Estezia®

INSTRUKCJA dotyczāca stosowania leku ESTEZIA®

Skład:

substancja czynna: dinalbuphine sebacate;

1 ml roztworu zawiera 75 mg dinalbuphine sebacate;

substancje pomocnicze: benzylbenzoat, olej sezamowy.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań o przedłużonym działaniu.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty, jasnożółty, oleisty roztwór.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwbólowe. Alkaloidy morfinowe. Pochodne morfinanu. Kod ATC N02A F.

Właściwości farmakologiczne.

Dynalbufin sebakian – należy do proleków nalbufinu. Postać lekowa stanowi sterylne roztwory olejowe, odpowiednie do wstrzykiwań domięśniowych. Dynalbufin sebakian zawiera dwie cząsteczki nalbufinu połączone estrem sebakianowym, które szybko ulega hydrolizie do nalbufinu za pomocą esterazy. Nalbufin jest składnikiem czynnym.

Nalbufin – silny lek przeciwbólowy, którego działanie przeciwbólowe jest równoważne działaniu morfiny przy porównaniu dawek w miligramach. Badania receptorów wykazują, że nalbufin wiąże się z receptorami typu μ, κ i δ, ale nie z receptorami typu σ. Jest przede wszystkim agonistą receptorów κ oraz częściowym antagonistą receptorów μ.

Farmakodynamika.

Farmakodynamika dynalbufinu sebakianu różni się od nalbufinu. Nalbufin może powodować tak samo silne stłumienie oddychania jak równoważne dawki morfiny. Jednak przy braku stosowania innych leków działających na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i stłumiających oddychanie, lek nie będzie nasilał stłumienia oddychania w zakresie dawek terapeutycznych.

Nalbufin wykazuje silną aktywność antagonistyczną wobec opioidów w dawkach równych lub mniejszych niż jego dawka przeciwbólowa. Po podaniu po lub jednocześnie z opioidowymi lekami przeciwbólowymi – agonistami receptorów μ (np. morfiną, oksymorfonem, fentanylem), nalbufin może częściowo likwidować lub blokować wywołane opioidami stłumienie oddychania. Nalbufin może wywołać objawy abstynencyjne u pacjentów uzależnionych od opioidów, dlatego lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów regularnie otrzymujących opioidowe leki przeciwbólowe – agonisty receptorów μ.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie

Po wstrzyknięciu domięśniowym lek jest powoli i długotrwale wchłaniany, z późniejszą szybką transformacją do nalbufinu, stężenie maksymalne (Cmax) osiągane jest po 64,0 ± 9,3 godziny. Średnie Cmax wynosi 15,4 ± 6,4 ng/ml.

Pojedyncza iniekcja roztworu olejowego zapewnia stabilne stężenia nalbufinu w osoczu przez kilka dni. Wyniki badań klinicznych wskazują, że lek może efektywnie łagodzić ból i utrzymywać stabilny efekt przeciwbólowy do 7 dni po pojedynczej iniekcji.

Metabolizm

Gdy dynalbufin sebakian osiągnie krążenie ogólnoustrojowe, szybko i intensywnie ulega hydrolizie przez esterazę do substancji czynnej – nalbufinu. Badania biotransformacji in vitro wykazały, że przekształcenie ponad 90% proleków sebakianu nalbufinu do nalbufinu we krwi całkowitej zachodzi w ciągu 30 minut.

Nalbufin ulega metabolizmowi przez cytochromy P450 oraz enzymy fazy II UGTs (UDP-glukuronozylotransferazy), w wyniku metabolizmu powstają glukuronidy.

Rozkład

Do 90% dynalbufinu sebakianu wiąże się z białkami osocza krwi. Średni objętość rozkładu dynalbufinu sebakianu wynosi około 10628 ± 4403 l po podaniu dawki 150 mg.

Dynalbufin sebakian i nalbufin przenikają do erytrocytów, ale nie w większym stopniu niż do osocza.

Wydalanie

Nalbufin wydzielany jest głównie z moczem.

Okres półtrwania wynosi 83,2 ± 46,4 godziny. Średni klirens nalbufinu wynosi 100 ± 11 l/godz.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie silnego i umiarkowanego bólu w okresie pooperacyjnym.

Przeciwwskazania.

Zabronione podawanie dożylnie.

Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z:

• niewydolnością oddechową;
• ostrą lub ciężką astmą oskrzelową w przypadku braku odpowiedniego nadzoru lub wyposażenia do reanimacji;
• istniejącą lub podejrzaną obturacją jelit, w tym z obturacją jelit paralityczną;
• podwyższoną wrażliwością na nalbufin, olej sezamowy lub benzyl benzoan.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Dinalbufin sebakat szybko przekształca się pod wpływem karboksylesterazy do czynnej substancji – nalbufinu, który po wprowadzeniu do mięśni dostaje się do krwi. Dlatego cechy farmakokinetyczne i farmakodynamiczne dinalbufinu sebakatu są podobne do nalbufinu.

Depresyjne działanie na OUN

Nie przeprowadzono badań dotyczących jednoczesnego stosowania dinalbufinu sebakatu z lekami stosowanymi w znieczuleniu ogólnym.

Chociaż nalbufin wykazuje działanie antagonistyczne wobec opioidów, istnieją dane, że u pacjentów bez uzależnienia od opioidów nie będzie on wykazywał działania antagonistycznego w stosunku do analgetyku opioidowego podanego bezpośrednio przed, równocześnie lub bezpośrednio po wstrzyknięciu nalbufinu. W związku z tym u pacjentów jednoczesnie leczonych analgetykiem opioidowym, ogólnymi znieczulającymi, fenotiazynami lub innymi lekami uspokajającymi, środkami uspokajającymi, nasennymi lub innymi depresjantami OUN (w tym alkoholem) może wystąpić efekt addytywny i zwiększyć się ryzyko niewydolności oddechowej. W przypadku planowanej takiej terapii skojarzonej należy zmniejszyć dawkę jednego lub obu leków. Połączenie z pochodnymi fenotiazyny i lekami z grupy penicylin może nasilić nudności i wymioty.

W badaniu fazy III dinalbufinu sebakatu wszystkim pacjentom przed operacją podawano miejscowy środek znieczulający – bupiwakainę (99%). W 94% przypadków bupiwakainę łączono z miejscowym środkiem znieczulającym lidokainą, a w 2% stosowano midazolam. Z uwagi na ogólne działania niepożądane stosowanie miejscowych środków znieczulających – bupiwakainy, lidokainy, propofolu i midazolamu – w połączeniu z dinalbufinem sebakatem w badaniach fazy III nie prowadziło do klinicznie istotnych działań niepożądanych.

Opioidy

Nie przeprowadzono badań dotyczących jednoczesnego stosowania dinalbufinu sebakatu z opioidami. Ponieważ dinalbufin sebakat jest prolekiem nalbufinu, jednoczesne stosowanie z opioidami będzie towarzyszone interakcjami podobnymi do charakterystycznych dla nalbufinu.

Przy jednoczesnym stosowaniu dinalbufinu sebakatu z nalbufinem dawka nalbufinu nie powinna przekraczać 80 mg na dobę, czyli 20 mg co 6 godzin.

Znieczulenie ogólne

Nie przeprowadzono badań dotyczących jednoczesnego stosowania dinalbufinu sebakatu z lekami stosowanymi w znieczuleniu ogólnym, w tym z znieczulającymi inhalacyjnymi, znieczulającymi do podania dożylnego, takimi jak opioidy i benzodiazepiny. Ponieważ dinalbufin sebakat jest prolekiem nalbufinu, interakcje przy jednoczesnym stosowaniu z ogólnymi znieczulającymi mogą być podobne do tych występujących przy stosowaniu nalbufinu. Istnieją dane wskazujące na brak klinicznie istotnych problemów bezpieczeństwa przy jednoczesnym stosowaniu dinalbufinu sebakatu i znieczulającego w dawce standardowej.

Inhibitory lub induktory enzymów cytochromu P450 3A4

Jednoczesne stosowanie dinalbufinu sebakatu z inhibitorami układu cytochromu P450 3A4 lub zaprzestanie stosowania induktorów P450 3A4 może prowadzić do przedawkowania z letalnym skutkiem.

