Espa-Tibol®

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Espa-Tibol®

Skład:

substancja czynna: tibolon;

1 tabletka zawiera tibolonu 2,5 mg;

substancje pomocnicze: skrobi ziemniaczanej, stearynian magnezu, askorbylopalmitynian, laktoza monohydrat.

Postać farmaceutyczna. Tabletki.

Główne właściwości fizykochemiczne: białe lub prawie białe, okrągłe tabletki.

Grupa farmakoterapeutyczna. Hormony gonad i leki stosowane w chorobach układu płciowego. Estrogeny.

Kod ATC G03C X01.

Właściwości farmakodynamiczne.

Farmakodynamika.

Po podaniu doustnym tibolon jest szybko metabolizowany do trzech składników, które wpływają na profil farmakodynamiczny leku Espa-Tibol®. Dwa z tych metabolitów (3α-OH-tibolon i 3β-OH-tibolon) wykazują działanie estrogenopodobne, natomiast trzeci metabolit (izomer Δ4 tibolonu) wykazuje działanie progestagenopodobne i androgenopodobne.

Espa-Tibol® zastępuje niedobór estrogenów spowodowany obniżeniem produkcji tych hormonów u kobiet w okresie pomenopauzalnym oraz łagodzi objawy wywołane menopauzą.

Farmakokinetyka.

Po doustnym przyjęciu tibolonu następuje szybkie i szerokie wchłanianie leku.

Ze względu na szybki metabolizm stężenie tibolonu we krwi osoczu jest bardzo niskie. Stężenia izomeru Δ4 tibolonu we krwi osoczu są również bardzo niskie. W związku z tym niektóre parametry farmakokinetyczne nie mogą być określone. Szczególnie wysokie są stężenia szczytowe metabolitów 3α-OH i 3β-OH we krwi osoczu, jednak nie występuje ich kumulacja.

SD = pojedyncza dawka; MD = dawka wielokrotna.

Wydalanie tybolonu odbywa się głównie w postaci metabolitów skoniugowanych (głównie zsiarczonych). Część przyjętego leku wydala się z moczem, ale większość — z kałem.

Spożycie pokarmu nie ma istotnego wpływu na wchłanianie leku.

Zgodnie z danymi obserwacyjnymi, parametry farmakokinetyczne tybolonu i jego metabolitów nie zależą od funkcji nerek.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

Leczenie objawów niedoboru estrogenów u kobiet w okresie postmenopauzalnym, gdy menopauza wystąpiła ponad 1 rok temu.

Decyzja o przepisaniu tibolonu powinna opierać się na ocenie indywidualnych czynników ryzyka; przy przepisywaniu leku pacjentkom w wieku 60 lat i starszym należy wziąć pod uwagę ryzyko wystąpienia udaru mózgu.

Przeciwwskazania.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych.

Ciąża i okres karmienia piersią.

Podejrzenie raka piersi, obecność raka piersi w chwili obecnej lub w wywiadzie (lek zwiększał ryzyko nawrotu raka piersi w badaniu z grupą placebo).

Podejrzewane lub istniejące guzy zależne od estrogenów (np. rak endometrium).

Krwawienie z dróg rodnych o nieustalonej etiologii.

Nieleczona hiperplazja endometrium.

Wenozna tromboembolia w wywiadzie lub obecnie (tromboza żył głębokich, zakrzepica płucna).

Choroby tętnicze tromboemboliczne w wywiadzie (np. dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu lub przemijające niedokrwienie mózgu).

Ostre schorzenie wątroby lub choroba wątroby w wywiadzie, do czasu normalizacji wyników badań czynności wątroby.

Porfiria.

Znane zaburzenia trombofilii (np. niedobór białka C, białka S lub antytrombiny).

