Escitalopram Asino

INSTRUKCJA UŻYCIA LEKU DO ZASTOSOWANIA MEDYCZNEGO Escitalopram Asino (ESCITAM ACINO)

Skład:

substancja czynna: escytalopram;

1 tabletka zawiera escytalopramu oksalat (12,775 mg lub 25,55 mg) odpowiadający escytalopramowi 10 mg lub 20 mg;

substancje pomocnicze: celuloza mikrokryształyczna, sodowa só kroskarboksymetylocelulozy, hydroksypropylometyloceluloza (hipromeloza), dwutlenek krzemu koloidalny bezwodny, talk, stearyna magnezu;

powłoka Opadry II White: poli(winiloalkohol), dwutlenek tytanu (E 171), poli(etylenoglikol) (makrogol), talk.

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne:

tabletki 10 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchnia dwuwypukła, powlekane powłoką filmową białego koloru, z rowkiem;

tabletki 20 mg: tabletki o kształcie okrągłym, powierzchnia dwuwypukła, powlekane powłoką filmową białego koloru, z rowkiem.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwdziałające depresji. Selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI). Kod ATC N06A B10.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika .

Escitalopram Asino to selektywny inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), charakteryzujący się wysoką powinnością do głównego miejsca wiązania. Wiąże się również z miejscem allosterycznym transportera serotoniny, przy czym powinność do tej okolicy jest 1000 razy niższa.

Escitalopram Asino nie wiąże się wcale lub ma bardzo słabe powinności wiązania do szeregu receptorów, w tym do receptorów serotoniny 5-HT1A i 5-HT2, receptorów dopaminowych D1 i D2, receptorów α1-, α2-, β-adrenergicznych, histaminowych H1, receptorów cholinergicznych typu M, receptorów benzodiazepinowych oraz opioidowych.

Hamowanie zwrotnego wychwytu 5-HT jest jedynym możliwym mechanizmem działania, który może wyjaśnić efekty farmakodynamiczne i kliniczne escitalopramu Asino.

Efekty farmakodynamiczne

W jednym podwójnie ślepej, placebo-kontrolowanym badaniu parametrów EKG u zdrowych osób wydłużenie interwału QTc (skorygowanego według wzoru Fridericia) w stosunku do wartości wyjściowej wynosiło 4,3 ms (90 % CI: 2,2; 6,4) po podaniu leku w dawce 10 mg/dobę oraz 10,7 ms (90 % CI: 8,6; 12,8) po podaniu dawki wyższej niż terapeutyczna – 30 mg/dobę (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje oddziaływań”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie”).

Kliniczna skuteczność

Epizody depresyjne duże

Skuteczność escitalopramu Asino w leczeniu dużych epizodów depresyjnych w okresie ostrym została wykazana w 3 spośród 4 podwójnie ślepych, placebo-kontrolowanych, krótkoterminowych (8-tygodniowych) badań. W długoterminowym badaniu zapobiegania nawrotom 274 pacjentów, którzy odpowiedzieli na leczenie escitalopramem Asino w dawce 10 lub 20 mg/dobę w trakcie początkowej 8-tygodniowej fazy otwartej, zostało losowo przydzielonych do kontynuacji przyjmowania escitalopramu Asino w tej samej dawce lub placebo przez okres do 36 tygodni. W tym badaniu u pacjentów kontynuujących przyjmowanie escitalopramu Asino zaobserwowano istotnie dłuższy czas do wystąpienia nawrotu w ciągu kolejnych 36 tygodni w porównaniu z pacjentami przyjmującymi placebo.

Zaburzenie lękowe społeczne

Escitalopram Asino okazał się skuteczny w leczeniu zaburzenia lękowego społecznego zarówno w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych) badaniach, jak i w 6-miesięcznym badaniu zapobiegania nawrotom. W 24-tygodniowym badaniu optymalnej dawki wykazano skuteczność escitalopramu Asino w dawkach 5, 10 i 20 mg.

Uogólnione zaburzenie lękowe

Escitalopram Asino w dawkach 10 i 20 mg/dobę był skuteczny w 4 spośród 4 badań kontrolowanych placebo.

Zgodnie z połączonymi danymi trzech badań o podobnym schemacie, w których wzięło udział łącznie 421 pacjentów leczonych escitalopramem Asino oraz 419 pacjentów otrzymujących placebo, odpowiedź na leczenie odnotowano u 47,5 % i 28,9 % pacjentów odpowiednio, a remisja wystąpiła u 37,1 % i 20,8 % pacjentów odpowiednio. Efekt trwał od pierwszego tygodnia leczenia.

Wsparcie działania escitalopramu Asino w dawce 20 mg/dobę zostało wykazane w 24–76-tygodniowym randomizowanym badaniu oceniającym efekt utrzymujący, w którym wzięło udział 373 pacjentów odpowiadających na lek w trakcie początkowego 12-tygodniowego leczenia w warunkach otwartych.

Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne

W randomizowanym, podwójnie ślepym badaniu klinicznym escitalopram Asino w dawce 20 mg/dobę wykazał różnicę w stosunku do placebo pod względem całkowitego wyniku w skali Y-BOCS (Yale-Brown Obsessive Compulsive Scale) po 12 tygodniach leczenia. Po 24 tygodniach zaobserwowano korzyści stosowania escitalopramu Asino zarówno w dawce 10 mg/dobę, jak i 20 mg/dobę w porównaniu z placebo.

