Espim

INSTRUKCJA dot. stosowania leku ESPIM

Skład:

substancja czynna: cefepim;

1 fiolka zawiera cefepimu hydrochlorid 1,2 g, co odpowiada cefepimowi 1,0 g;

substancja pomocnicza: L-arginina.

Postać farmaceutyczna. Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: prawie biały proszek krystaliczny.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Leki przeciwbakteryjne do stosowania systemowego. β-laktamowe antybiotyki.

Kod ATC J01D E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Espim hamuje syntezę enzymów ściany komórkowej bakteryjnej i wykazuje szeroki zakres działania wobec różnych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Lek jest odporne na hydrolizę przez większość β-laktamaz, ma niską powinność do chromosomowo kodowanych β-laktamaz i szybko przenika do komórek bakterii Gram-ujemnych.

Cefepim jest aktywny wobec następujących mikroorganizmów:

bezwzględne bakterie Gram-dodatnie: Staphylococcus aureus oraz Staphylococcus epidermidis (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); inne szczepy stafilokoków, w tym S. hominis, S. saprophyticus; Streptococcus pyogenes (streptokoki grupy A); Streptococcus agalactiae (streptokoki grupy B); Streptococcus pneumoniae (w tym szczepy o średnim oporności na penicylinę – MIC od 0,1 do 1 μg/ml); inne β-hemolityczne streptokoki (grupy C, G, F), S. bovis (grupa D), streptokoki grupy Viridans. (Większość szczepów enterokoków, np. Enterococcus faecalis, oraz stafilokoki oporne na metycylinę są oporne na większość antybiotyków cefalosporynowych, w tym na cefepim);

bezwzględne bakterie Gram-ujemne: Pseudomonas spp., w tym P. aeruginosa, P. putida, P. stutzeri; Escherichia coli, Klebsiella spp., w tym K. pneumoniae, K. oxytoca, K. ozaenae; Enterobacter spp., w tym E. cloacae, E. aerogenes, E. sakazakii; Proteus spp., w tym P. mirabilis, P. vulgaris; Acinetobacter calcoaceticus (subsp. anitratus, lwoffi); Aeromonas hydrophila; Capnocytophaga spp.; Citrobacter spp., w tym C. diversus, C. freundii; Campylobacter jejuni; Gardnerella vaginalis; Haemophilus ducreyi; H. influenzae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); Haemophilus parainfluenzae; Hafnia alvei; Legionella spp.; Morganella morganii; Moraxella catarrhalis (Branhamella catarrhalis) (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy produkujące β-laktamazę); N. meningitidis; Pantoea agglomerans (wcześniej znane jako Enterobacter agglomerans); Providencia spp. (w tym P. rettgeri, P. stuartii); Salmonella spp.; Serratia (w tym S. marcescens, S. liquefaciens); Shigella spp.; Yersinia enterocolitica.

(Cefepim jest nieaktywny wobec wielu szczepów Xanthomonas maltophilia i Pseudomonas maltophilia);

bezwzględne bakterie beztlenowe: Bacteroides spp., w tym B. melaninogenicus oraz inne mikroorganizmy z jamy ustnej należące do rodzaju Bacteroides; Clostridium perfringens; Fusobacterium spp.; Mobiluncus spp.; Peptostreptococcus spp.; Veillonella spp.

(Cefepim jest nieaktywny wobec Bacteroides fragilis i Clostridium difficile).

Farmakokinetyka.

Średnie stężenia cefepimu w osoczu krwi u zdrowych dorosłych mężczyzn w różnym czasie po jednorazowym dożylonym i domięśniowym podaniu podano w tabeli.

Stężenia cefepimu w osoczu krwi (μg/ml) po podaniu dożylnej (i.v.) i domięśniowej (i.m.)

W moczu, żółci, płynie otrzewnowym, wydzielinie śluzowej oskrzeli, plwocinie, prostaty, wyrostku robaczkowym i pęcherzu żółciowym osiągane są również stężenia terapeutyczne cefepimu.

Średni okres półwydalania cefepimu z organizmu wynosi około 2 godzin. U zdrowych ochotników, którzy otrzymywali dawki do 2 g w sposób dożylny co 8 godzin przez 9 dni, nie obserwowano kumulacji leku w organizmie.

