INSTRUKCJA dotyczaca stosowania leku EVINOPON (EVINOPON)

Skład:

substancja czynna: diklofenak sodowy;

3 ml roztworu zawierają: 75 mg diklofenaku sodowego (25 mg/ml);

substancje pomocnicze: sorożelazo sodowe (E 223), mannit (E 421), alkohol benzylowy, wodorotlenek sodu, glikol propylenowy, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, prawie bezbarwny roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwzapalne niesteroidowe i leki przeciwrzutowe. Pochodne kwasu octowego i związki pokrewne. Kod ATC M01A B05.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

EvinoPon – niesteroidowy lek o wyraźnych właściwościach przeciwbólowych/przeciwzapalnych. Jest inhibitorem prostaglandynsyntetazy (cyklooksygenazy). Diklofenak sodowy in vitro w stężeniach równoważnych tym, które osiąga się u człowieka, nie hamuje biosyntezy proteoglikanów w tkance chrzęstnej. Gdy lek stosuje się jednocześnie z opioidami w celu złagodzenia bólu pourazowego, EvinoPon istotnie zmniejsza zapotrzebowanie na opioidy.

Farmakokinetyka.

Absorpcja.

Po podaniu 75 mg diklofenaku drogą wewnątrzmięśniową absorpcja rozpoczyna się natychmiast, a średnie maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu krwi, wynoszące około 2,558 ± 0,968 μg/ml (2,5 μg/ml ≡ 8 μmol/l), osiągane jest po około 20 minutach. Objętość absorpcji jest liniowo proporcjonalna do dawki.

Gdy 75 mg diklofenaku podaje się w sposób wewnątrznieczny przez 2 godziny, średnie maksymalne stężenie w osoczu krwi wynosi około 1,875 ± 0,436 mg/ml (1,9 μg/ml ≡ 5,9 μmol/l). Krótszy czas infuzji prowadzi do wyższego maksymalnego stężenia w osoczu krwi, podczas gdy dłuższe infuzje prowadzą do osiągnięcia plateau stężenia proporcjonalnego do szybkości infuzji po 3–4 godzinach. W przeciwieństwie do wyników uzyskanych po doustnym stosowaniu, przy stosowaniu leku w postaci czopków lub podaniu wewnątrzmięśniowym stężenie w osoczu krwi szybko spada bezpośrednio po osiągnięciu maksymalnych poziomów.

Dostępność biologiczna.

Pole pod krzywą stężenia (AUC) po podaniu wewnątrzmięśniowym lub dożylnym jest około dwukrotnie większe niż po podaniu doustnym lub doodbytniczym, ponieważ te drogi podania pozwalają uniknąć metabolizmu pierwszego przejścia przez wątrobę.

Rozkład.

99,7% diklofenaku wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminą (99,4%).

Diklofenak przenika do płynu synowialnego, gdzie Cmax ustala się po 2–4 godzinach od osiągnięcia szczytowego stężenia w osoczu krwi. Oczekiwany okres półtrwania w płynie synowialnym wynosi od 3 do 6 godzin. Dwa godziny po osiągnięciu szczytowego stężenia w osoczu krwi stężenie diklofenaku w płynie synowialnym przekracza stężenie w osoczu krwi i pozostaje wyższe przez okres do 12 godzin.

Diklofenak wykryto w niskim stężeniu (100 ng/ml) w mleku matki u jednej kobiety karmiącej piersią. Szacunkowa ilość diklofenaku przechodzącego do organizmu niemowlęcia z mlekiem matki wynosi 0,03 mg/kg/doba.

Metabolizm.

Biologiczna transformacja diklofenaku zachodzi częściowo poprzez glukuronidację niezmienionej cząsteczki, ale głównie poprzez jedno- i wielokrotne hydroksylowanie oraz metoksylowanie, prowadzące do powstania kilku fenolowych metabolitów, z których większość przekształca się w koniugaty glukuronidowe. Dwa z tych fenolowych metabolitów są biologicznie aktywne, jednak ich działanie jest znacznie słabsze niż diklofenaku.

Wydalanie.

Całkowity klirens ogólnoustrojowy diklofenaku w osoczu krwi wynosi 263 ± 56 ml/min (średnia wartość ± odchylenie standardowe). Okres półtrwania terminalnego w osoczu krwi wynosi 1–2 godziny. Cztery metabolity, w tym dwa aktywne, mają również krótki okres półtrwania w osoczu krwi – 1–3 godziny. Około 60% podanej dawki wydala się z moczem w postaci glukuronidowego koniugatu niezmienionej cząsteczki oraz w postaci metabolitów, z których większość również przekształca się w koniugaty glukuronidowe. Mniej niż 1% wydala się w postaci niezmienionej substancji. Pozostała część dawki wydala się z żółcią w stolcu w postaci metabolitów.

Grupy specjalne pacjentów.

Pacjenci starsi. Nie zaobserwowano różnic w zależności od wieku pacjenta w zakresie absorpcji, metabolizmu lub wydalania diklofenaku, z wyjątkiem przypadku, w którym 15-minutowa infuzja dożylna u niektórych pacjentów starszych prowadziła do stężenia w osoczu krwi o 50% wyższego niż u młodych zdrowych ochotników.

Pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek przy zachowaniu standardowego schematu dawkowania nie należy oczekiwać kumulacji niezmienionej substancji czynnej, biorąc pod uwagę kinetykę leku po pojedynczym podaniu. Przy klirensie kreatyniny mniejszym niż 10 ml/min stężenie hydroksymetabolitów w osoczu krwi jest około 4 razy wyższe niż u zdrowych ochotników.

Metabolity są jednak ostatecznie wydalane z żółcią.

Pacjenci z chorobami wątroby. U pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby lub skompensowaną wątrobą z powodu marskości, kinetyka i metabolizm diklofenaku są takie same jak u pacjentów bez choroby wątroby.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Preparat do wstrzykiwań domięśniowych wskazany jest w leczeniu:

zapalnych i zwyrodnieniowych postaci reumatyzmu, reumatoidalnego zapalenia stawów, spondylitów uogólnionych, osteoarthrytu, spondylartrozy, zespołu bólowego kręgosłupa, reumatyzmu pozastawowego;
ostrych napadów dny moczanowej;
kolki nerkowej i żółciowej;
bólu i obrzęku po urazach i zabiegach operacyjnych;
ciężkich napadów migreny.

