Erbitux

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU ERBITUX (ERBITUX®)

Skład:

substancja czynna: cetuksymab;

1 ml roztworu zawiera 5 mg cetuksymabu;

substancje pomocnicze: sodu chloridum, glicyna, polisorbat 80, kwasu cytrynowego monohydryc, sodu hydroxidum, woda do wstrzykiwań.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wlewu.

Główne właściwości fizykochemiczne: roztwór, praktycznie wolny od widocznych cząstek.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwnowotworowe. Przeciwciała monoklonalne i koniugaty przeciwciał z lekiem. Inhibitory EGFR (receptorów czynnika wzrostu nabłonkowego). Cetuksymab.

Kod ATC L01F E01.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Mechanizm działania

Cetuksymab to ludzko-mysze przeciwciało monoklonalne klasy IgG1, którego działanie specyficznie skierowane jest na receptory czynnika wzrostu epidermy (EGFR).

Receptory EGFR uczestniczą w kaskadzie sygnałowej regulującej przeżywalność komórek, cykl komórkowy, angiogenezę, migrację komórek oraz inwazję komórkową/metastazowanie.

Powinność wiązania cetuksymabu z EGFR jest około 5–10 razy wyższa niż powinność wiązania endogennych ligandów. Cetuksymab blokuje wiązanie endogennych ligandów z EGFR, co prowadzi do hamowania funkcjonowania receptorów. Ponadto indukuje on internalizację EGFR, co może prowadzić do negatywnej regulacji EGFR. Cetuksymab czyni również wrażliwymi cytotoksyczne komórki efektorowe układu odpornościowego wobec komórek nowotworowych eksprymujących EGFR (przeciwciałozależna cytotoksyczność komórkowa, ADCC).

Cetuksymab nie wiąże się z innymi receptorami należącymi do rodziny HER.

Białkowy produkt protoonkogenu RAS (sarkoma szczura) jest centralnym przekaznikiem sygnału w dół strumienia sygnału z EGFR. W nowotworach aktywacja RAS za pośrednictwem EGFR sprzyja wzrostowi proliferacji, przeżywalności oraz produkcji czynników proangiogennych zależnych od EGFR.

RAS należy do rodziny onkogenów najczęściej aktywowanych u ludzi w przebiegu nowotworów. Mutacje genów RAS w określonych podatnych na zmiany egzonach 2, 3 i 4 prowadzą do istotnej aktywacji białek RAS niezależnie od kaskady sygnałowej EGFR.

Właściwości farmakodynamiczne

W badaniach in vitro i in vivo cetuksymab hamuje proliferację i indukuje apoptozę ludzkich komórek nowotworowych eksprymujących EGFR. In vitro cetuksymab hamuje wytwarzanie czynników angiogennych przez komórki nowotworowe i blokuje migrację komórek śródbłonkowych. In vivo cetuksymab hamuje ekspresję czynników angiogennych przez komórki nowotworowe i powoduje zmniejszenie się nowej naczyniowatości (neowaskularyzacji) oraz metastazowania.

Właściwości immunogenne

Rozwój ludzkich przeciwciał antychimerowych (HACA) to efekt charakterystyczny dla klasy ludzko-mysich przeciwciał monoklonalnych. Dane dotyczące rozwoju HACA są ograniczone. Ogółem mierzalne miano HACA wykryto u 3,4 % pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych, przy czym w badaniach dotyczących głównych wskazań częstość występowania tych przeciwciał mieściła się w zakresie od 0 % do 9,6 %. Do chwili obecnej nie stwierdzono wpływu neutralizującego HACA na działanie cetuksymabu. Obecność HACA nie korelowała z występowaniem reakcji nadwrażliwości ani żadnych innych działań niepożądanych po podaniu cetuksymabu.

Rak jelita grubego

Do immunohistochemicznego wykrywania ekspresji EGFR w próbkach nowotworów zastosowano test diagnostyczny (EGFR pharmDx). Nowotwór uznawano za EGFR-ekspresyjny, jeśli można było zidentyfikować jedną zabarwioną komórkę. W przybliżeniu 75 % pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego, którzy zostali przebadani w celu uczestnictwa w badaniach klinicznych, miało nowotwory EGFR-ekspresyjne i uznawano ich za odpowiednich do leczenia cetuksymabem. Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania cetuksymabu u pacjentów z nowotworami, w których nie wykryto EGFR, nie zostały ustalone.

Dane z badań klinicznych wskazują, że pacjenci z przerzutowym rakiem jelita grubego i aktywującymi mutacjami genów RAS z dużym prawdopodobieństwem nie będą osiągać korzyści z leczenia cetuksymabem ani kombinacją cetuksymabu z chemioterapią, a dodanie cetuksymabu do schematu FOLFOX4 wiąże się z istotnym negatywnym wpływem na czas przeżycia wolny od progresji (PFS).

Stosowanie cetuksymabu jako monoterapii lub w połączeniu z chemioterapią badano w 5 randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych oraz w kilku dodatkowych badaniach. W 5 randomizowanych badaniach wzięło udział łącznie 3734 pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego, u których stwierdzono ekspresję EGFR i którzy mieli ogólny status ≤ 2 według skali ECOG (Eastern Cooperative Oncology Group). Większość pacjentów uczestniczących w badaniach miała ogólny status ≤ 1 według skali ECOG.