Cefepim ulega metabolizacji do N-metyloporydyny, która szybko przekształca się w tlenek N-metyloporydyny. Średnie całkowite klirens wynosi 120 ml/min. Cefepim wydzielany jest głównie przez nerki głównie przez filtrację kłębuszkową (średni klirens nerkowy – 110 ml/min). W moczu wydala się około 85 % podanej dawki w postaci niezmienionego cefepimu, 1 % N-metyloporydyny, około 6,8 % tlenku N-metyloporydyny oraz około 2,5 % epimeru cefepimu. Wiązanie cefepimu z białkami osocza jest mniejsze niż 19 % i nie zależy od stężenia leku w surowicy krwi.

U chorych w wieku powyżej 65 roku życia z prawidłową funkcją nerek nie jest wymagana korekta dawki leku, pomimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodszych pacjentów.

Badania przeprowadzone u chorych z różnym stopniem niewydolności nerek wykazały wydłużenie okresu półwydalania z organizmu. Średni okres półwydalania u chorych z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek wymagających leczenia dializacyjnego wynosi 13 godzin przy hemodializie i 19 godzin przy dializie oparciowej.

Farmakokinetyka cefepimu u chorych z zaburzoną funkcją wątroby lub z mukowiscydozą nie ulega zmianie. Korekta dawki u takich chorych nie jest wymagana.

Dawka leku 50 mg/kg masy ciała podawanego dożylnie w ciągu od 5 do 20 minut co 8 godzin.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Dorośli.

Zakażenia spowodowane wrażliwą na lek mikroflorą:

• dróg oddechowych, w tym zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli;
• skóry i tkanek podskórnych;
• zakażenia wewnątrzbrzuszne, w tym zapalenie otrzewnej i zakażenia dróg żółciowych;
• ginekologiczne;
• sepsa.

Leczenie empiryczne u pacjentów z gorączką neutropeniczną.

Profilaktyka powikłań pourazowych w chirurgii wewnątrzbrzusznej.

Dzieci.

• Zapalenie płuc;
• zakażenia dróg moczowych, w tym zapalenie nerek i miedniczek nerkowych;
• zakażenia skóry i tkanek podskórnych;
• sepsa;
• leczenie empiryczne u pacjentów z gorączką neutropeniczną;
• bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na cefepim lub L-argininę, a także na antybiotyki z grupy cefalosporyn, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Podczas stosowania wysokich dawek aminoglikozydów jednocześnie z cefepimem należy uważnie monitorować funkcję nerek ze względu na potencjalną nefrotoksyczność i ototoksyczność aminoglikozydów. Nefrotoksyczność obserwowano również po jednoczesnym stosowaniu innych cefalosporyn z diuretykami takimi jak furosemid.

Espim w stężeniu od 1 do 40 mg/ml jest kompatybilny z następującymi roztworami dożylnymi: 0,9 % roztwór chlorku sodu do wstrzykiwań; 5 i 10 % roztwory glukozy do wstrzykiwań; 6M roztwór laktylu sodu do wstrzykiwań; roztwór 5 % glukozy i 0,9 % chlorku sodu do wstrzykiwań; roztwór Ringera z laktykiem i 5 % roztwór glukozy do wstrzykiwań.

Aby uniknąć możliwych interakcji lekowych z innymi lekami, roztwory cefepimu (tak jak większości innych antybiotyków β-laktamowych) nie powinno się podawać jednocześnie z roztworami metronidazolu, wancomycyny, gentamycyny, siarczanu tobramycyny i siarczanu netilmycyny. W razie potrzeby jednoczesnego podania cefepimu z wymienionymi lekami, każdy antybiotyk należy podawać oddzielnie.

Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych. Stosowanie cefepimu może prowadzić do fałszywie dodatniej reakcji na glukozę w moczu przy użyciu odczynnika Benedicta. Zaleca się stosowanie testów na glukozę opartych na enzymatycznej reakcji utleniania glukozy.

Szczególne wskazania dotyczące stosowania.

