protonowej lub misoprostolu).

Pacjenci z wywiadem toksyczności przewodu pokarmowego, szczególnie pacjenci starsi, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (szczególnie krwawienia z przewodu pokarmowego). Ostrożność należy również zachować u pacjentów przyjmujących leki towarzyszące, które mogą zwiększać ryzyko owrzodzenia lub krwawienia, takie jak kortykosteroidy systemowe, leki przeciwkrzepne (np. warkaryna), środki przeciwzakrzepowe (np. kwas acetylosalicylowy) lub SSRI (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Oddziaływanie na wątrobę

Wymagana jest staranna opieka medyczna podczas stosowania leku Evinopon-VF u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, ponieważ ich stan może się nasilić (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, podczas stosowania diklofenaku może wzrosnąć poziom jednego lub więcej enzymów wątrobowych. Zjawisko to bardzo często obserwowano podczas stosowania diklofenaku w badaniach klinicznych (około u 15% pacjentów), ale bardzo rzadko towarzyszyły mu objawy kliniczne. Większość tych przypadków wiązała się ze wzrostem na granicy normy. Często (w 2,5% przypadków) obserwowano umiarkowany wzrost (od ≥3 do <8 razy powyżej górnej granicy normy (GGN)), podczas gdy częstość wyraźnych wzrostów (≥8 razy powyżej GGN) pozostawała na poziomie około 1%. Podwyższony poziom enzymów wątrobowych towarzyszył klinicznie wyraźnemu uszkodzeniu wątroby w 0,5% przypadków w powyższych badaniach klinicznych. Zwiększone stężenie enzymów było zazwyczaj odwracalne po przerwaniu stosowania leku. U pacjentów leczonych diklofenakiem przebieg chorób takich jak zapalenie wątroby może przebiegać bez objawów prodromalnych.

Należy zachować ostrożność, jeśli Evinopon-VF stosuje się pacjentom z porfiirią wątrobową, ze względu na możliwość wywołania napadu.

Oddziaływanie na nerki

Ze względu na ważną rolę prostaglandyn w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki, długotrwałe leczenie wysokimi dawkami diklofenaku często (1-10%) prowadzi do obrzęków i nadciśnienia tętniczego.

Ponieważ podczas stosowania diklofenaku zgłaszano zatrzymanie płynów i obrzęki, należy zwrócić szczególną uwagę na pacjentów z zaburzeniami funkcji serca lub nerek, wywiadem nadciśnienia tętniczego, pacjentów starszych, pacjentów leczonych lekami towarzyszącymi moczopędnymi lub lekami istotnie wpływającymi na funkcję nerek, oraz pacjentów z istotnym zmniejszeniem objętości płynu pozakomórkowego z dowolnej przyczyny, np. przed lub po poważnym zabiegu chirurgicznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W takich przypadkach, jako środek ostrożności, zaleca się monitorowanie funkcji nerek podczas stosowania leku Evinopon-VF. Przerwanie terapii zazwyczaj prowadzi do powrotu do stanu sprzed leczenia.

Oddziaływanie na skórę

Bardzo rzadko odnotowano poważne reakcje skórne (niektóre z nich były śmiertelne), w tym odessację, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekroliozy oraz ogólnoustrojowe bąblowe reakcje ustalonej alergii lekowej, związane ze stosowaniem diklofenaku. Najwyższe ryzyko wystąpienia tych reakcji wydaje się występować na początku cyklu leczenia, w większości przypadków w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. Stosowanie leku Evinopon-VF należy przerwać przy pierwszym wystąpieniu wysypek skórnych, zmian błon śluzowych lub jakichkolwiek innych objawów nadwrażliwości.

Tak jak przy stosowaniu innych NLPZ, rzadko bez wcześniejszego narażenia na diklofenak mogą również wystąpić reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktyczne/anafilaktoidealne.

Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounisa, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego. Objawy takich reakcji mogą obejmować ból w klatce piersiowej pojawiający się w połączeniu z reakcją alergiczną na diklofenak.