Leki serotonergiczne

Jednoczesne stosowanie opioidów z innymi lekami wpływającymi na układ neuroprzekaźników serotonergicznych, a mianowicie: selektywnymi inhibitorem zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), selektywnymi inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI), trójpierścieniowymi lekami przeciwdrgawkowymi (TCA), triptanami, antagonistami receptorów 5-HT3 wpływającymi na układ neuroprzekaźników serotonergicznych (np. mirtazapin, trazodon, tramadol), niektórymi lekami rozkurczowymi mięśni (cyklobenzapryna, metaksalon) oraz inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) (przepisywanymi w leczeniu zaburzeń psychicznych, a także innymi, takimi jak linezolid i dożylne stosowanie błękitu metylenowego) – prowadziło do rozwoju zespołu serotonergicznego.

Jeśli jednoczesne stosowanie takich leków jest uzasadnione, konieczna jest ciągła obserwacja pacjentów, szczególnie na początku terapii, ze względu na możliwość wystąpienia zespołu serotonergicznego.

Leki rozkurczowe mięśni

Nalbufin może nasilać blokadę nerwowo-mięśniową wywołaną przez leki rozkurczowe mięśni i zwiększać stopień niewydolności oddechowej. Należy obserwować pacjentów pod kątem objawów niewydolności oddechowej i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę leku rozkurczowego mięśni.

Diuretyki

Opioidy mogą obniżać skuteczność diuretyków poprzez wywoływanie uwalniania hormonu antydiuretycznego.

Należy obserwować pacjentów pod kątem objawów zmniejszenia diurezy i/lub wpływu na ciśnienie tętnicze oraz w razie potrzeby zwiększyć dawkę diuretyku.

Leki antycholinergiczne

Jednoczesne stosowanie leków antycholinergicznych zwiększa ryzyko zatrzymania moczu i/lub wystąpienia ciężkiego zaparcia, które może prowadzić do choroby jelit paralitycznych.

W przypadku jednoczesnego stosowania dinalbufinu sebakatu z lekami antycholinergicznymi należy obserwować pacjentów pod kątem objawów zatrzymania moczu lub zmniejszenia perystaltyki żołądka.

Inhibitory MAO

Interakcje inhibitorów MAO (np. fenelzyna, tranilocyprolina, linezolid) z opioidami mogą objawiać się zarówno zespołem serotonergicznym, jak i toksycznością opioidową (np. niewydolność oddechowa, śpiączka).

Stosowanie leku Estezia® nie jest zalecane pacjentom przyjmującym inhibitory MAO oraz w ciągu 14 dni po zakończeniu takiego leczenia. W przypadku konieczności nagłego zastosowania opioidów należy uważnie obserwować ciśnienie tętnicze, objawy ze strony OUN i oddychanie.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Uraz głowy i podwyższone ciśnienie śródczaszkowe

Prawdopodobny efekt depresji oddychania oraz właściwość silnych środków przeciwbólowych polegająca na zwiększaniu ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego (w wyniku rozszerzenia naczyń po zatrzymaniu CO2) może być znacznie nasilona w przypadku urazu głowy, zmian wewnątrzczaszkowych lub wcześniejszego podwyższenia ciśnienia śródczaszkowego. Ponadto środki przeciwbólowe o silnym działaniu mogą powodować efekty maskujące obraz kliniczny u pacjentów z urazem głowy. Dlatego Dinabufinum sebacicum należy stosować w takich warunkach wyłącznie wtedy, gdy korzyści przewyższają potencjalne ryzyko, a lek należy podawać z szczególną ostrożnością.

Zaburzenia funkcji nerek i wątroby

Ponieważ Dinabufinum sebacicum metabolizuje się w wątrobie i wydala z moczem, lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby.

Życiowo groźna depresja oddychania

Podczas stosowania opioidów, w tym zgodnie z zaleceniami, donoszono o poważnej, zagrożonej dla życia lub śmiertelnej depresji oddychania. Brak leczenia depresji oddychania może prowadzić do zatrzymania oddychania i śmierci. Leczenie depresji oddychania może obejmować dokładne monitorowanie, działania wspierające oraz stosowanie antagonistów opioidów, w zależności od stanu pacjenta. Zatrzymanie dwutlenku węgla (CO2) podczas depresji oddychania wywołanej opioidami może nasilić działanie uspokajające opioidów.

Chociaż poważna, zagrożona dla życia lub śmiertelna depresja oddychania może wystąpić w dowolnym czasie podczas stosowania leku Estezia®, ryzyko jest największe na początku terapii i po zwiększeniu dawki leku. Pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem depresji oddychania, szczególnie w pierwszych 24–72 godzinach po rozpoczęciu terapii.

