Etambutol

INSTRUKCJA dotyczĂĄca stosowania leku Etambutol (ETHAMBUTOL)

Skład:

substancja czynna: etambutol;

1 tabletka zawiera etambutolu hydrochloroanek (w przeliczeniu na suchÄ… substancjÄ™ o zawartoĹ›ci 100%) – 400 mg;

substancje pomocnicze: wapńa wodorofosforan dihydret, povidon, sodu laurylosulfan, talk, magnezu stearynian.

Postać leku. Tabletki.

Główne fizykochemiczne właściwości: tabletki białego koloru, o kształcie okrągłym, z powierzchnią płaską, z rowkiem i faską.

Grupa farmakoterapeutyczna. Łączki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. Âśrodki działające na prątki. Âśrodki przeciwgruĹşlicze. Etambutol. Kod ATX J04A K02.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Etambutol wykazuje wyraźne działanie bakteriostatyczne wobec Mycobacterium tuberculosis, a także niektórych nietypowych mikobakterii (M. avium, M. kansasii, M. xenopi). Lek hamuje rozmnażanie mikobakterii opornych na streptomycynę, izoniazyd, kwas para-aminosalicylowy (PASK), etionamid, kanamycynę oraz inne środki przeciwbakteryjne. Mechanizm działania etambutolu po jego przeniknięciu do mikobakterii wiąże się z hamowaniem syntezy RNA i białek, zdolnością do wiązania się z jonami dwuwartościowych biometali (miedź, magnez), zaburzeniem struktury rybosomów oraz hamowaniem intensywności metabolizmu lipidów. Pierwotna oporność na lek występuje u około 1% pacjentów. Monoterapia gruźlicy prowadzi do szybkiego rozwoju tolerancji.

Farmakokinetyka.

Po podaniu doustnym 75–80% leku jest wchłaniane z przewodu pokarmowego. Jednoczesne przyjmowanie pokarmu nasila i przyspiesza proces wchłaniania. Maksymalne stężenie etambutolu we krwi osiągane jest po około 2 godzinach i wynosi 4–5 μg/ml przy dawce 25 mg/kg oraz 8–9 μg/ml przy dawce 50 mg/kg. Wiązanie z białkami osocza krwi zależy od przyjętej dawki i wynosi 10–40%. Okres półwylucania (T½) wynosi 3,3–3,5 godziny. Charakterystyczną cechą farmakokinetyki etambutolu jest jego selektywne gromadzenie się w erytrocytach (stężenie dwa razy wyższe niż w osoczu). Etambutol przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, przez łożysko oraz do mleka matki. Lek jest wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem. Około 10–20% etambutolu wydzielane jest z kałem w postaci nieaktywnych metabolitów (aldehydy, kwasy dwukarboksylowe). Stosowanie etambutolu u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek może prowadzić do jego kumulacji w organizmie.

Właściwości kliniczne.

Wskazania.

Leczenie wszystkich form gruźnicy płucnej i pozapłucnej (w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi).

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na lek;
• zapalenie nerwu wzrokowego;
• zaćma;
• choroby zapalne oczu;
• retinopatia cukrzycowa;
• podagra;
• ciężka niewydolność nerek, przewlekła niewydolność nerek;
• sytuacje, w których niemożliwe jest sprawdzenie stanu wzroku (ciężki stan pacjenta, zaburzenia psychiczne).

Interakcje z innymi lekami lub inne rodzaje interakcji.