Preparat do wstrzykiwań dożylnych wskazany jest w leczeniu lub zapobieganiu bólowi popołożowemu.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na substancję czynną, metabisulfit sodu lub którykolwiek z innych składników leku.
Krwawienie lub perforacja przewodu pokarmowego w wywiadzie, związane z wcześniejszym leczeniem niesteroidowymi lekami przeciwbólowymi (NLPZ).
Aktywna choroba wrzodowa/krwawienie lub nawracająca choroba wrzodowa/krwawienie w wywiadzie (dwa lub więcej oddzielnych epizodów potwierdzonej choroby wrzodowej lub krwawienia).

− Aktywna choroba wrzodowa żołądka i/lub dwunastnicy, krwawienie przewodu pokarmowego lub perforacja.

Trzeci trymestr ciąży.
Jak i inne NLPZ, diklofenak jest przeciwwskazany u pacjentów, u których stosowanie ibuprofenu, kwasu acetylosalicylowego lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych wywołuje napady astmy oskrzelowej, skurcz oskrzeli, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywkę, ostry katar/ polipy nosowe lub objawy podobne do alergii.
Choroby zapalne jelita (np. choroba Leśniowskiego-Crohna lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego).
Niewydolność wątroby (klasa C wg klasyfikacji Childa-Pugh), marskość wątroby i wodobrzusze.

− Niewydolność serca (klasa funkcjonalna II–IV wg NYHA – New York Heart Association).

Niewydolność nerek (przepływ kłębuszkowy < 15 ml/min/1,73 m²).
Wysokie ryzyko wystąpienia krwawień popołożowych, zaburzeń krzepnięcia krwi, zaburzeń hemostazy, zaburzeń hematopoezy lub krwawień mózgowo-oznowych.
Nie stosować w leczeniu bólu popołożowego po by-passie aorto-wieńcowym (lub przy stosowaniu aparatu krążenia pozaustrojowego).
Choroba niedokrwienna serca u pacjentów z chorobą wieńcową lub przebytym zawałem mięśnia sercowego.
Choroby mózgowo-oznowe u pacjentów z przebytym udarem mózgu lub epizodami przemijających ataków niedokrwiennych.
Choroby tętnic obwodowych.
W tej postaci leku preparat jest przeciwwskazany dzieciom.

Przeciwwskazania dla stosowania dożylnej.

Jednoczesne stosowanie NLPZ lub leków przeciwkrzepliwych (w tym małych dawek heparyny).
W wywiadzie krwawiące zapalenie skóry, potwierdzone lub podejrzewane krwawienie mózgowo-oznowe w wywiadzie.
Zabiegi operacyjne związane z wysokim ryzykiem krwawienia.
Astma oskrzelowa w wywiadie.
Umiarkowane lub ciężkie zaburzenia funkcji nerek (kreatynina surowicy > 160 µmol/l).
Hipowolemia lub odwodnienie z dowolnej przyczyny.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Poniżej przedstawiono interakcje obserwowane podczas stosowania leku EvinoPon, roztwór do wstrzykiwań, oraz/lub innych postaci lekarskich diklofenaku.

*Lit. * W przypadku jednoczesnego stosowania diklofenak może zwiększyć stężenie litu w osoczu. Zaleca się monitorowanie poziomu litu w surowicy.

Digoksyna. W przypadku jednoczesnego stosowania diklofenak może zwiększyć stężenie digoksyny w osoczu. Zaleca się monitorowanie poziomu digoksyny w surowicy krwi.

Diuretyki i leki przeciwhypertensyjne. Jak i inne NLPZ, jednoczesne stosowanie diklofenaku z diuretykami i lekami przeciwhypertensyjnymi [np. β-blokerami, inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę (ACE)] może prowadzić do zmniejszenia ich działania przeciwhypertensyjnego poprzez hamowanie syntezy naczyniorozkurczowych prostaglandyn. W związku z tym, taką kombinację należy stosować z ostrożnością, a pacjenci, szczególnie starsi, powinni być poddawani dokładnemu nadzorowi ciśnienia tętniczego. Pacjenci powinni otrzymywać odpowiednie nawodnienie, zaleca się również monitorowanie funkcji nerek po rozpoczęciu wspomagającej terapii i regularnie po niej, szczególnie w odniesieniu do diuretyków i inhibitorów ACE, ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki powodujące hiperkaliemię. Jednoczesne leczenie diuretykami zatrzymującymi potas, cyklosporyną, takrolimusem lub trimetoprimem może być związane ze zwiększeniem stężenia potasu w surowicy krwi, dlatego kontrola stanu pacjentów powinna odbywać się częściej (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Antykoagulancy i leki przeciwkrzepliwe. Zaleca się zachować ostrożność, ponieważ jednoczesne stosowanie zwiększa ryzyko krwawienia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Choć badania kliniczne nie wskazują na wpływ diklofenaku na działanie antykoagulantów, istnieją pojedyncze doniesienia o zwiększeniu ryzyka krwawienia u pacjentów przyjmujących diklofenak i antykoagulancy jednocześnie. Dlatego zaleca się dokładny nadzór nad pacjentami stosującymi jednocześnie diklofenak i antykoagulancy oraz, w razie potrzeby, dostosowanie dawki antykoagulantów. Jak i inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, diklofenak w wysokich dawkach może tymczasowo hamować agregację płytek krwi.

