Eurocefataz

INSTRUKCJA dotyczÄ cza stosowania leku EUROCEFTAZ (EUROCEFTAZ)

SkÅ ad:

substancje czynne: ceftriakson, tazobaktam;

1 butelka zawiera ceftriakson sodu odpowiadajÄ cego bezwodnemu ceftriaksonowi 1000 mg oraz tazobaktam sodu odpowiadajÄ cego tazobaktamowi 125 mg.

PostaÄ leku. Proszek do wstrzykiwaÅ„.

GÅówne wÅ aÅ ciwoÅ ci fizykochemiczne: biaÅ y lub prawie biaÅ y proszek krystaliczny.

Grupa farmakoterapeutyczna. Å rodki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Cefalosporyny. Ceftriakson, kombinacje. Kod ATC J01D D54.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Ceftriakson to antybiotyk z grupy cefalosporyn III generacji przeznaczony do podania dożylnego lub domięśniowego. Wykazuje działanie bakteriobójcze wobec wielu bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych.

Ceftriakson jest odporny na działanie beta-laktamaz. Wykazuje również aktywność wobec szczepów opornych na działanie innych cefalosporyn.

Szczepy szczególnie wrażliwe na ceftriakson to: Streptococcus viridans, Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus aureus, S. epidermidis, Haemophilus influenzae, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Haemophilus ducreyi, Yersinia pestis, Borrelia burgdorferi, Treponema pallidum, Serratia marcescens, Peptostreptococcus spp., Proteus mirabilis, Proteus vulgaris.

Wrażliwość wykazują również bakterie z rodziny Enterobacteriaceae (Escherichia coli, Salmonella spp., Shigella spp., Citrobacter spp., Morganella morganii, Klebsiella spp., Enterobacter spp., Providencia spp.), z wyjątkiem szczepów wytwarzających beta-laktamazy.

Ceftriakson nie wykazuje skuteczności wobec Acinetobacter spp., P. aeruginosa, Campylobacter jejuni, Bacteroides fragilis, Clostridium difficile, Listeria monocytogenes, Enterococcus faecalis oraz metycylinoodpornych szczepów stafilokoków.

Mycoplasma, mycobakterie i chlamydia są odporne na działanie cefalosporyn.

Tazobaktam, pochodna kwasu sulfinowego triazolilometylopenicylanowego, jest inhibitorem wielu beta-laktamaz, w tym enzymów plazmidowych i chromosomowych, które często odpowiadają za oporność na penicyliny i cefalosporyny, w tym cefalosporyny III generacji. Tazobaktam wykazuje jedynie niewielką aktywność przeciwbakteryjną. Obecność tazobaktamu w leku kombinowanym Eurocefataz wzmacnia i poszerza zakres działania przeciwbakteryjnego ceftriaksonu, obejmując bakterie wytwarzające beta-laktamazy, które zazwyczaj są na niego oporne, jak i na inne antybiotyki beta-laktamowe.

Farmakokinetyka.

Ceftriakson jest dobrze wchłaniany po podaniu domięśniowym i osiąga wysokie stężenia w surowicy krwi. Biodostępność leku wynosi 100%.

Ceftriakson szybko przenika do płynu tkankowego i charakteryzuje się dużym objętością rozproszenia w większości tkanek i płynów ustrojowych. W przypadku zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u dzieci ceftriakson przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, przy czym jego stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym wynosi 17% stężenia w osoczu krwi. U dorosłych pacjentów stężenie ceftriaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym 2–24 godziny po podaniu dawki jednorazowej 50 mg/kg masy ciała przekracza minimalne stężenie hamujące dla najczęstszych patogenów powodujących zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Dzięki długiemu okresowi półwydalenia (średnio 8 godzin, a u pacjentów w wieku powyżej 75 lat – nawet dwukrotnie dłuższemu) stężenie ceftriaksonu 24 godziny po podaniu jest wyższe niż minimalne stężenie hamujące dla większości mikroorganizmów powodujących różne infekcje.

Ok. 50–60% podanego ceftriaksonu wydala się w postaci nienaruszonej z moczem przez nerki, reszta – przez wątrobę. Wydaje się, że ceftriakson zmniejsza szybkość wydalenia tazobaktamu.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie infekcji wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na składniki leku:

• infekcje dróg oddechowych, szczególnie zapalenie płuc, oraz infekcje narządów gardłowo-nosowych;
• infekcje jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej, infekcje dróg żółciowych i przewodu pokarmowego);
• infekcje dróg moczowych;
• infekcje narządów płciowych, w tym gonoreja;
• sepsa;
• infekcje kości, stawów, tkanek miękkich, skóry, a także infekcje ran;
• infekcje u chorych z osłabioną odpornością;
• zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych;
• rozsiane borelioza Lyme’a (wczesne i późne stadia choroby).