Łupus czerwony układowy (ŁCU) i mieszane choroby tkanki łącznej

U pacjentów z ŁCU i mieszanymi chorobami tkanki łącznej może występować zwiększone ryzyko wystąpienia oponowego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Efekty sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe

Diklofenak można przepisywać pacjentom z istotnymi czynnikami ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) tylko po dokładnej ocenie klinicznej.

Leczenie NLPZ, w tym diklofenakiem, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, może być związane z nieco zwiększonym ryzykiem poważnych zdarzeń zakrzepowych sercowo-naczyniowych (w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu).

Stosowanie leku Evinopon-VF zazwyczaj nie jest zalecane pacjentom z rozpoznanymi chorobami sercowo-naczyniowymi (niewydolność serca, choroba niedokrwienna serca, choroby tętnic obwodowych) lub niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym. W przypadku konieczności takiego leczenia pacjentom z rozpoznanymi chorobami sercowo-naczyniowymi, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym lub istotnymi czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) Evinopon-VF należy przepisać tylko po dokładnej ocenie i tylko w dawkach do 100 mg na dobę przy leczeniu dłuższym niż 4 tygodnie.

Ponieważ ryzyko sercowo-naczyniowe diklofenaku może wzrastać wraz ze zwiększaniem dawki i czasu trwania leczenia, należy go stosować przez możliwie najkrótszy okres i w najniższej skutecznej dawce. Należy okresowo przeglądać potrzeby pacjenta w zakresie stosowania diklofenaku w celu złagodzenia objawów i odpowiedzi na terapię, szczególnie gdy leczenie trwa dłużej niż 4 tygodnie. Stosować lek ostrożnie u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

U pacjentów z wywiadem nadciśnienia tętniczego i/lub niewydolności serca lekkiego lub umiarkowanego stopnia należy przeprowadzić odpowiednie monitorowanie i udzielić zaleceń, ponieważ w związku ze stosowaniem diklofenaku odnotowano przypadki zatrzymania płynów i obrzęków.

Dane badań klinicznych i dane epidemiologiczne wskazują, że stosowanie diklofenaku, szczególnie w wysokich dawkach (150 mg na dobę) i przez dłuższy czas, może być związane z nieznacznym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zdarzeń tętniczych zakrzepowych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu).

Nie zaleca się przepisywania diklofenaku pacjentom z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, trwałym niedokrwieniem serca, chorobami tętnic obwodowych i/lub chorobą mózgowo-naczyniową; w razie konieczności zastosowania leku możliwe jest to tylko po dokładnej ocenie ryzyka i korzyści i tylko w dawkowaniu nie przekraczającym 100 mg na dobę. Podobną ocenę należy przeprowadzić przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia pacjentów z czynnikami ryzyka wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu).

Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i oznakach poważnych zdarzeń tętniczych zakrzepowo-embolicznych (np. ból w klatce piersiowej, duszność, osłabienie, zaburzenia mowy), które mogą wystąpić bez objawów ostrzegawczych. W takim przypadku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Oddziaływanie na wskaźniki hematologiczne

Podczas długotrwałego stosowania leku, tak jak innych NLPZ, zaleca się monitorowanie analizy krwi.

Tak jak inne NLPZ, diklofenak może tymczasowo hamować agregację płytek krwi. Należy starannie monitorować pacjentów z zaburzeniami hemostazy, diatezą krwotoczną lub zaburzeniami hematologicznymi.

Oddziaływanie na układ oddechowy (astma w wywiadzie)

U pacjentów z astmą oskrzelową, sezonowym alergicznym nieżytami nosa, pacjentów z obrzękiem błony śluzowej nosa (polipy nosa), przewlekłymi chorobami obturacyjnymi płuc lub przewlekłymi infekcjami dróg oddechowych (szczególnie związanymi z objawami podobnymi do nieżytów nosa) częściej niż u innych występują reakcje na NLPZ przypominające nasilenie astmy (tzw. nietolerancja analgetyków/astma analgetykowa), obrzęk Quinckego lub pokrzywkę. Z tego powodu takim pacjentom zaleca się specjalne środki ostrożności (gotowość do udzielenia pomocy doraźnej). Dotyczy to również pacjentów z uczuleniem na inne substancje, które objawiają się reakcjami skórnymi, świądem lub pokrzywką.