Inne NLPZ, w tym selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2, oraz kortykosteroidy. Jednoczesne stosowanie diklofenaku i innych systemowych NLPZ lub kortykosteroidów zwiększa częstość występowania skutków ubocznych ze strony przewodu pokarmowego (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Jednoczesne stosowanie systemowych NLPZ i SSRI zwiększa ryzyko krwawienia w przewodzie pokarmowym (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki przeciwcukrzycowe. Badania kliniczne wykazały, że diklofenak można stosować razem z doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi bez wpływu na ich działanie kliniczne. Jednak znane są pojedyncze przypadki wpływu hipoglikemicznego i hiperkulinemicznego po podaniu diklofenaku, gdy konieczne były zmiany dawki leków przeciwcukrzycowych podczas leczenia diklofenakiem. W takich stanach konieczne jest monitorowanie poziomu glukozy we krwi jako środek zapobiegawczy podczas wspomagającej terapii.

Istnieją również pojedyncze doniesienia o przypadkach kwasicy metabolicznej przy jednoczesnym stosowaniu z diklofenakiem, szczególnie u pacjentów z już istniejącymi zaburzeniami funkcji nerek.

Metotreksat. Diklofenak może hamować klirens metotreksatu w kanalikach nerkowych, co prowadzi do podwyższenia jego poziomu. Przy podawaniu NLPZ, w tym diklofenaku, mniej niż 24 godziny przed leczeniem metotreksatem zaleca się zachować ostrożność, ponieważ może wzrosnąć stężenie metotreksatu we krwi i zwiększyć się toksyczność tej substancji. Zarejestrowano przypadki poważnej toksyczności, gdy metotreksat i NLPZ, w tym diklofenak, stosowano w odstępie do 24 godzin. Ta interakcja jest pośredniczona przez gromadzenie się metotreksatu w wyniku zaburzenia wydalania nerkowego w obecności NLPZ.

Cyklosporyna i takrolimus. Diklofenak, jak i inne NLPZ, może zwiększać nefrotoksyczność cyklosporyny i takrolimusu poprzez wpływ na prostaglandyny nerkowe. W związku z tym powinien być stosowany w niższych dawkach niż u pacjentów nie przyjmujących cyklosporyny lub takrolimusu.

Antybiotyki chinolonowe. Istnieją pojedyncze doniesienia o drgawkach, które mogą być wynikiem jednoczesnego stosowania chinolonów i NLPZ. Może to występować u pacjentów zarówno z, jak i bez wywiadu padaczki lub drgawek. Dlatego należy zachować ostrożność przy rozważaniu stosowania chinolonów u pacjentów, którzy już otrzymują NLPZ.

Fenytoina. Przy jednoczesnym stosowaniu fenytoiny z diklofenakiem zaleca się monitorowanie stężenia fenytoiny w osoczu krwi ze względu na oczekiwane zwiększenie ekspozycji na fenytoinę.

Kolestypol i cholestyramina. Te leki mogą powodować opóźnienie lub zmniejszenie wchłaniania diklofenaku. Dlatego zaleca się podawanie diklofenaku przynajmniej godzinę przed lub 4–6 godzin po zastosowaniu kolestypolu/cholestyraminy.

Glikozydy serca. Jednoczesne stosowanie glikozydów serca i NLPZ może nasilać niewydolność serca, zmniejszać szybkość filtracji kłębuszkowej i zwiększać poziom glikozydów w osoczu krwi.

Mifepryston. NLPZ nie powinny być stosowane w ciągu 8–12 dni po zastosowaniu mifeprystonu, ponieważ NLPZ mogą zmniejszyć jego działanie.

Inhibitory CYP2C9. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu diklofenaku z inhibitorami CYP2C9 (np. worykonazolem). Może to prowadzić do istotnego zwiększenia maksymalnego stężenia w osoczu krwi i ekspozycji na diklofenak.

Induktory CYP2C9. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym przepisywaniu diklofenaku z induktorami CYP2C9 (np. ryfampicyną). Może to prowadzić do istotnego zmniejszenia stężenia w osoczu krwi i osłabienia działania diklofenaku.

Probenecyd. Leki zawierające probenecyd mogą opóźniać wydalanie diklofenaku.

Szczególne środki ostrożności.

Niepożądane efekty można minimalizować poprzez stosowanie najniższej skutecznej dawki przez najkrótszy możliwy czas niezbędny do kontrolowania objawów.

Należy unikać stosowania diklofenaku w połączeniu z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym selektywnymi inhibitorami cyklooksygenazy-2, ze względu na brak synergii korzyści terapeutycznej oraz możliwość wystąpienia dodatkowych działań niepożądanych.

Badania placebo-kontrolowane wykazały zwiększone ryzyko wystąpienia zakrzepowych powikłań sercowo-naczyniowych i mózgowo-naczyniowych podczas stosowania niektórych selektywnych inhibitorów COX-2. Bezpośrednia korelacja tego ryzyka z selektywnością poszczególnych NLPZ wobec COX-1/COX-2 nie została dotychczas ustalona. Ze względu na brak porównywalnych danych z badań klinicznych dotyczących długotrwałego leczenia maksymalnymi dawkami diklofenaku, nie można wykluczyć podobnego zwiększonego ryzyka. Przed zastosowaniem diklofenaku należy dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści u pacjentów z potwierdzoną klinicznie chorobą niedokrwienną serca, zaburzeniami mózgowo-naczyniowymi, obturacyjnymi chorobami tętnic obwodowych lub istotnymi czynnikami ryzyka (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu). Z uwagi na to ryzyko należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas leczenia.

Działania NLPZ na nerki obejmują zatrzymanie płynów z obrzękami i/lub nadciśnienie tętnicze. Z tego powodu diklofenak należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji serca i innymi stanami sprzyjającymi zatrzymaniu płynów. Należy również zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów przyjmujących diuretyki lub inhibitory ACE, a także u osób narażonych na hipowolmię.

Należy zachować ostrożność przy przepisywaniu leku osobom starszym. W szczególności u pacjentów starszych z osłabionym zdrowiem oraz u osób o niskiej masie ciała zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek.

Podobnie jak przy stosowaniu innych NLPZ, przy zastosowaniu diklofenaku mogą również wystąpić reakcje alergiczne, w tym anafilaktyczne/analafakto-idowe. Reakcje nadwrażliwości mogą postępować do zespołu Kounis, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego. Objawy takich reakcji mogą obejmować ból w klatce piersiowej pojawiający się w połączeniu z reakcją alergiczną na diklofenak.