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji. Ponieważ tibolon może zwiększać fibrynolityczną aktywność krwi, może to nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych. Taki efekt obserwowano przy stosowaniu warfaryny. Dlatego przy jednoczesnym stosowaniu tibolonu i leków przeciwzakrzepowych konieczna jest staranna obserwacja pacjentki, szczególnie na początku leczenia i przy jego zaprzestaniu. W razie potrzeby należy dostosować dawkę warfaryny.

Informacje dotyczące interakcji farmakokinetycznych z tibolonem są ograniczone. Badanie in vivo wykazało, że przy jednoczesnym stosowaniu z tibolonem możliwy jest umiarkowany wpływ na farmakokinetykę substratu cytochromu P450 3A4 – midazolamu. Na podstawie tych danych można oczekiwać interakcji z innymi substratami CYP3A4.

Substancje stymulujące CYP3A4, takie jak barbiturany, karbamazepina, hydantoiny i ryfampicyna, mogą nasilać metabolizm tibolonu i w ten sposób wpływać na jego skuteczność terapeutyczną.

Leki roślinne zawierające ziele św. Jana (Hypericum perforatum) mogą stymulować metabolizm estrogenów i progestagenów.

Klinicznie zwiększony metabolizm estrogenów i progestagenów może prowadzić do zmniejszenia skuteczności i zmiany profilu krwawienia macicy.

Wpływ HTZ z estrogenami na inne leki

Stwierdzono, że środki antykoncepcyjne zawierające estrogeny, przy jednoczesnym stosowaniu z lamotrydzyną, znacząco obniżają poziom stężenia lamotrydzyny w osoczu poprzez indukcję glukuronidacji lamotrydzyny.

Może to zmniejszyć kontrolę nad napadami padaczkowymi. Choć potencjalna interakcja między HTZ a lamotrydzyną nie była badana, oczekuje się, że podobna interakcja istnieje, co może prowadzić do zmniejszenia kontroli nad napadami u kobiet przyjmujących oba leki jednocześnie.

Szczególne ostrzeżenia dotyczące stosowania.

Tibolon należy stosować w leczeniu objawów popomenopauzalnych wyłącznie w przypadku objawów negatywnie wpływających na jakość życia. W każdym przypadku należy co najmniej raz do roku dokładnie ocenić stosunek ryzyka do korzyści. Stosowanie tibolonu powinno mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy korzyści są większe niż ryzyko.

U każdej kobiety należy dokładnie ocenić ryzyko udaru mózgu, raka piersi, a u kobiet z zachowanym macicą – ryzyko raka endometrium.

Przed rozpoczęciem lub wznowieniem terapii hormonalnej, w szczególności terapii z zastosowaniem tibolonu, lekarz musi zapoznać się z pełnym wywiadem osobistym i rodzinnym pacjentki oraz przeprowadzić badanie fizykalne (w tym narządów miednicy i piersi). W trakcie leczenia zaleca się przeprowadzanie okresowych badań kontrolnych zgodnie z indywidualnymi potrzebami danej kobiety. Kobiety należy poinformować o konieczności powiadamiania lekarza o wszelkich zmianach dotyczących piersi. Badania, w tym mammografia, należy wykonywać zgodnie z obowiązującymi, uznawanymi metodami przesiewowymi, uwzględniając kliniczne potrzeby każdej pacjentki.

Stanowiska wymagające obserwacji

Jeśli występują lub występowały wcześniej którekolwiek z poniższych stanów lub chorób i/lub obserwowano ich pogorszenie w czasie ciąży lub poprzedniej terapii hormonalnej, pacjentki wymagają dokładnej obserwacji. Należy wziąć pod uwagę, że niektóre stany mogą ponownie się pojawić lub pogorszyć się podczas leczenia tibolonem, w szczególności:

• mięsak macicy (fibroma macicy) lub endometrioza;
• czynniki ryzyka zaburzeń tromboembolicznych;
• czynniki ryzyka nowotworów zależnych od estrogenów, np. dziedziczność w linii pierwszego stopnia w przypadku raka piersi;
• nadciśnienie tętnicze;
• zaburzenia funkcji wątroby (np. adenoma wątroby);
• cukrzyca z patologią naczyniową lub bez niej;
• choroba kamica żółci;
• migrena lub (silny) ból głowy;
• toczeń rumieniowaty układowy;
• hiperplazja endometrium w wywiadzie;
• epilepsja;
• astma;
• otoskleroza.