Przejście pacjenta na lek Estezia® z innego opioidu może prowadzić do przedawkowania, które może mieć śmiertelne skutki.

Opioidy mogą powodować zaburzenia oddychania związane ze snem, w tym centralną bezdechowość senną (CSA) i hipoksję związaną ze snem. Stosowanie opioidów zwiększa ryzyko CSA w sposób zależny od dawki. U pacjentów z CSA należy rozważyć możliwość zmniejszenia dawki opioidu.

Inhibitory lub induktory enzymów cytochromu P450 3A4

Lek Estezia® metabolizuje się poprzez układ cytochromu P450 3A4, dlatego leki, które inhibują lub indukują ten układ enzymatyczny, mogą zmieniać klirens Dinabufinum sebacicum.

Należy zachować ostrożność u pacjentów, którzy zaprzestali stosowania induktora układu cytochromu P450 3A4 lub u pacjentów stosujących umiarkowane lub silne inhibitory P450 3A4, ze względu na ryzyko zwiększenia stężenia Dinabufinum sebacicum we krwi. Takich pacjentów należy dokładnie monitorować pod kątem objawów depresji oddychania i uspokojenia.

Istnieje ryzyko niskiego stężenia Dinabufinum sebacicum we krwi u pacjentów stosujących jednocześnie lek Estezia® z induktorami P450 3A4 lub u pacjentów, którzy zaprzestali stosowania umiarkowanego lub silnego inhibitora P450 3A4. U niektórych pacjentów może być konieczne zastosowanie dodatkowych lub alternatywnych środków przeciwbólowych.

Stosowanie współbieżne z benzodiazepinami i innymi lekami depresyjnymi ośrodkowego układu nerwowego

Silne działanie uspokajające, depresja oddychania, śpiączka i śmierć mogą wystąpić w wyniku jednoczesnego stosowania leku Estezia® z benzodiazepinami lub innymi lekami depresyjnymi ośrodkowego układu nerwowego (np. niebenzodiazepinowymi lekami uspokajającymi/przeciwlękowymi, anksjolitykami, lekami uspokajającymi, miorelaksantami, anestetykami, lekami przeciwwstrząsowymi, innymi opioidami, alkoholem). Takie współbieżne leczenie należy stosować z ostrożnością u pacjentów, dla których alternatywne metody leczenia nie są odpowiednie.

Badania obserwacyjne wykazały, że jednoczesne stosowanie opioidowych środków przeciwbólowych z benzodiazepinami zwiększa ryzyko śmierci w porównaniu ze stosowaniem wyłącznie opioidowych środków przeciwbólowych. Ze względu na podobne właściwości farmakologiczne przewiduje się analogiczne ryzyko przy jednoczesnym stosowaniu innych leków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego z opioidowymi środkami przeciwbólowymi.

W razie konieczności przepisania benzodiazepin lub innych leków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego jednoczesnie z opioidowym środkiem przeciwbólowym, należy zastosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas. Pacjentom, którzy już otrzymują opioidowy środek przeciwbólowy, należy przepisać niższą dawkę początkową benzodiazepiny lub innego leku depresyjnego ośrodkowego układu nerwowego niż dawki stosowane bez terapii opioidami, stopniowo dopasowując dawkę zgodnie ze stanem pacjenta. Pacjentów należy dokładnie obserwować pod kątem objawów i oznak depresji oddychania i uspokojenia.

W przypadku jednoczesnego stosowania leku Estezia® z benzodiazepinami lub innymi lekami depresyjnymi ośrodkowego układu nerwowego (w tym alkoholem i lekami zabronionymi) należy poinstruować zarówno pacjentów, jak i osoby opiekujące się nimi, o ryzyku depresji oddychania i uspokojenia.

Pacjentom nie zaleca się prowadzenia pojazdów mechanicznych ani pracy z maszynami, dopóki nie zostanie ustalone, jakie są skutki współbieżnego stosowania benzodiazepin lub innych leków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego z Dinabufinum sebacicum. Należy przebadać pacjentów pod kątem ryzyka nadużywania substancji psychoaktywnych, w tym nadużywania opioidów, oraz ostrzec przed ryzykiem przedawkowania i śmierci związanym ze stosowaniem leków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego, w tym alkoholu i leków zabronionych.