Profilaktyka przedoperacyjna infekcji podczas zabiegów chirurgicznych na narządach przewodu pokarmowego, drogach żółciowych, drogach moczowych oraz podczas zabiegów ginekologicznych, ale wyłącznie w przypadkach potencjalnego lub znanego zanieczyszczenia.

Przy przepisywaniu Eurocefatazu należy przestrzegać oficjalnych zaleceń dotyczących antybiotykoterapii, w szczególności zaleceń dotyczących zapobiegania antybiotykooporności.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na ceftryksone lub na dowolny inny cefalosporynę. W przeszłości wystąpiły ciężkie reakcje nadwrażliwościowe (np. reakcje anafilaktyczne) na inne leki beta-laktamowe (penicyliny, monobaktamy i karbapenemy).

Ceftryksone jest przeciwwskazane:

noworodkom przedwczesnym w wieku ≤ 41 tygodni, uwzględniając okres ciąży (wiek ciążowy + wiek po urodzeniu)*;

noworodkom dojrzałym (w wieku ≤ 28 dni):

• z hiperbilirubinemią, żółtaczką, hipoproteynemią lub acidозą, ponieważ w takich stanach wiązanie bilirubiny jest prawdopodobnie zaburzone*;
• wymagającym (lub u których przewiduje się potrzebę) podania wewnętrznie wapnia lub roztworów wapniowych dożylnie, ze względu na ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonu (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Efekty niepożądane”).

* Badania in vitro wykazały, że ceftryksone może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi, co może prowadzić do ryzyka rozwoju encefalopatii bilirubinowej u tych pacjentów.

Przed wstrzyknięciem ceftryksonu do mięśni należy koniecznie wykluczyć przeciwwskazania do stosowania lidokainy, jeśli jest ona stosowana jako rozpuszczalnik (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Zobacz instrukcję do stosowania medycznego lidokainy, szczególnie przeciwwskazania.

Roztworów ceftryksonu zawierających lidokainę nigdy nie wolno podawać dożylnie.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

W żadnym wypadku nie wolno stosować Eurocefatazu z roztworami zawierającymi wapń (np. roztwór Ringera). Roztwory zawierające wapń nie powinny być podawane w ciągu 48 godzin po ostatnim podaniu ceftryksonu.

Podczas jednoczesnego stosowania wysokich dawek leku Eurocefataz i silnych moczegonnych, takich jak furosemid, nie zaobserwowano zaburzeń czynności nerek. Nie ma danych wskazujących, że Eurocefataz zwiększa nefrotoksyczność aminoglikozydów. Po spożyciu alkoholu bezpośrednio po podaniu ceftryksonu nie zaobserwowano efektów przypominających działanie disulfiramu (tetyramu).

Ceftryksone zawiera grupę N-metylotiotetrazolową, która może powodować nietolerancję etanolu oraz krwawienia, charakterystyczne dla niektórych innych cefalosporyn. Probenecyd nie wpływa na wydalanie leku Eurocefataz.

Stwierdzono antagonizm między chloramfenikołem a ceftryksonem.

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania leku Eurocefataz w fiolkach ani do rozcieńczania odtworzonego roztworu do podania dożylnego, ze względu na możliwość powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonu. Powstawanie osadów soli wapniowej ceftryksonu może również wystąpić przy mieszaniu leku Eurocefataz z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie do infuzji dożylnych. Eurocefataz nie można jednocześnie podawać dożylnie z roztworami zawierającymi wapń, w tym z długotrwałymi infuzjami zawierającymi wapń, np. żywieniem dojelitowym, za pomocą systemu typu Y (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”). Jednak u pozostałych pacjentów, z wyjątkiem noworodków, ceftryksone i roztwory zawierające wapń można podawać kolejno, jeden po drugim, pod warunkiem dokładnego przepłukania systemu roztworem kompatybilnym między infuzjami. Badania in vitro z wykorzystaniem osocza krwi pępowinowej dorosłych i noworodków wykazały, że noworodki są narażone na zwiększony ryzyko powstawania osadów soli wapniowej ceftryksonu.