Szczególna ostrożność jest zalecana w przypadku stosowania parenteralnego leku Evinopon-VF u pacjentów z astmą oskrzelową, ponieważ objawy mogą się nasilać.

Tak jak inne leki hamujące aktywność prostaglandynosyntetazy, diklofenak sodowy może wywołać rozwój oskrzelowego skurczu u pacjentów z astmą oskrzelową lub z wywiadem astmy oskrzelowej.

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia

Zgłaszano reakcje w miejscu wstrzyknięcia po wstrzyknięciu diklofenaku do mięśni, w tym martwicę w miejscu wstrzyknięcia i embolię lekową, znaną również jako zespół Nicolau (szczególnie po przypadkowym podskórnej iniekcji). Podczas wstrzykiwania diklofenaku do mięśni należy przestrzegać odpowiedniego wyboru igły i techniki wstrzykiwania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Plodność u kobiet

Stosowanie leku Evinopon-VF może prowadzić do zaburzeń płodności u kobiet i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. W przypadku kobiet, które mają trudności z zajściem w ciążę lub które poddają się badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć odstawienie leku Evinopon-VF.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

W I i II trymestrze ciąży lek Evinopon-VF można przepisać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu, i tylko w najniższej skutecznej dawce. Czas trwania leczenia powinien być jak najkrótszy. Tak jak inne NLPZ, lek jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży (możliwe zahamowanie kurczliwości macicy i przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego u płodu).

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/płodowy. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronień i/lub ryzyko wystąpienia wad serca i gastroschizy po stosowaniu inhibitora syntezy prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży.

Bezwzględne ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%.

Ryzyko wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki i czasu trwania leczenia. Ustalono, że u zwierząt podawanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadzi do zwiększenia strat przed- i poimplantacyjnych oraz śmiertelności embrionalnej/płodowej.

Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, odnotowano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Od 20. tygodnia ciąży stosowanie leku Evinopon-VF może prowadzić do oligohydramniosu w wyniku zaburzeń funkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zazwyczaj odwracalne po przerwaniu leczenia. Jeśli Evinopon-VF stosuje się kobietom, które chcą zajść w ciążę, lub kobietom w I lub II trymestrze ciąży, dawka leku powinna być jak najniższa, a czas trwania leczenia jak najkrótszy. Należy rozważyć monitorowanie doporodowe oligohydramniosu po wpływie leku Evinopon-VF przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie leku Evinopon-VF należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios.

W III trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą wpływać w następujący sposób:

na płód:

• toksyczność sercowo-płucna (z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
• zaburzenia funkcji nerek (patrz powyżej).

na matkę i noworodka, a także na ciężarną na końcu ciąży:

• możliwe wydłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwzakrzepowy, który może występować nawet przy stosowaniu bardzo niskich dawek;
• hamowanie skurczów macicy, prowadzące do opóźnienia lub wydłużenia porodu.

Z tego powodu Evinopon-VF jest przeciwwskazany w III trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią

Tak jak inne NLPZ, diklofenak przenika w niewielkich ilościach do mleka matki. Aby uniknąć niepożądanych skutków u noworodka, Evinopon-VF nie powinien być stosowany w okresie karmienia piersią. Jeśli leczenie jest uznane za konieczne, dziecko należy przełożyć na odżywianie sztuczne.

Plodność

Evinopon-VF może wpływać na płodność kobiet. Leku nie zaleca się kobietom planującym zajście w ciążę. Kobiety, które mają trudności z zapłodnieniem, lub te, które poddawały się badaniom z powodu niepłodności, powinny przerwać stosowanie leku Evinopon-VF.