Skuteczność leku w zapobieganiu nawrotom została wykazana dla escitalopramu Asino w dawkach 10 i 20 mg/dobę u pacjentów odpowiadających na escitalopram Asino w 16-tygodniowym okresie otwartym i włączonych do 24-tygodniowego randomizowanego, podwójnie ślepego, placebo-kontrolowanego okresu.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie jest praktycznie całkowite i nie zależy od przyjęcia pokarmu. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 4 godzinach od przyjęcia. Podobnie jak dla racemicznego cytalopramu, oczekiwana absolutna biodostępność escitalopramu wynosi około 80 %.

Rozkład

Pozorny objętościowy rozkład (Vd, β/F) po podaniu doustnym wynosi od 12 do 26 l/kg. Biodostępność escitalopramu Asino wynosi około 80 %. Wiązanie escitalopramu Asino oraz jego głównych metabolitów z białkami osocza jest mniejsze niż 80 %.

Biotransformacja

W wątrobie powstają metabolity demetylowane i didemetylowane, które są farmakologicznie aktywne. Alternatywnie możliwa jest oksydacja azotu z powstawaniem metabolitu N-tlenku. Zarówno metabolity, jak i związek wyjściowy są częściowo wydalane w postaci glukuronidów. Po wielokrotnym podaniu średnie stężenia metabolitów demetylowanych i didemetylowanych wynoszą odpowiednio 28–31 % i < 5 % w stosunku do stężenia escitalopramu Asino. Biotransformacja escitalopramu Asino do metabolitu demetylowanego zachodzi głównie za pośrednictwem cytochromu CYP2C19. Możliwy jest niewielki udział izoenzymów CYP3A4 i CYP2D6.

Eliminacja

Okres półtrwania (T1/2β) leku wynosi około 30 godzin. Klirens (Cloral) po doustnym przyjęciu wynosi około 0,6 l/min. Okres półtrwania głównych metabolitów jest dłuższy. Escitalopram Asino oraz jego główne metabolity są wydalane przez wątrobę (droga metaboliczna) i nerki. Większość dawki wydalana jest z moczem w postaci metabolitów.

Linowość

Kinetyka escitalopramu Asino jest liniowa. Stężenie stacjonarne osiągane jest po około 1 tygodniu. Średnie stężenie stacjonarne 50 nmol/l (od 20 do 125 nmol/l) osiągane jest przy dawce dobowej 10 mg.

Pacjenci w wieku podeszłym

U pacjentów w wieku podeszłym (od 65 roku życia) escitalopram Asino jest wydalany wolniej niż u młodszych pacjentów. Narażenie systemowe (AUC) u osób w wieku podeszłym jest o 50 % wyższe niż u młodych zdrowych ochotników (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność wątroby

U pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby o lekkim lub umiarkowanym nasileniu (klasy A i B wg skali Childa-Pugha) okres półtrwania był dwa razy dłuższy, a narażenie o 60 % wyższe niż u osób z prawidłową funkcją wątroby (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Niewydolność nerek

U pacjentów z obniżoną funkcją nerek (CLcr 10–53 ml/min) po podaniu racemicznego cytalopramu obserwowano dłuższy okres półtrwania oraz nieco większe narażenie. Stężenie metabolitów w osoczu nie było badane, ale może być podwyższone (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Polimorfizm

Pacjenci ze słabą funkcją metaboliczną CYP2C19 mieli dwukrotnie wyższe stężenia escitalopramu Asino w osoczu niż pacjenci z normalną funkcją CYP2C19. Nie zaobserwowano istotnych zmian narażenia przy obniżonej funkcji CYP2D6 (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Leczenie epizodów depresyjnych większych, zaburzeń paniki z lub bez agorafobii, zaburzeń lękowych społecznych (fobia społeczna), uogólnionych zaburzeń lękowych, zaburzeń obsessyjno-kompulsyjnych.

Przeciwwskazania.

Podwyższona wrażliwość na escytalopram lub inne składniki leku; jednoczesne leczenie niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (inhibitory MAO) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego z pobudzeniem, drgawkami, hipertermią itd. (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”); kombinacja escytalopramu z odwracalnymi inhibitorami MAO-A (np. moklobemidem) lub odwracalnym, nieselektywnym inhibitorym MAO, linezolidem, jest przeciwwskazana ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z znanym wydłużeniem odcinka QT lub wrodzonym zespołem wydłużonego odcinka QT; escytalopram jest przeciwwskazany w połączeniu z lekami, które znane są z wydłużania odcinka QT (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Kombinacje przeciwwskazane.

Niezwyrodniałe, nieodwracalne inhibitory MAO.