Istnieją sprzeczne dane dotyczące potencjalnego nasilenia nefrotoksyczności aminoglikozydów podczas ich stosowania razem z cefalosporynami. W takich przypadkach należy starannie przestrzegać zaleceń dotyczących monitorowania stężenia aminoglikozydów (oraz czynności nerek) w praktyce klinicznej.

Zgodnie z danymi literaturowymi, ceftryksone jest niekompatybilne z amzakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami.

Nie należy stosować roztworów zawierających wodorowęglany.

Środki bakteriostatyczne mogą wpływać na działanie bakteriobójcze cefalosporyn.

Ceftryksone może zmniejszać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych hormonalnych. W związku z tym zaleca się stosowanie dodatkowych (niehormonalnych) metod antykoncepcji podczas leczenia i przez 1 miesiąc po jego zakończeniu.

Nie ma doniesień o interakcjach między ceftryksonem a doustnymi lekami zawierającymi wapń oraz między ceftryksonem podawanym wstrzyknięciem do mięśni a produktami zawierającymi wapń (dożylnie lub doustnie).

Ceftryksone nie można mieszać z roztworami innych środków przeciwbakteryjnych.

Podczas jednoczesnego stosowania cefalosporyn i cyklosporyny może wzrosnąć stężenie cyklosporyny we krwi i jej toksyczność.

Diklofenak stymuluje wydzielanie leku do żółci i zmniejsza całkowity klirens w moczu.

Wspólne stosowanie leku z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi może nasilić działanie przeciw witaminie K i zwiększyć ryzyko krwawień. Zaleca się częste sprawdzanie międzynarodowego znormalizowanego stosunku (INR) i odpowiednie dostosowanie dawki antywitaminy K zarówno podczas, jak i po terapii ceftryksonem.

Szczególne wytyczne dotyczące stosowania.

Tak jak w przypadku innych cephalosporyn, po stosowaniu leku Eurocefataz odnotowano przypadki reakcji anafilaktycznych zakończonych śmiercią, nawet w przypadku braku wcześniejszych wskazań w szczegółowej wywiadu medycznym. Reakcje nadwrażliwości mogą również postępować do zespołu Kounis, ciężkiej reakcji alergicznej, która może prowadzić do zawału mięśnia sercowego (patrz sekcja „Działania niepożądane”). W przypadku wystąpienia reakcji alergicznych lek Eurocefataz należy natychmiast odstawić i rozpocząć odpowiednie leczenie. Ceftryaksone należy stosować ostrożnie u pacjentów z nadwrażliwością na penicyliny ze względu na możliwość wystąpienia reakcji krzyżowej alergicznej.

Zarejestrowano przypadki ciężkich niepożądanych reakcji skórnych (zespołu Stevensa-Johnsona lub zespołu Lyella/ toksycznego nekrozy epidermy), reakcji lekowych z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi [zespołu DRESS]), które mogą być zagrażające życiu lub śmiertelne, jednak częstość tych zjawisk jest nieznana (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Ceftryaksone może wydłużać czas protrombiny. Z tego powodu w przypadku podejrzenia niedoboru witaminy K należy oznaczyć czas protrombiny.

W trakcie stosowania niemal wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym ceftryaksone, może dojść do wystąpienia biegunki związanej z Clostrіdіum dіffіcіle, od łagodnego stopnia nasilenia do kolitu zakończonego śmiercią. Leki przeciwbakteryjne zmieniają normalną florę jelita grubego, co prowadzi do nadmiernego wzrostu Clostrіdіum dіffіcіle. Clostrіdіum dіffіcіle wytwarza toksyny A i B, które powodują rozwój biegunki związanej z Clostrіdіum dіffіcіle. Szczepy Clostrіdіum dіffіcіle nadmiernie produkujące toksyny powodują zwiększoną zachorowalność i śmiertelność, ponieważ te infekcje mogą być oporne na środki przeciwmikrobowe i wymagać kolerektomii. Biegunkę związaną z Clostrіdіum dіffіcіle należy wykluczyć u wszystkich pacjentów podczas stosowania antybiotyków. Należy zebrać szczegółowy wywiad medyczny, ponieważ biegunka związana z Clostrіdіum dіffіcіle może wystąpić nawet do dwóch miesięcy po zakończeniu stosowania środków przeciwbakteryjnych.

W przypadku podejrzenia lub potwierdzenia biegunki związanej z Clostrіdіum dіffіcіle należy odstawić antybiotykoterapię, która nie wpływa na Clostrіdіum dіffіcіle. W zależności od wskazań klinicznych należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów, suplementy białkowe, antybiotykoterapię skuteczną wobec Clostrіdіum dіffіcіle oraz rozważyć badanie chirurgiczne.