Wskazania do natychmiastowego zakończenia terapii

Terapię należy przerwać w przypadku stwierdzenia przeciwwskazań oraz w następujących sytuacjach:

• żółtaczka lub pogorszenie funkcji wątroby;
• istotny wzrost ciśnienia tętniczego;
• pojawienie się nowych napadów bólu głowy przypominającego migrenę;
• ciąża lub stwierdzona ciąża.

Rak endometrium

Dostępne dane z wyników randomizowanych, kontrolowanych badań klinicznych są sprzeczne. Obserwacyjne badania wykazały jednak, że u kobiet, którym w warunkach standardowej praktyki klinicznej stosowano tibolon, występował zwiększony ryzyko raka endometrium. Według tych badań ryzyko to wzrastało wraz z długością stosowania leku. Badania ultrasonograficzne przezpochwowe wykazały, że tibolon zwiększa grubość ściany endometrium.

W pierwszych miesiącach leczenia możliwe są krwawienia przebijające i wydzieliny krwiste. Pacjentki należy uprzedzić o konieczności powiadamiania lekarza o wszelkich krwawieniach przebijających lub wydzielinach krwistych, jeśli takie objawy utrzymują się po 6 miesiącach leczenia lub po jego zakończeniu. W celu ustalenia przyczyny pacjentka powinna przejść badanie ginekologiczne, które może obejmować biopsję endometrium w celu wykluczenia nowotworu złośliwego.

Rak jajnika

Rak jajnika występuje znacznie rzadziej niż rak piersi. Długotrwałe (przynajmniej przez 5–10 lat) stosowanie monoterapii estrogenowej terapii hormonalnej prowadziło do niewielkiego wzrostu ryzyka wystąpienia raka jajnika. Niektóre badania, np. WHI (Women’s Health Initiative), sugerują, że długotrwałe stosowanie skojarzonej terapii hormonalnej może powodować podobne lub nieco mniejsze ryzyko. W badaniu MWS (Million Women Study) stwierdzono, że względne ryzyko raka jajnika związane ze stosowaniem tibolonu jest podobne do ryzyka związanego ze stosowaniem innych typów terapii hormonalnej.

Rak piersi

Metaanaliza badań epidemiologicznych, w tym badania MWS, wykazała istotnie zwiększone ryzyko raka piersi związane ze stosowaniem dawki 2,5 mg. Ryzyko to pojawia się już po 3 latach stosowania i wzrasta wraz z długością leczenia. Po zakończeniu terapii dodatkowe ryzyko maleje z czasem, a czas potrzebny do powrotu do poziomu ryzyka wyjściowego zależy od długości stosowania HRT. Przy kontynuowaniu HRT ponad 5 lat zwiększone ryzyko może utrzymywać się przez 10 lat lub dłużej.
Nie ma danych dotyczących utrzymania zwiększonego ryzyka po zakończeniu stosowania tibolonu, ale podobna zależność nie może być wykluczona.

Zakrzepica żylna (VTE)

Terapia estrogenowa lub skojarzona terapia estrogenowo-progesteronowa wiąże się ze zwiększonym względnym ryzykiem zakrzepicy żylnej (VTE), tj. zakrzepicy żył głębokich lub zakrzembicy płucnej. W randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych oraz w badaniach epidemiologicznych stwierdzono 2–3-krotne zwiększenie ryzyka u kobiet poddawanych leczeniu. Na 1000 kobiet nieużywających leku przez 5 lat wystąpiłoby około 3 przypadki VTE w grupie wiekowej 50–59 lat i 8 przypadków w grupie wiekowej 60–69 lat. Na 1000 zdrowych kobiet stosujących lek w ramach terapii hormonalnej przez 5 lat wystąpiło dodatkowo od 2 do 6 przypadków VTE w grupie wiekowej 50–59 lat oraz od 5 do 15 przypadków w grupie wiekowej 60–69 lat. W pierwszym roku terapii hormonalnej przypadki VTE występowały częściej niż później. Nie wiadomo, jakie ryzyko wiąże się ze stosowaniem tibolonu.