Zgłaszano przypadki poważnych reakcji u pacjentów przyjmujących SSRI w połączeniu z niezwyrodniałym, nieodwracalnym inhibitorym MAO oraz u pacjentów, którzy niedawno zakończyli leczenie SSRI i rozpoczęli przyjmowanie inhibitora MAO (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). W niektórych przypadkach rozwinął się zespół serotonergiczny. Kombinacja escytalopramu z niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO jest przeciwwskazana. Leczenie escytalopramem należy rozpocząć po upływie 14 dni od odstawienia nieodwracalnego inhibitora MAO. Leczenie niezwyrodniałymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO należy rozpocząć nie wcześniej niż po 7 dniach od przerwania przyjmowania escytalopramu.

Odwracalny, selektywny inhibitor MAO typu A (moklobemid).

Ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego, kombinacja escytalopramu z inhibitorym MAO typu A, takim jak moklobemid, jest przeciwwskazana (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jeśli konieczność tej kombinacji zostanie potwierdzona, należy początkowo zastosować minimalne dawki zalecane, pod ścisłym nadzorem klinicznym.

Odwracalny, nieselektywny inhibitor MAO (linezolid).

Antybiotyk linezolid jest odwracalnym, nieselektywnym inhibitorym MAO, dlatego nie powinien być stosowany u pacjentów przyjmujących escytalopram. Jeśli kombinacja okaże się konieczna, należy rozpocząć leczenie od minimalnych dawek i pod ścisłym nadzorem klinicznym (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Nieodwracalny, selektywny inhibitor MAO typu B (selegilina).

Kombinacja z selegiliną (nieodwracalny inhibitor MAO typu B) wymaga ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotonergicznego.

Selegilina w dawce do 10 mg/dobę włącznie była stosowana bezpiecznie razem z racemizowanym cytalopramem.

Wydłużenie odcinka QT.

Nie przeprowadzono badań farmakokinetycznych i farmakodynamicznych escytalopramu w połączeniu z innymi lekami wydłużającymi odcinek QT. Nie można wykluczyć wystąpienia efektu addytywnego przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu i tych leków. Dlatego jednoczesne stosowanie escytalopramu z lekami wydłużającymi odcinek QT, takimi jak leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, leki przeciwpsychotyczne (np. pochodne fenytoazyny, pimozyd, haloperidol), trójcykliczne leki przeciwdepresyjne, niektóre leki przeciwmikrobowe (np. sparfloksacyna, moxifloksacyna, erytromycyna do wstrzykiwań dożylnych, pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, w tym halofantryna), niektóre leki przeciwhistaminowe (astemizol, hydroksyzyzyna, mizolastyna), jest przeciwwskazane.

Kombinacje wymagające ostrożności.

Leki serotonergiczne.

Jednoczesne stosowanie z lekami serotonergicznymi, takimi jak opioidy (w tym tramadol) i triptany (w tym sumatryptan), może prowadzić do rozwoju zespołu serotonergicznego.

Leki obniżające próg padaczkowy.

SSRI mogą obniżać próg padaczkowy. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków obniżających próg padaczkowy, takich jak leki przeciwdepresyjne (trójcykliczne, SSRI), neuroleptyki (fenotiazyny, tioksanteny, butyrofenony), meflokwinę, bupropion i tramadol.

Lit, tryptofan.

Ponieważ odnotowano przypadki nasilenia działania przy jednoczesnym stosowaniu SSRI i litu lub tryptofanu, zaleca się ostrożne przepisywanie tych leków jednocześnie.

Zwierzobój (Hypericum perforatum).

Jednoczesne stosowanie SSRI i leków roślinnych zawierających zwierzobój może prowadzić do zwiększenia częstości występowania działań niepożądanych.

Antykoagulanta.

Możliwa jest zmiana działania doustnych antykoagulantów w wyniku jednoczesnego stosowania z escytalopramem. Pacjentom przyjmującym doustne antykoagulanta należy przeprowadzić staranne monitorowanie układu krzepnięcia krwi przed i po zastosowaniu escytalopramu (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Jednoczesne stosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych może nasilać skłonność do krwawień (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Alkohol.

Escytalopram nie wchodzi w interakcje farmakodynamiczne ani farmakokinetyczne z alkoholem. Jednakże, podobnie jak w przypadku innych leków psychotropowych, kombinacja z alkoholem jest niepożądana.

Leki powodujące hipokaliemię/hipomagnezemię.

Wymagana jest ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków powodujących hipokaliemię/hipomagnezemię, ponieważ zwiększa to ryzyko wystąpienia groźnych arytmii (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Interakcje farmakokinetyczne.

Wpływ innych leków na farmakokinetykę escytalopramu. Metabolizm escytalopramu jest głównie pośrednictwem CYP2C19, ale udział w nim biorą również CYP3A4 i CYP2D6, choć w mniejszym stopniu. Izoenzym CYP2D6 jest częściowym katalizatorem metabolizmu głównego metabolitu S-DCT (dymetylowanego escytalopramu).

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i omeprazolu 30 mg raz dziennie (inhibitor CYP2C19) prowadzi do umiarkowanego (około 50 %) wzrostu stężenia escytalopramu w osoczu.