We wszystkich badaniach cetuksymab podawano zgodnie z zaleceniami podanymi w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

W 4 randomizowanych, kontrolowanych badaniach (EMR 62 202-013, EMR 62 202-047, CA225006 oraz CA225025) status egzonu 2 genu KRAS uznano za czynnik prognostyczny dla leczenia cetuksymabem. Status KRAS określono u 2072 pacjentów. Dla wyników badań EMR 62 202-013 i EMR 62 202-047 przeprowadzono dalszą analizę retrospektywną, w której dodatkowo do mutacji egzonu 2 genu KRAS określono inne mutacje genów RAS (NRAS i KRAS). Analizę retrospektywną nie można było przeprowadzić jedynie w badaniu EMR 62 202-007.

Cetuksymab w połączeniu z chemioterapią

• Badanie EMR 62 202-013 to randomizowane badanie, w którym uczestniczyli pacjenci z nieleczonym wcześniej przerzutowym rakiem jelita grubego. W badaniu porównywano kombinację cetuksymabu, irynotekanu i infuzji 5-fluorouracylu/kwasu folinowego (FOLFIRI) z samą chemioterapią. Część pacjentów z nowotworami KRAS typu dzikiego wśród pacjentów poddanych ocenie statusu KRAS wyniosła 63 %. W celu oceny statusu RAS dla wszystkich ocenianych próbek uzyskanych od pacjentów z nowotworami KRAS typu dzikiego określono dodatkowe mutacje poza mutacjami egzonu 2 genu KRAS. Grupa pacjentów z mutacjami genów RAS obejmuje pacjentów z znanymi mutacjami egzonu 2 genu KRAS oraz pacjentów z dodatkowo wykrytymi mutacjami genów RAS.

Dane dotyczące skuteczności uzyskane w tym badaniu podsumowano w tabeli 1.

Tabela 1

HR – przedział ufności, FOLFIRI – irynotekan plus infuzje 5-fluorouracylu/kwasu folinowego, OS – ogólny okres przeżycia, ORR – obiektywny współczynnik odpowiedzi (pacjenci z odpowiedzią zupełną lub częściową), PFS – okres przeżycia bez postępowania choroby.

• Badanie EMR 62 202-047 to zrandomizowane badanie, w którym uczestniczyli pacjenci z nieleczonym wcześniej przerzutowym nowotworem jelita grubego. W badaniu porównywano kombinację cetuksymabu, oksaliplatyny i długotrwałych infuzji 5-fluorouracylu/kwasu folinowego (FOLFOX4) z chemioterapią samodzielnie. Odsetek pacjentów z guzami KRAS typu dzikiego wśród pacjentów poddanych ocenie statusu KRAS wynosił 57%. W celu oceny statusu RAS dla wszystkich ocenianych próbek uzyskanych od pacjentów z guzami KRAS typu dzikiego określono inne mutacje dodatkowo do mutacji egzonu 2 genu KRAS. Grupa pacjentów z mutacjami genów RAS składa się z pacjentów z znanymi mutacjami egzonu 2 genu KRAS, a także z pacjentów z dodatkowo wykrytymi mutacjami genów RAS.

Dane skuteczności uzyskane w tym badaniu podsumowano w tabeli 2.

Tabela 2

CI – przedział ufności, FOLFOX4 – oksaliplatyna plus długotrwałe infuzje 5-fluorouracylu/kwasu folinowego, ORR – wskaźnik obiektywnej odpowiedzi (pacjenci z pełną lub częściową odpowiedzią), OS – całkowity okres przeżycia, PFS – okres przeżycia bez postępu choroby, „-” – nie podlega ocenie.

W leczeniu pacjentów z mutacjami genów RAS zaobserwowano negatywny wpływ dodania cetuksymabu.

• Badanie FIRE-3 to wieloośrodkowe randomizowane badanie, w którym uczestniczyli pacjenci z przerzutowym rakiem jelita grubego z typem dzikim egzonu 2 genu KRAS. W badaniu porównywano kombinacje irynotekanu i infuzji 5-fluorouracylu/kwasu folinowego (FOLFIRI) z cetuksymabem lub bewacyzumabem. Ocena statusu genów RAS została przeprowadzona na próbkach guza z typem dzikim egzonu 2 genu KRAS uzyskanych od 407 pacjentów, co stanowiło 69 % całej grupy (592 pacjentów). W tej grupie u 342 pacjentów stwierdzono guzy z RAS typu dzikiego, podczas gdy mutacje genów RAS wykryto u 65 pacjentów.

Dane dotyczące skuteczności uzyskane w tym badaniu podsumowano w tabeli 3.

Tabela 3

HR – przedział ufności, FOLFIRI – irynotekan plus infuzje 5-fluorouracylu/kwasu folinowego, OS – ogólny okres przeżycia, ORR – obiektywny współczynnik odpowiedzi (pacjenci z pełną lub częściową odpowiedzią), PFS – okres przeżycia bez postępu choroby.

Rak płaskonabłonkowy głowy i szyi

Ocena ekspresji EGFR metodą immunohistochemiczną nie była wykonywana, ponieważ ponad 90 % pacjentów z rakiem płaskonabłonkowym głowy i szyi ma guzy z ekspresją EGFR.