Do ogólnie uznanych czynników ryzyka VTE należą: wywiad osobisty lub rodzinny VTE, znaczna nadwaga (wskaźnik masy ciała > 30 kg/m²) oraz toczeń rumieniowaty układowy. Brak potwierdzonego dowodu na możliwą rolę żylaków w rozwoju VTE.

U pacjentek z wywiadem VTE lub z trombofilią występuje zwiększone ryzyko VTE. Terapia hormonalna zwiększa to ryzyko. W celu wykluczenia skłonności do trombofilii należy przeanalizować wywiad osobisty i rodzinny dotyczący VTE lub powtarzających się samoistnych poronień. Stosowanie terapii hormonalnej lub tibolonu jest przeciwwskazane do czasu dokładnej oceny czynników trombofilii lub rozpoczęcia terapii przeciwkrzepnej. U kobiet przyjmujących już leki przeciwkrzepne należy dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka terapii hormonalnej.

Ryzyko VTE wzrasta przy długotrwałej immobilizacji, poważnym urazie lub dużej operacji. U pacjentek stosujących terapię hormonalną należy podjąć środki zapobiegawcze w celu zapobieżenia VTE po operacji. Jeśli przewiduje się długotrwałą immobilizację po planowanej operacji, szczególnie w obszarze brzusznym lub kończyn dolnych, należy rozważyć możliwość tymczasowego przerwania terapii hormonalnej na okres od 4 do 6 tygodni przed zabiegiem. Terapię można wznowić dopiero po pełnym przywróceniu aktywności fizycznej pacjentki.

Jeśli VTE rozwinie się po rozpoczęciu terapii hormonalnej, należy przerwać przyjmowanie leku. Pacjentki należy poinformować o konieczności powiadamiania lekarza o pojawieniu się potencjalnych objawów tromboembolicznych (np. bolesny obrzęk nogi, nagły ból w klatce piersiowej, duszność).

Choroba wieńcowa serca (CHD)

Dane z randomizowanych, kontrolowanych badań klinicznych nie potwierdzają ochronnego działania w zakresie wystąpienia zawału mięśnia sercowego u kobiet z chorobą wieńcową lub bez niej, które otrzymywały skojarzoną terapię estrogenowo-progesteronową lub tylko estrogenową. Wyniki epidemiologicznego badania z wykorzystaniem bazy danych GPRD (General Practice Research Database) nie potwierdzają ochronnego działania w zakresie wystąpienia zawału mięśnia sercowego u kobiet w okresie popomenopauzalnym przyjmujących tibolon.

Udar niedokrwienny

Tibolon zwiększa ryzyko udaru niedokrwiennego w pierwszym roku leczenia. Ryzyko udaru znacząco zależy od wieku, a więc wpływ tibolonu wzrasta wraz z jego wzrostem.

Inne stanowiska

Tibolon nie jest wskazany do stosowania jako środek antykoncepcyjny.

Leczenie tibolonem prowadzi do wyraźnego, zależnego od dawki, obniżenia poziomu lipoprotein o wysokiej gęstości (HDL) (od –16,7% przy dawce 1,25 mg do –21,8% przy dawce 2,5 mg po 2 latach). Ogólne poziomy trójglicerydów i lipoprotein również maleją. Obniżenie całkowitego cholesterolu i poziomu lipoprotein o niskiej gęstości (LDL) nie zależy od dawki. Poziomy cholesterolu LDL pozostają bez zmian. Kliniczne znaczenie tych wyników jest dotąd nieznane.

