Euroflox

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU EUROFLOX

Skład:

substancja czynna: lewofloksacyna;

100 ml roztworu zawiera lewofloksacyny hemihyd rat równoważny 500 mg lewofloksacyny;

substancje pomocnicze: sodu chloridum, edetat disodowy, kwas chlorowodorowy rozcieńczony, sodu hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać leku. Roztwór do wlewu.

Podstawowe właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór o barwie od żółtej do zielonkawo-żółtej.

Grupa farmakoterapeutyczna

Leki przeciwbakteryjne z grupy chinolonów. Fluorochinolony. Kod ATC J01M A12.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika

Levofloksacyna to syntetyczny lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów,

S(-) enancjomer racemicznej mieszaniny leku ofloksacyny.

Mechanizm działania. Levofloksacyna jako lek przeciwbakteryjny z grupy fluorochinolonów działa na kompleks DNA-DNA-girazy oraz topoizomerazę IV.

Stosunek farmakokinetyka/farmakodynamika. Stopień aktywności bakteryjnej levofloksacyny zależy od stosunku maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) lub pola pod krzywą farmakokinetyczną „stężenie – czas” (AUC) do minimalnego stężenia hamującego (MIC).

Mechanizm oporności. Głównym mechanizmem oporności jest mutacja miejsca docelowego w topoizomerazach typu II, tj. DNA-girazie i topoizomerazie IV. Inne mechanizmy oporności, takie jak bariery przenikania (charakterystyczne dla Pseudomonas aeruginosa) oraz mechanizmy efliuksowe, mogą również wpływać na wrażliwość na levofloksacynę. Obserwuje się oporność krzyżową między levofloksacyną a innymi fluorochinolonami. Ze względu na mechanizm działania zwykle nie występuje oporność krzyżowa między levofloksacyną a innymi klasami leków przeciwbakteryjnych.

Punkty odniesienia. Zalecane przez Europejski Komitet ds. Testowania Wrażliwości na Antybiotyki (EUCAST) wartości graniczne MIC levofloksacyny, które pozwalają odróżnić wrażliwe mikroorganizmy od mikroorganizmów o umiarkowanej wrażliwości oraz mikroorganizmy o umiarkowanej wrażliwości od opornych, przedstawiono w poniższej tabeli dla testów MIC (mg/l).

Tabela 1

Kliniczne punkty odniesienia EUCAST dla MIC levofloksacyny (wersja 10.0, 01-01-2020)

1 Tylko niepowikłane infekcje dróg moczowych.

2 Wrażliwość zależy od wrażliwości na cyfrofloksacynę.

Rozprzestrzenienie oporności może się różnić geograficznie i w czasie dla poszczególnych gatunków. Należy uzyskać lokalne informacje na temat oporności, szczególnie przy leczeniu ciężkich infekcji. W razie potrzeby należy skonsultować się ze specjalistą, gdy lokalne rozpowszechnienie oporności jest takie, że korzyść ze środka jest co najmniej wątpliwa w przypadku niektórych typów infekcji.

Zwykle wrażliwe gatunki

Beztlenowe bakterie Gram-dodatnie

Bacillus anthracis, Staphylococcus aureus metycylinowrażliwe*, Staphylococcus saprophyticus, Streptococci,* grupy C i G, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.

Beztlenowe bakterie Gram-ujemne

Eikenella corrodens, Haemophilus influenzae, Haemophilus para-influenzae, Klebsiella oxytoca, Moraxella catarrhalis, Pasteurella multocida, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri .

Beztlenowce

Peptostreptococcus .

Inne

Chlamydophila pneumoniae, Chlamydophila psittaci, Chlamydia trachomatis, Legionella pneumophila, Mycoplasma pneumoniae, Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum .

Gatunki, które mogą nabywać oporności

Beztlenowe bakterie Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis, Staphylococcus aureus metycylinoodporne*, koagulazo-ujemne Staphylococcus spp .

Beztlenowe bakterie Gram-ujemne

Acinetobacter baumannii, Citrobacter freundii, Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Morganella morganii, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens .

Beztlenowce

Bacteroides fragilis.

Naturalnie oporne szczepy

Beztlenowe bakterie Gram-dodatnie

Enterococcus faecium.

* Metycylinoodporny Staphylococcus aureus, prawdopodobnie będzie również oporny na fluorochinolony, w tym lewofloksacynę.

Farmakokinetyka

Absorpcja

Lewofloksacyna po doustnym podaniu jest szybko i niemal całkowicie wchłaniana, przy czym stężenie Cmax osiągane jest w ciągu 1–2 godzin. Biodostępność absolutna wynosi około 99–100%.

