Escitam 10

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU Escitam 10 (ESCITAM 10) Escitam 20 (ESCITAM 20)

Skład:

substancja czynna: escytalopram;

1 tabletka zawiera escytalopramu hydroksylochlorek 12,775 mg lub 25,550 mg, co odpowiada 10 mg lub 20 mg escytalopramu;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, sodowa sól kroskarboksymetelową celulozy, talk, stearynian magnezu, dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny;

mieszanka do powłoki filmowej: hydroksypropylometyloceluloza, dwutlenek tytanu (E 171), polietylenoglikol 400 (makrogol 400).

Postać leku. Tabletki powlekane powłoką filmową.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki o kształcie owalnym, powlekane powłoką filmową białego koloru, z oznaczeniem „Е9СМ” po jednej stronie, ryflowane i z oznaczeniem „10” po drugiej stronie (cyfra po obu stronach ryfy);

tabletki o kształcie owalnym, powlekane powłoką filmową białego koloru, z oznaczeniem „Е9СМ” po jednej stronie, ryflowane i z oznaczeniem „20” po drugiej stronie (cyfra po obu stronach ryfy).

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdepresyjne. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Kod ATC N06A B10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Escitam – to selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), charakteryzujący się wysoką powinnością do głównego miejsca wiązania. Escitam wiąże się również z allosterycznym miejscem transportera serotoniny, przy czym powinność do tego miejsca jest tysiąc razy niższa.

Escitam nie wykazuje w ogóle lub wykazuje bardzo słabe powinności do wiązania się z szeregiem receptorów, w tym receptorów serotoniny 5-HT1A, 5-HT2, receptorów dopaminy D1 i D2, receptorów adrenergicznych α1, α2, β, receptorów histaminowych H1, receptorów cholinergicznych typu M, receptorów benzodiazepinowych oraz opioidowych.

Hamowanie zwrotnego wychwytu 5-HT jest jedynym możliwym mechanizmem działania, który może wyjaśniać efekty farmakodynamiczne i kliniczne escitamu.

Efekty farmakodynamiczne

W jednym podwójnie ślepej, placebo-kontrolowanym badaniu parametrów EKG u zdrowych osób wydłużenie interwału QTc (skorygowanego według wzoru Friderici) od wartości wyjściowej wynosiło 4,3 ms (90 % CI (przedział ufności): 2,2; 6,4) po podaniu leku w dawce 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90 % CI: 8,6; 12,8) po podaniu dawki wyższej od terapeutycznej – 30 mg/dobę (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Efekty niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Kliniczna skuteczność

Epizody depresyjne duże

Skuteczność escitamu w leczeniu epizodów depresyjnych dużych w okresie ostrym została wykazana w 3 z 4 podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych, krótkoterminowych (8-tygodniowych) badaniach. W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom 274 pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie escitamem w dawce 10 lub 20 mg/dobę w trakcie wstępnego 8-tygodniowego otwartego etapu badania, zostało losowo przydzielonych do kontynuacji przyjmowania escitamu w tej samej dawce lub placebo przez okres do 36 tygodni. W tym badaniu u pacjentów kontynuujących przyjmowanie escitamu zaobserwowano istotnie dłuższy czas do wystąpienia nawrotu w ciągu kolejnych 36 tygodni w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne

Escitam okazał się skuteczny w leczeniu zaburzenia lękowego społecznego zarówno w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych) badaniach, jak i w 6-miesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom. W 24-tygodniowym badaniu optymalnej dawki wykazano skuteczność escitamu w dawkach 5, 10 oraz 20 mg.

Zaburzenie lękowe uogólnione

Escitam w dawkach 10 i 20 mg/dobę był skuteczny w 4 z 4 badań placebo-kontrolowanych.

Zgodnie z połączonymi danymi trzech badań o podobnym projekcie, w których w sumie uczestniczyło 421 pacjentów przyjmujących escitam oraz 419 pacjentów przyjmujących placebo, odpowiedź na leczenie odnotowano odpowiednio u 47,5 % i 28,9 % pacjentów, a remisja wystąpiła odpowiednio u 37,1 % i 20,8 % pacjentów. Trwały efekt obserwowano już od pierwszego tygodnia leczenia.