Na podstawie odpowiednich danych z badań na zwierzętach nie można wykluczyć zaburzeń funkcji rozrodczej u samców. Relewantność tych danych dla człowieka nie została ustalona.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Pacjenci, u których podczas leczenia lekiem Evinopon-VF występują zaburzenia wzroku, zawroty głowy, zawroty, senność lub inne zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego, powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki

Ogólną rekomendacją jest indywidualne ustalenie dawki. Reakcje niepożądane można zminimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy czas konieczny do kontrolowania objawów.

Dorośli

Preparat Evinopon-VF, roztwór do wstrzykiwań, nie powinien być stosowany dłużej niż przez 2 dni. W razie potrzeby leczenie można kontynuować tabletkami odpornymi na działanie soku żołądkowego lub supozycjami Evinopon-VF.

Wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe

Aby zapobiec uszkodzeniu nerwów lub innych tkanek w miejscu wstrzykiwania wewnątrzmięśniowego, należy przestrzegać poniższych wskazówek. Takie uszkodzenia mogą prowadzić do osłabienia mięśni, porażenia mięśni oraz hipozestezji.

Dawkowanie wynosi zazwyczaj 75 mg (jedna ampułka) na dobę, które podaje się głęboko w zewnętrzny górny kwadrant mięśnia pośladkowego, stosując technikę bezpieczną. W przypadkach ciężkich (np. kolka) dawkę dobową można zwiększyć do dwóch wstrzyknięć po 75 mg, z zachowaniem kilkugodzinnego odstępu między nimi (po jednym wstrzyknięciu w każdy pośladkowy). Alternatywnie, roztwór 75 mg do wstrzykiwań może być łączone z innymi postaciami leku Evinopon-VF (np. tabletkami lub supozycjami) do maksymalnej sumarycznej dawki dobowej 150 mg diklofenaku sodowego.

W przypadku napadu migreny doświadczenie kliniczne jest ograniczone do przypadków, w których stosowano początkowo jedną ampułkę 75 mg, którą podaje się możliwie od razu po zastosowaniu supozycji 75 mg w tym samym dniu (w razie potrzeby). Całkowita dawka dobowa nie powinna przekraczać 175 mg w pierwszym dniu.

Nie ma dostępnych danych dotyczących stosowania preparatu Evinopon-VF w leczeniu napadów migreny dłużej niż przez jeden dzień. Jeśli pacjent wymaga dalszej terapii w kolejnych dniach, maksymalna dawka dobowa powinna wynosić do 150 mg (w postaci dawek podzielonych, podanych w formie supozycji).

Infuzje wewnętrznowenne

Bezpośrednio przed rozpoczęciem infuzji wewnętrznowennej Evinopon-VF należy rozpuścić w 100–500 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy. Oba roztwory należy najpierw zbuforować roztworem węglanu sodowego (0,5 ml 8,4% roztworu lub 1 ml 4,2%). Można stosować wyłącznie przezroczyste roztwory. Jeśli w roztworze występują kryształy lub osad, nie należy go stosować.

Evinopon-VF, roztwór do wstrzykiwań, nie powinien być podawany w formie wstrzyknięcia bolusowego dożylnego.

Zalecane alternatywne schematy dawkowania preparatu Evinopon-VF, roztwór do wstrzykiwań:

• do leczenia umiarkowanego i ciężkiego bólu poudarowego: 75 mg należy podawać w sposób ciągły przez 30 minut do 2 godzin; w razie potrzeby leczenie można powtórzyć po kilku godzinach, ale dawka nie powinna przekraczać 150 mg na dobę;
• do profilaktyki bólu poudarowego: 15 minut – 1 godzinę po zabiegu chirurgicznym należy podać dawkę ładującą 25–50 mg, a następnie kontynuować ciągłą infuzję w dawce około 5 mg/godz. do maksymalnej dawki dobowej 150 mg.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia)

U pacjentów w wieku podeszłym korekty początkowej dawki zazwyczaj nie wymaga się. Jednakże należy zachować ostrożność ze względu na stan pacjentów, szczególnie dotyczy to osłabionych osób starszych lub osób o niskiej masie ciała (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Populacja pediatryczna (dzieci do 18 roku życia)

Evinopon-VF w postaci roztworu do wstrzykiwań jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży.