Podczas długotrwałego stosowania leku Eurocefataz możliwe są trudności w kontrolowaniu mikroorganizmów opornych na lek. Z tego powodu konieczna jest staranna opieka nad pacjentami. W przypadku wystąpienia nadkażenia należy podjąć odpowiednie działania.

Po stosowaniu ceftryaksone w dawkach przekraczających standardowe zalecane dawki, w badaniu ultrasonograficznym pęcherza żółciowego mogą występować cienie błędnie interpretowane jako kamienie. Są to osady soli wapniowej ceftryaksone, które znikają po zakończeniu lub przerwaniu terapii lekiem Eurocefataz. Podobne zmiany rzadko towarzyszą jakimkolwiek objawom. W takich przypadkach zaleca się jedynie leczenie zachowawcze. Jednakże, jeśli te zjawiska towarzyszą objawom klinicznym, decyzję o odstawieniu leku podejmuje lekarz.

U pacjentów, którym podawano ceftryaksone, opisano pojedyncze przypadki zapalenia trzustki, które mogło rozwinąć się w wyniku obturacji dróg żółciowych. Większość z tych chorych miała czynniki ryzyka stazu w drogach żółciowych, takie jak wcześniejsze leczenie, ciężkie choroby i całkowite odżywianie dożylne. Nie można wykluczyć roli osadów powstających pod wpływem leku Eurocefataz w drogach żółciowych w rozwoju zapalenia trzustki.

Bezpieczeństwo i skuteczność ceftryaksone u noworodków, niemowląt i dzieci zostały potwierdzone dla dawek opisanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”. Badania wykazały, że ceftryaksone, podobnie jak niektóre inne cephalosporyny, może wypierać bilirubinę z wiązania z albuminą osocza krwi.

Ceftryaksone jest przeciwwskazane u wcześniaków i urodzonych w terminie noworodków, u których istnieje ryzyko rozwoju encefalopatii bilirubinowej (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, przy zachowanej normalnej funkcji wątroby, nie ma potrzeby zmniejszania dawki leku Eurocefataz. W przypadku niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) należy zapewnić, aby dobowe dawki ceftryaksone nie przekraczały 2 g.

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby, przy zachowanej funkcji nerek, nie ma potrzeby zmniejszania dawki leku Eurocefataz.

W przypadkach jednoczesnego występowania ciężkich zaburzeń funkcji wątroby i nerek należy regularnie monitorować stężenie ceftryaksone w osoczu krwi. U pacjentów poddawanych hemodializie nie ma potrzeby zmiany dawki leku po przeprowadzeniu tej procedury.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu leku Eurocefataz u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy jednocześnie otrzymują aminoglikozydy i środki moczopędne.

Zarejestrowano przypadki powstawania kamieni nerkowych, które ustąpiły po przerwaniu stosowania ceftryaksone. W przypadku wystąpienia objawów należy wykonać badanie ultrasonograficzne. Decyzję o stosowaniu leku u pacjentów z wywiadem kamieni nerkowych lub hiperkalciurią podejmuje lekarz, opierając się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka w danym przypadku.

W przypadku ciężkiej niewydolności nerek i wątroby zaleca się staranne monitorowanie kliniczne bezpieczeństwa i skuteczności leku.

Ceftryaksone nie można mieszać ani podawać jednocześnie z roztworami zawierającymi wapń, nawet przy stosowaniu różnych systemów infuzyjnych. Opisano przypadki powstawania osadów w płucach i nerkach, które prowadziły do śmiertelnych skutków przy jednoczesnym podawaniu ceftryaksone i preparatów wapnia. Zgłaszano również przypadki powstawania osadów wewnątrznaczyniowych po jednoczesnym stosowaniu ceftryaksone z dożylnymi roztworami zawierającymi wapń. Z tego powodu nie należy stosować roztworów zawierających wapń do wstrzykiwania dożylnego co najmniej przez 48 godzin po podaniu ostatniej dawki leku Eurocefataz (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Obserwowano immunozależną anemię hemolityczną u pacjentów otrzymujących cephalosporyny, w tym Eurocefataz. Zgłaszano przypadki ciężkiej anemii hemolitycznej, w tym śmiertelne, u dorosłych i dzieci. W przypadku rozwoju anemii podczas stosowania ceftryaksone należy wykluczyć anemię spowodowaną ceftryaksone i odstawić lek do ustalenia etiologii anemii.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie monitorować obraz krwi.