Wsparcie działania escitamu w dawce 20 mg/dobę wykazano w 24–76-tygodniowym randomizowanym badaniu oceniającym trwałość działania terapii, w którym wzięło udział 373 pacjentów, którzy odpowiedzieli na lek w trakcie wstępnego 12-tygodniowego leczenia w trybie otwartym.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne

W randomizowanym, podwójnie ślepej klinicznym badaniu escitam w dawce 20 mg/dobę wykazał istotne różnice w porównaniu z placebo pod względem całkowitego wyniku w skali Y-BOCS (Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale) po 12 tygodniach leczenia. Po 24 tygodniach zaobserwowano korzyści z zastosowania escitamu zarówno w dawce 10 mg/dobę, jak i 20 mg/dobę w porównaniu z placebo.

Skuteczność leku w zapobieganiu nawrotom wykazano dla escitamu w dawkach 10 i 20 mg/dobę u pacjentów, którzy odpowiedzieli na escitam w 16-tygodniowym okresie otwartym i zostali włączeni do 24-tygodniowego randomizowanego, podwójnie ślepego, placebo-kontrolowanego okresu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie jest praktycznie całkowite i nie zależy od przyjmowania pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu (Tmax) osiągane jest po 4 godzinach od przyjęcia. Jak w przypadku racemicznego citalopramu, oczekiwana absolutna biodostępność escitamu wynosi około 80 %.

Rozkład

Pojemność rozkładu (Vd,β/F) po doustnym podaniu wynosi od 12 do 26 l/kg. Biodostępność escitamu wynosi około 80 %. Wiązanie escitamu i jego głównych metabolitów z białkami osocza nie jest niższe niż 80 %.

Biotransformacja

Metabolizm zachodzi w wątrobie z powstawaniem metabolitów demetylowanych i didemetylowanych. Oba są farmakologicznie aktywne. Azot może również ulegać utlenieniu do metabolitu typu N-tlenku. Zarówno metabolity, jak i związek wyjściowy są częściowo wydalane w formie glukuronidów. Po wielokrotnym podaniu średnie stężenie metabolitów demetylowanych i didemetylowanych wynosi odpowiednio 28–31 % i < 5 % w porównaniu ze stężeniem escitamu. Biotransformacja escitamu do metabolitu demetylowanego zachodzi za pomocą cytochromu CYP2C19. Możliwy jest niewielki udział enzymów CYP3A4 i CYP2D6.

Eliminacja

Okres półtrwania (T½β) leku wynosi około 30 godzin. Klirens (Cloral) po doustnym przyjęciu wynosi około 0,6 l/min. Okres półtrwania głównych metabolitów jest dłuższy. Escitam i jego główne metabolity są wydalane przez wątrobę (drogą metaboliczną) i nerki. Większość dawki wydalana jest w postaci metabolitów z moczem.

Liniowość

Kinetyka escitamu jest liniowa. Stężenie stacjonarne osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenie stacjonarne 50 nmol/l (od 20 do 125 nmol/l) osiągane jest przy dawce dobowej 10 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym (od 65 roku życia) escitam jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Ekspozycja systemowa (AUC) u osób w wieku podeszłym jest o 50 % wyższa niż u młodych zdrowych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

U pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby o lekkim lub średnim nasileniu (klasy A i B wg skali Childa-Pugha) okres półtrwania był dwa razy dłuższy, a ekspozycja o 60 % wyższa niż u osób z prawidłową funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

U pacjentów ze zmniejszoną funkcją nerek (CLcr 10–53 ml/min) po podaniu racemicznego citalopramu obserwowano dłuższy okres półtrwania i nieco wyższą ekspozycję. Stężenie metabolitów w osoczu nie zostało zbadane, ale może być podwyższone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm

Pacjenci o słabej funkcji metabolicznej CYP2C19 mieli dwa razy wyższe stężenia escitamu w osoczu niż pacjenci o prawidłowej funkcji CYP2C19. Istotnych zmian ekspozycji przy zmniejszonej funkcji CYP2D6 nie zaobserwowano (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie epizodów depresyjnych większych, zaburzeń lękowych uogólnionych, zaburzeń lękowych społecznych (fobia społeczna), zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych oraz napadów lęku z agorafobią lub bez agorafobii.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na escytalopram lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu; jednoczesne leczenie niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorem monoaminooksydazy (inhibitory MAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego z pobudzeniem, drżeniem, hipertermią itp. (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”); kombinacja escytalopramu z odwracalnymi inhibitorami MAO-A (np. moklobemidem) lub odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem MAO, linezolidem, jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Escytam 10 jest przeciwwskazany u pacjentów z zanotowanym wydłużeniem przedziału QT lub wrodzonym zespołem wydłużonego przedziału QT; escytalopram jest przeciwwskazany w połączeniu z lekami, które znane są z wydłużania przedziału QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Kombinacje przeciwwskazane.