Pokarm niemal nie wpływa na wchłanianie lewofloksacyny.

Stan równowagi osiągany jest w ciągu 48 godzin przy schemacie dawkowania 500 mg 1–2 razy na dobę.

Rozkład

Około 30–40% lewofloksacyny wiąże się z białkami osocza. Średni objętość rozkładu lewofloksacyny wynosi około 100 l po pojedynczej i powtarzanej dawce 500 mg, co wskazuje na szerokie rozprzestrzenienie się w tkankach organizmu.

Przenikanie do tkanek i płynów organizmu

Lewofloksacyna ma zdolność przenikania do błony śluzowej oskrzeli, płynu wyściółki nabłonkowej, makrofagów pęcherzykowych, tkanek płuc, skóry (zawartości pęcherzyków), tkanek gruczołu krokowego oraz moczu. Jednak lewofloksacyna słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego.

Biotransformacja

Lewofloksacyna jest metabolizowana w bardzo niewielkim stopniu, metabolitami są dismetylo-lewofloksacyna i N-tlenek lewofloksacyny. Te metabolity stanowią mniej niż 5% ilości leku wydalanego z moczem. Lewofloksacyna jest stereochemicznie stabilna i nie ulega inwersji struktury chiralnej.

Wydalanie

Po podaniu doustnym i dożylnej lewofloksacyna jest usuwana z osocza stosunkowo powoli (okres półtrwania wynosi 6–8 godzin). Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (ponad 85% dawki). Całkowity klirens lewofloksacyny po podaniu jednorazowej dawki 500 mg wynosił 175±29,2 ml/min. Nie stwierdzono istotnej różnicy w farmakokinetyce lewofloksacyny po podaniu dożylnej i doustnym, co wskazuje na wzajemną zastępowalność tych dróg podania (doustnej i dożylnej).

Liniowość

Lewofloksacyna ma kinetykę liniową w zakresie dawek od 50 do 1000 mg.

Grupy specjalne pacjentów

Pacjenci z niewydolnością nerek

Zaburzenia funkcji nerek wpływają na farmakokinetykę lewofloksacyny. W przypadku obniżonej funkcji nerek zmniejsza się wydalanie nerkowe i klirens, a okres półtrwania wydłuża się (patrz tabela 2).

Tabela 2

Farmakokinetyka w niewydolności nerek po jednorazowej dawce doustnej 500 mg

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce lewofloksacyny u młodszych pacjentów w porównaniu z pacjentami w podeszłym wieku, z wyjątkiem różnic związanych z klarownością kreatyniny.

Różnice związane z płcią

Odrębna analiza dotycząca pacjentów płci żeńskiej i męskiej wykazała niewielkie różnice w farmakokinetyce lewofloksacyny w zależności od płci. Nie ma dowodów na to, że różnice te są klinicznie istotne.

Charakterystyka kliniczna

Wskazania

Zakażenia wywołane mikroorganizmami wrażliwymi na lek:

• zapalenie płuc pozaszpitalne*;
• skomplikowane infekcje skóry i tkanek miękkich*;
• ostre zapalenie nerek i skomplikowane infekcje dróg moczowych;
• przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego;
• postać płucna wąglika: profilaktyka po kontakcie i leczenie.

*dla wymienionych wyżej zakażeń lewofloksacyna powinna być stosowana wyłącznie wtedy, gdy zastosowanie innych środków przeciwbakteryjnych, które zazwyczaj są zalecane jako leczenie pierwotne tych zakażeń, jest niewskazane lub niemożliwe.

Należy brać pod uwagę oficjalne rekomendacje dotyczące właściwego stosowania środków przeciwbakteryjnych.

Przeciwwskazania

• Podwyższona wrażliwość na lewofloksacynę, inne fluorochinolony lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu;
• epilepsja;
• uszkodzenia ścięgien związane z wcześniejszym stosowaniem fluorochinolonów;
• okres ciąży lub karmienia piersią;
• wiek dziecięcy (do 18 roku życia).

Współdziałanie z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Wpływ innych leków na lewofloksacynę

Teofilina, fenbufen lub podobne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ)

Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznej między lewofloksacyną a teofiliną. Jednakże możliwe jest istotne obniżenie progu padaczkowego przy jednoczesnym stosowaniu chinolonów z teofiliną i NLPZ oraz innymi substancjami obniżającymi próg padaczkowy. Stężenie lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu z fenbufenem jest o około 13% wyższe niż przy podawaniu samej lewofloksacyny.