Cetyksymab w skojarzeniu z radioterapią w leczeniu miejscowo zaawansowanej choroby

• Badanie EMR 62 202-006 to randomizowane badanie, w którym porównywano kombinację cetyksymabu i radioterapii z samą radioterapią u pacjentów z miejscowo zaawansowanym rakiem płaskonabłonkowym głowy i szyi. Leczenie cetyksymabem w dawkach zalecanych w sekcji „Sposób stosowania i dawki” rozpoczynano tydzień przed rozpoczęciem radioterapii i kontynuowano do końca okresu radioterapii.

Dane dotyczące skuteczności uzyskane w tym badaniu podsumowano w tabeli 4.

Tabela 4

HR – przedział ufności, OS – ogólny okres przeżycia, „+” – górna granica nie została osiągnięta.

Przy dodaniu cetuksymabu do radioterapii bardziej wyraźne korzyści otrzymywali pacjenci z optymistycznym rokowaniem, ustalonym na podstawie oceny stadium nowotworu, wskaźnika stanu ogólnego Karnofskiego (KPS) oraz wieku pacjenta. U pacjentów z KPS ≤ 80 i w wieku powyżej 65 lat nie wykazano korzyści klinicznych z zastosowania tej kombinacji.

Zastosowanie cetuksymabu w połączeniu z chemioterapią promienioterapeutyczną nie zostało dotychczas wystarczająco zbadane, dlatego stosunek korzyści do ryzyka takiego zastosowania nie został jeszcze ustalony.

Cetuksymab w połączeniu z chemioterapią z zastosowaniem związków platyny w przebiegu choroby nawracającej i/lub uogólnionej

• Badanie EMR 62 202-002 to randomizowane badanie leczenia pacjentów z nawracającym i/lub uogólnionym rakiem płaskokomórkowym głowy i szyi, którzy wcześniej nie byli leczeni chemioterapią. W badaniu porównywano kombinację cetuksymabu, cisplatyny lub karboplatyny oraz infuzji 5-fluorouracylu z samą chemioterapią. Leczenie w grupie cetuksymabu obejmowało do 6 cykli chemioterapii z zastosowaniem związków platyny w połączeniu z cetuksymabem, po czym prowadzono terapię wspomagającą z zastosowaniem cetuksymabu aż do momentu postępu choroby.

Dane dotyczące skuteczności uzyskane w tym badaniu uogólniono w tabeli 5.

Tabela 5

HR – przedział ufności, CHT – chemioterapia oparta na związkach platyny, ORR – obiektywny współczynnik odpowiedzi, OS – ogólny okres przeżycia, PFS – okres przeżycia bez postępowania choroby.

Dodanie cetuksymabu do chemioterapii opartej na związkach platyny wiązało się z bardziej wyraźnymi korzyściami dla pacjentów o optymistycznym rokowaniu, ocenionym na podstawie stadium nowotworu, wskaźnika stanu ogólnego wg Karnofsky’ego (KPS) oraz wieku pacjenta. W odróżnieniu od okresu przeżycia bez postępowania choroby, u pacjentów z KPS ≤ 80 i w wieku powyżej 65 lat nie stwierdzono korzyści klinicznych dotyczących ogólnego okresu przeżycia.

Cetuksymab w monoterapii u pacjentów z nawrotową i/lub chorobą przerzutową, u których wcześniejsza chemioterapia okazała się nieskuteczna

• Badanie EMR 62 202-016 to otwarte badanie dotyczące zastosowania cetuksymabu w leczeniu pacjentów z nawrotowym lub przerzutowym rakiem płaskokomórkowym głowy i szyi, u których poprzednia chemioterapia linii pierwszej okazała się nieskuteczna. Badanie prowadzono z udziałem jednej grupy pacjentów liczącej 103 osoby.

Dane dotyczące skuteczności uzyskane w tym badaniu ujęto w tabeli 6.

Tabela 6

CI – przedział ufności, DCR – pacjenci z odpowiedzią całkowitą, częściową lub ze stanem stabilnym przez co najmniej 6 tygodni.

Farmakokinetyka.

Właściwości farmakokinetyczne cetuksymabu badano w badaniach klinicznych przy stosowaniu go jako monoterapii lub w połączeniu z chemioterapią lub terapią napromienianiem. Po wewnątrzżylnej infuzji cotygodniowej w dawkach od 5 do 500 mg/m2 powierzchni ciała cetuksymab wykazuje farmakokinetykę zależną od dawki.

Po podaniu dawki początkowej 400 mg/m2 powierzchni ciała średni objętość rozprowadzenia cetuksymabu jest zbliżony do przestrzeni naczyniowej (2,9 l/m2, zakres od 1,5 do 6,2 l/m2). Średnia wartość Cmax (± odchylenie standardowe) wynosi 185 ± 55 μg/ml. Średnia wartość klirensu na 1 m2 powierzchni ciała wynosi 0,022 l/godz. Cetuksymab charakteryzuje się długim okresem półwylęgania, który mieści się w zakresie od 70 do 100 godzin.

Po podawaniu cetuksymabu cotygodniowo (dawka początkowa 400 mg/m2, następnie cotygodniowe dawki 250 mg/m2) stężenie surowicze cetuksymabu osiągnęło stany stacjonarne po trzech tygodniach od rozpoczęcia monoterapii. Średnie maksymalne stężenie cetuksymabu wynosiło 155,8 μg/ml w 3. tygodniu i 151,6 μg/ml w 8. tygodniu leczenia, podczas gdy odpowiadające średnie stężenie minimalne wynosiło odpowiednio 41,3 i 55,4 μg/ml. W badaniu terapii kombinowanej z irynotekanem średnie stężenie minimalne cetuksymabu wynosiło odpowiednio 50 μg/ml w 12. tygodniu i 49,4 μg/ml w 36. tygodniu.