Jednoczesne stosowanie escytalopramu i cyklotydyny 400 mg dwa razy dziennie (umiarkowany ogólny inhibitor enzymów) prowadziło do umiarkowanego (około 70 %) zwiększenia stężenia escytalopramu w osoczu. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z cyklotydyną. Możliwa jest korekta dawki (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

W związku z tym, przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z inhibitorami CYP2C19 (np. omeprazolem, esomeprazolem, fluokonazolem, fluwoksaminem, lansoprazolem, tiklopidyną) lub z cyklotydyną, należy zachować ostrożność przy przepisywaniu maksymalnych dawek escytalopramu. Korekta dawki escytalopramu może być konieczna w zależności od oceny klinicznej.

Wpływ escytalopramu na farmakokinetykę innych leków. Escytalopram jest inhibitorym enzymu CYP2D6.

Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami, które są głównie metabolizowane przez ten enzym i mają wąski zakres terapeutyczny, np. flekainidem, propafenonem i metoprololem (przy niewydolności serca), lub z niektórymi lekami oddziałującymi na ośrodkowy układ nerwowy i głównie metabolizowanymi przez CYP2D6, np. takimi lekami przeciwdepresyjnymi jak dezypiramina, klozaprymina i nortryptylina, takimi lekami przeciwpsychotycznymi jak rysperydon, tiorydazyna i haloperidol. Możliwa jest korekta dawki.

Kombinacja z dezypramidyną lub metoprololem prowadziła do dwukrotnego wzrostu stężenia tych dwóch substratów CYP2D6 w osoczu.

W badaniach in vitro wykazano, że escytalopram powoduje słabe hamowanie CYP2C19. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami metabolizowanymi przez CYP2C19.

Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania.

Poniższe środki ostrożności dotyczą grupy terapeutycznej selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI).

Paradoksalne nasilenie lęku. U niektórych pacjentów z zaburzeniami lękowymi na początku leczenia antydepresyjnego może dojść do nasilenia objawów lęku. Taka paradoksalna reakcja zazwyczaj ustępuje w ciągu dwóch tygodni leczenia. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia efektu anksjogennego, zaleca się stosowanie niskich dawek początkowych (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Udary padaczkowe. Lek należy odstawić, jeśli u pacjenta po raz pierwszy wystąpił napad padaczkowy lub jeśli napady stają się częstsze (u pacjentów z rozpoznaną padaczką). Należy unikać stosowania SSRI u pacjentów z niestabilną padaczką, a u pacjentów z kontrolowaną padaczką należy zapewnić ścisłą kontrolę lekarską.

Manie. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z wywiadem manii/hipomanii. W przypadku wystąpienia stanu maniakalnego lek należy odstawić.

Cukrzyca. U pacjentów z cukrzycą leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii. Może być konieczna korekta dawki insuliny i/lub doustnych leków obniżających poziom glukozy we krwi.

Samobójstwo, myśli samobójcze lub pogorszenie stanu klinicznego. Depresja wiąże się z ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczeń i samobójstw. Ryzyko to utrzymuje się aż do osiągnięcia trwałej remisji. Ponieważ poprawa stanu może nie wystąpić przez pierwsze kilka tygodni lub dłużej, pacjentów należy dokładnie obserwować do czasu poprawy ich stanu. Wiadomo, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć we wczesnym okresie poprawy.

Inne stany, w których stosuje się escytalopram, mogą również wiązać się z ryzykiem zachowań samobójczych. Ponadto mogą one występować współistotnie z dużym zaburzeniem depresyjnym. Ostrożność ta dotyczy również leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi.

Pacjenci z wywiadem zachowań samobójczych przed rozpoczęciem leczenia są najbardziej narażeni na myśli lub próby samobójcze i wymagają ścisłej kontroli w trakcie leczenia. Metaanaliza badań z zastosowaniem escytalopramu wykazała zwiększone ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku do 25 lat przyjmujących antydepresanty w porównaniu z grupą placebo. Szczególnie ważne jest ścisłe monitorowanie pacjentów z wysokim ryzykiem, szczególnie na początku leczenia i przy zmianie dawki.

Pacjentów i osoby opiekujące się nimi należy poinformować o konieczności obserwowania pogorszenia stanu, myśli lub zachowań samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu i o konieczności natychmiastowego skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia tych objawów.

Akathysia/psychomotoryczne pobudzenie. Stosowanie SSRI/SSRI-N może prowadzić do rozwoju akathysii – stanu charakteryzującego się przykrym, męczącym uczuciem niepokoju i potrzebą ruchu, często towarzyszy mu niemożność pozostania w bezruchu. Stan ten najprawdopodobniej występuje w pierwszych kilku tygodniach leczenia. Zwiększenie dawki może nasilić objawy u pacjentów, u których wystąpiły takie objawy.

Hiponatremia. Hiponatremia, prawdopodobnie związana z zaburzeniem wydzielania hormonu antydiuretycznego (ADH), rzadko występuje podczas stosowania SSRI i zazwyczaj ustępuje po odstawieniu leku. SSRI należy stosować z ostrożnością u pacjentów z grupy ryzyka (osoby starsze, obecność marskości wątroby lub jednoczesne leczenie lekami powodującymi hiponatremię).

