Eufilina-Zdorovia

INSTRUKCJA stosowania leku EUFILINA-ZDOROVIA (EUPHYLLINE-ZDOROVYE)

Skład:

substancja czynna: theophylline;

1 ml roztworu zawiera 20 mg teofiliny w postaci monohydratu teofiliny;

substancje pomocnicze: natrium acetas trihydricus; natrium hydroxidum; aqua pro injectione.

Postać leku. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, bezbarwny lub lekko zabarwiony roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki stosowane systemowo w chorobach obturacyjnych dróg oddechowych. Ksyantyny. Teofilina. Kod ATC R03D A04.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika. Teofilina – środek broncholityczny, spazmolityczny i rozszerzający naczynia.

Mechanizm działania broncholitycznego wynika ze zdolności teofiliny do blokowania receptorów adenosynowych, nieselektywnej inhibicji enzymu fosfodiesterazy oraz zwiększenia w ten sposób stężenia cyklicznego 3',5'-AMP (cAMP) w tkankach, hamowania transportu jonów wapnia przez „wolne” kanały błon komórkowych i zmniejszania jego uwalniania z wewnątrzkomórkowych zbiorników. Teofilina hamuje uwalnianie z komórek tucznych mediatorów zapalenia, zwiększa klarans muco-cyliarny, stymuluje skurcze przepony oraz poprawia funkcję mięśni oddechowych i międzyżebrowych.

Wykazuje wyraźny efekt broncholityczny, spowodowany bezpośrednim rozluźnieniem mięśni gładkich oskrzeli. Siła działania przeciwbólowego zależy od stężenia teofiliny we krwi. Rozluźnia również mięśnie gładkie układu pokarmowego, dróg żółciowych i macicy.

Normalizuje funkcję oddechową, sprzyja nasycającemu się krwi tlenem i obniżeniu stężenia dwutlenku węgla; stymuluje ośrodek oddechowy. Wzmaga wentylację płuc w warunkach hipokaliemii. Hamuje agregację płytek krwi (hamuje czynnik aktywacji płytek krwi i prostaglandynę F2α), zwiększa odporność erytrocytów na odkształcanie (poprawia właściwości reologiczne krwi), zmniejsza tworzenie się skrzeplin i normalizuje mikrokrążenie.

Wykazuje pobudzający wpływ na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i czynność serca, zwiększa siłę i częstość skurczów serca, zwiększa przepływ krwi przez naczynia wieńcowe i zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen. Obniża napięcie naczyń krwionośnych (głównie naczyń mózgu, skóry i nerek). Zmniejsza obrzęk okołoostrzegowy i ogólny obrzęk mózgu, obniża ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego i, odpowiednio, ciśnienie wewnątrzczaszkowe. Zmniejsza opór naczyń płucnych, obniża ciśnienie w obiegu małym. Zwiększa przepływ krwi przez nerki, wykazuje umiarkowany efekt moczopędny.

Efekty terapeutyczne rozwijają się w ciągu 5–15 minut po wstrzyknięciu dożylnym.

Farmakokinetyka. Biologiczna dostępność – 80–100 %. Wiązanie z białkami osocza krwi – około 60 %.

Przenika przez barierę krew-mózg i barierę łożyskową, do płynu mózgowo-rdzeniowego, śliny, wydzieliny oskrzeli i innych sekretów organizmu, do mleka matki. Metabolizowana w wątrobie (90 %) przy udziale kilku izoenzymów cytochromu P450 (najważniejszy – CYP1A2). Główne metabolity – kwas 1,3-dimetyloszczawowy (wykazuje aktywność farmakologiczną, słabszą od teofiliny o 2–5 razy) i 3-metyloksantyna. Wydalana z moczem w niezmienionej postaci (u dorosłych – 7–13 % dawki, u dzieci – 50 %) oraz w postaci metabolitów.

T½ u dorosłych pacjentów z astmą oskrzelową bez patologicznych zmian w innych narządach i układach, którzy nie palą – 6–12 godzin; u palaczy – 4–5 godzin, u dzieci – 1–5 godzin. T½ wydłuża się u chorych na alkoholizm, niewydolność serca, niewydolność serca-płuc, „serce płucne”, niewydolność nerek. Całkowity klirens jest obniżony u chorych z croupem, wyraźną niewydolnością oddechową, wątrobą i serca, przy infekcjach wirusowych, u pacjentów powyżej 60 roku życia. Optymalne stężenia terapeutyczne teofiliny w osoczu krwi wynoszą: dla osiągnięcia efektu broncholitycznego – 10–20 μg/ml, dla efektu pobudzającego na ośrodek oddechowy – 5–10 μg/ml. Przy niższych stężeniach działanie terapeutyczne jest słabe, przy wyższych – nie obserwuje się istotnego wzmocnienia działania terapeutycznego, natomiast znacząco wzrasta ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania. Zespół obturacyjny oskrzelowy w przypadku astmy oskrzelowej, zapalenia oskrzeli, emfizyemu płuc, zaburzeń ze strony ośrodka oddechowego (nocne napadowe bezdechy), „serce płucne”.