Po podawaniu cetuksymabu co 2 tygodnie (500 mg/m2 co drugi tydzień) stężenie surowicze cetuksymabu osiągnęło stany stacjonarne po pięciu tygodniach od rozpoczęcia monoterapii. Średnie maksymalne stężenie cetuksymabu wynosiło 297 μg/ml w 5. tygodniu, podczas gdy odpowiadające średnie stężenie minimalne wynosiło 31,0 μg/ml.

Opisano kilka możliwych dróg metabolizmu przeciwciał. Wszystkie te drogi obejmują procesy biodestrukcji przeciwciał do mniejszych cząsteczek, tj. peptydów o niskiej masie cząsteczkowej lub aminokwasów.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów

Zespolone analizy danych ze wszystkich badań klinicznych wykazały, że parametry farmakokinetyczne cetuksymabu nie zależą od rasy, płci, wieku oraz stanu nerek i wątroby pacjentów.

Dotychczas w badaniach uczestniczyli wyłącznie pacjenci z odpowiednią funkcją nerek i wątroby (kreatynina surowicy ≤ 1,5 razy, transaminazy ≤ 5 razy oraz bilirubina ≤ 1,5 razy powyżej górnej granicy normy).

Pacjenci z grupy pediatrycznej

W badaniu fazy I, w którym uczestniczyli pacjenci z grupy pediatrycznej (w wieku od 1 do 18 lat) z nowotworami stałymi opornymi na chemioterapię, cetuksymab podawano w połączeniu z irynotekanem. Wyniki farmakokinetyczne uzyskane w tym badaniu były podobne do wyników uzyskanych u dorosłych.

Dane kliniczne.

Wskazania.

Leczenie pacjentów z metastatycznym nowotworem jelita grubego i odbytu typu RAS dzikiego oraz z ekspresją receptora czynnika wzrostu naskórkowego EGFR:

• w kombinacji z chemioterapią opartą na irynotekanie lub długotrwałych infuzjach 5-fluorouracylu/kwasu folinowego i oksaliplatynie jako leczenie pierwszej linii;
• jako monoterapia w przypadku braku skuteczności poprzedniej chemioterapii opartej na oksaliplatynie lub irynotekanie, a także w przypadku nietolerancji irynotekanu.

Leczenie pacjentów z rakiem płaskokomórkowym głowy i szyi:

• w kombinacji z radioterapią w leczeniu miejscowo zaawansowanych postaci jako leczenie pierwszej linii;
• w kombinacji z chemioterapią opartą na związkach platyny w leczeniu nowotworów nawracających i/lub przerzutowych;
• jako monoterapia w leczeniu nowotworów nawracających i/lub przerzutowych w przypadku braku skuteczności poprzedniej chemioterapii.

Przeciwwskazania.

Erbitux jest przeciwwskazany u pacjentów znanym ciężkim reakcjom nadwrażliwościowym na cetuksymab (stopień 3 lub 4 wg kryteriów CTC AE (Common Terminology Criteria for Adverse Events, National Cancer Institute USA)).

Kombinacja Erbitux z chemioterapią z zastosowaniem oksaliplatyny jest przeciwwskazana u pacjentów z mutacjami lub nieznanym statusem genów RAS (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Przed rozpoczęciem terapii kombinowanej należy również wziąć pod uwagę przeciwwskazania dotyczące stosowania towarzyszących leków chemioterapeutyków lub radioterapii.

Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji.

Zabronione jest mieszanie Erbitux z innymi lekami, z wyjątkiem tych wymienionych w sekcji „Sposób stosowania i dawki”.

Podczas prowadzenia terapii kombinowanej z lekami zawierającymi platynę może wzrosnąć częstość występowania ciężkiej leukopenii lub ciężkiej neutropenii, co może prowadzić do zwiększenia częstości powikłań infekcyjnych, takich jak neutropenia febrilna, zapalenie płuc lub sepsa, w porównaniu do terapii wyłącznie lekami zawierającymi platynę.

Podczas prowadzenia terapii kombinowanej z fluoropiryminidynami zaobserwowano wzrost częstości występowania choroby niedokrwotwornej serca, w tym zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca, oraz przypadków zespołu dłoniowo-stopy (erytrodyzestezji dłoniowo-stopy), w porównaniu do stosowania samych fluoropiryminidyn.

Podczas prowadzenia terapii kombinowanej z kapacytabinem i oksaliplatyną (XELOX) może wzrosnąć częstość występowania ciężkiej biegunki.

W oficjalnym badaniu interakcji lekowych wykazano, że farmakokinetyka cetuksymabu nie zmienia się po jednoczesnym podaniu z pojedynczą dawką irynotekanu (350 mg/m² powierzchni ciała). Podobnie farmakokinetyka irynotekanu nie zmienia się po jednoczesnym podaniu z cetuksymabem.

Nie przeprowadzono innych oficjalnych badań interakcji lekowych z cetuksymabem.

Szczególne środki ostrożności.

Śledzenie

W celu poprawienia śledzenia leków biologicznych należy dokładnie odnotować nazwę handlową i numer serii stosowanego leku.