Probenecyda i cyklosporyna

Probenecyda i cyklosporyna wpływają statystycznie istotnie na wydalanie lewofloksacyny. Klirens nerkowy lewofloksacyny zmniejsza się o 24% w obecności cyklosporyny i o 34% w obecności probenecyd. Dzieje się tak, ponieważ oba leki są w stanie blokować sekrecję kanalikową lewofloksacyny. Jednak przy dawkach badanych w trakcie badań mało prawdopodobne jest, aby statystycznie istotne różnice kinetyczne miały znaczenie kliniczne. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu lewofloksacyny z lekami wpływającymi na sekrecję kanalikową, takimi jak probenecyda i cyklosporyna, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek.

Inna informacja

Leki takie jak węglan wapnia, digoksyna, gliBenklamid, ranitydyna nie wywierają żadnego klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę lewofloksacyny przy jednoczesnym stosowaniu.

Wpływ lewofloksacyny na inne leki

Cyklosporyna

Okres półtrwania cyklosporyny wydłuża się o 33% przy jednoczesnym stosowaniu z lewofloksacyną.

Antagoniści witaminy K

Przy jednoczesnym stosowaniu z antagonistami witaminy K (np. z warfaryną) donoszono o zwiększeniu wartości testów koagulacyjnych (czas protrombinowy / międzynarodowe znormalizowane stosunki) i/lub krwawieniach, które mogą być nasilone. Z tego względu u pacjentów otrzymujących równolegle antagoniści witaminy K należy kontrolować wskaźniki krzepnięcia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Leki wydłużające odstęp QT

Lewofloksacynę, tak jak inne fluorochinolony, należy stosować z ostrożnością u pacjentów otrzymujących leki znane z wydłużania odstępu QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, makrolidy i leki przeciwpadaczkowe) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” (Wydlużenie odstępu QT)).

Inna istotna informacja

Nie stwierdzono wpływu lewofloksacyny na farmakokinetykę teofiliny (która jest substratem enzymu CYP1A2), co wskazuje, że lewofloksacyna nie jest inhibitorem CYP1A2.

Nie zaleca się stosowania lewofloksacyny jednocześnie z alkoholem.

Szczególności stosowania

Należy unikać stosowania leku pacjentom, którzy mieli poważne reakcje niepożądane w przeszłości po zastosowaniu chinolonów lub fluorochinolonów. Leczenie tych pacjentów lewofloksacyną należy rozpoczynać wyłącznie w przypadku braku alternatywnych metod leczenia i po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka.

Przepuklina aorty, rozwarstwienie aorty i regurgitacja/niewydolność zastawki serca

W badaniach epidemiologicznych stwierdzono zwiększone ryzyko przepukliny i rozwarstwienia aorty, szczególnie u pacjentów starszych, oraz regurgitacji zastawek aortalnej i dwudzielnej po zastosowaniu fluorochinolonów.

Zgłaszano przypadki przepukliny i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitacji/niewydolności dowolnej zastawki serca u pacjentów przyjmujących fluorochinolony (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Z tego względu fluorochinolony należy stosować wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka i po rozważeniu innych opcji terapeutycznych u pacjentów, u których w wywiadzie rodzinnym występuje przepuklina aorty lub wrodzona wada zastawek serca, u pacjentów z rozpoznaną przepukliną i/lub rozwarstwieniem aorty lub z chorobą zastawki serca, a także w przypadku innych czynników ryzyka, takich jak:

• czynniki ryzyka zarówno przepukliny i rozwarstwienia aorty, jak i regurgitacji/niewydolności zastawki serca: zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behceta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów;
• czynniki ryzyka przepukliny i rozwarstwienia aorty: choroby naczyń, takie jak tętniak Takayasu lub tętniak wieloziarninowy, miażdżyca, zespół Sjögrena;
• czynniki ryzyka regurgitacji/niewydolności zastawki serca: zakaźne zapalenie wsierdzia.

Ryzyko przepukliny i rozwarstwienia aorty oraz jej pęknięcia zwiększa się u pacjentów jednocześnie przyjmujących kortykosteroidy doustne.

W przypadku nagłego bólu brzucha, klatki piersiowej lub pleców pacjent powinien natychmiast skontaktować się z lekarzem w oddziale ratunkowym.

Pacjentom należy zalecić natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ostrej duszności, nowego napadu kołatania serca lub rozwoju obrzęku brzucha lub kończyn dolnych.