U pacjentów z wysokim ryzykiem ciężkich infekcji (np. u pacjentów po przeszczepie szpiku kostnego z obniżoną jego czynnością, występującą na tle złośliwych chorób hemolitycznych z ciężką postępującą neutropenią) monoterapia może być niewystarczająca, dlatego wskazana jest kompleksowa terapia przeciwbakteryjna.

Podczas stosowania cefepimu, tak jak i innych leków z tej grupy, ciężkie działania niepożądane, takie jak odwracalne encefalopatie (zaburzenia świadomości, w tym stany zamroczenia), mioklonie, drgawki i/lub niewydolność nerek, obserwowano najczęściej u pacjentów z niewydolnością nerek, którzy otrzymali dawki przekraczające zalecany tryb stosowania, oraz u starszych pacjentów z niewydolnością nerek przy zalecanych dawkach cefepimu. Niektóre przypadki wystąpiły u pacjentów, którzy otrzymali dawki skorygowane z uwzględnieniem czynności ich nerek. W większości przypadków objawy nefrotoksyczności były odwracalne i ustępowały po odstawieniu cefepimu i/lub po hemodializie.

Należy dokładnie ustalić, czy u chorego wcześniej wystąpiły reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego na cefepim, cefalosporyny, penicyliny lub inne antybiotyki β-laktamowe. Antybiotyki należy stosować ostrożnie u wszystkich chorych z jakąkolwiek formą alergii, szczególnie na leki. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej należy przerwać stosowanie leku. Ciężkie reakcje nadwrażliwości typu natychmiastowego mogą wymagać zastosowania adrenaliny oraz innych form terapii.

Stosować ostrożnie u pacjentów z chorobami przewodu pokarmowego, szczególnie z kolitem. Antybiotyki o szerokim spektrum działania, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu, mogą powodować kolit pseudobłoniastą o nasileniu od łagodnej biegunki do kolitu zakończonego śmiercią, dlatego należy zwracać uwagę na pojawienie się biegunki podczas leczenia cefepimem. Łagodne postacie kolitu mogą ustąpić samorzutnie po zakończeniu terapii, stan średniego lub ciężkiego nasilenia może wymagać specjalistycznego leczenia.

Stosowanie środków przeciwbakteryjnych powoduje zmianę normalnej flory jelita grubego i może prowadzić do rozwoju Clostridium. Badania wskazują, że toksyna produkowana przez Clostridiumdifficile jest główną przyczyną kolitu związanego z antybiotykiem. Po potwierdzeniu diagnozy kolitu pseudobłoniastego należy podjąć odpowiednie działania. Przypadki kolitu pseudobłoniastego o łagodnym nasileniu mogą ustąpić po odstawieniu leku. W przypadkach o średnim i ciężkim nasileniu należy rozważyć konieczność podania płynów i elektrolitów, uzupełnienie białek oraz zastosowanie środka przeciwbakteryjnego skutecznego wobec Clostridiumdifficile.

Tak jak w przypadku innych antybiotyków, stosowanie leku może prowadzić do rozwoju superinfekcji, wówczas należy podjąć odpowiednie działania lecznicze.

Należy kontrolować czas protrombinowy.

Podczas długotrwałego leczenia należy regularnie kontrolować wskaźniki czynności wątroby, nerek oraz narządów układu krwiotwórczego.

Farmakokinetyka cefepimu u chorych z zaburzeniami czynności wątroby nie ulega zmianie. Korekta dawki u tych chorych nie jest wymagana.

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (z klirem kreatyniny < 60 ml/min) dawkę leku należy skorygować w celu kompensacji wolniejszego wydalania nerkowego. Ponieważ przy dawkach standardowych u pacjentów z niewydolnością nerek lub w innych stanach, które mogą pogorszyć czynność nerek, mogą występować przedłużone stężenia antybiotyku we krwi, dawkę utrzymującą należy zmniejszyć podczas podawania cefepimu tym pacjentom. Stopień zaburzenia czynności nerek, nasilenie infekcji oraz wrażliwość na patogeny wywołujące infekcję należy uwzględnić przy ustalaniu kolejnej dawki.