Reakcje infuzyjne, w tym reakcje anafilaktyczne

Podczas leczenia często występują ciężkie reakcje infuzyjne, w tym reakcje anafilaktyczne, które w niektórych przypadkach mogą prowadzić do skutków śmiertelnych. W przypadku wystąpienia poważnych reakcji infuzyjnych należy natychmiast i trwale przerwać leczenie cetyksymabem oraz rozpocząć leczenie ratunkowe, jeśli jest to konieczne. Niektóre z tych reakcji mogą mieć charakter anafilaktyczny lub anafilakto-idowy, albo być związane z zespołem uwalniania cytokin (CRS). Objawy reakcji infuzyjnych mogą rozwijać się podczas pierwszej infuzji lub kilka godzin po jej zakończeniu, a także podczas podawania kolejnych infuzji.

Pacjentów należy poinformować o możliwości wystąpienia opóźnionych reakcji oraz o konieczności skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów lub oznak reakcji infuzyjnych. Objawy mogą obejmować skurcz oskrzeli, pokrzywkę, podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego, utratę przytomności lub szok. W pojedynczych przypadkach obserwowano stany zapalne serca, zawał mięśnia sercowego lub zatrzymanie krążenia.

Reakcje anafilaktyczne, np. spowodowane krzyżową interakcją wcześniej wytworzonych przeciwciał IgE z cetyksymabem, mogą rozwinąć się już w ciągu kilku minut od rozpoczęcia podawania pierwszej infuzji. Takie reakcje zazwyczaj prowadzą do skurczu oskrzeli lub pokrzywki i mogą rozwijać się pomimo przeprowadzonej premedykacji. Ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznych znacznie wzrasta u pacjentów z alergią na czerwone mięso lub po ugryzieniach kleszczy w wywiadzie, lub u pacjentów z dodatnim wynikiem oznaczenia przeciwciał IgE przeciwko cetyksymabowi (α-1-3-galaktoza). Takim pacjentom cetyksymab można podawać wyłącznie po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka stosowania, rozważając alternatywne metody leczenia, i tylko pod ścisłym nadzorem wykwalifikowanego personelu medycznego z zapewnieniem dostępu do sprzętu reanimacyjnego.

Pierwszą dawkę leku należy podawać powoli, a stan pacjenta należy dokładnie monitorować przez co najmniej 2 godziny po zakończeniu infuzji. Jeśli podczas pierwszej infuzji w ciągu pierwszych 15 minut wystąpią reakcje infuzyjne, należy przerwać infuzję i dokładnie ocenić korzyści i ryzyko dalszego stosowania leku, w tym rozważyć możliwość wystąpienia przeciwciał IgE u pacjenta przed podaniem kolejnej infuzji.

Jeśli reakcje infuzyjne rozwijają się później podczas pierwszej infuzji lub podczas kolejnych infuzji, dalsze postępowanie zależy od ich nasilenia:

• stopień 1: kontynuacja infuzji z niższą prędkością pod ścisłym nadzorem;
• stopień 2: kontynuacja infuzji z niższą prędkością oraz natychmiastowe leczenie objawów reakcji infuzyjnych;
• stopień 3 i 4: natychmiastowe przerwanie infuzji, leczenie ratunkowe objawów oraz przeciwwskazanie do dalszego stosowania cetyksymabu.

Zespół uwalniania cytokin (CRS) rozwija się zazwyczaj w ciągu 1 godziny po zakończeniu infuzji i rzadziej prowadzi do skurczu oskrzeli i pokrzywki. Ogólnie najcięższe postacie CRS obserwuje się po podaniu pierwszej infuzji.

Lekkie lub umiarkowane reakcje infuzyjne są bardzo częste i objawiają się takimi objawami jak gorączka, dreszcze, zawroty głowy i duszność; zazwyczaj są one związane czasowo z pierwszą infuzją cetyksymabu. W przypadku wystąpienia lekkich lub umiarkowanych reakcji infuzyjnych można zmniejszyć prędkość infuzji. Wszystkie kolejne infuzje zaleca się podawać z tak zmniejszoną prędkością.

Pacjenci powinni przebywać pod ścisłym nadzorem medycznym, szczególnie podczas pierwszej infuzji. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z osłabionym stanem ogólnym i istniejącymi chorobami serca i układu oddechowego.

Zaburzenia oddechowe

Podczas stosowania Erbituxu zgłaszano przypadki chorób interpłucnych (ILD), w tym zakończone śmiertelnie, u pacjentów, z których większość należała do populacji japońskiej.

Wiadomo, że przypadki ILD są związane z współistniejącymi i/lub nasilającymi czynnikami, takimi jak współistniejąca chemioterapia, a skutki śmiertelne często obserwowano u pacjentów z wcześniej istniejącymi chorobami płuc. Dlatego pacjenci z takimi czynnikami powinni być pod ścisłym nadzorem. W przypadku pojawienia się objawów (takich jak duszność, kaszel, gorączka) lub wyników badań rentgenowskich sugerujących obecność ILD, należy natychmiast przeprowadzić odpowiednią diagnostykę.

W przypadku stwierdzenia chorób interpłucnych należy przerwać stosowanie cetyksymabu i rozpocząć odpowiednie leczenie.