Niezwyrodniałe, nieodwracalne inhibitory MAO.

Opisywano przypadki poważnych reakcji u pacjentów przyjmujących inhibitory zwrotnego wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) w połączeniu z niezwyrodniałym, nieodwracalnym inhibitorem MAO oraz u pacjentów, którzy niedawno zakończyli leczenie SSRI i rozpoczęli przyjmowanie inhibitorów MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W niektórych przypadkach rozwinął się zespół serotonergowy (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Kombinacja escytalopramu z niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO jest przeciwwskazana. Leczenie escytalopramem należy rozpoczynać dopiero po upływie 14 dni od odstawienia nieodwracalnego inhibitora MAO. Leczenie niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO należy rozpoczynać nie wcześniej niż po upływie 7 dni od przerwania przyjmowania escytalopramu.

Odwracalny, selektywny inhibitor MAO typu A (moklobemid).

Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego, kombinacja escytalopramu z inhibitorem MAO typu A – moklobemidem – jest przeciwwskazana (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli konieczność tej kombinacji zostanie potwierdzona, należy początkowo zastosować minimalne zalecane dawki pod ścisłym nadzorem klinicznym.

Odwracalny, nieselektywny inhibitor MAO (linezolid).

Antybiotyk linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorem MAO, dlatego nie należy go stosować u pacjentów przyjmujących escytalopram. Jeśli konieczność tej kombinacji się pojawi, należy rozpocząć leczenie najniższymi dawkami pod ścisłym klinicznym nadzorem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nieodwracalny, selektywny inhibitor MAO typu B (selegilina).

Kombinacja z selegiliną (nieodwracalny inhibitor MAO typu B) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergowego.

Selegilina w dawkach do 10 mg/dobę włącznie była stosowana bezpiecznie razem z racemicznym cytalopramem.

Wydłużenie przedziału QT.

Badania farmakokinetyczne i farmakodynamiczne escytalopramu w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi przedział QT nie były przeprowadzane. Przy stosowaniu escytalopramu razem z takimi lekami nie można wykluczyć efektu addytywnego. Dlatego jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi przedział QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenantiazyny, pimozyd, haloperydol), trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, niektóre leki przeciwbakteryjne (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, leki przeciwmalariazjalne, w tym halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, hydroksyzyzyna, mizolastyna), jest przeciwwskazane.

Kombinacje wymagające ostrożności.

Leki serotonergiczne.

Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi, takimi jak opioidy (w tym tramadol) i triptany (w tym sumatriptan), może prowadzić do rozwoju zespołu serotonergowego.

Leki obniżające próg padaczkowy.

SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków, które mogą obniżać próg padaczkowy, np. leki przeciwdepresyjne (trójcykliczne, SSRI), neuroleptyki (fenantiazyny, tioksantheny, butyrofenony), meflochinę, bupropion i tramadol.

Lit, tryptofan.

Ponieważ opisywano przypadki nasilenia działania przy współczesnym stosowaniu SSRI i litu lub tryptofanu, zaleca się ostrożne jednoczesne przepisywanie tych leków.

Hypericum perforatum (ziarnica zwyczajna).

Jednoczesne stosowanie SSRI i leków roślinnych zawierających ziarnicę zwyczajną może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych.

Leki przeciwkrzepnące.

Możliwe jest zmiany działania doustnych leków przeciwkrzepnych w wyniku jednoczesnego stosowania z escytalopramem. U pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwkrzepne należy przeprowadzić staranne monitorowanie układu krzepnięcia przed i po zastosowaniu escytalopramu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych może nasilić skłonność do krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol.

Escytalopram nie wchodzi w interakcję farmakodynamiczną ani farmakokinetyczną z alkoholem. Jednakże, podobnie jak w przypadku innych leków psychotropowych, kombinacja z alkoholem jest niepożądana.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię.

Wymagana jest ostrożność przy współczesnym stosowaniu leków powodujących hipokaliemię/hipomagnezemię, ponieważ zwiększa to ryzyko powstawania groźnych arytmii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje farmakokinetyczne.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę escytalopramu.

Metabolizm escytalopramu jest głównie pośrednictwem CYP2C19, ale udział w metabolizmie mają również CYP3A4 i CYP2D6, choć w mniejszym stopniu. Izofrom enzymatyczny CYP2D6 jest częściowym katalizatorem metabolizmu głównego metabolitu S-DCT (demetylowanego escytalopramu).