U chorych w wieku powyżej 65 lat z prawidłową czynnością nerek nie jest wymagana korekta dawki cefepimu, pomimo mniejszej wartości klirensu nerkowego w porównaniu z młodymi pacjentami. Pacjenci starsi mogą mieć obniżoną czynność nerek, dlatego należy zachować ostrożność przy doborze dawki oraz koniecznie kontrolować czynność nerek.

Wiele cefalosporyn, w tym cefepim, wiąże się ze zmniejszeniem aktywności protrombiny. Do grupy ryzyka należą pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek, pacjenci źle odżywieni oraz ci, którzy poddawani są długotrwałej terapii przeciwbakteryjnej. U pacjentów z grupy ryzyka należy kontrolować protrombinę i w razie potrzeby podawać witaminę K.

W okresie stosowania cefepimu mogą występować dodatnie wyniki bezpośredniego testu Coombsa. Przy wykonywaniu badań hematologicznych lub przeszczepów krwi, przy określaniu grupy krwi metodą krzyżową, gdy przeprowadza się test antyglobulinowy lub test Coombsa u noworodków, których matki przed porodem otrzymywały antybiotyki z grupy cefalosporyn, należy pamiętać, że dodatni wynik testu Coombsa może być skutkiem stosowania leku.

Wykazano, że L-arginina zmienia metabolizm glukozy i jednocześnie zwiększa stężenia glukozy i wapnia w surowicy krwi przy dawkach przekraczających maksymalną zalecaną dawkę cefepimu 33-krotnie. Efekt przy niższych dawkach nie jest obecnie znany.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Leku nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że oczekiwana korzyść dla matki przewyższa potencjalne ryzyko dla płodu.

Espim przenika do mleka matki w bardzo małych ilościach, dlatego w czasie leczenia lekiem należy przerwać karmienie piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi mechanizmów.

Nie badano. W przypadku wystąpienia zawrotów głowy lub innych działań niepożądanych należy powstrzymać się od prowadzenia samochodu lub pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Przed zastosowaniem leku należy wykonać próbę skórną w celu sprawdzenia tolerancji.

Zwykła dawka dla dorosłych wynosi 1 g, podawana dożylnie lub domięśniowo co 12 godzin. Standardowy czas leczenia to 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dawka i sposób podania mogą jednak różnić się w zależności od wrażliwości mikroorganizmów wywołujących infekcję, stopnia ciężkości infekcji oraz funkcji nerek chorego. Zalecenia dotyczące dawkowania cefepimu u dorosłych przedstawiono w tabeli.

Profilaktyka rozwoju infekcji podczas zabiegów chirurgicznych. U dorosłych, 60 minut przed rozpoczęciem operacji chirurgicznej, podawać 2 g leku dożylnie przez 30 minut. Po zakończeniu podania podać dodatkowo 500 mg metronidazolu dożylnie. Nie należy podawać roztworów metronidazolu jednocześnie z cefepimem. Przed podaniem metronidazolu należy przemyć układ do infuzji.

Podczas długotrwałych operacji chirurgicznych (trwających ponad 12 godzin) zaleca się ponowne podanie tej samej dawki leku po 12 godzinach od pierwszej dawki, a następnie podanie metronidazolu.

Upośledzenie funkcji nerek. U pacjentów z upośledzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) należy dostosować dawkę leku.

Zalecane dawki cefepimu u dorosłych

Jeśli znana jest tylko stężenie kreatyniny w surowicy, klirens kreatyniny można obliczyć według poniższego wzoru:

Mężczyźni:

masa ciała (kg) × (140 − wiek)

klirens kreatyniny (ml/min) = ---------------------------------------------------;

72 × stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Kobiety:

klirens kreatyniny (ml/min) = powyższa wartość × 0,85.

Podczas hemodializy w ciągu 3 godzin z organizmu wydala się około 68 % dawki leku. Po zakończeniu każdej sesji dializy należy podać dawkę powtórną, równą dawce początkowej. W przypadku ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej lek można stosować w początkowych normalnych zalecanych dawkach 500 mg, 1 lub 2 g, w zależności od ciężkości infekcji, z odstępem między dawkami 48 godzin.