Ryzyko oporności

Staphylococcus aureus oporny na metycylinę (MRSA) często jest również oporny na fluorochinolony, w tym na lewofloksacynę. Dlatego lewofloksacyna nie jest zalecana w leczeniu infekcji, których znanym lub podejrzanym patogenem jest MRSA, z wyjątkiem przypadków, gdy wyniki badań laboratoryjnych potwierdziły wrażliwość patogenu na lewofloksacynę.

Oporność Escherichia coli na fluorochinolony (najczęstszy patogen infekcji dróg moczowych) różni się w zależności od kraju. Przy przepisywaniu fluorochinolonów należy uwzględnić lokalny poziom oporności E. coli na fluorochinolony.

Postać płucna wąglika

Doświadczenie kliniczne opiera się na badaniach wrażliwości Bacillus anthracis in vitro, danych eksperymentalnych z badań na zwierzętach oraz ograniczonych danych z badań u ludzi. Lekarze powinni konsultować się z uzgodnionymi krajowymi i/lub międzynarodowymi dokumentami dotyczącymi leczenia wąglika.

Czas trwania wlewu

Zalecany czas wlewu powinien wynosić co najmniej 30 minut dla 250 mg lub 60 minut dla 500 mg roztworu lewofloksacyny do wlewu. Wiadomo, że podczas wlewu lewofloksacyny może rozwijać się tachykardia i tymczasowy spadek ciśnienia tętniczego. Rzadko, w wyniku silnego spadku ciśnienia tętniczego, może dojść do niewydolności serca. Jeśli stwierdza się wyraźny spadek ciśnienia tętniczego podczas wlewu lewofloksacyny (L-izomeru ofloksacyny), lek należy natychmiast przestać podawać.

Zapalenie ścięgien i pęknięcie ścięgien

W pojedynczych przypadkach u pacjentów może wystąpić zapalenie ścięgien. Rozwój zapalenia ścięgien i pęknięcie ścięgien (w szczególności, ale nie wyłącznie ścięgna Achillesa), czasem obustronne, może występować już w ciągu pierwszych 48 godzin od rozpoczęcia leczenia chinolonami lub fluorochinolonami, a przypadki takie zgłaszano również kilka miesięcy po zakończeniu stosowania leku. Ryzyko rozwoju zapalenia ścięgien i pęknięcia ścięgien jest zwiększone u pacjentów starszych, pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, pacjentów po przeszczepieniu narządów, pacjentów przyjmujących dawkę dobową 1000 mg lewofloksacyny oraz u pacjentów jednocześnie leczonych kortykosteroidami. W związku z tym należy unikać jednoczesnego stosowania kortykosteroidów.

W przypadku pierwszych objawów zapalenia ścięgien (np. bolesne obrzęki, stan zapalny) należy natychmiast przerwać leczenie lewofloksacyną i rozważyć alternatywne metody leczenia. Dotyczone kończyny należy odpowiednio leczyć (np. unieruchomienie). W przypadku objawów tendinopatii nie zaleca się stosowania kortykosteroidów.

Miozmy

Zgłaszano przypadki miozmów u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Ryzyko wystąpienia miozmów zwiększa się u pacjentów starszych oraz u pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli dawka lewofloksacyny nie została skorygowana zgodnie z kliremsem kreatyniny. Lewofloksacynę należy natychmiast odstawić przy pierwszych objawach miozmów i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Choroby wywołane przez Clostridium difficile

Biegunka, szczególnie ciężka, trwająca lub z domieszką krwi, podczas lub po leczeniu (w tym kilka tygodni po zakończeniu terapii) lewofloksacyną może być objawem choroby wywołanej przez Clostridium difficile (CDAD), której ciężkość może wahać się od łagodnej do stanu zagrażającego życiu. Najcięższą postacią jest kolit pseudobłoniasty. W przypadku podejrzenia kolitu pseudobłoniastego lewofloksacynę należy natychmiast odstawić i niezwłocznie rozpocząć leczenie objawowe i specyficzne (np. wancomycyna). W takiej sytuacji są przeciwwskazane leki hamujące perystaltykę jelit.

Pacjenci skłonni do napadów drgawkowych

Chinolony mogą obniżać próg drgawkowy i wywoływać napady drgawkowe. Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u pacjentów z wywiadem padaczki (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jak inne chinolony, należy ją stosować z dużą ostrożnością u pacjentów skłonnych do napadów drgawkowych, np. z istniejącymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego, podczas jednoczesnej terapii fenbufenem i podobnymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub lekami zwiększającymi skłonność do drgawek (obniżającymi próg drgawkowy), takimi jak teofilina (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”). W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”) lewofloksacynę należy odstawić.