Współczesne stosowanie escytalopramu i omeprazolu w dawce 30 mg raz dziennie (inhibitor CYP2C19) prowadzi do umiarkowanego (około 50%) wzrostu stężenia escytalopramu w osoczu.

Współczesne stosowanie escytalopramu i cytydyny w dawce 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowany ogólny inhibitor enzymów) zwiększa stężenie escytalopramu w osoczu o około 70%. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z cytydyną. Może istnieć potrzeba dostosowania dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W związku z tym należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluokonazolem, fluwoksaminem, lansoprazolem, tiklopidyną) lub z cytydyną przy przepisywaniu maksymalnych dawek escytalopramu. Przy jednoczesnym stosowaniu z powyższymi lekami może istnieć potrzeba zmniejszenia dawki escytalopramu.

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych leków.

Escytalopram jest inhibitorem enzymu CYP2D6. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami, które są głównie metabolizowane przez ten enzym i mają wąski zakres terapeutyczny, np. flekainidem, propafenonem i metoprololem (przy niewydolności serca), lub z niektórymi lekami oddziałującymi na ośrodkowy układ nerwowy i metabolizowanymi głównie przez CYP2D6, np. takimi lekami przeciwdepresyjnymi jak desipramina, klozaprymina i nortryptylina, takimi lekami przeciwpsychotycznymi jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol. Może być konieczna korekta dawki.

Kombinacja z desipraminą lub metoprololem prowadziła do podwojenia stężenia tych dwóch substratów CYP2D6 w osoczu.

W badaniach in vitro wykazano, że escytalopram powoduje słabe hamowanie CYP2C19. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Poniższe ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczą grupy terapeutycznej selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI).

Paradoksalne niepokoje.

U niektórych pacjentów z zaburzeniami lękowymi na początku leczenia lekami przeciwdrgawkowymi może występować nasilenie objawów lęku. Ten paradoksalny efekt zwykle ustępuje w ciągu dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia efektu anksjogennego, zaleca się stosowanie niskich dawek początkowych (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”).

Przyzęby drgawkowe.

Lek należy odstawić, jeśli u pacjenta wystąpi pierwszy napad drgawkowy lub jeśli napady stają się częstsze (u pacjentów z rozpoznaną epilepsją). Należy unikać stosowania SSRI u pacjentów z niestabilną epilepsją, a u pacjentów z kontrolowaną epilepsją należy zapewnić ścisłą obserwację.

Mania.

SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego lek należy odstawić.

Cukrzyca.

U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii (hipoglikemia lub hiperlipidemia). Dawkowanie insuliny i/lub doustnych leków obniżających poziom glukozy może wymagać korekty.

Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego.

Depresja wiąże się z ryzykiem myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw. Ryzyko to istnieje aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie wystąpić w pierwszych tygodniach leczenia lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować do czasu poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć w wczesnych stadiach poprawy.

Inne stany, w których stosuje się escytalopram, mogą również wiązać się z ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto mogą one występować współistotnie z ciężkim zaburzeniem depresyjnym. Te ostrzeżenia dotyczą również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych przed rozpoczęciem leczenia mają najwyższe ryzyko wystąpienia myśli lub prób samobójczych i wymagają ścisłej obserwacji podczas leczenia. Metaanaliza badań wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących antydepresanty w porównaniu z grupą placebo.

Szczególnie konieczna jest ścisła obserwacja pacjentów z wysokim ryzykiem na początku leczenia i przy zmianie dawki.

Pacjentów oraz osoby opiekujące się nimi należy poinformować o konieczności obserwowania pogorszenia stanu, myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia tych objawów.

Akatyzja/psychomotoryczne pobudzenie.

Stosowanie SSRI/SSRIN wiąże się z rozwojem akatyzji – stanu charakteryzującego się przykrym, wyczerpującym uczuciem niepokoju i potrzebą ruchu, często towarzyszy mu niemożność pozostania w bezruchu. Stan ten najczęściej pojawia się w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki może zaszkodzić pacjentom, u których wystąpiły takie objawy.

Hiponatremia.

Hiponatremia, prawdopodobnie związana z zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego (ADH), rzadko występuje podczas stosowania SSRI i zwykle ustępuje po odstawieniu leku. SSRI należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z grupy ryzyka (osoby starsze, obecność marskości wątroby lub jednoczesne leczenie lekami powodującymi hiponatremię).

Krwawienia.