Krwawienia. Podczas stosowania SSRI może dojść do wystąpienia krwawień skórnych (siniaki, purpura). SSRI/SSRI-N mogą zwiększać ryzyko krwawień poporodowych (patrz sekcje „Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią” oraz „Działania niepożądane”). Należy stosować SSRI z ostrożnością u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe i leki wpływające na funkcję płytek krwi (np. atypowe leki przeciwwszczolne, fenotiazyny, trójpierścieniowe antydepresanty, kwas acetylosalicylowy i niesteroidowe leki przeciwzapalne, dipyrydamol i tyklopidyna), a także u pacjentów z tendencją do krwawień.

Terapia elektrowstrząsowa (ECT). Doświadczenie kliniczne dotyczące jednoczesnego stosowania SSRI i ECT jest ograniczone, dlatego zaleca się ostrożność.

Odwracalne, selektywne inhibitory MAO typu A. Nie zaleca się łączenia escytalopramu z inhibitory MAO typu A ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoniny.

Zespół serotoniny. Zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z lekami działającymi serotonergicznie, takimi jak triptany (w tym sumatriptan), opioidy (w tym tramadol) i tryptofan.

U pacjentów przyjmujących SSRI jednocześnie z lekami serotonergicznymi pojedynczo opisywano rozwój zespołu serotoniny. Należy ostrożnie stosować escytalopram jednoczesnie z lekami działającymi serotonergicznie. Na jego rozwój może wskazywać kombinacja takich objawów jak pobudzenie, drżenie, mioklonus, hipertermia. W takiej sytuacji należy natychmiast odstawić SSRI i leki serotonergiczne oraz rozpocząć leczenie objawowe.

Hypericum perforatum (dziurawiec). Jednoczesne stosowanie SSRI i leków roślinnych zawierających dziurawiec może prowadzić do zwiększenia częstości działań niepożądanych (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Objawy odstawienia. Objawy odstawienia po zakończeniu leczenia, szczególnie gwałtownym, są powszechne. Wiadomo, że w badaniach po zakończeniu leczenia działania niepożądane występowały u około 25% pacjentów przyjmujących escytalopram i u 15% pacjentów przyjmujących placebo. Ryzyko objawów odstawienia może zależeć od kilku czynników, w tym od długości i dawki leczenia oraz szybkości zmniejszania dawki. Najczęstsze objawy to zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje, uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność, żywe sny), pobudzenie lub lęk, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, kołatanie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia widzenia. Objawy te zazwyczaj są łagodne lub umiarkowane, ale u niektórych pacjentów mogą być ciężkie. Zazwyczaj pojawiają się w ciągu pierwszych kilku dni po odstawieniu leku, choć bardzo rzadko opisywano takie objawy u pacjentów, którzy przypadkowo opuścili dawkę. Zazwyczaj objawy odstawienia ustępują w ciągu 2 tygodni, ale u niektórych pacjentów mogą trwać dłużej (2-3 miesiące lub więcej). Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki w ciągu kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od stanu pacjenta (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dysfunkcja seksualna. SSRI/SSRI-N mogą powodować objawy dysfunkcji seksualnej (patrz sekcja „Działania niepożądane”). Opisywano przypadki trwałych zaburzeń seksualnych, w których objawy utrzymywały się po odstawieniu leku SSRI/SSRI-N.

Choroba niedokrwienna serca. Zaleca się ostrożne przepisywanie leku pacjentom z chorobą niedokrwienną serca ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne.

Wydlęganie się odcinka QT. Stwierdzono, że escytalopram powoduje zależne od dawki wydłużenie odcinka QT. W okresie po rejestracji zgłaszano przypadki wydłużenia odcinka QT i arytmii komorowych, w tym polimorficznej tachyarytmii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet z hipokaliemią lub istniejącym wcześniej wydłużeniem odcinka QT, lub z innymi chorobami serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Działania niepożądane”, „Przedawkowanie” oraz „Farmakodynamika”).

Zaleca się ostrożne stosowanie leku u pacjentów z wyraźną bradykardią, u pacjentów po niedawno przebytym ostrym zawałcie mięśnia sercowego lub z niestabilną niewydolnością serca.

Zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia i hipomagnezemia, zwiększają ryzyko wystąpienia groźnych arytmii i należy je skorygować przed rozpoczęciem leczenia escytalopramem.

U pacjentów z chorobą serca o stabilnym przebiegu przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić EKG.

Jeśli podczas leczenia escytalopramem wystąpią objawy arytmii serca, należy przerwać leczenie i wykonać EKG.

Zamkniętego kąta jaskra. SSRI, w tym escytalopram, mogą wpływać na wielkość źrenicy, powodując midriazę. Rozszerzenie źrenicy z kolei może prowadzić do zwężenia kąta oka, co może zwiększyć ciśnienie wewnątrzgałkowe i wywołać jaskrę zamkniętego kąta, szczególnie u osób predysponowanych. Dlatego escytalopram należy stosować z ostrożnością u pacjentów z jaskrą zamkniętego kąta lub wywiadem jaskry.

Substancje pomocnicze. Ten lek zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg), co oznacza, że jest praktycznie wolny od sodu.

Stosowanie w okresie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu u ciężarnych są ograniczone.

Wiadomo, że badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą.

Lek Escitalopram Asino jest przeciwwskazany w ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy po dokładnej analizie wszystkich wad i zalet wyraźnie potwierdzono konieczność jego stosowania.