Udokumentowana choroba sercowo-naczyniowa lub poważne czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego

Ogólnie nie zaleca się stosowania preparatu Evinopon-VF u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi lub niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym. W razie potrzeby pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym lub istotnymi czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych należy leczyć preparatem Evinopon-VF wyłącznie po dokładnej ocenie i tylko w dawkach do 100 mg na dobę przy leczeniu dłuższym niż 4 tygodnie (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność nerek

Evinopon-VF jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością nerek (GFR <15 ml/min/1,73 m², patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie przeprowadzono specjalnych badań u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, dlatego nie można podać zaleceń dotyczących korekty dawki. Evinopon-VF należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność wątroby

Evinopon-VF jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością wątroby (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nie przeprowadzono specjalnych badań u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego nie można podać zaleceń dotyczących korekty dawki. Evinopon-VF należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby od lekkich do umiarkowanych (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci

Evinopon-VF w postaci roztworu do wstrzykiwań jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży.

Przedawkowanie

Objawy

Typowy obraz kliniczny wynikający z przedawkowania diklofenaku nie jest znany. Przedawkowanie może powodować objawy takie jak wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, biegunka, zawroty głowy, szum w uszach lub drgawki. W przypadku ciężkiego zatrucia możliwe jest wystąpienie ostrej niewydolności nerek oraz uszkodzenia wątroby.

Leczenie

Leczenie ostrego zatrucia lekami przeciwbólowymi niesteroidowymi, w tym diklofenakiem, polega głównie na działaniach wspomagających i leczeniu objawowym. Działania wspomagające i leczenie objawowe są konieczne w celu wyeliminowania powikłań takich jak hipotensja, niewydolność nerek, drgawki, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego oraz depresja oddychania.

Specjalne działania, takie jak wymuszone moczowanie, dializa lub hemoperfuzja, nie gwarantują usunięcia diklofenaku z powodu jego silnego wiązania z białkami osocza krwi oraz intensywnego metabolizmu.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania związane z lekiem podano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000, <1/10000); nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Poniżej wymienione niepożądane działania obejmują efekty związane z podawaniem leku Evinopon-VF w warunkach krótkotrwałego i długotrwałego stosowania.

Infekcje i inwazje: bardzo rzadko – ropień w miejscu wstrzyknięcia; nieznana częstość – embolia lekowa (zespoł Nicolau).

Ze strony układu krwiotwórczego i chłonnego: bardzo rzadko – trombocytopenia, leukopenia, anemia (w tym anemia hemolityczna i aplastyczna), agranulocytoza.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – nadwrażliwość, reakcja anafilaktyczna i anafilaktycznopodobna (w tym hipotensja tętnicza i wstrząs); bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk twarzy).

Zaburzenia psychiczne: bardzo rzadko – dezorientacja, depresja, bezsenność, koszmary nocne, drażliwość i inne zaburzenia psychiczne.

Ze strony układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – senność, osłabienie; bardzo rzadko – parestezje, zaburzenia pamięci, drgawki, lęk, drżenie, ostra oponówka (asempticzna), zaburzenia smaku, udar mózgu; nieznana częstość – dezorientacja, halucynacje, zaburzenia czucia, ogólne niedowolstwo.

Ze strony narządu wzroku: bardzo rzadko – zaburzenia wzroku, zamazanie widzenia, podwójne widzenie; nieznana częstość – zapalenie nerwu wzrokowego.

Ze strony narządu słuchu i błędnika: często – zawroty głowy; bardzo rzadko – szumy w uszach, zaburzenia słuchu.

Ze strony serca: rzadko* – uczucie przyspieszonego tętna, ból w klatce piersiowej, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego (*częstość dotyczy danych z długotrwałego leczenia wysokimi dawkami (150 mg na dobę)); nieznana częstość – zespół Kołnisa.