Reakcje skórne

Główne działania niepożądane po stosowaniu cetyksymabu to reakcje skórne, które mogą mieć ciężki przebieg, szczególnie w połączeniu z chemioterapią. Podczas leczenia zwiększa się ryzyko wystąpienia infekcji wtórnych (głównie bakteryjnych). Zgłaszano przypadki toksycznego epidermalnego nekroliozy stafilokokowego, faszcyty necrotyzującej i sepsy, niektóre z nich zakończone śmiertelnie (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

W przypadku wystąpienia bardzo częstych reakcji skórnych może być konieczne przerwanie lub zakończenie leczenia. Zgodnie z protokołami klinicznymi leczenia, w celu zapobiegania reakcjom skórnym przewidziano stosowanie doustnych leków tetracyklinowych (6–8 tygodni) oraz miejscowe stosowanie 1% kremu hydrokortyzonowego z emolientem. W leczeniu reakcji skórnych stosowano miejscowe leki kortykosteroidowe o umiarkowanym lub silnym działaniu lub doustne leki tetracyklinowe.

W przypadku wystąpienia poważnych reakcji skórnych (≥ stopień 3 wg CTCAE) lub nietolerancji stosowania cetyksymabu należy przerwać leczenie. Wznowienie terapii możliwe jest dopiero po zmniejszeniu nasilenia reakcji do stopnia 2. Jeśli poważne reakcje skórne wystąpią po raz pierwszy, leczenie może być wznowione bez zmiany dawkowania.

Jeśli poważne reakcje skórne wystąpią po raz drugi lub trzeci, należy ponownie przerwać stosowanie cetyksymabu. Terapię można wznowić dopiero po zmniejszeniu nasilenia reakcji do stopnia 2 z obniżeniem dawek o 20% (200 mg/m² powierzchni ciała przy podawaniu tygodniowym, 400 mg/m² powierzchni ciała przy podawaniu co 2 tygodnie) po drugim przypadku oraz z obniżeniem dawek o 40% (150 mg/m² powierzchni ciała przy podawaniu tygodniowym, 300 mg/m² powierzchni ciała przy podawaniu co 2 tygodnie) po trzecim przypadku.

Jeśli poważne reakcje skórne wystąpią po raz czwarty lub jeśli podczas przerwy w leczeniu ich nasilenie nie zmniejszy się do stopnia 2, należy trwale zakończyć terapię cetyksymabem.

Nieprawidłowość elektrolitów

Podczas leczenia często obserwuje się stopniowe obniżenie stężenia magnezu w surowicy, co może prowadzić do ciężkiej hipomagnezemii. Hipomagnezemia jest odwracalna po odstawieniu cetyksymabu. Ponadto w wyniku biegunki może rozwijać się hipokaliemia. Może również rozwijać się hipokalcemia; w szczególności przy stosowaniu chemioterapii połączonej z lekami platynowymi częstość ciężkich przypadków hipokalcemii może wzrosnąć.

Oznaczenie stężenia elektrolitów w surowicy zaleca się przeprowadzać przed rozpoczęciem oraz okresowo podczas terapii cetyksymabem. W razie potrzeby zaleca się przeprowadzenie terapii zastępczej elektrolitami.

Neutropenia i związane z nią powikłania infekcyjne

Przy stosowaniu cetyksymabu w połączeniu z chemioterapią opartą na związkach platyny u pacjentów zwiększa się ryzyko wystąpienia ciężkiej neutropenii, co może prowadzić do powikłań infekcyjnych, takich jak gorączka neutropenicza, zapalenie płuc lub sepsa. Takich pacjentów należy śledzić dokładnie, szczególnie w przypadku obecności zmian skórnych, mukozytu lub biegunki, które mogą sprzyjać rozwojowi infekcji (patrz sekcja „Działania niepożądane”).

Zaburzenia układu sercowo-naczyniowego

Podczas leczenia raka płaskokomórkowego głowy i szyi oraz raka jelita grubego obserwowano zwiększoną częstość ciężkich i czasem śmiertelnych powikłań sercowo-naczyniowych oraz śmiertelnych skutków ich leczenia. W niektórych badaniach zaobserwowano związek takich przypadków z wiekiem ≥ 65 lat i stanem pacjentów. Przy przepisywaniu cetyksymabu należy wziąć pod uwagę ogólny stan pacjentów, stan układu sercowo-naczyniowego oraz współistniejące leczenie lekami o właściwościach kardiotoksycznych, w szczególności fluoropirydynami.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku

Pacjenci z objawami i objawami zapalenia rogówki, takimi jak nasilenie lub pogorszenie zapalenia oczu, łzawienie, światłowstręt, zamglenie wzroku, ból oczu i/lub zaczerwienienie oczu, powinni natychmiast skontaktować się z okulistą.

W przypadku potwierdzenia rozpoznania owrzodzenia rogówki należy przerwać lub zakończyć leczenie Erbituxem. W przypadku rozpoznania zapalenia rogówki należy dokładnie rozważyć korzyści i ryzyko dalszego leczenia.

Erbitux należy przepisywać z ostrożnością pacjentom z zapaleniem rogówki, owrzodzeniem rogówki lub ciężką postacią suchego oka w wywiadzie. Noszenie soczewek kontaktowych jest dodatkowym czynnikiem ryzyka rozwoju zapalenia rogówki i owrzodzenia rogówki.

Rak jelita grubego u pacjentów z mutacjami genów RAS

Erbitux nie należy stosować w leczeniu pacjentów z rakiem jelita grubego, jeśli guzy mają mutacje lub nieznany status genów RAS. Wyniki badań klinicznych wskazują na negatywne stosunki korzyści do ryzyka stosowania leku w przypadku obecności mutacji genów RAS w guzach. W szczególności u tych pacjentów dodanie cetyksymabu do schematu FOLFOX4 wiązało się z negatywnym wpływem na czas przeżycia wolny od progresji (PFS) i całkowity czas przeżycia (OS).