Pacjenci z niedoborem glukozo-6-fosfodehydrogenazy

Pacjenci z ukrytymi lub wyraźnymi zaburzeniami aktywności glukozo-6-fosfodehydrogenazy mogą mieć skłonność do reakcji hemolitycznych podczas leczenia antybiotykami z grupy chinolonów. W związku z tym w razie potrzeby stosowania lewofloksacyny u tych pacjentów należy prowadzić nadzór w celu wykrycia możliwego rozwoju hemolizy.

Pacjenci z niewydolnością nerek

Ponieważ lewofloksacyna jest wydalana głównie przez nerki, konieczna jest korekta dawki u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (niewydolnością nerek) (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje nadwrażliwości

Lewofloksacyna może prowadzić do poważnych, potencjalnie śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (np. od obrzęku naczynioruchowego do wstrząsu anafilaktycznego), w pojedynczych przypadkach – po podaniu pierwszej dawki leku (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości należy natychmiast przerwać stosowanie lewofloksacyny, skontaktować się z lekarzem i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Ciężkie skórne reakcje niepożądane

Podczas stosowania lewofloksacyny zgłaszano ciężkie skórne reakcje niepożądane, w tym toksyczny epidermalny nekroliz (TEN, znany również jako zespół Lyella), zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ) i reakcję lekową z eozynofilią i objawami systemowymi (zespół DRESS), a także ostrą ogólną egzantematyczną pustulozę (AGEP), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Pacjentów należy uprzedzić o objawach i objawach ciężkich reakcji skórnych, które mogą wystąpić po zastosowaniu leku, i dokładnie je monitorować. Jeśli pojawiają się objawy wskazujące na te reakcje, stosowanie lewofloksacyny należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywne leczenie.

Jeśli po zastosowaniu lewofloksacyny u pacjenta rozwinie się poważna reakcja, taka jak toksyczny epidermalny nekroliz, zespół Stevensa-Johnsona, zespół DRESS lub AGEP, leczenie lewofloksacyną nigdy nie powinno być przepisywane temu pacjentowi.

Zaburzenia glikemii

Tak jak przy stosowaniu wszystkich chinolonów, zgłaszano przypadki zmian stężenia glukozy we krwi, w tym przypadki hipoglikemii i hiper-hiperglikemii, które obserwowano zazwyczaj u pacjentów z cukrzycą przyjmujących leki doustne obniżające stężenie glukozy (np. glibenklamid) lub insulinę. Zgłaszano przypadki śpiączki hipoglikemicznej. U pacjentów z cukrzycą zaleca się dokładne monitorowanie stężenia glukozy we krwi (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli pacjent zgłasza odchylenia stężenia glukozy we krwi, leczenie należy natychmiast przerwać i rozważyć alternatywną terapię antybakteryjną lekami nie zawierającymi fluorochinolonów.

Profilaktyka fotosensybilizacji

Zarejestrowano przypadki fotosensybilizacji podczas stosowania lewofloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Aby zapobiec fotosensybilizacji, zaleca się, aby pacjenci nie narażali się bez potrzeby na silne działanie promieniowania słonecznego ani na promieniowanie sztucznych źródeł UV (np. lampa UV „sztuczne słońce”, lampa solarium) podczas leczenia i przez 48 godzin po zakończeniu przyjmowania lewofloksacyny.

Pacjenci przyjmujący antagoniści witaminy K

Ze względu na możliwe podwyższenie poziomów wskaźników krzepnięcia krwi (czas protrombinowy/stosunek normalizacyjny międzynarodowy) i/lub zwiększenie częstości powikłań krwotocznych u pacjentów przyjmujących lewofloksacynę w połączeniu z antagonistą witaminy K (np. z warfaryną), podczas jednoczesnego stosowania tych leków należy monitorować wskaźniki krzepnięcia krwi (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Reakcje psychiczne

Zgłaszano reakcje psychiczne u pacjentów przyjmujących chinolony, w tym lewofloksacynę. Bardzo rzadko postępowały one do myśli samobójczych i zachowań samozniszczających, czasem już po przyjęciu jednej dawki lewofloksacyny (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Jeśli u pacjenta wystąpią te reakcje, należy przerwać przyjmowanie lewofloksacyny i podjąć odpowiednie działania. Zaleca się ostrożne stosowanie lewofloksacyny u pacjentów z zaburzeniami psychicznymi lub z wywiadem chorób psychicznych.