W pojedynczych przypadkach podczas leczenia lekiem Eurocefataz u pacjentów mogą występować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa. Podobnie jak inne antybiotyki, Eurocefataz może powodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię. Fałszywie dodatnie wyniki mogą również wystąpić przy oznaczaniu glukozy w moczu, dlatego podczas stosowania leku glukozurię, w razie potrzeby, należy oznaczać wyłącznie metodą enzymatyczną.

Encefalopatia

Zgłaszano przypadki encefalopatii po stosowaniu ceftryaksone (patrz sekcja „Działania niepożądane”), szczególnie u pacjentów starszych z ciężką niewydolnością nerek lub zaburzeniami układu nerwowego. Jeśli podejrzewa się encefalopatię związaną ze stosowaniem ceftryaksone (np. obniżenie poziomu przytomności, zmiany stanu psychicznego, mioklonie, drgawki), należy rozważyć przerwanie stosowania ceftryaksone.

Reakcja Jarischa-Herxheimera.

Na początku leczenia ceftryaksone u niektórych pacjentów z chorobami z grupy spirochetoz może wystąpić reakcja Jarischa-Herxheimera. Reakcja ta jest zazwyczaj samolimitującym się stanem lub może wymagać leczenia objawowego. W przypadku wystąpienia reakcji Jarischa-Herxheimera nie należy przerywać leczenia antybiotykami.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Brak wiarygodnych danych dotyczących możliwości stosowania kombinacji ceftryaksone z tazobaktamem u kobiet w ciąży. Dlatego w czasie ciąży stosowanie leku jest przeciwwskazane.

Ceftryaksone przenika do mleka matki. Stężenie tazobaktamu w mleku matki nie zostało zbadane. Dlatego w czasie karmienia piersią stosowanie leku Eurocefataz jest przeciwwskazane. W razie konieczności stosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Plodność.

Badania funkcji rozrodczych nie wykazały objawów niepożądanego wpływu na płodność mężczyzn lub kobiet.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Podczas leczenia ceftryaksone mogą wystąpić takie działania niepożądane jak zawroty głowy, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub pracy z złożonymi urządzeniami (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Iniekcje leku Eurocefataz przeznaczone są wyłącznie do podania dożylnego lub domięśniowego.

Dorośli i dzieci od 12 roku życia: zazwyczaj należy podawać 1000/125 mg – 2000/250 mg Eurocefatazu 1 raz na dobę (co 24 godziny). W przypadku ciężkich zakażeń lub zakażeń wywołanych drobnoustrojami o umiarkowanej wrażliwości na ceftriakson, dawkę dobową można zwiększyć do 4000/500 mg. Dawka dobową nie należy przekraczać 4000 mg ceftriaksonu.

Dzieci od 2 do 12 roku życia: 20–80 mg/kg masy ciała (w przeliczeniu na ceftriakson) 1 raz na dobę. Dawka dobową nie należy przekraczać 2000 mg ceftriaksonu.

Dzieciom o masie ciała powyżej 50 kg należy podawać dawki stosowane u dorosłych.

Dawki dożylne wynoszące 50 mg/kg (w przeliczeniu na ceftriakson) lub wyższe należy podawać za pomocą infuzji przez co najmniej 30 minut.

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku nie jest wymagana korekta dawki.

Czas trwania leczenia

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Podobnie jak w przypadku stosowania innych antybiotyków, leczenie lekiem Eurocefataz należy kontynuować co najmniej przez kolejne 48–72 godziny po normalizacji temperatury ciała i uzyskaniu wyników potwierdzających brak obecności patogenów. Zwykle całkowity czas trwania leczenia wynosi 4–14 dni.

Terapia łączna

W stosunku do wielu bakterii Gram-ujemnych występuje synergizm między ceftriaksonem a aminoglikozydami. Pomimo że zwiększoną skuteczność takich kombinacji nie zawsze można przewidzieć, należy ją wziąć pod uwagę w przypadku ciężkich, zagrażających życiu zakażeń wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa. Ze względu na niestabilność fizyczną mieszanek ceftriaksonu i aminoglikozydów, należy je podawać oddzielnie, w zalecanych dawkach.