Podczas stosowania SSRI może dojść do krwawień (siniaki i purpura). SSRI/SSRIN mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”, „Działania niepożądane”). Należy z ostrożnością przepisywać SSRI pacjentom przyjmującym jednocześnie leki przeciwpłytkowe i leki wpływające na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwdrgawkowe, fenotiazyny, trójpierścieniowe antydepresanty, kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne, dipyrydamol i tyklopidyna), a także pacjentom z predyspozycją do krwawień.

ECT (elektrowstrząsowa terapia).

Doświadczenie kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania SSRI i ECT jest ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.

Odwracalne selektywne inhibitory MAO typu A.

Nie zaleca się łączenia escytalopramu z inhibitorami MAO typu A ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny.

Zespół serotoniny.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami działającymi serotonergicznie, takimi jak tryptany (w tym sumatryptan), opioidy (w tym tramadol) i tryptofan. U pacjentów przyjmujących SSRI jednocześnie z lekami serotonergicznymi pojedynczo opisywano rozwój zespołu serotoniny.

Należy z ostrożnością stosować escytalopram jednoczesnie z lekami o działaniu serotonergicznym. Kombinacja takich objawów jak pobudzenie, drżenie, mioklonus, hipertermia może wskazywać na rozwój zespołu serotoniny.

W takiej sytuacji należy natychmiast odstawić SSRI i leki serotonergiczne oraz rozpocząć leczenie objawowe.

Zwierzbój.

Jednoczesne stosowanie SSRI i leków roślinnych zawierających zwierzbój może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”).

Objawy odstawienia.

Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia, szczególnie gwałtownym, są powszechne.

Wiadomo, że w badaniach po zakończeniu leczenia działania niepożądane występowały u około 25% pacjentów przyjmujących escytalopram i u 15% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym od długości i dawki leczenia oraz szybkości zmniejszania dawki.

Zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje, uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność, intensywne sny), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia wzroku są najczęstszymi objawami. Zazwyczaj są one łagodne lub umiarkowane, ale u niektórych pacjentów mogą być cięższe. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po zakończeniu leczenia, choć bardzo rzadko opisywano podobne objawy u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili dawkę. Zazwyczaj objawy odstawienia ustępują w ciągu 2 tygodni, ale u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2-3 miesiące lub więcej). Dlatego zaleca się stopniowe zakończenie leczenia escytalopramem poprzez zmniejszanie dawki w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od stanu pacjenta (patrz sekcja „Sposób podania i dawki”).

Dysfunkcja seksualna.

SSRI/SSRIN mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Opisywano długotrwałe zaburzenia seksualne, w których objawy utrzymywały się po odstawieniu leczenia SSRI/SSRIN.

Choroba niedokrwienna serca.

Zaleca się ostrożne przepisywanie leku pacjentom z chorobą niedokrwienną serca ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne.

Wydłużenie odcinka QT.

Stwierdzono, że escytalopram powoduje zależne od dawki wydłużenie odcinka QT. W okresie postmarketingowym zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT i arytmii komorowych, w tym polimorficznej tachykardii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet z hipokaliemią lub istniejącym wcześniej wydłużeniem odcinka QT, lub z innymi chorobami serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie” oraz „Farmakodynamika”).

Zaleca się ostrożne stosowanie leku u pacjentów z istotną bradykardią lub niedawno przebytym ostrym zawałem mięśnia serca, lub z dekompensowaną niewydolnością serca.

Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko wystąpienia groźnych arytmii, dlatego należy je skorygować przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem.

U pacjentów ze stabilną chorobą serca przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić EKG.

Jeśli podczas leczenia escytalopramem wystąpią objawy arytmii serca, należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Zamkniętokątowa jaskra.

SSRI, w tym escytalopram, mogą wpływać na rozmiar źrenicy, powodując midriazę. Rozszerzenie źrenicy może prowadzić do zwężenia kąta przedniej komory oka i, jako konsekwencja, do podwyższenia ciśnienia wewnątrzgałkowego i wywołania zamkniętokątowej jaskry, szczególnie u podatnych pacjentów. Dlatego escytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z zamkniętokątową jaskrą lub jaskrą, w tym w wywiadzie.

Substancje pomocnicze. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), co oznacza, że jest praktycznie pozbawiony sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża.

Dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu u ciężarnych są ograniczone.

Badania na zwierzętach wykazały toksyczność reprodukcyjną.

Escytalopram jest przeciwwskazany w ciąży. Wyjątek stanowią przypadki, w których po dokładnej analizie wszystkich ryzyk i korzyści wyraźnie potwierdzono konieczność stosowania leku.