Estrogeny mogą powodować zatrzymanie płynów, dlatego u pacjentów z zaburzeniami funkcji serca i nerek konieczna jest dokładna obserwacja.

Kobietom z hipertriglicerydemią należy zapewnić obserwację w trakcie terapii estrogenowej lub hormonalnej, ponieważ w takich przypadkach rzadko występują znaczne wzrosty poziomu trójglicerydów w osoczu krwi, które mogą prowadzić do zapalenia trzustki.

Leczenie tibolonem prowadzi do niewielkiego obniżenia poziomu globuliny wiążącej tyroksynę (TBG) i ogólnego T4. Poziomy ogólnego T3 pozostają bez zmian. Tibolon obniża poziom globuliny wiążącej hormony płciowe (SHBG), nie wpływając przy tym na poziom globuliny wiążącej kortykosteroidy (CBG) ani krążącego kortyzolu.

Terapia hormonalna nie poprawia funkcji poznawczych. Istnieją doniesienia o zwiększonym ryzyku demencji u kobiet, które rozpoczęły stałe stosowanie skojarzonej lub monoterapii estrogenowej po osiągnięciu 65. roku życia. Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi chorobami, takimi jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktozy lub zaburzony wchłanianie glukozy lub galaktozy, nie powinni stosować tego leku.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Tibolon jest przeciwwskazany w czasie ciąży. Jeśli ciąża wystąpi w trakcie leczenia tibolonem, leczenie należy natychmiast przerwać. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania w czasie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność dla układu rozrodczego. Badania na zwierzętach wykazały teratogenność tibolonu. Potencjalne ryzyko dla człowieka jest nieznane.

Tibolon jest przeciwwskazany w czasie karmienia piersią.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń.

Lek nie wpływa na szybkość reakcji podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub pracy z innymi urządzeniami.

Sposób stosowania i dawki.

Zalecana dawka wynosi 1 tabletę na dobę. Nie ma potrzeby modyfikacji dawki u pacjentek w wieku starszym. Tabletki należy przyjmować, popijając niewielką ilością wody lub innego napoju, najlepiej o tej samej porze dnia. W leczeniu objawów pomenopauzalnych należy stosować najniższą skuteczną dawkę przez najkrótszy możliwy czas. Podczas leczenia lekiem Espa-Tibol® nie należy stosować dodatkowo progestagenów.

Rozpoczęcie stosowania leku Espa-Tibol®.

Kobietom z naturalną menopauzą zaleca się rozpoczęcie leczenia lekiem Espa-Tibol® nie wcześniej niż 12 miesięcy po ostatnim naturalnym krwawieniu. W przypadku menopauzy powstałej po zabiegu chirurgicznym, leczenie lekiem Espa-Tibol® można rozpocząć natychmiast.

Przed rozpoczęciem stosowania leku Espa-Tibol® należy ustalić przyczynę wszelkich nieregularnych/niemaplanowanych krwawień pochwowych, w tym podczas stosowania hormonalnej terapii zastępczej (HTZ), w celu wykluczenia nowotworu złośliwego.

Przejście z sekwencyjnego lub ciągłego stosowania kombinowanego leku HTZ.

W przypadku przejścia z sekwencyjnego trybu stosowania HTZ, stosowanie leku Espa-Tibol® należy rozpocząć następnego dnia po zakończeniu poprzedniego trybu. Jeśli przejście następuje z ciągłego trybu stosowania kombinowanego leku HTZ, leczenie lekiem Espa-Tibol® można rozpocząć w dowolnym czasie.

Pominięta dawka.