Życiowo groźna depresja oddychania u pacjentów z przewlekłymi chorobami płuc, u osób starszych, chorych lub osłabionych

Stosowanie leku Estezia® pacjentom z ostrą lub ciężką astmą oskrzelową bez odpowiedniego monitorowania lub wyposażenia do reanimacji jest przeciwwskazane.

Pacjenci z przewlekłymi chorobami płuc

Pacjenci z nasilonym przewlekłym zespołem obturacyjnym płuc (POChP) lub z sercem płucnym, a także z istotnie obniżonym rezerwą oddechową, hipoksją, hiperkapnią lub wcześniejszą depresją oddychania, mają zwiększone ryzyko depresji oddychania, w tym bezdechu, nawet przy zalecanych dawkach Dinabufinum sebacicum.

Osoby starsze, chore lub osłabione

Życiowo groźna depresja oddychania występuje częściej u osób starszych, chorych lub osłabionych, ponieważ u tych pacjentów obserwuje się zmiany parametrów farmakokinetycznych lub klirensu w porównaniu z młodszych, zdrowszych pacjentów. Takich pacjentów należy dokładnie monitorować, szczególnie podczas stosowania leku Estezia®, a także w przypadku jednoczesnego przepisania leku z innymi lekami depresyjnymi oddychania. Jako alternatywę można stosować nieopioidowe środki przeciwbólowe.

Niewydolność nadnerczy

Zgłaszano przypadki niewydolności nadnerczy podczas stosowania opioidów, najczęściej przy stosowaniu dłużej niż 1 miesiąc. Niewydolność nadnerczy może objawiać się niespecyficznymi objawami i oznakami, w tym nudnościami, wymiotami, anoreksją, zmęczeniem, osłabieniem, zawrotami głowy i niskim ciśnieniem tętniczym. W przypadku podejrzenia niewydolności nadnerczy należy jak najszybciej postawić diagnozę. W przypadku potwierdzonej niewydolności nadnerczy konieczne jest stosowanie zastępczych dawek kortykosteroidów. Należy zaprzestać stosowania opioidów do czasu przywrócenia funkcji nadnerczy. Możliwe jest stosowanie innych opioidów, ponieważ w niektórych przypadkach nie odnotowano nawrotu niewydolności nadnerczy.

Ciężka hipotensja tętnicza

Nalbufin może powodować ciężką hipotensję tętniczą, w tym hipotensję ortostatyczną i omdlenia u pacjentów ambulatoryjnych. U pacjentów, u których utrzymanie ciśnienia tętniczego jest zaburzone z powodu zmniejszonego objętości krwi lub jednoczesnego podania leków depresyjnych ośrodkowego układu nerwowego (np. fenotiazyn lub środków znieczyniających), istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiej hipotensji tętniczej. Należy obserwować pacjentów pod kątem objawów hipotensji tętniczej po rozpoczęciu stosowania i dozowaniu Dinabufinum sebacicum. U pacjentów z szokiem cyrkulacyjnym nalbufin może powodować rozszerzenie naczyń, co sprzyja obniżeniu rzutu serca i ciśnienia tętniczego. Należy unikać stosowania leku Estezia® u pacjentów z szokiem cyrkulacyjnym.

Stosowanie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego

Lek Estezia® jest przeciwwskazany u pacjentów z znaną lub podejrzaną niedrożnością jelit, w tym z niedrożnością jelit paralityczną.

Podczas stosowania Dinabufinum sebacicum pacjentom, u których planuje się zabieg chirurgiczny z powodu choroby układu wątrobowo-żółciowego, należy brać pod uwagę wysokie ryzyko wystąpienia skurczu zwieracza Oddiego.

Opioidy mogą powodować wzrost stężenia amylazy w surowicy. Należy monitorować pacjentów z zaburzeniami układu wątrobowo-żółciowego, w tym z ostrym zapaleniem trzustki, pod kątem nasilenia objawów choroby.

Zwiększony ryzyko wystąpienia drgawek u pacjentów z padaczką

Nalbufin może zwiększać częstotliwość występowania drgawek u pacjentów z padaczką, a także zwiększać ryzyko wystąpienia drgawek w innych sytuacjach klinicznych związanych z padaczką. Należy monitorować pacjentów z wywiadem padaczki pod kątem kontroli drgawek podczas stosowania leku Estezia®.