Tak jak inne NLPZ, EvinoPon może maskować objawy infekcji.

Należy ściśle przestrzegać instrukcji dotyczących wstrzykiwania do mięśni, aby uniknąć niekorzystnych reakcji w miejscu wstrzyknięcia, które mogą prowadzić do osłabienia mięśni, paraliżu, hipozestezji, embolii lekowej (zespół Nicolau) oraz martwicy w miejscu wstrzyknięcia.

Meta-bisulfit sodu w roztworze do wstrzykiwań może również powodować pojedyncze ciężkie reakcje nadwrażliwości oraz skurcz oskrzeli.

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia

Zgłaszano reakcje w miejscu wstrzyknięcia po wstrzyknięciu diklofenaku do mięśni, w tym martwicę w miejscu wstrzyknięcia i embolię lekową, znaną również jako zespół Nicolau (szczególnie po przypadkowym podskórnej iniekcji). Przy wstrzykiwaniu diklofenaku do mięśni należy stosować odpowiedni wybór igły i technikę wstrzykiwania (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Wpływ na przewód pokarmowy

Podczas stosowania wszystkich NLPZ, w tym diklofenaku, odnotowano przypadki krwawień przewodu pokarmowego (wymioty krwią, melena), powstawania wrzodów lub perforacji, które mogą być śmiertelne i wystąpić w dowolnym czasie trwania leczenia, niezależnie od obecności objawów ostrzegawczych lub wcześniejszych poważnych zaburzeń przewodu pokarmowego w wywiadzie. Te zjawiska zazwyczaj mają poważniejsze konsekwencje u pacjentów starszych. Jeśli u pacjentów przyjmujących diklofenak wystąpią krwawienia przewodu pokarmowego lub powstawanie wrzodów, należy przerwać leczenie.

Stosowanie NLPZ, w tym diklofenaku, może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem „niewydolności anastomozy”. Wymaga to dokładnej obserwacji medycznej i ostrożności przy stosowaniu diklofenaku, tak jak wszystkich NLPZ, po zabiegach chirurgicznych na narządach przewodu pokarmowego.

Podczas stosowania wszystkich NLPZ, w tym diklofenaku, wymagana jest dokładna obserwacja medyczna; należy szczególnie ostrożnie przepisywać diklofenak pacjentom z objawami wskazującymi na zaburzenia przewodu pokarmowego lub z wywiadem wrzodów żołądka lub jelit, krwawień lub perforacji (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Ryzyko krwawień przewodu pokarmowego, powstawania wrzodów lub perforacji wzrasta wraz ze zwiększaniem dawki NLPZ, w tym diklofenaku, a także u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie z powikłaniami w postaci krwawień lub perforacji, oraz u pacjentów starszych.

Pacjenci starsi mają zwiększone ryzyko działań niepożądanych podczas stosowania NLPZ, szczególnie krwawień przewodu pokarmowego i perforacji, które mogą być śmiertelne.

Aby zmniejszyć ryzyko toksycznego wpływu na układ pokarmowy u pacjentów z wywiadem wrzodów, szczególnie z powikłaniami w postaci krwawień lub perforacji, oraz u pacjentów starszych, leczenie należy rozpoczynać i kontynuować najniższymi skutecznymi dawkami.

U takich pacjentów, a także u chorych wymagających współbieżnego stosowania leków zawierających niskie dawki kwasu acetylosalicylowego (ASA) lub innych leków, które mogą zwiększać ryzyko działania niepożądanego na przewód pokarmowy, należy rozważyć terapię skojarzoną z zastosowaniem leków ochronnych (np. inhibitorów pompy protonowej lub misoprostolu).

Pacjenci z wywiadem toksyczności przewodu pokarmowego, szczególnie starsi, powinni zgłaszać wszelkie nietypowe objawy brzuszne (szczególnie krwawienia z przewodu pokarmowego). Ostrożność należy również zachować u pacjentów przyjmujących współbieżnie leki zwiększające ryzyko wrzodów lub krwawień, takie jak kortykosteroidy systemowe, leki przeciwkrzepliwe (np. warkaryna), środki antytrombotyczne (np. kwas acetylosalicylowy) lub selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wpływ na wątrobę

Wymagana jest dokładna obserwacja medyczna, jeśli EvinoPon jest przepisywany pacjentom z uszkodzoną funkcją wątroby, ponieważ ich stan może się nasilić (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Podczas stosowania NLPZ, w tym diklofenaku, poziomy enzymów wątrobowych mogą wzrosnąć. Zjawisko to bardzo często obserwowano w badaniach klinicznych (około u 15% pacjentów), ale bardzo rzadko towarzyszyły mu objawy kliniczne. Zazwyczaj wzrost poziomu enzymów wątrobowych był bliski normy. Umiarkowany wzrost (≥ 3 do < 8 razy powyżej górnej granicy normy) obserwowano często (w 2,5% przypadków), natomiast częstość przypadków znacznego wzrostu (≥ 8 razy powyżej górnej granicy normy) pozostawała na poziomie około 1%. Wzrost poziomu enzymów wątrobowych był klinicznie wyraźnym uszkodzeniem wątroby w 0,5% przypadków w powyższych badaniach klinicznych. Zwiększone stężenie enzymów było zazwyczaj odwracalne po przerwaniu leczenia. U pacjentów leczonych diklofenakiem przebieg chorób takich jak zapalenie wątroby może przebiegać bez objawów prodromalnych.

Jeśli zaburzenia funkcji wątroby utrzymują się lub nasilają, jeśli objawy kliniczne mogą być związane z postępującymi chorobami wątroby lub jeśli występują inne objawy (np. eozynofilia, wysypka), należy przerwać stosowanie leku EvinoPon.

Wymagana jest ostrożność, jeśli EvinoPon jest stosowany u pacjentów z porfirią wątrobową, z uwagi na możliwość wywołania napadu.