Wydłużenie odcinka QT

Należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z znanymi czynnikami ryzyka wydłużenia odcinka QT, takimi jak:

• wrodzony lub nabyty zespół wydłużenia odcinka QT;
• jednoczesne stosowanie leków mających zdolność wydłużania odcinka QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, makrolidy, leki przeciwpadaczkowe);
• zaburzenia równowagi elektrolitów (np. hipokaliemia, hipomagnezemia);
• choroby serca (np. niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, bradykardia) (patrz sekcje „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Sposób stosowania i dawki (Pacjenci starsi)”, „Przedawkowanie”, „Reakcje niepożądane”);
• pacjenci starsi i kobiety w młodszym wieku mogą być bardziej wrażliwi na leki wydłużające odcinek QT, dlatego należy ostrożnie stosować fluorochinolony, w tym lewofloksacynę, u pacjentów z tych grup.

Neuropatia obwodowa

Zgłaszano przypadki czuciowej lub czucio-ruchowej neuropatii obwodowej prowadzącej do parestezji, hipestezji, dysestezji lub osłabienia u pacjentów przyjmujących fluorochinolony, w tym lewofloksacynę. Przyjmowanie lewofloksacyny należy przerwać, jeśli u pacjenta wystąpią objawy neuropatii, takie jak ból, uczucie palenia, mrowienia, drętwienia lub osłabienia, aby zapobiec stanom nieodwracalnym.

Zaburzenia wątrobowo-żółciowe

Podczas stosowania lewofloksacyny (głównie u pacjentów z ciężkimi chorobami podstawowymi, np. sepsą) zarejestrowano przypadki zapalenia wątroby z martwicą aż do niewydolności wątroby zakończonej śmiercią (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”). Pacjentom należy zalecić przerwanie leczenia i skontaktowanie się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy choroby wątroby, takie jak brak apetytu, żółtaczka, ciemnienie moczu, świąd lub ból brzucha.

Ostre zapalenie trzustki

U osób przyjmujących lewofloksacynę może dojść do ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów należy poinformować o charakterystycznych objawach ostrego zapalenia trzustki. Pacjentów, u których wystąpiły nudności, niedyspozycja, dyskomfort brzuszny, ostry ból brzucha lub wymioty, należy natychmiast przebadać. Jeśli podejrzewa się ostre zapalenie trzustki, stosowanie lewofloksacyny należy przerwać, a w przypadku potwierdzenia nie należy wznowić leczenia lewofloksacyną. Należy zachować ostrożność przy leczeniu pacjentów z wywiadem zapalenia trzustki (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Zaburzenia układu krwiotwórczego

Podczas leczenia lewofloksacyną może dojść do uszkodzenia szpiku kostnego, w tym leukopenii, neutropenii, pancytopenii, anemii hemolitycznej, trombocytopenii, anemii aplastycznej lub agranulocytozy (patrz sekcja „Reakcje niepożądane”).

Jeśli podejrzewa się którejkolwiek z tych chorób krwi, należy monitorować parametry krwi. W przypadku odchyleń od normy należy rozważyć możliwość przerwania leczenia lewofloksacyną.

Długotrwałe, niepełnosprawne i potencjalnie nieodwracalne poważne reakcje niepożądane

W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od wieku i istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), powodujące niepełnosprawność i potencjalnie nieodwracalne reakcje niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka naraz, układy organizmu (w szczególności układ ruchu, nerwowy, psychiczny i narządy zmysłów). Stosowanie leku należy natychmiast przerwać po pojawieniu się pierwszych objawów lub objawów jakiejkolwiek poważnej reakcji niepożądanej i skonsultować się z lekarzem.

Zaostrzenie miastenii

Fluorochinolony, w tym lewofloksacyna, mają działanie blokujące nerwowo-mięśniowe i mogą nasilać osłabienie mięśni u pacjentów z myasthenia gravis. W okresie po rejestracji stosowanie fluorochinolonów u pacjentów z myasthenia gravis było związane z poważnymi reakcjami niepożądanymi, w tym przypadkami śmiertelnymi i stanami wymagającymi wspomagania oddychania. Lewofloksacyny nie zaleca się stosować pacjentom z wywiadem myasthenia gravis.

Zaburzenia wzroku

Jeśli podczas przyjmowania lewofloksacyny wystąpią jakiekolwiek zaburzenia wzroku lub reakcje niepożądane ze strony narządów wzroku, należy natychmiast skonsultować się z okulistą (patrz sekcje „Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn” i „Reakcje niepożądane”).