Dzieciom w wieku 1–2 miesięcy lek należy przepisywać wyłącznie ze wskazań życiowych. Stan dzieci o masie ciała poniżej 40 kg leczonych cefepimem należy stale monitorować.

Dzieciom z zaburzoną funkcją nerek zaleca się zmniejszenie dawki lub wydłużenie odstępu między podaniami.

Obliczanie wskaźników klirensu kreatyniny u dzieci:

0,55 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ---------------------------------

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

lub

0,52 × wzrost (cm)

klirens kreatyniny (ml/min/1,73 m²) = ------------------------------------------ - 3,6

stężenie kreatyniny w surowicy (mg/dl)

Dzieci w wieku od 1 do 2 miesięcy. Espim należy przepisywać wyłącznie ze wskazań życiowych w dawce 30 mg/kg masy ciała co 12 lub 8 godzin, w zależności od ciężkości infekcji.

Dzieci od 2 miesięcy. Maksymalna dawka dla dzieci nie powinna przekraczać zalecanej dawki dla dorosłych. Zwykła zalecana dawka dla dzieci o masie ciała do 40 kg w przypadku infekcji powikłanych lub niepowikłanych dróg moczowych (w tym zapalenie nerek), niepowikłanych infekcji skóry, zapalenia płuc, a także empirycznego leczenia febrylnej neutropenii wynosi 50 mg/kg co 12 godzin (u pacjentów z febrylną neutropenią i bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych – co 8 godzin). Zwykła długość leczenia wynosi 7–10 dni; ciężkie infekcje mogą wymagać dłuższego leczenia.

Dzieciom o masie ciała 40 kg i więcej dawkowanie należy ustalać tak jak u dorosłych.

Podawanie leku. Espim można podawać dożylnie lub za pomocą głębokiej wewnątrzmięśniowej iniekcji w dużą masę mięśniową (np. w górny zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego – gluteus maximus).

Podawanie dożylne. Droga dożylna jest wskazana u pacjentów z ciężkimi lub zagrażającymi życiu infekcjami.

Przy dożylnej metodzie podania cefepim należy rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań lub w 0,9 % roztworze chlorku sodu, zgodnie z informacjami podanymi w poniższej tabeli. Podawać powoli dożylnie w ciągu 3–5 minut lub za pomocą systemu do podania dożylnego.

Podawanie wewnątrzmięśniowe. Lek można rozpuścić w wodzie do wstrzykiwań, w 0,9 % roztworze chlorku sodu do wstrzykiwań, w 5 % roztworze glukozy do wstrzykiwań, w wodzie do wstrzykiwań bakteriostatycznej z parabenem lub alkoholem benzylowym, w 0,5 % lub 1 % roztworze wodorochlorku lidokainy w stężeniach podanych w poniższej tabeli.

W przypadku stosowania lidokainy jako rozpuszczalnika należy przed podaniem wykonać próbę skórną na tolerancję.

Jak i inne leki stosowane dożylnie, przygotowane roztwory leku należy przed podaniem sprawdzić pod kątem braku zanieczyszczeń mechanicznych.

W celu identyfikacji mikroorganizmu etiologicznego (mikroorganizmów) oraz określenia wrażliwości na cefepim należy przeprowadzić odpowiednie badania mikrobiologiczne. Jednak cefepim może być stosowany w formie monoterapii jeszcze przed identyfikacją mikroorganizmu etiologicznego, biorąc pod uwagę szeroki zakres działania przeciwbakteryjnego leku wobec mikroorganizmów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. U pacjentów z ryzykiem mieszanej infekcji tlenowej/beztlenowej (w tym Bacteroides fragilis) leczenie cefepimem można rozpoczynać w połączeniu z lekiem działającym na beztlenowce, jeszcze przed identyfikacją patogenu.

Dzieci.

Stosować u dzieci od 1 miesiąca życia.

Przedawkowanie.

Objawy: w przypadkach znacznego przekroczenia zalecanych dawek, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek, nasilają się objawy działań niepożądanych. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię towarzyszoną halucynacjami, zaburzeniami świadomości, stuporem, śpiączką, mioklonusami, napadami padaczkowymi, pobudzenie nerwowo-mięśniowe.