Dawkowanie w szczególnych przypadkach

Meningity

W przypadku bakterialnej meningitis u dzieci od 2 do 12 roku życia leczenie należy rozpocząć od dawki 100 mg/kg (w przeliczeniu na ceftriakson), ale nie więcej niż 4000/500 mg 1 raz na dobę. Gdy tylko zostanie zidentyfikowany patogen i ustalona jego wrażliwość, dawkę można odpowiednio zmniejszyć. Najlepsze wyniki osiągano przy następującym czasie trwania leczenia:

Choroba Lyme: dorosłym i dzieciom – dawkowanie 50 mg/kg ceftryaksone (najwyższa dawka dobową – 2 g ceftryaksone) raz dziennie przez 14 dni.

Gonoreja

W leczeniu gonorei (spowodowanej szczepami produkującymi lub nieprodukującymi penicylinazy) zaleca się dawkę pojedynczą 250 mg ceftryaksone wstrzykiwaną do mięśnia.

Profilaktyka zakażeń w chirurgii

W celu zapobiegania zakażeniom pooperacyjnym w chirurgii zaleca się – w zależności od stopnia ryzyka zakażenia – podanie dawki pojedynczej 1–2 g (ceftryaksone) Eurocefatazu wstrzykniętej do żyły lub do mięśnia 30–90 minut przed rozpoczęciem operacji. W przypadku zabiegów na jelitach grubym i prostym dobrze sprawdza się jednoczesne (lecz oddzielne) podanie Eurocefatazu oraz jednego z 5-nitroimidazoli, np. ornidazolu.

Niewydolność nerek i wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ma potrzeby zmniejszania dawki, jeśli funkcja nerek pozostaje w normie. Tylko w przypadku niewydolności nerek w stadium przedostatecznym (klirens kreatyniny poniżej 20 ml/min) dawka dobowa ceftryaksone nie powinna przekraczać 2 g. U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby nie ma potrzeby zmniejszania dawki, jeśli funkcja nerek pozostaje w normie. Pacjentom poddawanym hemodializie nie ma potrzeby dodatkowego podawania leku po dializie. Należy jednak monitorować stężenie ceftryaksone w surowicy krwi w celu ewentualnej korekty dawki, ponieważ u tych chorych może obniżać się szybkość wydalenia. Dawka dobową leku Eurocefataz u pacjentów poddawanych hemodializie nie powinna przekraczać 2 g (w przeliczeniu na ceftryakson).

Przygotowanie roztworów

Roztwory należy przygotowywać bezpośrednio przed ich zastosowaniem.

Wstrzykiwanie do mięśnia

Do wstrzykiwania do mięśnia 1 g rozpuścić w 3,5 ml 1 % roztworu lidokainy; wstrzykiwanie wykonywać głęboko do mięśnia pośladkowego. Zaleca się wstrzykiwanie nie więcej niż 1 g do jednego pośladka. Przed zastosowaniem lidokainy należy wykonać próbkę skórną na wrażliwość. Roztworu zawierającego lidokainę nie wolno wstrzykiwać do żyły.

Wstrzykiwanie do żyły

Do wstrzykiwania do żyły rozpuścić 1 g leku Eurocefataz w 10 ml wody sterylnej do wstrzykiwań; wstrzykiwać powoli do żyły (2–4 minuty).

Wlewanie do żyły

Wlewanie do żyły powinno trwać nie krócej niż 30 minut. Aby przygotować roztwór do wlewania, należy rozpuścić 2 g leku Eurocefataz w 40 ml jednego z następujących roztworów do infuzji, pozbawionych jonów wapnia: 0,9 % chlorek sodu, 0,45 % chlorek sodu + 2,5 % glukoza, 5 % glukoza, 10 % glukoza, 6 % dekstran w roztworze glukozy 5 %, 6–10 % modyfikowany skrobi hydroksyetylowanej, woda do wstrzykiwań. Ze względu na możliwą niestabilność roztworów, nie wolno mieszać roztworów zawierających ceftryakson i tazobaktam z roztworami innych antybiotyków, zarówno podczas przygotowywania, jak i podawania.

Nie wolno stosować rozpuszczalników zawierających wapń, takich jak roztwór Ringera lub roztwór Hartmana, do rozpuszczania Eurocefatazu w fiolkach ani do rozcieńczania przygotowanego roztworu do wstrzykiwania do żyły, ze względu na możliwość wytrącania się osadów soli wapniowych ceftryaksone. Wytrącanie się osadów soli wapniowych ceftryaksone może również wystąpić przy mieszaniu leku Eurocefataz z roztworami zawierającymi wapń w jednym systemie infuzyjnym do wstrzykiwania do żyły. Nie wolno jednoczesnego wstrzykiwania do żyły Eurocefatazu z roztworami zawierającymi wapń, w tym z długotrwałymi infuzjami zawierającymi wapń, np. żywieniem dożylnej (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Dzieci.