Wpływ na nerki

Ze względu na ważną rolę prostaglandyn w utrzymaniu przepływu krwi przez nerki, długotrwałe leczenie dużymi dawkami NLPZ, w tym diklofenakiem, często (1–10%) prowadzi do obrzęków i nadciśnienia tętniczego.

Ponieważ w trakcie leczenia NLPZ, w tym diklofenakiem, zgłaszano zatrzymanie płynów i obrzęki, należy szczególnie uważać u pacjentów z zaburzeniami funkcji serca lub nerek, z wywiadem nadciśnienia tętniczego, u osób starszych, u pacjentów otrzymujących terapię towarzyszącą diuretykami lub lekami znacząco wpływającymi na funkcję nerek oraz u pacjentów z istotnym zmniejszeniem objętości płynu pozakomórkowego z dowolnej przyczyny, np. przed lub po poważnym zabiegu chirurgicznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W takich przypadkach zaleca się monitorowanie funkcji nerek jako środek zapobiegawczy podczas stosowania leku EvinoPon. Przerwanie leczenia zazwyczaj prowadzi do powrotu do stanu sprzed leczenia.

Wpływ na skórę

W związku ze stosowaniem NLPZ, w tym leku EvinoPon, bardzo rzadko odnotowano poważne reakcje skórne (niektóre z nich były śmiertelne), w tym egfoliatywny odmieniec, zespół Stevensa-Johnsona i toksyczny epidermalny nekrolyz. Najwyższe ryzyko wystąpienia tych reakcji wydaje się występować na początku leczenia, w większości przypadków – w ciągu pierwszego miesiąca terapii. Stosowanie leku EvinoPon należy przerwać przy pierwszych objawach wysypek skórnych, zmian błon śluzowych lub jakichkolwiek innych objawów nadwrażliwości.

Łupież rumieniowaty układowy (SLE) i mieszane choroby tkanki łącznej

U pacjentów z SLE i mieszanymi chorobami tkanki łącznej może występować zwiększone ryzyko wystąpienia aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych.

Wpływ sercowo-naczyniowy i mózgowo-naczyniowy

Leczenie NLPZ, w tym diklofenaku, szczególnie w wysokich dawkach i przez dłuższy czas, nieco zwiększa ryzyko poważnych zakrzepowych zjawisk sercowo-naczyniowych (w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu).

Leczenie lekiem EvinoPon nie jest zalecane pacjentom z rozpoznanymi chorobami sercowo-naczyniowymi (niewydolność serca, choroba niedokrwienna serca, choroby tętnic obwodowych) lub niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym. W razie potrzeby takiego leczenia pacjentom z rozpoznanymi chorobami sercowo-naczyniowymi, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym lub istotnymi czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (np. nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) EvinoPon należy przepisać tylko po dokładnej ocenie i tylko w dawkach do 100 mg na dobę, jeśli czas trwania leczenia przekracza 4 tygodnie.

Ponieważ ryzyko kardiowaskularne diklofenaku może wzrastać wraz ze wzrostem dawki i czasu trwania leczenia, należy stosować go przez jak najkrótszy możliwy czas i w najniższej skutecznej dawce. Należy okresowo przeglądać potrzebę stosowania diklofenaku u pacjenta w celu złagodzenia objawów i odpowiedzi na terapię, szczególnie gdy leczenie trwa dłużej niż 4 tygodnie. Stosować z ostrożnością u pacjentów w wieku powyżej 65 lat.

U pacjentów z wywiadem nadciśnienia tętniczego i/lub niewydolności serca o lekkim lub umiarkowanym stopniu nasilenia konieczne jest odpowiednie monitorowanie i udzielanie zaleceń, ponieważ w związku ze stosowaniem NLPZ, w tym diklofenaku, odnotowano przypadki zatrzymania płynów i obrzęków.

Dane badań klinicznych i epidemiologiczne wskazują, że stosowanie diklofenaku, szczególnie w wysokich dawkach (150 mg/dobę) i przez dłuższy czas, może być związane z pewnym zwiększeniem ryzyka wystąpienia zakrzepowych zjawisk tętniczych (np. zawału mięśnia sercowego lub udaru mózgu).

Pacjenci powinni być poinformowani o objawach i objawach poważnych zakrzepowych zjawisk tętniczych (np. ból w klatce piersiowej, duszność, osłabienie, zaburzenia mowy), które mogą wystąpić bez objawów ostrzegawczych. W takim przypadku należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Wpływ na parametry hematologiczne

Przy długotrwałym stosowaniu leku, tak jak innych NLPZ, zaleca się monitorowanie morfologii krwi.

Tak jak inne NLPZ, diklofenak może tymczasowo hamować agregację płytek krwi. Należy dokładnie obserwować pacjentów z zaburzeniami hemostazy, diatezą krwotoczną lub zaburzeniami hematologicznymi.

Wpływ na układ oddechowy

U pacjentów z astmą oskrzelową, sezonowym alergicznym nieżytu nosa, z obrzękiem błony śluzowej nosa (polipy nosowe), przewlekłymi chorobami obturacyjnymi płuc lub przewlekłymi infekcjami dróg oddechowych (szczególnie z objawami podobnymi do nieżytu nosa) częściej niż u innych występują reakcje na NLPZ przypominające nasilenie astmy (tzw. nietolerancja analgetyków / astma analgetykowa), obrzęk Quincka lub pokrzywka. Z tego powodu tym pacjentom zaleca się specjalne środki ostrożności (gotowość do udzielenia pomocy w nagłych wypadkach). Dotyczy to również pacjentów uczulonych na inne substancje, które objawiają się reakcjami skórnymi, świądem lub pokrzywką.

Tak jak inne leki hamujące aktywność prostaglandynsyntetazy, diklofenak sodowy i inne NLPZ mogą wywołać rozwój skurczu oskrzeli u pacjentów z astmą oskrzelową lub z wywiadem astmy oskrzelowej.