W przypadku jednoczesnego stosowania leku:

z lekami przeciwbakteryjnymi – nasilenie działania leków przeciwbakteryjnych. W leczeniu gruźnicy w terapii skojarzonej z etambutolem można stosować izoniazyd, kwas para-aminosalicylowy (PASK), streptomycynę, cykloserynę, pirazynamid;

z izoniazydem przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny A – przyspieszenie rozpadu cyklosporyny A z ryzykiem odrzucenia przeszczepu;

z dicygoksyną – obniżenie skuteczności tego ostatniego;

z cyplofloksacyną, aminoglikozydami, asparygynazą, karbamazepiną, preparatami litu, imipenemem, metotreksatem, chininą – nasilenie efektów i zwiększenie neurotoksyczności wyżej wymienionych leków;

z preparatami glinu oraz innymi lekami przeciwwskazanymi – pogorszenie wchłaniania etambutolu;

z disulfiramem – podwyższenie stężenia etambutolu i nasilenie jego toksyczności;

z etionamidem, sperminą, spermidyną, magnezem – nie zaleca się jednoczesnego stosowania ze względu na antagonizm farmakologiczny (preparaty lepiej stosować naprzemiennie, co drugi dzień);

z fentolaminą – możliwe podwyższenie ciśnienia tętniczego;

z pirazynamidem – działanie synergistyczne na wydalanie kwasu moczowego;

z alkoholem etylowym – nasilenie negatywnego wpływu etambutolu na narządy wzroku, dlatego w czasie leczenia należy zrezygnować z przyjmowania alkoholu.

Etambutol wpływa na metabolizm niektórych mikroelementów, głównie cynku.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej. W okresie po rejestracji obserwowano ciężkie reakcje skórne (CSR) związane ze stosowaniem etambutolu, w tym zespół Stevensa-Johnsona (ZSJ), toksyczny epidermalny nekroliz (TEN), reakcję lekową z eozynofilami i objawami systemowymi (DRESS), które mogą zagrażać życiu lub prowadzić do śmiertelnego исходу.

Podczas przepisywania leku pacjentów należy poinformować o objawach i symptomach CSR oraz dokładnie monitorować reakcje skórne.

W przypadku wystąpienia symptomów wskazujących na te reakcje, stosowanie etambutolu należy natychmiast przerwać i rozważyć leczenie alternatywne (jeśli jest to konieczne).

Jeśli u pacjenta podczas terapii etambutolem rozwinie się poważna reakcja, taka jak ZSJ, TEN lub DRESS, ponownego stosowania etambutolu nie wolno podejmować w żadnym wypadku.

U dzieci wysypka może być błędnie interpretowana jako podstawowa infekcja lub alternatywny proces zakaźny. Lekarze powinni brać pod uwagę możliwość reakcji na etambutol u dzieci, u których podczas terapii etambutolem pojawiają się objawy wysypki i gorączki.

Lek należy stosować wyłącznie w połączeniu z innymi lekami przeciwbakteryjnymi przeciwgruźliczymi.

U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę Etambutolu należy zmniejszyć, ponieważ lek ten gromadzi się w organizmie.

Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia konieczne jest regularne badanie dna oka, ciśnienia wewnątrzgałkowego, refrakcji, pola widzenia, ostrości widzenia oraz percepcji kolorów (szczególnie różnicowanie kolorów czerwonego i zielonego, niebieskiego i zielonego).

U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek kontrolę okulistyczną należy przeprowadzać codziennie.

Kontrolę okulistyczną należy wykonywać dla każdego oka oddzielnie i dla obu razem, ponieważ zmiany ostrości widzenia mogą być jednostronne lub obustronne.

Należy poinformować lekarza o wszelkich zmianach funkcji wzroku.

W przypadku wystąpienia zaburzeń wzroku w celu zapobieżenia atrofii nerwu wzrokowego należy natychmiast przerwać stosowanie Etambutolu. Zmiany wzroku są zazwyczaj odwracalne i ustępują po kilku tygodniach po zakończeniu leczenia, w niektórych przypadkach – po kilku miesiącach. W wyjątkowych przypadkach zmiany wzroku są nieodwracalne w wyniku atrofii nerwu wzrokowego. W przypadku zaburzeń wzroku stosować hydroksykobalamina lub cyjanokobalamina.

Etambutolu należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z hiperurykemią.