Pominiętą dawkę należy przyjąć natychmiast po przypomnieniu sobie o niej, jeśli odstępek czasu nie przekracza 12 godzin. Jeśli odstępek czasu przekracza 12 godzin, należy przyjąć następną dawkę w ustalonym czasie. Pominięcie dawki zwiększa ryzyko wystąpienia krwawień przebijających lub wydzielania krwistego.

Dzieci.

Brak informacji dotyczącej stosowania leku u dzieci.

Przedawkowanie.

Ostra toksyczność tybolonu u zwierząt jest bardzo niska. Dlatego nie oczekuje się wystąpienia objawów toksyczności, nawet po jednoczesnym przyjęciu kilku tabletek. W przypadku ostrego przedawkowania u kobiet może wystąpić nudności, wymioty oraz krwawienie pochwy. Nie istnieje specyficzny antydot. W razie potrzeby należy prowadzić leczenie objawowe.

Efekty niepożądane.

Poniżej wymienione reakcje niepożądane zostały zarejestrowane podczas prowadzenia 21 badań z randomizacją i kontrolą placebo (w tym badania LIFT), w których uczestniczyło 4079 kobiet otrzymujących terapeutyczne dawki tibolonu (1,25 lub 2,5 mg) oraz 3476 kobiet otrzymujących placebo. Czas trwania leczenia w tych badaniach wynosił od 2 miesięcy do 4,5 roku.

W poniższej tabeli przedstawiono efekty niepożądane występujące istotnie częściej podczas leczenia tibolonem niż przy przyjmowaniu placebo.

Efekty niepożądane tibolonu

* W większości przypadków obserwowano dobre rokujące zmiany. Częstość patologii szyjki macicy (rak szyjki macicy) nie zwiększała się podczas stosowania tibolonu w porównaniu z placebo.

** Te działania niepożądane zostały wykryte w ramach badania monitorującego. Kategoria częstości została oszacowana na podstawie odpowiednich badań klinicznych.

Po wprowadzeniu leku na rynek obserwowano inne niepożądane skutki, takie jak zawroty głowy, wysypka, seboroiczne zapalenie skóry, świąd, zaburzenia przewodu pokarmowego, obrzęki, ból głowy, migrena, zaburzenia wzroku (w tym nieostre widzenie), depresja, objawy ze strony układu mięśniowo-szkieletowego, takie jak artralgia lub mięśniowe bóle, oraz zmiany wskaźników funkcji wątroby.

Zwiększony ryzyko raka piersi.

Zgłaszano podwojenie ryzyka rozwoju raka piersi u kobiet otrzymujących kombinowaną terapię estrogenową i progestagenową przez ponad 5 lat.

Zwiększony ryzyko u osób otrzymujących monoterapię estrogenową lub tibolon jest znacznie niższy niż ryzyko u osób przyjmujących kombinacje estrogen-progestagen.

Poziom ryzyka zależy od długości stosowania.

Zgodnie z wynikami badania MWS, liczba dodatkowych przypadków raka piersi u osób przyjmujących tibolon była porównywalna z liczbą przypadków u osób stosujących monoterapię estrogenową.

Poziom ryzyka zależy od okresu stosowania leku.

Wyniki największego badania przedstawiono w tabeli:

Badanie MWS – szacowanie dodatkowego ryzyka rozwoju raka piersi po 5 latach stosowania:

Ryzyko wystąpienia raka endometrium

Ryzyko wystąpienia raka endometrium istnieje u około 5 na 1000 kobiet z macicą, które nie stosują HTZ lub tibolonu.

Podczas badania LIFT nie zdiagnozowano żadnego przypadku raka endometrium w grupie placebo (n = 1773) po 2,9 roku w porównaniu z 4 przypadkami raka endometrium w grupie przyjmującej tibolon (n = 1746). Odpowiada to wskaźnikowi 0,8 dodatkowych przypadków raka endometrium na 1000 kobiet przyjmujących tibolon przez jeden rok w tym badaniu.