Uzależnienie, nadużywanie i nieprawidłowe stosowanie

Nalbufin jest syntetycznym środkiem przeciwbólowym, agonistą-antagonistą receptorów opioidowych. Stosowanie nalbufinu jako opioidu naraża pacjenta na ryzyko uzależnienia, nadużywania i nieprawidłowego stosowania.

Uzależnienie może wystąpić zarówno przy stosowaniu leku w zalecanych dawkach, jak i w przypadku nadużywania lub nieprawidłowego stosowania.

U każdego pacjenta należy ocenić ryzyko uzależnienia opioidowego, nadużywania lub nieprawidłowego stosowania. Ryzyko zwiększa się u pacjentów z wywiadem osobistym lub rodzinnym nadużywania substancji psychoaktywnych (w tym nadużywania leków, alkoholu lub uzależnienia) oraz u pacjentów z chorobami psychicznymi (np. ciężka depresja). Obecność tych czynników ryzyka nie powinna przeszkadzać odpowiedniemu leczeniu bólu u każdego pacjenta.

Opioidy stosowane przez pacjentów uzależnionych od narkotyków mogą być wykorzystywane w celach przestępczych. Należy wziąć pod uwagę te ryzyka przy przepisywaniu leku Estezia®. Aby zmniejszyć te ryzyka, lek należy przepisywać w najniższej skutecznej dawce.

Abstynencja (zespół odstawienia)

Stosowanie Dinabufinum sebacicum, mieszanego agonisty-antagonisty receptorów opioidowych, u pacjentów przyjmujących agonistów receptorów opioidowych, może zmniejszyć efekt przeciwbólowy i/lub przyspieszyć wystąpienie objawów abstynencji. Należy unikać jednoczesnego stosowania leku Estezia® z agonistami receptorów opioidowych.

Stosowanie w populacji geriatrycznej

Nie ma potrzeby modyfikacji dawki.

Ważne informacje o substancjach pomocniczych.

Olej sezamowy rzadko może powodować ciężkie reakcje alergiczne.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Zgłaszano przypadki ciężkiej bradykardii płodu po podaniu nalbufinu podczas porodu. Chociaż w badaniach toksyczności rozrodu nie uzyskano danych o toksycznym wpływie na rozwój embrionu/pleta, ten lek należy stosować w czasie ciąży wyłącznie w przypadku wyraźnej konieczności, gdy potencjalna korzyść przewyższa ryzyko dla płodu.

Stosowanie podczas porodu

Przenikanie nalbufinu przez łożysko jest wysokie, szybkie i zmienne, stosunek stężenia matka–płód waha się od 1:0,37 do 1:6. Reakcje niepożądane u płodu i noworodków, których matkom podawano nalbufin podczas porodu, obejmują bradykardię płodu, depresję oddychania u noworodka, bezdech, sinicę i hipotonię, co może stanowić zagrożenie dla życia. Podanie matce naloksonu podczas porodu w niektórych przypadkach normalizowało te efekty. Zgłaszano ciężką i długotrwałą bradykardię płodu oraz uszkodzenia neurologiczne związane z bradykardią płodu. Zgłaszano również o sinusołatkowy rytm serca płodu związany ze stosowaniem nalbufinu. Lek Estezia® należy stosować podczas porodu wyłącznie wtedy, gdy jest to absolutnie konieczne i tylko wtedy, gdy potencjalna korzyść przewyższa ryzyko dla noworodka. Należy monitorować stan noworodków pod kątem depresji oddychania, bezdechu, bradykardii i arytmii.

Ciąża

Długotrwałe stosowanie opioidowych środków przeciwbólowych w czasie ciąży może powodować zespół odstawienia u noworodków, co może stanowić zagrożenie dla życia. Dlatego konieczna jest dokładna kontrola stanu noworodka. Jeśli kobiety w ciąży wymagają długotrwałego stosowania opioidów, należy poinformować pacjentkę o ryzyku wystąpienia zespołu odstawienia opioidów u noworodka i zapewnić odpowiednie leczenie.

Efekty teratogenne. Wyniki badań na zwierzętach nie wykazały dowodów toksyczności rozwoju, w tym teratogenności, ani szkodliwego wpływu na płód. Brakuje wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku u kobiet w ciąży. Leku nie należy stosować w czasie ciąży, z wyjątkiem pojedynczych przypadków, gdy korzyść dla ciężarnej przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Nie teratogenne efekty. Podawanie nalbufinu podskórnie samicom i samcom szczurów przed zapłodnieniem, przez cały okres ciąży i laktacji lub ciężarnym szczurom w ostatniej trzeciej części ciąży i przez cały okres laktacji w dawkach około 4 razy wyższych niż maksymalna zalecana dawka dla człowieka, powodowało zmniejszenie masy ciała i przeżycia noworodków.