Fertylność u kobiet

Stosowanie leku EvinoPon może prowadzić do zaburzeń płodności u kobiet i nie jest zalecane kobietom, które chcą zajść w ciążę. U kobiet, które mają trudności z zapłodnieniem lub które poddają się badaniom z powodu niepłodności, należy rozważyć odstawienie leku EvinoPon.

Szczególne środki ostrożności dotyczące substancji nieczynnych

Alkohol benzylowy

Przy długotrwałym stosowaniu w dużych dawkach może się gromadzić w organizmie i powodować działania niepożądane (tzw. kwasica metaboliczna). Alkohol benzylowy może powodować lekkie podrażnienie.

Meta-bisulfity mogą powodować reakcje alergiczne, w tym objawy anafilaktyczne i skurcz oskrzeli u osób wrażliwych, szczególnie u tych z wywiadem astmy i alergii.

Glikol propylenowy

Ponieważ zgłaszano różne niepożądane reakcje związane z glikolem propylenowym, u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby konieczna jest obserwacja medyczna.

Sód

Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na dawkę, co oznacza praktycznie brak sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża

Stosowanie leku EvinoPon od 20. tygodnia ciąży może powodować oligohydramnios w wyniku zaburzonej funkcji nerek płodu. Może to wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po przerwaniu stosowania leku.

W I i II trymestrze ciąży lek EvinoPon można przepisać tylko wtedy, gdy oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu, tylko w najniższej skutecznej dawce, a czas trwania leczenia powinien być jak najkrótszy. Tak jak inne NLPZ, lek jest przeciwwskazany w ostatnim trymestrze ciąży (możliwe zahamowanie skurczów macicy i przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego u płodu).

Hamowanie syntezy prostaglandyn może negatywnie wpływać na ciążę i/lub rozwój embrionalny/płodowy. Dane badań epidemiologicznych wskazują na zwiększone ryzyko poronień i/lub powstawania wad serca i gastroszysy po stosowaniu inhibitora syntezy prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży.

Bezwzględne ryzyko wad sercowo-naczyniowych wzrosło z mniej niż 1% do około 1,5%.

Ryzyko wzrasta wraz ze wzrostem dawki i czasu trwania leczenia. U zwierząt wykazano, że podawanie inhibitora syntezy prostaglandyn prowadzi do zwiększenia strat przed- i poimplantacyjnych oraz śmiertelności embrionów/płodów.

Ponadto u zwierząt, które otrzymywały inhibitor syntezy prostaglandyn w okresie organogenezy, odnotowano zwiększoną częstość różnych wad rozwojowych, w tym sercowo-naczyniowych. Jeśli EvinoPon stosuje się kobietom, które chcą zajść w ciążę, lub w I i II trymestrze ciąży, dawka leku powinna być jak najniższa, a czas trwania leczenia – jak najkrótszy.

Monitorowanie oligohydramniosu przed porodem należy rozważyć po wpływie EvinoPon przez kilka dni, począwszy od 20. tygodnia ciąży. Stosowanie EvinoPon należy przerwać, jeśli stwierdzono oligohydramnios.

W trzecim trymestrze ciąży wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą wpływać na płód w następujący sposób:

toksyczność sercowo-płucna (z przedwczesnym zamknięciem przewodu tętniczego i nadciśnieniem płucnym);
zaburzenia funkcji nerek, które mogą postępować do niewydolności nerek z oligohydramnios.

Na matkę i noworodka, a także na koniec ciąży:

możliwe przedłużenie czasu krwawienia, efekt przeciwskrzepowy, który może występować nawet przy bardzo niskich dawkach;
hamowanie skurczów macicy prowadzące do opóźnienia lub przedłużenia porodu.

Z tego powodu EvinoPon jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży.

Okres karmienia piersią

Tak jak inne niesteroidowe leki przeciwzapalne, diklofenak przenika w niewielkich ilościach do mleka matki. Aby uniknąć niepożądanych skutków u noworodka, EvinoPon nie powinien być stosowany w czasie karmienia piersią. Jeśli leczenie jest uznane za konieczne, należy przełożyć dziecko na karmienie sztuczne.

Fertylność

EvinoPon może wpływać na płodność kobiet. Leku nie zaleca się kobietom planującym zajście w ciążę. Kobiety mające trudności z zapłodnieniem lub przebadane z powodu niepłodności powinny przerwać stosowanie leku EvinoPon.

Na podstawie odpowiednich danych badań u zwierząt nie można wykluczyć zaburzeń funkcji rozrodczych u samców. Znaczenie tych danych dla człowieka nie zostało ustalone.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Pacjenci, u których podczas leczenia lekiem EvinoPon występują zaburzenia wzroku, zawroty głowy, zawroty, senność lub inne zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego, powinni powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Lek należy stosować w najniższych skutecznych dawkach przez najkrótszy możliwy okres czasu, biorąc pod uwagę cel leczenia u każdego poszczególnego pacjenta.

Dorosli

Preparat EvinoPon, roztwór do wstrzykiwań, nie powinien być stosowany dłużej niż przez 2 dni. W razie potrzeby leczenie można kontynuować diklofenakiem w innej postaci leku, np. w postaci tabletek lub supozytóriów.

Wstrzykiwanie wewnętrznomięśniowe

W celu zapobiegania uszkodzeniom nerwów lub innych tkanek w miejscu wstrzyknięcia wewnętrznomięśniowego należy przestrzegać poniższych wskazówek. Takie uszkodzenia mogą prowadzić do osłabienia mięśni, porażenia mięśni, hipozestezji, zatoru lekowego (zespół Nicolau) oraz martwicy w miejscu wstrzyknięcia.

Dawkę zwykle ustala się na 75 mg (1 ampułka) na dobę, którą podaje się w formie głębokiego wstrzyknięcia do górnego zewnętrznego kwadrantu mięśnia pośladkowego, stosując technikę bezpieczną. W ciężkich przypadkach (np. kolka) dobową dawkę można zwiększyć do dwóch wstrzyknięć po 75 mg, z zachowaniem kilkugodzinnego odstępu między wstrzyknięciami (po jednym wstrzyknięciu do każdego pośladka). Alternatywnie, roztwór do wstrzykiwań 75 mg można łączyć z innymi postaciami leku diklofenak (np. tabletki lub supozytoria) do maksymalnej całkowitej dobowej dawki 150 mg diklofenaku sodowego.