Carcinoma ovarii

Stosowanie monopreparatów estrogenowych lub leków kombinowanych estrogenowych i gestagenowych w HTZ wiąże się z nieco zwiększonym ryzykiem rozpoznania raka jajników.

Metaanaliza 52 badań epidemiologicznych wskazuje na zwiększone ryzyko zachorowania na raka jajników u kobiet aktualnie stosujących HTZ w porównaniu z kobietami, które nigdy nie stosowały HTZ. U kobiet w wieku 50–54 lat, które stosowały HTZ przez 5 lat, na 2000 użytkowniczek przypada jeden dodatkowy przypadek. U kobiet w wieku 50–54 lat, które nie stosowały HTZ, na 2000 w ciągu 5 lat zdiagnozowano około 2 przypadki raka jajników na 2000 kobiet.

W badaniu MWS 5 lat stosowania tibolonu doprowadziło do jednego dodatkowego przypadku na 2500 pacjentek.

Ryzyko udaru niedokrwiennego

W randomizowanym badaniu kontrolowanym po 2,9 roku stwierdzono 2,2-krotne zwiększenie ryzyka wystąpienia udaru u kobiet (średni wiek 68 lat), które przyjmowały tibolon w dawce 1,25 mg, w porównaniu z tymi, które przyjmowały placebo (28/2249 vs. 13/2257). W większości przypadków (80%) udar był niedokrwienny.

Prawdopodobieństwo wystąpienia udaru znacznie zależy od wieku. Oczekiwane prawdopodobieństwo zachorowania w ciągu 5 lat wynosi 3 przypadki na 1000 kobiet w wieku 50–59 lat oraz 11 przypadków na 1000 kobiet w wieku 60–69 lat.

Oczekuje się, że wśród kobiet przyjmujących tibolon przez 5 lat, liczba dodatkowych przypadków udaru wyniesie około 4 na 1000 kobiet w wieku 50–59 lat oraz 13 na 1000 kobiet w wieku 60–69 lat.

Znane są również inne niepożądane reakcje związane z terapią estrogenową i gestagenową:

• zależne od estrogenów dobre i złe nowotwory, np. rak endometrium;
• zakrzepica żylna (zakrzepica głębokich żył kończyn dolnych lub miednicy) oraz zakrzembie płucnej;
• zawał mięśnia sercowego;
• choroby pęcherza żółciowego;
• choroby skóry i tkanki podskórnej (chloazma, zespół wielopostaciowej rumieniowatości, rumieniowatość węzłowata, plamica naczyniowa);
• demencja u osób powyżej 65 roku życia.

Nie ma żadnych dowodów, że ryzyko zawału mięśnia sercowego przy stosowaniu tibolonu różni się od ryzyka innych rodzajów HTZ.

Ryzyko wystąpienia zakrzembicy żył (VTE), np. zakrzepicy żył głębokich lub zakrzembicy płucnej, przy HTZ jest 1,3–3 razy wyższe. Wystąpienie jest bardziej prawdopodobne w pierwszym roku leczenia niż w kolejnych latach przyjmowania leku. Odpowiednie wyniki badania MWS przedstawiono w tabeli:

Badanie MWS – dodatkowe ryzyko VTE po 5-letniej HTZ

*: Badania u kobiet po histerektomii

Zgłaszanie niepożądanych reakcji poszpitalnych ma istotne znaczenie. Umożliwia ono monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawowi przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych niepożądanych reakcji oraz braku skuteczności leku poprzez zautomatyzowany system informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 36 miesięcy.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

28 tabletek w blistrze, 1 blister w tekturowym pudełku.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent.

Lindopharm GmbH.

Miejsce położenia producenta oraz adres siedziby prowadzonej działalności.

Neustrasse 82, 40721 Hilden, Niemcy.

Wniosek składający.

Esparma GmbH, Niemcy.

Miejsce położenia wnioskodawcy.

Bielefelder Strasse 1, 39171 Schöningen, Niemcy.