Okres karmienia piersią

Nalbufin przenika do mleka matki, ale w niewielkiej ilości (mniej niż 1% dawki podanej matce), co ma klinicznie nieistotny efekt. Należy zachować ostrożność przy podawaniu Dinabufinum sebacicum kobiecie karmiącej piersią.

Niepłodność

Kancerogeneza. W długoterminowych badaniach kancerogenności przeprowadzonych na szczurach (24 miesiące) i myszach (19 miesięcy) nie stwierdzono dowodów zwiększonej liczby nowotworów związanych z doustnym podawaniem nalbufinu w dawkach do 200 mg/kg (1180 mg/m²) i 200 mg/kg (600 mg/m²) dziennie, odpowiednio.

Genotoksyczność. Dinabufinum sebacicum nie wykazywało aktywności genotoksycznej w analizie mikrojąder krwi obwodowej myszy in vivo.

Nalbufin nie wykazywał aktywności mutagennej w teście Ames’a z czterema szczepami bakterii, w analizie HGPRT jajników chomika chińskiego lub w analizie wymiany chromatyd siostrzanych. Jednak nalbufin powodował zwiększoną częstość mutacji w analizie limfomu myszy. Aktywności klastogennej nie obserwowano w teście mikrojąder na myszach ani w analizie cytotoksyczności szpiku kostnego u szczurów.

Zaburzenia płodności. W badaniach toksyczności rozrodu na szczurach nalbufin nie wpływał na płodność przy dawkach podskórnych do 56 mg/kg/dzień lub 330 mg/m²/dzień.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi mechanizmami.

Lek Estezia**®** może pogarszać zdolności umysłowe lub fizyczne niezbędne do potencjalnie niebezpiecznej działalności, takiej jak prowadzenie samochodu lub zarządzanie niebezpiecznymi mechanizmami.

W okresie leczenia należy wstrzymać się od prowadzenia pojazdów mechanicznych i pracy z innymi mechanizmami.

Należy monitorować pacjentów do momentu pełnego przywrócenia ich stanu po podaniu Dinabufinum sebacicum, które może wpływać na prowadzenie samochodu lub pracę z innymi potencjalnie niebezpiecznymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dawkowanie

Lek należy podawać wyłącznie do wewnątrzmięśniowo w dawce 150 mg w pojedynczej dawce. Korekty dawki w zależności od masy ciała nie wymaga.

Estezia® to lek o przedłużonym uwalnianiu, dlatego należy pamiętać, że do osiągnięcia stężenia terapeutycznego potrzeba 12–24 godziny. W razie potrzeby dinabufin sebakat można stosować około 24 godziny przed zaplanowaną operacją w celu złagodzenia bólu pooperacyjnego.

Nie należy przepisywać Estezii® pacjentom wymagającym natychmiastowego łagodzenia bólu.

Estezia® to lek o ustalonej dawce przeznaczony wyłącznie do jednorazowego stosowania. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania powtórzonych dawek nie zostały ustalone.

Nie przeprowadzono badań dotyczących jednoczesnego stosowania dinabufinu sebakatu z innymi lekami przeciwbólowymi, z wyjątkiem ketorolaku.

Zabrania się podawania leku Estezia® dożylnie.

Zaleca się powolne wstrzykiwanie wewnątrzmięśniowe ze względu na lepkość i tłustą konsystencję roztworu. Aby zapobiec wyciekowi roztworu, należy delikatnie nacisnąć na miejsce wstrzyknięcia; nie masować miejsca wstrzyknięcia.

Dzieci

Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania dinabufinu sebakatu u dzieci nie zostały ustalone, dlatego nie należy stosować leku u pacjentów z tej grupy wiekowej.

Przedawkowanie.

W badaniach klinicznych z zastosowaniem dinabufinu sebakatu nie zaobserwowano przypadków przedawkowania. Lek jest dostarczany w fiolkach jednorazowych o pojemności 2 ml, co zapobiega przedawkowaniu.