Podobne fakty zgłaszano również przy dodaniu cetyksymabu do schematu XELOX w połączeniu z bevacyzumabem (CAIRO2). Jednak w tym badaniu nie wykazano pozytywnego wpływu na parametry PFS i OS również u pacjentów z guzami KRAS typu dzikiego.

Doświadczenie w stosowaniu cetyksymabu w połączeniu z radioterapią w leczeniu raka jelita grubego jest ograniczone.

Osobne grupy pacjentów

Dotychczas w badaniach klinicznych leku uczestniczyli wyłącznie pacjenci z odpowiednią czynnością nerek i wątroby (kreatynina surowicy ≤ 1,5 razy, transaminazy ≤ 5 razy i bilirubina ≤ 1,5 razy powyżej górnej granicy normy).

Nie badano stosowania Erbituxu u pacjentów z jednym lub kilkoma następującymi nieprawidłowymi parametrami laboratoryjnymi: hemoglobina < 9 g/dl, liczba leukocytów < 3000/mm³, bezwzględna liczba neutrofili < 1500/mm³, liczba płytek krwi < 100000/mm³.

Sód

1 ml leku Erbitux zawiera 2,86 mg sodu. Ze względu jednak na to, że dawka leku Erbitux zależy od masy ciała pacjenta, nie można podać dokładnej zawartości sodu w jednej dawce.

Należy zachować ostrożność przy stosowaniu u pacjentów przestrzegających diety z kontrolowaną zawartością sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Receptory czynnika wzrostu nabłonkowego (EGFR) biorą udział w procesach rozwoju płodu. Ograniczone obserwacje na zwierzętach wskazują, że cetyksymab, podobnie jak inne przeciwciała IgG1, przenika barierę łożyskową. Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach nie wykazały dowodów teratogenności cetyksymabu, jednak obserwowano wzrost częstości poronień, który miał charakter zależny od dawki. Brakuje danych dotyczących stosowania leku u ciężarnych kobiet lub kobiet w okresie laktacji.

Dlatego ciężarnym kobietom lub kobietom, które nie stosują odpowiednich środków antykoncepcyjnych, Erbitux należy przepisywać tylko wtedy, gdy potencjalne korzyści dla kobiety przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu.

Ponieważ nie wiadomo, czy cetyksymab wydzielany jest w mleku matki, kobietom nie zaleca się karmienia piersią podczas leczenia Erbituxem i przez 2 miesiące po podaniu ostatniej dawki leku.

Brakuje danych dotyczących wpływu cetyksymabu na płodność człowieka.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi innych maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu leku na zdolność pacjenta do prowadzenia samochodu i pracy z inną techniką. W przypadku wystąpienia działań niepożądanych, które negatywnie wpływają na szybkość reakcji i zdolność skupienia pacjenta, zaleca się rezygnację z prowadzenia samochodu i pracy z inną techniką do czasu zniknięcia tych reakcji.

Sposób stosowania i dawki.

Erbitux można stosować wyłącznie pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Podczas wlewu i przez co najmniej 1 godzinę po jego zakończeniu pacjenci powinni przebywać pod ścisłą opieką medyczną z zapewnieniem dostępu do sprzętu reanimacyjnego.

Co najmniej 1 godzinę przed pierwszym wlewem Erbituxu pacjentom należy podać leki przeciwhistaminowe i kortykosteroidy. Zaleca się stosowanie takiej premedykacji przed wszystkimi kolejnymi wlewami.

Rak jelita grubego

W leczeniu przerzutowego raka jelita grubego Erbitux stosuje się w połączeniu z chemioterapią, a także jako monoterapię (patrz sekcja „Farmakodynamika”). Przed rozpoczęciem stosowania Erbituxu należy potwierdzić dziki typ genów RAS (KRAS i NRAS). Obecność mutacji genów KRAS i NRAS (egzony 2, 3 i 4) należy oznaczać za pomocą zwalidowanych metod w wykwalifikowanej laboratorium.

Erbitux można podawać co tydzień lub raz na dwa tygodnie.

Reżim tygodniowy

Erbitux podaje się raz w tygodniu. Dawka początkowa wynosi 400 mg cetyksymabu na 1 m² powierzchni ciała. Następnie stosuje się dawki 250 mg/m² powierzchni ciała co tydzień.

Reżim podawania raz na dwa tygodnie

Erbitux podaje się raz na dwa tygodnie. Każda dawka wynosi 500 mg cetyksymabu na 1 m² powierzchni ciała.

Dawkowanie oraz zalecane modyfikacje dawek towarzyszących leków chemioterapeutycznych podano w instrukcjach do stosowania odpowiednich leków. Leków towarzyszących nie wolno podawać wcześniej niż 1 godzinę po zakończeniu wlewu Erbituxu.

Zaleca się kontynuowanie leczenia Erbituxem aż do postępu choroby podstawowej.

Rak płaskokomórkowy głowy i szyi

W połączeniu z radioterapią

W leczeniu lokalnie zaawansowanego raka płaskokomórkowego głowy i szyi Erbitux stosuje się w połączeniu z radioterapią. Zaleca się rozpoczęcie terapii Erbituxem tydzień przed rozpoczęciem radioterapii i kontynuowanie jej do końca okresu radioterapii.