Zaleca się dokładne monitorowanie noworodków, których matki przyjmowały lek Escitalopram Asino w trakcie ciąży, szczególnie w III trymestrze. Należy unikać nagłego odstawienia leku w okresie ciąży.

U noworodków, których matki przyjmowały SSRI/SSRI-N w późnym okresie ciąży, możliwe są objawy takie jak: niewydolność oddechowa, sinica, apnea, drgawki, zaburzenia temperatury ciała, trudności z karmieniem, wymioty, hipoglikemia, nadciśnienie lub niedociśnienie, nadreaktywność, drżenie, pobudzenie nerwowe, drażliwość, apatia, ciągły płacz, senność i trudności ze snem. Objawy te mogą wynikać zarówno z efektów serotonergicznych, jak i być objawami zespołu odstawienia. W większości przypadków objawy komplikacji pojawiają się bezpośrednio lub w krótkim czasie (< 24 godziny) po porodzie.

Dane epidemiologiczne wykazały, że stosowanie SSRI u ciężarnych może zwiększać ryzyko trwałej nadciśnienia płucnego u noworodków (do 5 przypadków na 1000 ciąż). W populacji ogólnej występuje od 1 do 2 przypadków na 1000 ciąż.

Okres karmienia piersią. Ponieważ escytalopram przenika do mleka matki, w trakcie leczenia nie zaleca się karmienia piersią.

Dane obserwacyjne wskazują na zwiększone ryzyko (mniej niż 2-krotne) krwawień poporodowych po wpływie SSRI/SSRI-N w ciągu miesiąca po porodzie (patrz sekcje „Szczególne środki ostrożności dotyczące stosowania” oraz „Działania niepożądane”).

Niepłodność. Niektóre SSRI mogą wpływać na jakość nasienia. Doniesienia o stosowaniu niektórych SSRI wskazują, że wpływ na jakość nasienia u ludzi jest odwracalny. Wpływ na płodność u ludzi nie został dotąd zaobserwowany.

Możliwość wpływu na szybkość reakcji przy prowadzeniu pojazdów lub innych urządzeń.

Ogólnie escytalopram nie wpływa na funkcje intelektualne ani reakcje psychomotoryczne, należy jednak wziąć pod uwagę, że każdy środek psychoaktywny może zaburzać umiejętności lub zdolność do roztropnego myślenia. Pacjentów należy poinformować o potencjalnym ryzyku wpływu na prowadzenie pojazdów lub innych urządzeń.

Sposób stosowania i dawki.

Bezpieczeństwo stosowania dawek powyżej 20 mg dziennie nie zostało ustalone.

Escitalopram stosuje się dorosłym doustnie 1 raz dziennie niezależnie od przyjmowania posiłków.

Epizod depresyjny większy.

Zwykle należy przepisać dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do maksymalnej – 20 mg.

Efekt antydepresyjny zwykle pojawia się po 2–4 tygodniach. Po ustąpieniu objawów leczenie należy kontynuować przez 6 miesięcy w celu umocnienia efektu.

Zaburzenia paniki z agorafobią lub bez niej.

W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg dziennie, po czym dawkę można zwiększyć do 10 mg dziennie. Dawkę można dalej zwiększyć do maksymalnej – 20 mg dziennie – w zależności od indywidualnej wrażliwości pacjenta.

Maksymalny efekt w leczeniu zaburzeń paniki osiąga się po 3 miesiącach. Czas trwania leczenia wynosi kilka miesięcy i zależy od ciężkości choroby.

Zaburzenia lękowe społeczne (fobia społeczna).

Zwykle należy przepisać dawkę 10 mg 1 raz dziennie. Utrata objawów następuje zazwyczaj po 2–4 tygodniach leczenia. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można następnie zmniejszyć do 5 mg/dzień lub zwiększyć do maksymalnej – 20 mg/dzień.

Ponieważ zaburzenia lękowe społeczne są chorobą przewlekłą, zaleca się kontynuację leczenia przez 12 tygodni w celu umocnienia osiągniętego efektu.

Długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy należy przepisać w celu zapobiegania nawrotom, biorąc pod uwagę indywidualne objawy choroby; skuteczność leczenia należy regularnie oceniać.

Zaburzenia lękowe społeczne to wyraźnie określony termin diagnostyczny dla oznaczenia specyficznego zaburzenia, które nie powinno być mylone z nadmierną nieśmiałością. Terapia lekowa jest wskazana tylko wtedy, gdy zaburzenie znacząco utrudnia działalność zawodową i aktywność społeczną.

Znaczenie takiej terapii w porównaniu z terapią poznawczo-behawioralną nie zostało ocenione. Terapia lekowa jest jednym z elementów ogólnej strategii leczenia pacjenta.

Zaburzenia lękowe uogólnione.

Zwykle należy przepisać dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg dziennie.

Długotrwałe leczenie przez 6 miesięcy należy przepisać w celu zapobiegania nawrotom, biorąc pod uwagę indywidualne objawy choroby; skuteczność leczenia należy regularnie oceniać.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD).