Leczenie: należy przerwać podawanie leku, przeprowadzić terapię objawową. Stosowanie hemodializy przyspiesza eliminację cefepimu z organizmu; dializa otrzewnowa jest mało skuteczna. Ciężkie reakcje alergiczne natychmiastowego typu wymagają zastosowania adrenaliny oraz innych form terapii intensywnej.

Działania niepożądane.

Z częstością od 0,1 % do 1 %:

hiperwrażliwość: świąd, wysypka, pokrzywka;

z układu pokarmowego: nudności, wymioty, kandydoza jamy ustnej, biegunka, dyspepsja, zmiana wrażliwości smakowej, zapalenie jelita (w tym pseudobłoniaste);

z układu oddechowego: kaszel, ból gardła, duszność;

z układu sercowo-naczyniowego: tachykardia;

z układu nerwowego środkowego: ból głowy, bezsenność, niepokój, drgawki;

z układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwościowe, w tym anafilaksja, szok anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy;

z układu wątrobowo-żółciowego: zapalenie wątroby, żółtaczka cholesteryczna;

inne: gorączka, zapalenie pochwy, osłabienie, potliwość, zaczerwienienie, ból w okolicy serca, ból w klatce piersiowej/w odcinku lędźwiowym, ból w klatce piersiowej, obrzęki obwodowe, infekcje nawłoci.

Z częstością od 0,05 % do 0,1 %: ból brzucha, zaparcia, rozszerzenie naczyń, zaburzenia oddychania, zawroty głowy, parestezje, świąd narządów płciowych, gorączka oraz kandydoza.

Z częstością poniżej 0,05 % obserwowano anafilaksję oraz napady podobne do napadów padaczki.

Reakcje miejscowe w miejscu podania leku: dożylnie – zapalenie żył (flebita) i stan zapalny;

domięśniowo – ból, stan zapalny.

Badania pozarejestrowe:

• encefalopatie (utrata przytomności, halucynacje, stupor, śpiączka), napady podobne do napadów padaczki, mioklonie, niewydolność nerek;
• anafilaksja, w tym szok anafilaktyczny, przejściowa leukopenia, neutropenia, agranulocytoza oraz trombocytopenia.

Wskaźniki laboratoryjne: wzrost stężenia alaninotransaminazy, asparaginianotransaminazy, fosfatazy zasadowej, bilirubiny całkowitej, anemia, eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego lub częściowego czasu tromboplastynowego (PTT) oraz dodatni wynik testu Coombsa bez hemolizy, fałszywie dodatnia reakcja na glukozę w moczu. Przejściowy wzrost stężenia azotu moczanego we krwi i/lub kreatyniny osocza oraz przejściowa trombocytopenia obserwowano u mniej niż 0,5 % chorych. Obserwowano również przejściową leukopenię i neutropenię.

Oprócz powyższych działań niepożądanych możliwe są działania niepożądane charakterystyczne dla antybiotyków z grupy cefalosporyn: zespół Stevensa-Johnsona, wielopostaciowa czerwienica, toksyczne martwicze zetlanie nabłonka, toksyczna nefropatia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, krwawienia, zaburzenia funkcji wątroby, cholestaza, pancytopenia.

Okres ważności.

3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, chronionym przed światłem, w temperaturze do 25 °C.

Przygotowany roztwór przechowywać w miejscu chronionym przed światłem przez 24 godziny w temperaturze pokojowej lub do 7 dni w temperaturze 2–8 °C.

Niezgodność.

Nie mieszać w jednym pojemniku z innymi lekami. Stosować rozpuszczalniki wskazane w rozdziale „Sposób stosowania i dawki”.

Opakowanie.

1 fiolka szklana z proszkiem, w pudełku tekturowym (opakowanie nr 1); 10 fiol szklanych z proszkiem, w pudełku tekturowym (opakowanie nr 10).

Kategoria wydawania.

Na receptę.

Producent.

STERIL-GENE LIFE SCIENCES (P) LTD., Indie /
Steril-Gene Life Sciences (P) Ltd., India.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Nr 45, Mangalam Main Road, Villianur Commune, Puducherry 605110, Indie /
No. 45, Mangalam Main Road, Villianur Commune, Puducherry 605110, India.