Superinfekcja

Stosowanie lewofloksacyny, szczególnie długotrwałe, może prowadzić do nadmiernego wzrostu mikroorganizmów opornych (nieczułych) na lek. Jeśli podczas terapii rozwija się superinfekcja, należy podjąć odpowiednie działania.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych

U pacjentów przyjmujących lewofloksacynę oznaczenie opioidów w moczu może dać wynik fałszywie pozytywny. Może być konieczność potwierdzenia pozytywnych wyników na opioidy uzyskanych w teście przesiewowym za pomocą bardziej specyficznych metod.

Lewofloksacyna może hamować wzrost Mycobacterium tuberculosis i w związku z tym prowadzić do fałszywie negatywnych wyników w diagnostyce bakteriologicznej gruźlicy.

Składniki pomocnicze

Ten lek zawiera 15,4 mmol (355 mg) sodu na 100 ml roztworu, dlatego należy zachować ostrożność przy stosowaniu go u pacjentów stosujących dietę kontrolowaną pod względem sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią

Ciąża

Dane dotyczące stosowania lewofloksacyny u ciężarnych kobiet są ograniczone.

Ze względu na brak badań klinicznych i możliwe uszkodzenie przez chinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lewofloksacyna jest przeciwwskazana w ciąży i u kobiet karmiących piersią. Jeśli ciąża wystąpiła podczas leczenia lekiem, należy powiadomić lekarza.

Karmienie piersią

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana w okresie karmienia piersią. Informacje dotyczące przenikania lewofloksacyny do mleka matki są niewystarczające, choć inne fluorochinolony wydzielają się z mlekiem matki. Ze względu na brak badań klinicznych i możliwe uszkodzenie przez fluorochinolony chrząstki stawowej w organizmie rozwijającym się, lewofloksacyny nie można przepisywać kobietom karmiącym piersią.

Plodność

Lewofloksacyna nie powodowała zaburzeń płodności i funkcji rozrodczej u zwierząt.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn

Lek ma nieznaczny lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia samochodu i obsługiwania maszyn. Niektóre reakcje niepożądane (np. zawroty głowy/vertigo, senność, zaburzenia wzroku) mogą zaburzać zdolność pacjenta do koncentracji uwagi i szybkość reakcji, co zwiększa ryzyko w sytuacjach, gdy te cechy mają szczególne znaczenie (np. podczas prowadzenia samochodu lub pracy z innymi maszynami).

Sposób stosowania i dawki

Levofloksacyna, roztwór do wlewania, należy podawać powoli dożylnie w postaci wlewu 1–2 razy na dobę. Dawkowanie zależy od typu i ciężkości infekcji oraz wrażliwości przypuszczalnego patogenu. Można przejść od początkowego dożyciowego stosowania levofloksacyny na odpowiednie doustne przyjmowanie zgodnie z instrukcją medycznego stosowania leku w postaci tabletek powlekanych powłoką, w zależności od stanu pacjenta. Ze względu na biologiczną równoważność form doustnej i parenteralnej możliwe jest stosowanie tej samej dawki.

Sposób stosowania

Do podawania levofloksacyny zalecane są następujące dawki:

Tabela 3

Dawki dla pacjentów z prawidłową funkcją nerek (klirens kreatyniny > 50 ml/min)

1Czas trwania leczenia obejmuje podanie dożylnie i doustnie. Czas przejścia od podania dożylnego do doustnego zależy od obrazu klinicznego, ale zazwyczaj trwa od 2 do 4 dni.

Tabela 4

Dawkowanie dla dorosłych pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u których klirens kreatyniny < 50 ml/min

1 Po hemodializie lub przewlekłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (PAOD) nie są wymagane dawki uzupełniające.

Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby

Korekta dawki nie jest wymagana, ponieważ lewofloksacyna w niewielkim stopniu ulega metabolizmowi w wątrobie i jest wydalana głównie z moczem.

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Jeśli funkcja nerek nie jest zaburzona, nie ma potrzeby korekty dawki (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania». Tendinitis i zerwania ścięgien. Wydłużenie odcinka QT).

Sposób stosowania

Lewofloksacyna, roztwór do infuzji, przeznaczony jest wyłącznie do powolnej infuzji dożylnej. Roztwór podaje się 1–2 razy na dobę. Czas infuzji leku lewofloksacyny wynosi nie mniej niż 30 minut dla dawki 250 mg lub 60 minut dla dawki 500 mg (patrz punkt «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania***»*** ).