W przypadku napadu migreny doświadczenie kliniczne jest ograniczone do przypadków, w których stosowano początkowo jedną ampułkę 75 mg, a dawkę podaje się możliwie od razu po podaniu supozycjorium 75 mg w tym samym dniu (w razie potrzeby). Całkowita dobową dawkę nie należy przekraczać 175 mg w pierwszym dniu.

Brak dostępnych danych dotyczących stosowania diklofenaku w leczeniu napadów migreny przez więcej niż jeden dzień. Jeśli pacjent wymaga dalszej terapii w kolejnych dniach, dobowa dawka nie powinna przekraczać 150 mg (w postaci dawek podzielonych, podanych w formie supozycjorium).

Wlewy dożylne

Bezpośrednio przed rozpoczęciem wlewu dożylnego lek EvinoPon należy rozcieńczyć w 100–500 ml 0,9 % roztworu chlorku sodu lub 5 % roztworu glukozy. Oba roztwory należy najpierw zbuforować roztworem wodorowęglanu sodu (0,5 ml 8,4 % roztworu lub 1 ml 4,2 %). Można stosować wyłącznie przezroczyste roztwory. Jeśli w roztworze występują kryształy lub osad, nie należy go stosować.

EvinoPon, roztwór do wstrzykiwań, nie powinien być stosowany w formie dożylnej iniekcji bolusowej.

Zalecane alternatywne schematy dawkowania leku EvinoPon, roztwór do wstrzykiwań:

do leczenia umiarkowanego i ciężkiego bólu pourazowego lub pooperacyjnego: 75 mg należy podawać w sposób ciągły przez 30 minut do 2 godzin; w razie potrzeby leczenie można powtórzyć po 4–6 godzinach, ale dawka nie powinna przekraczać 150 mg na dobę;
do profilaktyki bólu pooperacyjnego: 15 minut – 1 godzinę po zabiegu chirurgicznym należy podać dawkę ładującą 25–50 mg, następnie należy stosować ciągłą infuzję około 5 mg/godz. do maksymalnej dobowej dawki 150 mg.

Osobliwe grupy pacjentów

Pacjenci w wieku podeszłym (od 65 roku życia).

Chociaż farmakokinetyka leku EvinoPon u pacjentów w wieku podeszłym nie ulega klinicznie istotnemu pogorszeniu, leki niesteroidowe przeciwzapalne należy stosować z szczególną ostrożnością u tych pacjentów, którzy zazwyczaj są bardziej narażeni na rozwój niepożądanych reakcji. W szczególności u osłabionych pacjentów w wieku podeszłym lub u pacjentów o niskiej masie ciała zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek (zob. także sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Ponadto pacjentów należy badać pod kątem krwawień przewodu pokarmowego podczas leczenia NLPZ.

Zalecana maksymalna dobową dawkę leku EvinoPon wynosi 150 mg.

Potwierdzone choroby układu sercowo-naczyniowego lub istotne czynniki ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego.

Lek EvinoPon ogólnie nie jest zalecany pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub niekontrolowaną nadciśnieniem tętniczym. W razie potrzeby lek EvinoPon może być przepisany pacjentom z chorobami układu sercowo-naczyniowego, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym lub istotnymi czynnikami ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego tylko po dokładnej ocenie i wyłącznie w dawkach do 100 mg na dobę, jeśli długość leczenia przekracza 4 tygodnie (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność nerek.

EvinoPon jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością nerek (GFR < 15 ml/min/1,73 m²; zob. sekcję „Przeciwwskazania”).

Nie przeprowadzono specjalnych badań u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, dlatego nie można podać zaleceń dotyczących dostosowania dawki. EvinoPon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność wątroby.

EvinoPon jest przeciwwskazany u pacjentów z niewydolnością wątroby (zob. sekcję „Przeciwwskazania”).

Nie przeprowadzono specjalnych badań u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, dlatego nie można podać zaleceń dotyczących dostosowania dawki. EvinoPon należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby od lekkich do umiarkowanych (zob. sekcję „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Dzieci.

EvinoPon w postaci roztworu do wstrzykiwań jest przeciwwskazany u dzieci.

Przedawkowanie.

Objawy. Typowy obraz kliniczny wynikający z przedawkowania diklofenaku nie jest znany. Przedawkowanie może powodować takie objawy jak ból głowy, nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, krwawienie z przewodu pokarmowego, biegunka, zawroty głowy, dezorientacja, pobudzenie, śpiączka, senność, szumy w uszach, utrata przytomności lub drgawki. W przypadku ciężkiego zatrucia możliwe jest wystąpienie ostrej niewydolności nerek oraz uszkodzenia wątroby.

Leczenie. Leczenie ostrego zatrucia NLPZ polega przede wszystkim na terapii wspierającej i objawowej — w celu wyeliminowania takich powikłań jak nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, drgawki, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego oraz depresja oddychania.

Specjalne środki, takie jak wymuszone moczowanie, dializa lub hemoperfuzja, nie gwarantują usunięcia NLPZ, w tym diklofenaku, ze względu na ich silne wiązanie z białkami osocza krwi oraz intensywny metabolizm.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne leku podano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); rzadko (≥1/1000, <1/100); bardzo rzadko (≥1/10000, <1/10000); nieznana częstość (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).

Poniżej wymienione niepożądane skutki obejmują te związane z podawaniem leku EvinoPon w warunkach krótkotrwałego i długotrwałego stosowania.

Zakażenia i inwazje: bardzo rzadko – ropień w miejscu wstrzyknięcia.