Zwykle należy przepisać dawkę 10 mg 1 raz dziennie. W zależności od indywidualnej wrażliwości dawkę można zwiększyć do 20 mg dziennie. OCD to choroba przewlekła, leczenie powinno trwać wystarczająco długo, aby zapewnić pełne ustąpienie objawów, co może trwać kilka miesięcy lub nawet dłużej. Korzyść z leczenia i dawkę środka leczniczego należy oceniać w regularnych odstępach czasu.

Pacjenci w wieku podeszłym (65 lat i więcej).

Dawka początkowa wynosi 5 mg dziennie. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę dobową można zwiększyć do 10 mg dziennie.

Skuteczność escitalopramu w leczeniu zaburzeń lękowych społecznych u pacjentów w wieku podeszłym nie była oceniana.

Populacja pediatryczna.

Escitalopram nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży do 18. roku życia.

Niewydolność nerek.

W przypadku niewydolności nerek o lekkim i umiarkowanym stopniu nie ma potrzeby dostosowywania dawki. Z ostrożnością należy stosować lek u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min).

Obniżona funkcja wątroby.

Pacjentom z umiarkowaną i łagodną niewydolnością wątroby zaleca się dawkę początkową 5 mg dziennie przez pierwsze dwa tygodnie leczenia. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg dziennie. W przypadku ciężkiej niewydolności wątroby wymagana jest ostrożność w przepisywaniu i staranne dozowanie.

Obniżona aktywność izoenzymu CYP2C19.

Dla pacjentów z obniżoną aktywnością izoenzymu CYP2C19 zaleca się dawkę początkową 5 mg dziennie przez pierwsze dwa tygodnie leczenia. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg dziennie.

Objawy odstawienia pojawiające się po zakończeniu leczenia.

Należy unikać nagłego zakończenia leczenia. Po zakończeniu leczenia lekiem Escitalopram Asino dawkę należy stopniowo zmniejszać przez 1–2 tygodnie, aby uniknąć możliwych objawów odstawienia (patrz sekcje „Szczególne wskazania” i „Reakcje niepożądane”). Jeśli podczas stopniowego zmniejszania dawki pojawiają się objawy odstawienia, można wznowić przyjmowanie w poprzednio przepisanej dawce. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.

Dzieci.

Leków antydepresyjnych nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży (do 18. roku życia). Zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowanie opozycyjne i gniew) występują częściej w trakcie badań klinicznych u dzieci i młodzieży przyjmujących leki antydepresyjne w porównaniu z tymi, którzy przyjmują placebo. Jeśli z klinicznych względów podjęto decyzję o przepisaniu leków antydepresyjnych, należy zapewnić staranne obserwowanie pod kątem pojawienia się myśli samobójczych u pacjenta.

Przedawkowanie.

Toksykologia. Dane dotyczące przedawkowania escitalopramu są ograniczone. Większość przypadków spowodowana była jednoczesnym przedawkowaniem innymi lekami. Głównie obserwowano łagodne objawy lub brak objawów przedawkowania. Doniesienia o śmiertelnych skutkach przedawkowania escitalopramu są rzadkie, większość z nich obejmuje jednoczesne przedawkowanie innymi lekami. Przyjmowanie dawek w zakresie 400–800 mg escitalopramu nie powodowało żadnych ciężkich objawów.

Objawy. Przedawkowanie escitalopramu objawia się głównie objawami ze strony układu nerwowego środkowego (od zawrotów głowy, drżenia i niepokoju po rzadkie przypadki zespołu serotoniny, drgawek i śpiączki), układu pokarmowego (nudności/wymioty), układu sercowo-naczyniowego (niskie ciśnienie tętnicze, tachykardia, wydłużenie odcinka QT, arytmia) oraz zaburzeniami równowagi elektrolitowej (hipokaliemia, hiponatremia).

Leczenie. Nie istnieje specyficzny antydotum. Należy utrzymać prawidłowe funkcjonowanie układu oddechowego, zapewnić odpowiednią oksygenację. Możliwe jest zastosowanie przemywania żołądka i węgla aktywnego. Zaleca się monitorowanie funkcji serca i życia wraz z leczeniem objawowym wspierającym.

W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie EKG u pacjentów z niewydolnością serca/bradyarytmią, u pacjentów przyjmujących jednocześnie leki wydłużające odcinek QT lub u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu, np. przy niewydolności wątroby.

Efekty uboczne

Efekty uboczne najczęściej występują w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia, a ich częstość i nasilenie zazwyczaj stopniowo maleją w trakcie dalszego leczenia.

Efekty uboczne charakterystyczne dla wszystkich leków z grupy SSRI oraz dla escytalopramu, obserwowane w badaniach placebo-kontrolowanych i w praktyce klinicznej, podano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 do < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000) lub częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Ze strony układu krwionośnego i chłonnego: częstość nieznana – trombocytopenia.

Ze strony układu odpornościowego: rzadko – reakcje anafilaktyczne.

Ze strony układu endokrynnego: częstość nieznana – zaburzenia wydzielania hormonu przeciwmoczowego, hiperprolaktynemia.

Ze strony metabolizmu i zaburzeń odżywiania: często – zmniejszenie lub zwiększenie apetytu, przyrost masy ciała; rzadko – utrata masy ciała; częstość nieznana – hiponatremia, anoreksja².