Lek należy użyć natychmiast (w ciągu 3 godzin) po przebiciu korka gumowego, aby zapobiec zakażeniu bakteryjnemu. Podczas przeprowadzania infuzji nie jest wymagana ochrona przed światłem. Lek jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użytku.

Przed użyciem należy sprawdzić roztwór. Można stosować wyłącznie przezroczysty roztwór, wolny od cząstek.

Nieużywany lek należy zutylizować zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Mieszanie z innymi roztworami do infuzji

Lek jest kompatybilny z następującymi roztworami do infuzji:

• 0,9 % roztwór chlorku sodu;
• 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań;
• 2,5 % roztwór glukozy w roztworze Ringera;
• skomponowane roztwory do żywienia dożylnego (aminoacid, glukoza, elektrolity).

W przypadku niezgodności, patrz punkt «Niezgodność».

Dzieci

Lewofloksacyna jest przeciwwskazana u dzieci i młodzieży.

Przedawkowanie

Zgodnie z badaniami toksyczności na zwierzętach lub badaniami klinicznymi i farmakologicznymi przeprowadzonymi przy dawkach wyższych niż terapeutyczne, najpoważniejsze objawy, których należy się spodziewać po ostrym przedawkowaniu lewofloksacyny, roztwór do infuzji, to objawy ze strony OUN, takie jak dezorientacja, zawroty głowy, zaburzenia świadomości oraz napady drgawkowe, wydłużenie odcinka QT.

Podczas badań po wyemitowaniu na rynek obserwowano następujące działania niepożądane ze strony OUN: dezorientacja, drgawki, mioklonus, halucynacje i drżenie.

Leczenie. W przypadkach przedawkowania należy przeprowadzać leczenie objawowe. Należy prowadzić monitorowanie EKG, ponieważ istnieje możliwość wydłużenia odcinka QT. Hemodializa, w tym dializa otrzewnowa i przewlekła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, nie są skuteczne w usuwaniu lewofloksacyny z organizmu. Nie istnieją żadne specyficzne antydoty.

Niepożądane działania

Poniżej wymieniono niepożądane działania według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100, <1/10), rzadko (≥1/1000, <1/100), bardzo rzadko (≥1/10000, <1/1000), częstość nieznana (częstości nie można oszacować na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy według częstości występowania niepożądane działania są uporządkowane według malejącej ciężkości.

Tabela 5

1 Reakcje anafilaktyczne i anafilakto-idowe mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

2 Reakcje błon śluzowych mogą czasem wystąpić nawet po podaniu pierwszej dawki leku.

* W bardzo rzadkich przypadkach u pacjentów stosujących chinolony i fluorochinolony, niezależnie od istniejących czynników ryzyka, zgłaszano długotrwałe (przez miesiące lub lata), niepełnosprawność powodującą i potencjalnie nieodwracalne poważne działania niepożądane wpływające na różne, a czasem kilka jednocześnie, układy organizmu oraz narządy zmysłów (w tym takie reakcje jak tendinitis, pęknięcie ścięgna, artroalgia, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami, depresja, zmęczenie, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”); zgłaszano również niepokój, myśli samobójcze, ataki paniki, neuralgię i zaburzenia koncentracji uwagi jako potencjalne aspekty długotrwałych i powodujących niepełnosprawność działań niepożądanych wywołanych przez fluorochinolony.

** U pacjentów stosujących fluorochinolony zgłaszano przypadki aneurysmy i rozwarstwienia aorty, czasem komplikowane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), oraz regurgitację/niewydolność dowolnej z zastawek serca (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania”).

Inne niepożądane działania związane z przyjmowaniem fluorochinolonów:

• napady porfirii u pacjentów z porfirią.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po dopuszczeniu do obrotu ma ważne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 2 lata.

Warunki przechowywania

Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25 °C w oryginalnym opakowaniu, w miejscu chronionym przed światłem. Nie zamrażać.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność

Nie należy mieszać leku z roztworami do infuzji i wstrzykiwań, które są fizycznie i chemicznie niestabilne w pH 3–4 (takimi jak nadżelazo sodowe, penicylina, heparyna).

Nie należy mieszać leku z innymi lekami w jednym pojemniku, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie

Po 100 ml w pojemniku z poli(chlorku winylu), po 1 pojemniku w folii polimerowej w opakowaniu tekturowym.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent

Przedsiębiorstwo zależne „Farmatreyd”.

Siedziba producenta i adres miejsca prowadzenia działalności

m. Drohobycz, ul. Samborska 85, obwód lwowski, Ukraina.