Zaleca się dokładne badanie noworodków, których matki przyjmowały escytalopram w czasie ciąży, szczególnie w trzecim trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia leku w czasie ciąży. U noworodków, których matki przyjmowały SSRI/SSRIN w późnych stadiach ciąży, mogą wystąpić następujące objawy: duszność, sinica, apnea, drgawki, wahania temperatury ciała, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie lub niedociśnienie tętnicze, nadreaktywność, drżenie, pobudzenie, drażliwość, apatia, ciągły płacz, senność i zaburzenia snu. Objawy te mogą wynikać zarówno z efektów serotonergicznych, jak i być objawami zespołu odstawienia.

W większości przypadków objawy powikłań pojawiają się natychmiastowo lub po krótkim czasie

(< 24 godziny) po porodzie.

Zgodnie z danymi epidemiologicznymi stosowanie SSRI u ciężarnych może zwiększać ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków do 5 przypadków na 1000 ciąż. W populacji ogólnej występuje od 1 do 2 przypadków na 1000 ciąż.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż dwukrotne) krwawienia poporodowego po wpływie SSRI/SSRIN w ciągu miesiąca przed porodem (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Okres karmienia piersią.

Ponieważ escytalopram przenika do mleka matki, kobietom karmiącym piersią nie zaleca się stosowania tego leku.

Niepłodność.

Dane badań na zwierzętach wskazują, że escytalopram może wpływać na jakość nasienia. Doniesienia dotyczące stosowania niektórych SSRI sugerują, że wpływ na jakość nasienia u ludzi jest odwracalny. Wpływ na płodność u ludzi nie został zaobserwowany.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Ogólnie escytalopram nie wpływa na funkcje intelektualne ani reakcje psychomotoryczne, ale należy wziąć pod uwagę, że każdy środek psychoaktywny może zaburzać umiejętności lub zdolność rozsądnego myślenia. Pacjentów należy poinstruować o potencjalnym ryzyku wpływu na prowadzenie pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Sposób stosowania i dawki

Bezpieczeństwo stosowania dawek przekraczających 20 mg na dobę nie zostało ustalone.

Escitalopram stosuje się dorosłym doustnie 1 raz na dobę niezależnie od przyjęcia pokarmu.

Epizod depresyjny większy

Zwykle przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg.

Efekt antydepresyjny zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach. Po ustąpieniu objawów leczenie należy kontynuować przez 6 miesięcy w celu umocnienia efektu.

Zaburzenia paniki z agorafobią lub bez niej

W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg na dobę, po czym dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę. Dawka może być następnie zwiększana do maksymalnej – 20 mg na dobę – w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Maksymalny efekt w leczeniu zaburzeń paniki osiąga się po 3 miesiącach. Czas trwania leczenia wynosi kilka miesięcy i zależy od ciężkości choroby.

Zaburzenia lękowe społeczne (fobia społeczna)

Zwykle przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz na dobę. Utrata objawów następuje zazwyczaj po 2–4 tygodniach leczenia. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę można następnie zmniejszyć do 5 mg/ dobę lub zwiększyć do maksymalnej – 20 mg/ dobę.

Ponieważ zaburzenia lękowe społeczne to choroba przewlekła, zaleca się kontynuowanie leczenia przez 12 tygodni w celu umocnienia osiągniętego efektu.

Wykazano, że długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy przepisuje się w celu zapobiegania nawrotom, biorąc pod uwagę indywidualne objawy choroby; skuteczność leczenia należy regularnie oceniać.

Zaburzenia lękowe społeczne to wyraźnie zdefiniowany termin diagnostyczny oznaczający specyficzną chorobę, której nie należy mylić z nadmierną nieśmiałością. Terapia lekowa jest wskazana tylko wtedy, gdy zaburzenie to znacząco utrudnia działalność zawodową i aktywność społeczną.

Znaczenie takiego leczenia w porównaniu z terapią kognitywno-behawioralną nie zostało ocenione. Terapia lekowa jest jednym z elementów ogólnej strategii leczenia pacjenta.

Zaburzenia lękowe uogólnione

Zwykle przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg na dobę.

Długotrwałe leczenie badano przez 6 miesięcy u pacjentów, którzy otrzymywali dawkę 20 mg na dobę; należy regularnie oceniać skuteczność leczenia.