Przeciwwskazania. Podwyższona wrażliwość na składniki leku, inne pochodne ksantyny (kofeina, pentoksyfilina, teobromina); ostra niewydolność serca, dekompensowana przewlekła niewydolność serca, choroba niedokrwienna serca, zespół stenokardiopodobny, ostry zawał mięśnia sercowego, napadowa tachykardia, ekstrasystolia, ciężkie nadciśnienie i hipotensja, rozsiane miażdżyca naczyń, obrzęk płuc, krwotok do mózgu, krwotok do siatkówki oka, krwawienie w wywiadzie, wrzód żołądka i dwunastnicy w okresie zaostrzenia, refluks żołądkowo-pokarmowy, padaczka, jaskra, skłonność do drgawek, niekontrolowany hipotyreoz, nadczynność tarczycy, tyreotoksykoza, ciężka niewydolność wątroby i/lub nerek, porfiria, zakażenie prątkowe (sepsa), stosowanie u dzieci jednocześnie z efedryną.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Podczas leczenia nie należy spożywać napojów alkoholowych, dużej ilości pokarmów oraz napojów zawierających metyloksantynę (kawa, herbata, kakao, czekolada, Coca-Cola), leków pokrewnych teofilinie (kofeina, teobromina, pentoksyfilina), ponieważ te substancje mogą nasilić działanie stymulujące teofiliny na OUN.

Działanie teofiliny może się nasilić przy jednoczesnym stosowaniu flukenazolu, metotreksatu, nizatydyny, allopurinolu, akycyklowiru, karbimazolu, zafirlukastu, cyklotydyny, cymetydyny, disulfiramu, fenylbutazonu, fluwoksaminy, fluorochinolonów, furosemidu, imipenemu, izoprenaliny, interferonu α, izoniasydu, antagonistów wapnia (werapamil, diltiazem), linkomycyny, makrolidów, amiodaronu, mexiletyny, paracetamolu, pentoksyfiliny, doustnych środków antykoncepcyjnych, probenecydu, propafenonu, propranololu, ranitydyny, takryny, tiabendazolu, tiklopidyny, wiloxyzyny lub szczepionki przeciw grypie. U pacjentów przyjmujących równolegle teofilinę i jeden lub więcej z powyższych leków należy kontrolować stężenie teofiliny w surowicy krwi i zmniejszyć dawkę, jeśli jest to konieczne. Należy unikać kombinacji teofiliny i fluwoksaminy. W przypadku niemożności uniknięcia tej kombinacji pacjenci powinni przyjmować połowę dawki teofiliny i dokładnie monitorować stężenia plazmatyczne tej substancji.

Podczas jednoczesnego przyjmowania cyprofloksacyny dawkę teofiliny należy zmniejszyć o co najmniej 60%, a przy jednoczesnym przyjmowaniu enoksacyny – o 30%.

Efekt teofiliny może się zmniejszyć przy jednoczesnym przyjmowaniu leków przeciwpadaczkowych (np. fenytoina, karbamazepina, primidon), barbituranów (szczególnie fenobarbitalu i pentobarbitalu), aminoglutetydu, izoprotenerolu, wodorotlenku magnezu, moracyzyny, ryfampycyny, rytonawiru lub sulfinpirazonu. Działanie teofiliny może być również słabsze u palaczy tytoniu. U pacjentów przyjmujących równolegle teofilinę i jeden lub więcej z powyższych leków należy kontrolować stężenie teofiliny we krwi i dostosować dawkę.

Należy unikać jednoczesnego stosowania teofiliny z lekami roślinnymi zawierającymi ziele św. Jana (Hypericum perforatum).

Efedryna nasila działanie teofiliny.

Teofilina może nasilić działanie agonistów β-adrenergicznych, diuretyków i rezerpiny. Teofilina może zmniejszyć skuteczność adenozyny, węglanu litu oraz antagonistów β-adrenergicznych. Należy unikać równoległego stosowania teofiliny i antagonistów β-adrenergicznych, ponieważ teofilina może utracić swoją skuteczność.

Z szczególną ostrożnością należy stosować kombinacje teofiliny z benzodiazepinami, halotanem i lomustynerem. Narkoza halotanem może wywołać poważne zaburzenia rytmu serca u pacjentów przyjmujących teofilinę.

Jednoczesne stosowanie teofiliny z ketaminą może obniżyć próg drgawkowy, a z doksapramem – spowodować stymulację OUN.