Ze strony psychiki: często – niepokój, niepokój psychiczny, niepokojące sny, zmniejszenie libidum u mężczyzn i kobiet, anorgazmia u kobiet; rzadko – zgrzytanie zębami, pobudzenie, nerwowość, napady paniki, dezorientacja; bardzo rzadko – agresja, depersonalizacja, halucynacje; częstość nieznana – mania, myśli samobójcze, zachowania samobójcze¹.

Ze strony układu nerwowego: bardzo często – ból głowy; często – bezsenność, senność, zawroty głowy, parestezje, drżenie; rzadko – zaburzenia smaku, zaburzenia snu, omdlenia; bardzo rzadko – zespół serotonergiczny; częstość nieznana – dyskineza, zaburzenia ruchowe, drgawki, niepokój psychomotoryczny/akatyzja².

Ze strony narządów wzroku: rzadko – rozszerzenie źrenic, zamglenie widzenia.

Ze strony narządów słuchu: rzadko – szumy w uszach.

Ze strony serca: rzadko – tachykardia; bardzo rzadko – bradykardia; częstość nieznana – wydłużenie odcinka QT w zapisie EKG, arytmia komorowa, w tym torsade de pointes.

Ze strony układu naczyniowego: częstość nieznana – hipotensja ortostatyczna.

Zaburzenia oddechowe: często – zapalenie zatok, kichanie; rzadko – krwawienie z nosa.

Ze strony przewodu pokarmowego: bardzo często – nudności; często – biegunka, zaparcia, wymioty, suchość w ustach; rzadko – krwawienia przewodu pokarmowego (w tym krwawienia z odbytu).

Ze strony wątroby i dróg żółciowych: częstość nieznana – zapalenie wątroby, zmiany w badaniach czynności wątroby.

Ze strony skóry i tkanki podskórnej: często – nadmierne pocenie się; rzadko – wysypka, wypadanie włosów, pokrzywka, swędzenie; częstość nieznana – siniaki, obrzęki.

Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego: często – ból stawów (artralgia), ból mięśni (mialgia).

Ze strony nerek i dróg moczowych: częstość nieznana – zahamowanie oddawania moczu.

Ze strony układu rozrodczego i gruczołów mlekowych: często – u mężczyzn: zaburzenia ejakulacji, impotencja; rzadko – u kobiet: metrorragia, menorragia; częstość nieznana – galaktoreja, krwawienie poporodowe³, u mężczyzn – przebudzenie.

Zaburzenia ogólne: często – zmęczenie, gorączka; rzadko – obrzęk.

¹ O przypadkach myśli i zachowań samobójczych donoszono zarówno w trakcie leczenia escytalopramem, jak i krótko po jego przerwaniu.

² Takie przypadki są znane dla leków całej klasy SSRI.

³ O takich przypadkach donoszono dla leków z grupy SSRI lub SSRI-N (patrz sekcje „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Wydłużenie odcinka QT. W okresie po rejestracji leku donoszono o przypadkach wydłużenia odcinka QT oraz arytmii komorowej, w tym polimorficznej tachykardii komorowej (torsade de pointes), głównie u kobiet, u pacjentów z hipokaliemią oraz u pacjentów z wcześniejszym wydłużeniem odcinka QT lub innymi chorobami serca (patrz sekcje „Przeciwwskazania”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”, „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”, „Przedawkowanie” oraz „Farmakodynamika”).

Efekty specyficzne dla klasy leków. Donoszono, że badania epidemiologiczne, głównie u pacjentów w wieku powyżej 50 lat, wykazały zwiększone ryzyko złamań kości podczas stosowania SSRI, w tym escytalopramu, oraz antydepresantów trójcyklicznych. Mechanizm tego zjawiska jest nieznany.

Objawy odstawienia. Przerywanie leczenia SSRI (szczególnie nagłe) zwykle prowadzi do wystąpienia objawów odstawienia. Najczęstsze objawy to: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje i uczucie uderzenia prądem), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub niepokój, nudności i/lub wymioty, drżenie, dezorientacja, nadmierne pocenie się, ból głowy, biegunka, przyspieszone bicie serca, niestabilność emocjonalna, drażliwość i zaburzenia widzenia. Zazwyczaj objawy te są łagodne lub umiarkowane i przemijające, jednak u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i/lub trwać dłużej. Dlatego zaleca się stopniowe odstawienie escytalopramu poprzez zmniejszanie dawki (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki”, „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Przekazywanie podejrzeń o wystąpienie efektów ubocznych.

Przekazywanie informacji o podejrzewanych efektach ubocznych po rejestracji leku ma duże znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka podczas stosowania danego leku. Osoby medyczne i farmaceutyczne, a także pacjenci lub ich prawni przedstawiciele, powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzewanych efektów ubocznych oraz braku skuteczności leku poprzez Zautomatyzowany System Informacyjny Nadzoru Farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu, w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blisterze; po 1, 3 lub 6 blisterów w pudełku kartonowym.

Kategoria sprzedaży. Na receptę.

Producent. Sp. z o.o. „Farmas Start”, Ukraina.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03124, miasto Kijów, bulwar Wacława Gavela, 8.