Zaburzenia obsessyjno-kompulsywne (OCD)

Zwykle początkowo przepisuje się dawkę 10 mg 1 raz na dobę. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg na dobę. OCD to choroba przewlekła, leczenie musi trwać wystarczająco długo, aby zapewnić całkowite ustąpienie objawów, co może trwać kilka miesięcy lub nawet dłużej. Korzyści z leczenia i dawkę leku należy oceniać w regularnych odstępach czasu (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Pacjenci w wieku podeszłym (powyżej 65 roku życia)

Dawka początkowa wynosi 5 mg. W zależności od indywidualnej wrażliwości i ciężkości depresji dawkę dobową można zwiększyć do 10 mg na dobę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”). Skuteczność escitalopramu w leczeniu zaburzeń lękowych społecznych u pacjentów w wieku podeszłym nie była oceniana.

Populacja pediatryczna

Lek Escitam nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia) (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Niewydolność nerek

W przypadku niewydolności nerek o lekkim i umiarkowanym nasileniu ograniczeń nie ma. Lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Obniżona funkcja wątroby

Dla pacjentów z umiarkowaną i łagodną niewydolnością wątroby zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby zaleca się stosowanie leku z ostrożnością i staranne dozywanie (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Obniżona aktywność izoenzymu CYP2C19

Dla pacjentów z obniżoną aktywnością izoenzymu CYP2C19 zalecana dawka początkowa w pierwszych dwóch tygodniach leczenia wynosi 5 mg na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu leczenia

Należy unikać nagłego zakończenia leczenia. Po zakończeniu leczenia lekiem Escitam dawkę należy stopniowo zmniejszać przez 1–2 tygodnie, aby uniknąć możliwych objawów odstawienia (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności” oraz „Efekty niepożądane”). Jeśli po zmniejszeniu dawki lub odstawieniu leku pojawiają się nieprzyjemne objawy, można wznowić przyjmowanie w poprzednio przepisanej dawce. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.

Dzieci

Antydepresanty nie powinny być stosowane w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18 roku życia). Zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) obserwowano częściej u dzieci i młodzieży przyjmujących antydepresanty w porównaniu z tymi, którzy przyjmowali placebo. Jeśli z powodów klinicznych podjęto decyzję o przepisaniu antydepresantów, należy zapewnić staranne monitorowanie pacjenta pod kątem pojawienia się objawów samobójczych.

Przedawkowanie

Toksykologia

Dane dotyczące przedawkowania escitalopramu są ograniczone. Większość przypadków była spowodowana jednoczesnym przedawkowaniem innych leków. Głównie obserwowano łagodne objawy lub brak objawów przedawkowania. Doniesienia o śmiertelnych skutkach przedawkowania escitalopramu są rzadkie, większość z nich obejmuje jednoczesne przedawkowanie innymi lekami. Przyjmowanie dawek w zakresie 400–800 mg escitalopramu nie powodowało żadnych ciężkich objawów.

Objawy

Przedawkowanie escitalopramu objawia się głównie objawami ze strony układu nerwowego środkowego (od zawrotów głowy, drżenia i pobudzenia aż po rzadkie przypadki zespołu serotonergowego, drgawki i śpiączkę), układu pokarmowego (nudności/wymioty), układu sercowo-naczyniowego (hipotensja tętnicza, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia) oraz zaburzeniami równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie

Nie istnieje specyficzny antydot. Należy utrzymać odpowiednią funkcję układu oddechowego i zapewnić odpowiednie natlenienie. Możliwe jest stosowanie przemywania żołądka i węgla aktywnego. Wymagane jest ciągłe monitorowanie funkcji serca i funkcji życiowych wraz z leczeniem objawowym i wspierającym.

W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG u pacjentów z niewydolnością serca, bradyarytmią, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odcinek QT lub u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu, np. przy niewydolności wątroby.

Efekty uboczne.

Efekty uboczne najczęściej występują w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia i zazwyczaj ich częstość oraz nasilenie stopniowo zmniejszają się podczas dalszego leczenia.

Efekty uboczne charakterystyczne dla wszystkich leków z grupy SSRI oraz dla escytalopramu, obserwowane w badaniach placebo-kontrolowanych i w praktyce klinicznej, wymienione są według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100, < 1/10), rzadko (≥ 1/1000, < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000, < 1/1000), nieznana częstość (niemożliwe do ustalenia).

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego: nieznana częstość – trombocytopenia.

Zaburzenia układu odpornościowego: rzadko – reakcje anafilaktyczne.

Zaburzenia układu endokrynnego: nieznana częstość – zaburzenia wydzielania hormonu antydiuretycznego, hiperprolaktynemia.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: często – zmniejszenie lub zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała; rzadko – utrata masy ciała; nieznana częstość – hiponatremia, anoreksja².