Podczas leczenia teofiliną może wystąpić hipokaliemia, szczególnie przy leczeniu skojarzonym z agonistami α-adrenergicznymi, diuretykami tiazydowymi, furosemidem, kortykosteroidami, a także przy hipoksemii; dlatego zaleca się okresowe sprawdzanie stężenia potasu w surowicy krwi.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Przed podaniem roztwór należy ogrzać do temperatury ciała.

Z ostrożnością stosować u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, wątroby, zakażeniem wirusowym, długotrwałą hipertermią, przerośnięciem gruczołu krokowego, ciężką hipoksją, cukrzycą, u pacjentów powyżej 60 roku życia. Lek należy przepisywać z ostrożnością wyłącznie w przypadku nagłej potrzeby u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek, u pacjentów z wywiadem wrzodowej choroby żołądka i dwunastniczki. U pacjentów z wywiadem stanów padaczkowych należy unikać stosowania teofiliny i zastosować leczenie alternatywne. Szczególna uwaga jest wymagana przy stosowaniu leku u pacjentów cierpiących na bezsenność.

Palenie tytoniu i spożycie alkoholu mogą prowadzić do zwiększenia klirensu teofiliny i, odpowiednio, do zmniejszenia jej efektu terapeutycznego oraz konieczności stosowania wyższych dawek.

Gorączka, niezależnie od przyczyny jej wystąpienia, może zmniejszyć szybkość eliminacji teofiliny.

Teofilina może wpływać na niektóre wyniki badań laboratoryjnych: zwiększać stężenie kwasów tłuszczowych i poziom katecholamin w moczu.

Ten lek zawiera 1,86 mmol (lub 42,92 mg) sodu na dawkę 250 mg teofiliny. Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów stosujących dietę o ograniczonej zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią. Lek jest przeciwwskazany w okresie ciąży. W razie konieczności zastosowania leku należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn. Biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia działań niepożądanych (zawroty głowy i inne) u wrażliwych pacjentów podczas stosowania leku, w okresie jego stosowania należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów oraz wykonywania innych czynności wymagających skupienia uwagi.

Sposób stosowania i dawki.

Lek podaje się dożylnie. Dawkę leku dobiera się indywidualnie, biorąc pod uwagę możliwość różnej szybkości podania.

Jeśli pacjent przyjmuje doustnie leki zawierające teofilinę, dawkę teofiliny do podania dożylnej należy zmniejszyć.

Podczas podawania leku pacjent powinien znajdować się w pozycji leżącej; lekarz powinien kontrolować ciśnienie tętnicze, częstość skurczów serca, częstość oddychania oraz ogólny stan pacjenta. Roztwór należy przygotować bezpośrednio przed zastosowaniem: do dożylnej infuzji strumieniowej pojedynczą dawkę leku rozcieńcza się w 10–20 ml 0,9 % roztworu sodu chlorku, do dożylnej infuzji kroplowej – w 100–150 ml 0,9 % roztworu sodu chlorku.

Podawanie dożylne strumieniowe wykonuje się powoli (przez nie krótszy niż 5 minut), dożylne kroplowe – z prędkością 30–50 kropel/min.

Podczas podawania leku dawkę oblicza się w miligramach teofiliny, biorąc pod uwagę, że 1 ml leku zawiera 20 mg teofiliny.

Dorośli – dożylnie strumieniowo w dawce dobowej 10 mg/kg masy ciała (średnio 600–800 mg), podzielonej na 3 podania. U pacjentów z kaheksją i u osób o początkowo niskiej masie ciała dawkę dobową zmniejsza się do 400–500 mg, przy czym podczas pierwszego podania nie podaje się więcej niż 200–250 mg. W przypadku wystąpienia przyspieszenia akcji serca, zawrotów głowy lub nudności należy zmniejszyć szybkość podania lub przejść na podanie dożylne kroplowe.

Dzieci w wieku od 14 lat: dożylne kroplowe w dawce 2–3 mg/kg masy ciała. Maksymalna dobową dawka dla dzieci w wieku od 14 lat – 3 mg/kg masy ciała.

Maksymalne dobowe dawki, które można stosować bez kontroli stężenia teofiliny w osoczu krwi: dzieci w wieku 3–9 lat – 24 mg/kg masy ciała, 9–12 lat – 20 mg/kg masy ciała, 12–16 lat – 18 mg/kg masy ciała, pacjenci w wieku od 16 lat – 13 mg/kg masy ciała (lub 900 mg).

Wyższe dawki dla dorosłych. Dożylnie: pojedyncza – 250 mg, dobowe – 500 mg.

Wyższe dawki dla dzieci. Dożylnie: pojedyncza – 3 mg/kg masy ciała.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości i przebiegu choroby, wrażliwości na terapię, ale nie powinien przekraczać 14 dni.