Lek wskazany u dzieci powyżej 2. roku życia.

Przedawkowanie.

Przy przedawkowaniu mogą wystąpić nudności, wymioty, biegunka. Przedawkowanie antybiotyków z grupy cefalosporyn może prowadzić do objawów podrażnienia ośrodkowego układu nerwowego, co może powodować napady drgawkowe. W przypadku przedawkowania hemodializa lub dializa otrzewnowa nie zmniejszają stężenia leku. Nie istnieje specyficzny antydotum. Leczenie przedawkowania jest objawowe.

Działania niepożądane.

Zazwyczaj Eurocefataz jest dobrze tolerowany. Podczas jego stosowania mogą wystąpić następujące działania niepożądane.

Infekcje i inwazje: kandydoza, często – mikoz dróg rodnych, wtórne infekcje grzybicze i infekcje wywołane mikroorganizmami opornymi, kolit pseudobłoniasty, nadkażenie.

Z udziałem układu krwi i układu limfatycznego: często – eozynofilia, leukopenia, granulocytopenia, anemia hemolityczna, trombocytopenia, wydłużenie czasu protrombinowego; rzadko często – podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi; bardzo rzadko często – zaburzenia krzepnięcia. Zarejestrowano pojedyncze przypadki agranulocytozy (<500/mm³), głównie po podaniu dawki całkowitej 20 g lub więcej. Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować obraz krwi. Zanotowano niewielkie wydłużenie czasu protrombinowego.

Z udziałem układu pokarmowego: często – biegunka, nudności, wymioty, stomatyt, glosyt; rzadko często – zapalenie trzustki, które mogło się rozwinąć w wyniku obturacji dróg żółciowych (większość z tych pacjentów miała czynniki ryzyka stazu w drógach żółciowych, np. leczenie w wywiadzie, ciężkie choroby i całkowite odżywianie dożylne, nie można wykluczyć roli precpitatów powstających pod wpływem leku Eurocefataz w drógach żółciowych w rozwoju zapalenia trzustki); bardzo rzadko często – pseudobłoniasty enterokolit.

Z udziałem układu wątrobowo-żółciowego: bardzo często – pseudokamica pęcherza żółciowego, precpitaty soli wapniowej ceftryksazonu w pęcherzu żółciowym z odpowiednią objawowością u dzieci, odwracalna kamica żółciowa u dzieci (wskazane zjawiska rzadko obserwowano u dzieci); często – podwyższenie stężenia enzymów wątrobowych w surowicy krwi (AST, ALT, fosfatazy alkalicznej); częstość nieznana – żółtaczka jądrowa, zapalenie wątroby (zazwyczaj ma charakter odwracalny po odstawieniu ceftryksazonu), zapalenie wątroby typu cholestazy (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Z udziałem skóry i tkanki podskórnej: często – wysypka, zapalenie skóry alergiczne, swędzenie, pokrzywka, obrzęki, egzantema, obrzęk naczynioruchowy; bardzo rzadko często – wielopostaciowe wykwity egzudacyjne (zespoł Stevensa-Johnsona), toksyczne martwicze zetlenienie nabłonka (zespoł Lyella), reakcja lekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (zespoł DRESS) (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Z udziałem nerek i układu moczowego: rzadko często – podwyższenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, oliguria, hematuria, glukozuria; bardzo rzadko często – cylindruria, nefryt międzywątrobny, powstawanie kamieni w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (≥80 mg/kg na dobę), lub dawki kumulacyjne powyżej 10 g, a także które miały dodatkowe czynniki ryzyka (ograniczone spożycie płynów, leżenie). Powstawanie kamieni w nerkach może przebiegać bezobjawowo lub klinicznie, może prowadzić do niewydolności nerek, która ustępuje po odstawieniu leku.

Zaburzenia neurologiczne: ból głowy i zawroty głowy, drżenie, drgawki, rzadko – encefalopatia.

Zaburzenia serca: podwyższone lub obniżone ciśnienie tętnicze, uczucie przyspieszonego tętna. Zespół Koyna z częstością „nieznana”.

Z udziałem układu oddechowego, klatki piersiowej i jamy opłucnowej: duszność, skurcz oskrzeli.

Z udziałem układu odpornościowego: reakcje anafilaktyczne lub anafilakto-idne, szok anafilaktyczny, nadwrażliwość.

Z udziałem narządów słuchu i równowagi: zawroty głowy.