Zaburzenia psychiczne: często – niepokój, niepokój psychiczny, niepokojące sny, zmniejszenie libidum u mężczyzn i kobiet, brak orgazmu u kobiet; rzadko – zgrzytanie zębami, pobudzenie, niepokój, napady paniki, dezorientacja; bardzo rzadko – agresja, depersonalizacja, halucynacje; nieznana częstość – mania, myśli samobójcze, zachowania samobójcze¹.

Zaburzenia układu nerwowego: bardzo często – ból głowy; często – bezsenność, senność, zawroty głowy, parestezje, drżenie; rzadko – zaburzenia smaku, zaburzenia snu, omdlenia; bardzo rzadko – zespół serotonergiczny; nieznana częstość – dyskinezje, zaburzenia ruchowe, drgawki, niepokój psychomotoryczny/akatyzja².

Zaburzenia narządu wzroku: rzadko – rozszerzenie źrenic, zamazanie widzenia.

Zaburzenia narządu słuchu: rzadko – szumy w uszach.

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego: rzadko – tachykardia; bardzo rzadko – bradykardia; nieznana częstość – wydłużenie odcinka QT w EKG, arytmia komorowa, w tym torsade de pointes.

Zaburzenia układu naczyniowego: nieznana częstość – hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia układu oddechowego: często – zapalenie zatok, kichanie; rzadko – krwawienie z nosa.

Zaburzenia przewodu pokarmowego: bardzo często – nudności; często – biegunka, zaparcia, wymioty, suchość w ustach; rzadko – krwawienia przewodu pokarmowego (w tym krwawienia z odbytu).

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: nieznana częstość – zapalenie wątroby, zmiany wyników funkcji wątroby.

Zaburzenia skóry i tkanek podskórnych: często – nadmierne pocenie się; rzadko – wysypka, wypadanie włosów, pokrzywka, swędzenie; nieznana częstość – siniaki, obrzęki.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: często – bóle stawów, bóle mięśni.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych: nieznana częstość – zatrzymanie moczu.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: często – u mężczyzn: zaburzenia ejakulacji, impotencja; rzadko – u kobiet: metrorragia, menorrhagia; nieznana częstość – u mężczyzn: priapizm, u kobiet: galaktoreja, krwawienie poporodowe³.

Zaburzenia ogólne: często – zmęczenie, gorączka; rzadko – obrzęk.

¹ O przypadkach myśli i zachowań samobójczych zgłaszano podczas leczenia escytalopramem lub wkrótce po jego przerwaniu.

² Takie przypadki są znane dla całej klasy leków SSRI.

³ O takich przypadkach zgłaszano dla leków z grupy SSRI lub SSRI-N (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wydlużenie odcinka QT.

W okresie pogwarancyjnym zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT oraz arytmii komorowej, w tym polimorficznej tachykardii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, u pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z wcześniejszym wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływania”, „Przedawkowanie” oraz „Farmakodynamika”).

Efekty specyficzne dla klasy leków. Badania epidemiologiczne przeprowadzone głównie u pacjentów w wieku powyżej 50 lat wykazały zwiększone ryzyko złamania kości podczas stosowania leków SSRI i trójcyklicznych leków przeciwdziałających depresji. Mechanizm tego zjawiska jest nieznany.

Objawy odstawienia.

Przerywanie leczenia lekami SSRI (szczególnie nagłe) zazwyczaj prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Najczęstsze objawy to: zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia widzenia. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane i przemijające, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub długotrwałe. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych.

Zgłaszanie podejrzewanych efektów ubocznych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka związanego z zastosowaniem tego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności.

2 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Opakowanie.

10 tabletek w blistrze; 3 lub 6 blisterów w tece kartonowej.

Kategoria wydania.

Na receptę.

Producent.

TOV „Farmastart” (fasonowanie i pakowanie z formy in bulk firmy Synthon Hiszpania, S.L., Hiszpania).

Miejsce produkcji i adres działalności.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Havela, 8.

C/ Castello, nr 1, Pol. Las Salinas, Sant Boi de Llobregat, Barcelon, 08830, Hiszpania.

W przypadku wystąpienia działań niepożądanych lub pytań dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku prosimy o kontakt z działem nadzoru farmakologicznego TOV „ASINO UKRAINA” pod adresem: bulwar Wacława Havela, 8, miasto Kijów, 03124, tel/fax: +38 044 281 2333.