Dzieci. Leku nie stosuje się do podania dożylnego dzieciom w wieku do 3 lat.

Dzieciom w wieku od 3 lat lek można stosować jedynie w przypadkach wskazań życiowych, jednak nie dłużej niż przez 14 dni.

Przedawkowanie. Przy szybkim podaniu dożylnym możliwe są drgawki, arytmie, ciężka hipotensja, dławica piersiowa. Przy stężeniach teofiliny w osoczu krwi powyżej 20 mg/ml (110 µmol/l) obserwuje się nudności, wymioty (wielokrotne wymioty, czasem z krwią, mogą prowadzić do odwodnienia), biegunkę, pobudzenie, drżenie, nadciśnienie tętnicze, nadwentylację, arytmię nadkomorową i komorową, hipotensję tętniczą, śpiączkę, drgawki, zaburzenia metaboliczne (hipokaliemia, hiperkalcemia, hipofosfatemia, hiperurikemia, hiperglikemia, kwasica metaboliczna, alkalosis oddechowa). Inne objawy toksyczne obejmują demencję, psychozę toksyczną, objawy ostrego zapalenia trzustki, rabdomiolizę z niewydolnością nerek.

Leczenie: zależy od nasilenia objawów i obejmuje odstawienie leku, korektę hemodynamiki, stymulację wydalenia teofiliny z organizmu (wymuszone moczowanie, hemosorpcja, plazmosorpcja, hemodializa, dializa otrzewnowa), podanie środków objawowych, tlenoterapię, sztuczną wentylację płuc. W celu skontrolowania drgawek stosuje się dożylne podanie diazepamu. Stosowanie barbituranów jest niewskazane. Należy unikać stosowania leków przeciwarytmicznych o działaniu przeciwdrgawkowym, takich jak lidokaina, w przypadku arytmii komorowych z powodu ryzyka nasilenia drgawek.

W celu zapewnienia skuteczności i bezpieczeństwa stężenie leku w surowicy krwi należy utrzymywać w granicach 10–15 mg/kg. W przypadku braku możliwości oznaczenia stężenia teofiliny we krwi dawka dobowe nie powinna przekraczać 10 mg/kg.

Reakcje niepożądane.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, ból głowy, niepokój, lęk, pobudzenie, drażliwość, zaburzenia snu, drżenie, drgawki, dezorientacja/utrata przytomności, bezsenność (szczególnie u dzieci), majaczenia, halucynacje, stan przedomdleniowy.

Ze strony układu pokarmowego: ból żołądka, nudności, wymioty, refluks żołądkowo-przełykowy, nadżera, nasilenie się choroby wrzodowej, stymulacja wydzielania kwasu żołądkowego, atonia jelit, biegunka; przy długotrwałym stosowaniu – zmniejszenie apetytu.

Zaburzenia metaboliczne: kwasica metaboliczna, hipokaliemia, hiperkalcemia, hiperurkemia, hiperglikemia, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej krwi, rabdomioliza.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: arytmie, uczucie przyspieszonego bicie serca, tachykardia, obniżenie ciśnienia tętniczego, szok, ból w klatce piersiowej, nasilenie napadów dławicy piersiowej, ekstrasystolia (komorowa, nadkomorowa), niewydolność serca, kolaps (przy szybkim wstrzykiwaniu dożylnej).

Ze strony układu moczowego: zwiększenie diurezy (na skutek podwyższonej filtracji kłębuszkowej), u pacjentów w wieku podeszłym – trudności z oddawaniem moczu (na skutek rozluźnienia mięśnia detrusora).

Ze strony układu immunologicznego: reakcje alergiczne, w tym wysypka, świąd, pokrzywka, dermatyt egzfoliatywny, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, anafilaktyczny wstrząs.

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia: obrzęk, zaczerwienienie, ból, zgrubienie.

Ogólne zaburzenia: podwyższenie temperatury ciała, uczucie gorąca i zaczerwienienie twarzy, nasilone pocenie się, dreszcze, osłabienie, duszność.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie stosować w jednej strzykawce z innymi lekami do wstrzykiwań, z wyjątkiem 0,9 % roztworu chlorku sodu, z powodu niezgodności farmaceutycznej. Leku nie można stosować z roztworami glukozy, fruktozy (lewulozy).

Należy uwzględniać wartość pH roztworów stosowanych razem z lekiem: lek jest farmaceutycznie niezgodny z roztworami kwasów.

Opakowanie. Po 5 ml w ampułkach nr 10 w pudełku; nr 5, nr 5x2 w blisterach w pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ «KORPORACJA «ZDROWIE».

Adres siedziby producenta i miejsce prowadzenia działalności. Ukraina, 61013, obwód charkowski, miasto Charków, ulica Szewczenki 22.