Ogólne zaburzenia: rzadko często – ból głowy i zawroty głowy, dreszcze, wstrząsy, a także choroba surowicy, obrzęki, krwawienia z nosa, osłabienie.

Reakcje miejscowe: przy podaniu dożylnej – zapalenie żyły, ból, zacieśnienie wzdłuż żyły, w pojedynczych przypadkach obserwowano reakcje zapalne ściany żyły. Można im zapobiec, stosując powolne wstrzykiwanie (2-4 minuty).

Wstrzykiwanie domięśniowe bez zastosowania lidokainy jest bolesne.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych.

Podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi. W pojedynczych przypadkach podczas leczenia lekiem Eurocefataz u pacjentów mogą występować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa. Jak i inne antybiotyki, Eurocefataz może powodować fałszywie dodatni wynik testu na galaktozemię. Fałszywie dodatnie wyniki mogą również wystąpić przy oznaczaniu glukozy w moczu, dlatego podczas leczenia lekiem glukozurię, w razie potrzeby, należy oznaczać wyłącznie metodą enzymatyczną.

Przypadki biegunki po zastosowaniu ceftryksazonu mogą być związane z Clostridium difficile. Należy podać odpowiednią ilość płynów i elektrolitów (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Precypitaty soli wapniowej ceftryksazonu.

Rzadkie przypadki ciężkich działań niepożądanych, czasem zakończonych śmiercią, zarejestrowano u noworodków przedwcześnie urodzonych i terminowo urodzonych (w wieku <28 dni), którym podawano dożylne ceftryksazon i leki zawierające wapń. Podczas sekcji zwłok w płucach i nerkach wykryto precpitaty soli wapniowej ceftryksazonu. Wysokie ryzyko powstawania precpitatów u noworodków wynika z małej objętości ich krwi i dłuższego niż u dorosłych okresu półtrwania ceftryksazonu (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne środki ostrożności”).

Zarejestrowano przypadki powstawania precpitatów w nerkach, głównie u dzieci w wieku powyżej 3 lat, które otrzymywały wysokie dawki dobowe leku (≥80 mg/kg na dobę), lub dawki kumulacyjne powyżej 10 g, a także które miały dodatkowe czynniki ryzyka (ograniczone spożycie płynów, leżenie). Ryzyko powstawania precpitatów wzrasta u pacjentów pozbawionych ruchomości lub u chorych w stanie odwodnienia. Powstawanie precpitatów w nerkach może przebiegać bezobjawowo lub klinicznie, może prowadzić do niewydolności nerek, która ustępuje po odstawieniu ceftryksazonu.

Zarejestrowano przypadki powstawania precpitatów soli wapniowej ceftryksazonu w pęcherzu żółciowym, głównie u pacjentów, którym lek podawano w dawkach wyższych niż zalecana dawka standardowa. U dzieci, według danych z badań prospektywnych, częstość powstawania precpitatów przy podaniu dożylnym leku była różna, w niektórych badaniach – ponad 30%. Przy powolnym podawaniu leku (w ciągu 20-30 minut) częstość powstawania precpitatów jest wyraźnie niższa. Powstawanie precpitatów zazwyczaj nie towarzyszy objawom, ale w rzadkich przypadkach pojawiały się takie objawy kliniczne jak ból, nudności i wymioty. W takich przypadkach zaleca się leczenie objawowe. Po odstawieniu ceftryksazonu precpitaty zazwyczaj znikają (patrz sekcja „Szczególne środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzanych działań niepożądanych

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka przy stosowaniu tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakoterapeutycznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 25°C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność.

Lek w żadnym wypadku nie należy dodawać do roztworów do wlewów zawierających wapń, np. roztwór Hartmana lub Ringera, w tym roztwory do żywienia pozajelitowego, ze względu na możliwość powstawania precpitatów. Nie należy również stosować roztworów zawierających wapń w ciągu 48 godzin po ostatnim podaniu ceftryksazonu. Lek jest niezgodny z amzakryną, wancomycyną, flukenazolem i aminoglikozydami, innymi antybiotykami.

Nie należy mieszać z innymi rozpuszczalnikami poza tymi, które są wymienione w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie. Po 1 fiolce w pudełku z tektury.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Swiss Parenterals Ltd.

Miejsce produkcji i adres miejsca prowadzenia działalności.

Jednostka II, działka 402, 412-414 Kerala Industrial Estate, GIDS, Niar Bawla, Ahmedabad, Gujarat, 382220, Indie.