W przypadku przedawkowania możliwe są następujące objawy: osłabienie oddychania, hipotensja tętnicza, niewydolność krążenia, pogłębienie śpiączki, drgawki, rabdomioliza prowadząca do niewydolności nerek.

W leczeniu przedawkowania stosuje się:

• w wczesnym etapie pacjentom przytomnym – doustne węgiel aktywny;
• terapię wspierającą (tlen, wlewanie dożylne płynów zastępczych, środki podnoszące ciśnienie tętnicze);
• wlewanie dożylne naloksonu lub nalmefenu (specyficznych antydot).

Działania niepożądane.

Podczas badań klinicznych najczęściej występujące działania niepożądane to: stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia, podwyższenie temperatury, ból głowy, zawroty głowy, nudności, wymioty, senność.

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia zazwyczaj ustępowały samodzielnie do 8. dnia.

Ze strony układu oddechowego, organów klatki piersiowej i śródpiersia: zapalenie nosa i gardła, kaszel, osłabienie oddychania, zmniejszenie objętości oddechowej, duszność, napady astmy.

Ze strony przewodu pokarmowego: suchość w ustach, dyskomfort brzuszny, skurcze i ból brzucha, zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego, w tym wzdęcia, kolki, meteorystyzm, zaparcia, biegunka, dyspepsja, gorzki posmak, toksyczny megakolon, kałowe zapalenie okrężnicy, niedrożność jelit, zespół jelita drażliwego, nudności, wymioty, obniżony apetyt.

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: zaburzenia wskaźników funkcjonalnych wątroby, skurcz dróg żółciowych.

Ze strony nerek i układu moczowego: zapalenie pęcherza niezakaźne, zaburzenia oddawania moczu, zatrzymanie moczu.

Ze strony układu nerwowego: zawroty głowy, osłabienie ogólne, ból głowy, hipestezja, zaburzenia snu, senność, podwójne widzenie, pobudzenie, skłonność do płaczu, wrogość, noce bolesne, szumy w uszach, parestezje, uczucie nierealności, drgawki, sztywność mięśni, drżenie, mimowolne skurcze mięśni, podwyższone ciśnienie śródczaszkowe.

Ze strony psychiki: niepokój, bezsenność, pobudzenie, reakcje nerwicowe, depresja, dezorientacja, dysforia, zaburzenia mowy, zmiana nastroju, halucynacje, euforia.

Ze strony układu sercowo-naczyniowego: obniżenie ciśnienia tętniczego i skurczowego, podwyższenie ciśnienia, tachykardia, uczucie kołatania serca.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: nadmierne pocenie się, wysypka, swędzenie, pokrzywka, uczucie gorąca; żółtaczka twardówki oka i żółtaczka skóry.

Ogólne zaburzenia i reakcje w miejscu podania: dreszcze, zmęczenie, uczucie zimna, obrzęk w miejscu wstrzyknięcia, podwyższenie temperatury.

Przekazywanie informacji o podejrzewanych działaniach niepożądanych

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych po rejestracji leku jest ważnym procederem. Pozwala ono na kontynuowanie monitorowania stosunku korzyści do ryzyka w odniesieniu do danego leku. Osoby pracujące w zawodach medycznych powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane poprzez krajowy system zgłaszania.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać we wkładzie pierwotnym w temperaturze nie przekraczającej 25 °C. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodność. Nie należy mieszać w jednej strzykawce z innymi roztworami do wstrzykiwań.

Opakowanie.

Po 2 ml w fiolce; 1 fiolka w zestawie z igłą do wstrzykiwania domięśniowego w opakowaniu blistrzowym; po 1 opakowaniu blistrzowym w kartonie.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Zakład Hsinchu firmy UBI Pharma Inc. / Hsinchu Plant of UBI Pharma Inc.

Miejsce położenia producenta oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Nr 45, Guangfu N. Rd., Hukou Township, Hsinchu Country 303036, Tajwan, R.O.C. /
No. 45, Guangfu N.Rd., Hukou Township, Hsinchu Country 303036, Taiwan, R.O.C.

Wnioskodawca.

Spółka Akcyjna „Fabryka Farmaceutyczna „Darnyca”.

Miejsce położenia wnioskodawcy oraz adres miejsca prowadzenia działalności.

Ukraina, 02093, miasto Kijów, ul. Boryspolska 13.