Ze strony układu naczyniowego: często – nadciśnienie tętnicze; bardzo rzadko – hipotensja tętnicza, zapalenie naczyń.

Zaburzenia oddechowe, piersiowe i śródpiersia: rzadko – astma (w tym duszność); bardzo rzadko – zapalenie płuc.

Ze strony przewodu pokarmowego: często – nudności, wymioty, biegunka, dyspepsja, ból brzucha, wzdęcia, zmniejszenie apetytu; rzadko – zapalenie żołądka, krwawienia przewodu pokarmowego, wymioty z domieszką krwi, krwawa biegunka, melena, wrzód żołądka lub jelita (z krwawieniem lub bez, z zwężeniem przewodu pokarmowego lub perforacją (czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u pacjentów starszych)), które mogą prowadzić do zapalenia otrzewnej; bardzo rzadko – zapalenie jelita grubego (w tym zapalenie krwotoczne, zapalenie niedokrwienne, nasilenie wrzodziejącego zapalenia jelita lub choroby Crohna), zaparcia, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zaburzenia przełyku, błoniste zwężenia jelita, zapalenie trzustki.

Zaburzenia wątrobowo-pęcherzowe: często – podwyższenie stężenia transaminaz; rzadko – zapalenie wątroby, żółtaczka, zaburzenia funkcji wątroby; bardzo rzadko – fulminantne zapalenie wątroby, martwica wątroby, niewydolność wątroby.

Ze strony skóry i tkanek podskórnych: często – wysypka skórna; rzadko – pokrzywka; bardzo rzadko – pęcherzyca, egzema, zaczerwienienie, erytema, wielopostaciowe erytema, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczny epidermalny nekrolioza (zespoł Lyella), odłuszczające zapalenie skóry, wypadanie włosów, reakcje fotouczulenia, purpura, alergiczną purpurę Schonleina-Henocha, swędzenie; nieznana częstość – stałe wysypki lekowe, uogólnione bąblowe stałe wysypki lekowe.

Ze strony nerek i dróg moczowych: często – zatrzymanie płynów, obrzęki; bardzo rzadko – ostre uszkodzenie nerek (ostra niewydolność nerek), hematuria, białkomocz, zespół nerczyniowy, zapalenie nerek typu naczyniowo-wiązkowe, martwica brodawek nerkowych.

Zaburzenia ogólne i w miejscu podania leku: często – reakcja w miejscu wstrzyknięcia, ból w miejscu wstrzyknięcia, zgrubienie; rzadko – obrzęk, martwica w miejscu wstrzyknięcia; bardzo rzadko – ropień w miejscu wstrzyknięcia.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: bardzo rzadko – impotencja.

Metaanaliza danych z badań klinicznych oraz dane farmakoepidemiologiczne wskazują na zwiększony ryzyko tętniczych powikłań zakrzepowych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu) związanego ze stosowaniem diklofenaku, szczególnie w wysokich dawkach terapeutycznych (150 mg na dobę) oraz przy długotrwałym stosowaniu (patrz rozdział „Szczególne środki ostrożności stosowania”).

Zaburzenia wzroku.

Zaburzenia wzroku, takie jak pogorszenie widzenia, zamazanie widzenia i podwójne widzenie, są efektami klasy NSAID i zazwyczaj są odwracalne po odstawieniu leku. Najbardziej prawdopodobnym mechanizmem zaburzeń wzroku jest hamowanie syntezy prostaglandyn i innych związków pokrewnych, które zakłócają regulację przepływu krwi w siatkówce, prowadząc do rozwoju zaburzeń wzroku. W przypadku wystąpienia takich objawów podczas leczenia diklofenakiem należy przeprowadzić badanie okulistyczne w celu wykluczenia innych możliwych przyczyn.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. 3 ml w ampułce, 5 ampułek w blisterze, 1 blister w pudełku.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna prywatna „Lekhim-Charków”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 61115, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Seweryna Potockiego 36.