Leczenie etambutolem może zwiększać stężenie moczanów we krwi, co związane jest z osłabieniem wydalenia kwasu moczowego przez nerki.

Zaleca się okresową kontrolę morfologii krwi obwodowej, funkcji wątroby i nerek.

U pacjentów, którzy wcześniej stosowali leki o działaniu przeciwbakteryjnym przeciwgruźliczym, oporność bakterii na etambutol rozwija się częściej.

Długotrwałe lub powtarzane stosowanie etambutolu może prowadzić do rozwoju infekcji wtórnych. W przypadku podejrzenia infekcji należy skonsultować się z lekarzem.

Jeśli objawy gruźlicy nie ustępują w ciągu 2–3 tygodni lub obserwuje się pogorszenie stanu, zaleca się skonsultowanie się z lekarzem.

Należy ukończyć pełny cykl leczenia lekiem niezależnie od obecności lub braku objawów choroby, w celu zapobieżenia nawrotowi lub rozwojowi oporności.

Alkohol etylowy nasila toksyczne działanie etambutolu na narządy wzroku, dlatego w trakcie leczenia należy zrezygnować z przyjmowania alkoholu.

Na początku leczenia możliwe jest nasilenie kaszlu i zwiększenie ilości wydzieliny. W celu zmniejszenia tych objawów należy przepisać witaminy z grupy B i leki wykrztuszające.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych konieczna jest korekta dawki w kierunku jej zmniejszenia; jeśli nie jest to możliwe – przejście na stosowanie intermitujące (co drugi dzień lub 2 razy w tygodniu).

Ten lek zawiera w swoim składzie sód (sodowy laurylosulfian), co należy uwzględnić u pacjentów przestrzegających diety kontrolowanej pod względem zawartości sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Etambutol jest przeciwwskazany w ciąży.

W razie konieczności stosowania leku zaleca się przerwanie karmienia piersią, ponieważ etambutol przenika do mleka matki.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub innych urządzeń.

W okresie leczenia lekiem nie zaleca się prowadzenia pojazdów mechanicznych ani wykonywania innych potencjalnie niebezpiecznych czynności wymagających zwiększonej koncentracji uwagi i szybkości reakcji psychomotorycznych.

Sposób stosowania i dawki.

Dorosłym w leczeniu pierwotnym Etambutol należy podawać doustnie w dawce 15 mg/kg masy ciała 1 raz na dobę. W przypadku powtórnego cyklu leczenia lek należy stosować 1 raz na dobę w dawce 25 mg/kg przez 2 miesiące, następnie kontynuować dawkowanie 15 mg/kg przez cały okres leczenia. Przy stosowaniu leku w dawce 25 mg/kg masy ciała zaleca się miesięczne badanie u okulisty. Maksymalna dawka dzienna w leczeniu pierwotnym nie powinna przekraczać 2 g.

Dzieciom w wieku od 13 lat należy podawać Etambutol doustnie w dawce 15–25 mg/kg na dobę. Maksymalna dzienna dawka dla dzieci to 1 g.

Czas trwania cyklu leczenia zależy od postaci gruźlicy i wynosi od 6 do 12 miesięcy.

Podawanie Etambutolu po posiłku poprawia jego tolerancję.

W przypadku niedostateczności czynności nerek Etambutol należy dobrać w zależności od wartości klirensu kreatyniny:

Dzieci.

Zastosowanie leku u dzieci w wieku do 13. roku życia jest przeciwwskazane.

Przedawkowanie.

Objawy. Rozwój zaburzeń neurologicznych, uszkodzenie nerwu wzrokowego (możliwe wystąpienie ślepoty), pogorszenie ostrości wzroku lub nasilenie objawów innych działań niepożądanych, utrata apetytu, nudności, wymioty, biegunka, gorączka, ból głowy, zawroty głowy, dezorientacja, halucynacje, polineuropatia, depresja oddechowa, asystolia.