Zaburzenia układu krwi i chłonnego: bardzo rzadko – trombocytopenia, leukopenia, anemia (w tym anemia hemolityczna i aplastyczna), agranulocytoza.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – podwyższona wrażliwość, reakcja anafilaktyczna i anafilaksojadna (w tym hipotensja tętnicza i wstrząs); bardzo rzadko – obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk twarzy).

Zaburzenia psychiczne: bardzo rzadko – dezorientacja, depresja, bezsenność, noce bolesne, drażliwość i inne zaburzenia psychiczne.

Zaburzenia układu nerwowego: często – ból głowy, zawroty głowy; rzadko – senność, zmęczenie; bardzo rzadko – parestezje, zaburzenia pamięci, drgawki, niepokój, drżenie, oponiak bez bakterii, zaburzenia smaku, udar mózgu; nieznana częstość – dezorientacja, halucynacje, zaburzenia czucia, ogólne niedowolstwo.

Zaburzenia narządu wzroku: bardzo rzadko – zaburzenia widzenia, zamazanie widzenia, podwójne widzenie; nieznana częstość – zapalenie nerwu wzrokowego.

Zaburzenia narządu słuchu: często – zawroty głowy; bardzo rzadko – szumy w uszach, zaburzenia słuchu.

Zaburzenia układu krążenia: bardzo rzadko – uczucie przyspieszonego serca, ból w klatce piersiowej, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego; często – nadciśnienie tętnicze; bardzo rzadko – hipotensja tętnicza, zapalenie naczyń; nieznana częstość – zespół Reynoldsa.

Zaburzenia układu oddechowego: rzadko – astma (w tym duszność); bardzo rzadko – zapalenie płuc.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: często – nudności, wymioty, biegunka, dyspepsja, ból brzucha, wzdęcia, anoreksja; rzadko – zapalenie błony śluzowej żołądka, krwawienia przewodu pokarmowego, wymioty z domieszką krwi, krwawa biegunka, melena, wrzód żołądka lub jelita z krwawieniem lub bez, zwężenie lub perforacja przewodu pokarmowego (czasem zakończone śmiertelnie, szczególnie u osób starszych), które mogą prowadzić do zapalenia otrzewnej; bardzo rzadko – zapalenie okrężnicy (w tym zapalenie krwawe, zapalenie niedokrwienne, nasilenie wrzodziejącego zapalenia okrężnicy lub choroby Leśniowskiego-Crohna), zaparcia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej (w tym wrzodziejące zapalenie), zapalenie języka, zaburzenia ze strony przełyku, zwężenia błoniane jelita, zapalenie trzustki.

Zaburzenia układu wątrobowo-pęcherzykowego: często – podwyższenie poziomu transaminaz; rzadko – zapalenie wątroby, żółtaczka, zaburzenia funkcji wątroby; bardzo rzadko – ostra niewydolność wątroby, martwica wątroby, niewydolność wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: często – wysypka skórna; rzadko – pokrzywka; bardzo rzadko – pęcherzyca, egzema, rumień, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze zespolenie nabłonka (zespołu Lyella), odspajanie się skóry, wypadanie włosów, reakcja fotouczulenia, purpura, alergiczna purpura, świąd, purpura Schonleina-Henocha.

Zaburzenia układu moczowego: często – zatrzymanie płynu, obrzęki; bardzo rzadko – ostre uszkodzenie nerek (ostra niewydolność nerek), krwiomocz, białkomocz, zespół nerczynkowy, zapalenie nerek typu kanalikowo-wiązkowe, martwica brodawek nerkowych.

Ogólne zaburzenia i zaburzenia w miejscu podania leku: często – reakcja w miejscu wstrzyknięcia, ból, zacieńczenie; rzadko – obrzęk, martwica w miejscu wstrzyknięcia; bardzo rzadko – ropień w miejscu wstrzyknięcia; nieznana częstość – embolia lekowa (zespołu Nicolau).

Zaburzenia układu rozrodczego: bardzo rzadko – impotencja.

Dane z badań klinicznych oraz farmakoepidemiologiczne wskazują na zwiększony ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych (np. zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu) związanego z zastosowaniem diklofenaku, szczególnie w wysokich dawkach terapeutycznych (150 mg na dobę) oraz przy długotrwałym stosowaniu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zaburzenia wzroku.

Zaburzenia takie jak pogorszenie wzroku, zamazanie widzenia i podwójne widzenie są efektami klasy NSAID i zazwyczaj są odwracalne po odstawieniu leku. Najbardziej prawdopodobnym mechanizmem zaburzeń wzroku jest hamowanie syntezy prostaglandyn i innych związanych substancji, które, zaburzając regulację przepływu krwi przez siatkówkę, sprzyjają rozwojowi zaburzeń wzroku. Jeśli takie objawy wystąpią podczas leczenia diklofenakiem, należy przeprowadzić badanie okulistyczne w celu wykluczenia innych możliwych przyczyn.

Donoszenie o podejrzewanych efektach ubocznych.

Donoszenie o podejrzewanych efektach ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia ono ciągłe monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka podczas stosowania leku. Osoby pracujące w służbie zdrowia powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane efekty uboczne za pomocą krajowego systemu zgłaszania.

Okres ważności. 5 lat.

Przygotowane roztwory do wlewu należy używać natychmiast.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Ogólnie, EvinoPon, roztwór do wstrzykiwań, nie powinien być mieszany z innymi roztworami do wstrzykiwań.

Roztwory do wlewów dożylnych chlorku sodu 0,9 % lub glukozy 5 % bez dodatku wodorowęglanu sodu stanowią ryzyko przesycenia, co może prowadzić do powstawania kryształów lub osadu. Nie należy stosować innych roztworów do wlewów oprócz zaleconych.

Opakowanie.

Roztwór do wstrzykiwań, 25 mg/ml, 3 ml (75 mg) w ampułkach nr 5, w pudełku tekturowym.

Kategoria dystrybucji.

Na receptę.

Producent.

BROS LTD / BROS LTD.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

ul. Augis i Galinis 15, Nea Kifisia (Attyka) 145 64, Grecja / Augis & Galinis 15, Nea Kifisia (Attiki) 145 64, Greece.