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum, leczenie objawowe. Ze względu na szybkie wchłanianie leku bezpośrednio po przyjęciu należy wywołać wymioty lub przepłukać żołądek, a także podać enterosorbcję, wlewać dożylnie kroplowo roztwór Ringera, Sorbilakt, Reosorbilakt, przeprowadzić wymuszoną diurezę. Przepisać witaminy grupy B. Kontrolować i podejmować działania wspierające funkcje życiowe organizmu, w razie potrzeby przeprowadzić działania resuscytacyjne. Wskazane jest przeprowadzenie wymuszonej diurezy, dializy otrzewnowej lub hemodializy. W przypadku reakcji alergicznych wskazane jest stosowanie środków dezynstytuujących. W stanach zagrażających życiu należy przeprowadzić przetaczanie krwi w celu usunięcia erytrocytów, w których gromadzi się etambutol.

Efekty uboczne.

Oczy: zapalenie nerwu wzrokowego za gałką oczną, neuropatia wzrokowa, jedno- lub obustronne obniżenie ostrości wzroku, w tym nieodwracalna ślepota, zaburzenia postrzegania kolorów (głównie zielonego i czerwonego), rozwój skotom centralnych lub peryferycznych, ograniczenie pola widzenia, krwawienie do siatkówki. Powstawanie zaburzeń ze strony wzroku zależy od długości leczenia oraz od wcześniej występujących lub obecnych chorób narządów wzroku.

Układ odpornościowy: reakcje anafilaktyczne/anafilakto-idowe, w tym szok anafilaktyczny.

Skóra i tkanka podskórna: wysypka, świąd, zaczerwienienie, zapalenie skóry, uczucie pieczenia, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella (toksyczny epidermalny nekroliz), reakcja lekowa z eozynofilią i objawami systemowymi (DRESS) (patrz sekcja „Szczególne wskazania stosowania”), zapalenie naczyń.

Układ nerwowy: ból głowy, zawroty głowy, dezorientacja, zaburzenia orientacji, halucynacje, drgawki, dezorientacja, depresja, zapalenia nerwów obwodowych, parestezje kończyn, uczucie drętwienia, osłabienie mięśni.

Układ krwiotwórczy i układ limfatyczny: leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, eozynofilia, chłoniakowatość.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i przestrzeni międzyłukowej: infiltraty w płucach z lub bez eozynofilii, zapalenie płuc, skurcz oskrzeli.

Układ sercowo-naczyniowy: zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, hipotensja tętnicza, tachykardia.

Układ pokarmowy: brak apetytu, metaliczny smak w ustach, nudności, wymioty, dyspepsja, nadkwaśność, ból brzucha, biegunka, anoreksja, kolit pseudobłoniasty (w przypadku jednoczesnego stosowania z ryfampycyną i izoniazydem).

Układ wątrobowo-żółciowy: zaburzenia funkcji wątroby – podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych, zapalenie wątroby, żółtaczka.

Układ moczowy: podwyższenie stężenia kreatyniny, podwyższenie stężenia mocznika, zapalenie nerek typu śródmiążdżowego.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna: ból stawów.

Zaburzenia metaboliczne: obniżenie klirensu kwasu moczowego we krwi, objawy diatezy moczokwasowej, zaostrzenie dny moczanowej; hiperurykemia.

Ogólne zaburzenia: podwyższenie temperatury ciała, dreszcze, osłabienie, obrzęki.

Przekazywanie podejrzeń o wystąpienie efektów ubocznych

Przekazywanie informacji o podejrzewanych efektach ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Pozwala to na monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego ze stosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich ustawowe przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://аіsf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. W oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze, 5 blisterów w paczce; po 120 tabletek w pojemniku i paczce; po 1000 tabletek w pojemnikach.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka Akcyjna Publiczna „Naukowo-Produkcyjne Centrum „Zakład Chemiczno-Farmaceutyczny w Borszczatycze”.

Miejsce położenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności. Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Myru, 17.