Erbitux podaje się raz w tygodniu. Dawka początkowa wynosi 400 mg cetyksymabu na 1 m² powierzchni ciała. Następnie stosuje się dawki 250 mg/m² powierzchni ciała co tydzień.

W połączeniu z chemioterapią opartą na związkach platyny

W leczeniu nawracającego i/lub przerzutowego raka płaskokomórkowego głowy i szyi Erbitux stosuje się w połączeniu z chemioterapią opartą na związkach platyny, po czym kontynuuje się leczenie wspomagającą monoterapią Erbituxem aż do postępu choroby podstawowej. Chemioterapii nie wolno rozpoczynać wcześniej niż 1 godzinę po zakończeniu wlewu Erbituxu.

Erbitux można podawać co tydzień lub raz na dwa tygodnie.

Reżim tygodniowy

Erbitux podaje się raz w tygodniu. Dawka początkowa wynosi 400 mg cetyksymabu na 1 m² powierzchni ciała. Następnie stosuje się dawki 250 mg/m² powierzchni ciała co tydzień.

Reżim podawania raz na dwa tygodnie

Erbitux podaje się raz na dwa tygodnie. Każda dawka wynosi 500 mg cetyksymabu na 1 m² powierzchni ciała.

Osobne grupy pacjentów

Dotychczas w badaniach klinicznych udział brali wyłącznie pacjenci z odpowiednią czynnością nerek i wątroby.

Zastosowanie cetyksymabu u pacjentów z wcześniejszymi zaburzeniami hematologicznymi nie było badane.

W leczeniu pacjentów w wieku podeszłym nie trzeba dostosowywać dawki leku, choć doświadczenie w leczeniu pacjentów w wieku powyżej 75 lat jest ograniczone.

Sposób podania

Erbitux podaje się dożylnie za pomocą systemu wlewowego, pompy wlewowej lub pompy strzykawkowej. Pierwszą dawkę należy podawać powoli w celu minimalizacji reakcji podczas wlewu. Zalecana długość wlewu wynosi 120 minut. Szybkość kolejnych wlewów nie powinna przekraczać 10 mg/min.

Jeśli pierwszy wlew jest dobrze tolerowany przez pacjenta, zalecana długość wlewów dla dawki 250 mg/m² podawanej co tydzień wynosi 60 minut, a dla dawki 500 mg/m² podawanej raz na dwa tygodnie – 120 minut.

Instrukcje dotyczące przygotowania i podania wlewu

Do wlewów dożylnych Erbituxu, które mogą być podawane za pomocą systemu wlewowego, pompy wlewowej lub pompy strzykawkowej, należy używać oddzielnej linii wlewowej, którą po zakończeniu wlewu należy przemyć sterylnym roztworem chlorku sodu 0,9 % do wstrzykiwań.

Lek Erbitux jest zgodny z:

• workami polietylenowymi, etylenowinylacetatowymi lub poli(chlorkiem winylu) (PVC);
• zestawami wlewowymi polietylenowymi, poliuretanowymi, etylenowinylacetatowymi, termoplastycznymi poliolefinowymi lub poli(chlorkiem winylu) (PVC);
• strzykawkami polipropylenowymi do pompy strzykawkowej.

Roztwór wlewowy Erbituxu należy przygotowywać w warunkach aseptycznych zgodnie z poniższymi instrukcjami:

• Do podania za pomocą pompy wlewowej lub systemu wlewowego (po rozcieńczeniu sterylnym roztworem chlorku sodu 0,9 %)

Weź odpowiedni worka do wlewu ze sterylnym roztworem chlorku sodu 0,9 %. Oblicz wymagany objętość Erbituxu. Za pomocą odpowiedniej sterylnej strzykawki i odpowiedniej igły odciągnij odpowiednią objętość sterylnego roztworu chlorku sodu 0,9 % z worka do wlewu. Weź odpowiednią sterylną strzykawkę i przyłącz do niej odpowiednią igłę. Odciągnij wymaganą objętość roztworu Erbituxu z fiolki i przenieś go do przygotowanego worka do wlewu. Powtarzaj tę procedurę, aż zostanie przeniesiona obliczona objętość leku. Przyłącz linię wlewową i przed rozpoczęciem wlewu napełnij ją rozcieńczonym roztworem Erbituxu. Do podania użyj systemu wlewowego lub pompy wlewowej. Ustaw i kontroluj szybkość podania zgodnie z powyższymi wskazaniami.

• Do podania za pomocą pompy wlewowej lub systemu wlewowego (bez wcześniejszego rozcieńczania)

Oblicz wymaganą objętość Erbituxu. Weź odpowiednią sterylną strzykawkę (o pojemności co najmniej 50 ml) i przyłącz do niej odpowiednią igłę. Odciągnij odpowiednią objętość roztworu Erbituxu z fiolki i przenieś go do sterylnego pojemnika próżniowego lub worka. Powtarzaj tę procedurę, aż zostanie przeniesiona obliczona objętość leku. Przyłącz linię wlewową i przed rozpoczęciem wlewu napełnij ją Erbituxem. Ustaw i kontroluj szybkość podania zgodnie z powyższymi wskazaniami.

• Do podania za pomocą pompy strzykawkowej

Oblicz wymaganą objętość Erbituxu. Weź odpowiednią sterylną strzykawkę i przyłącz do niej odpowiednią igłę. Odciągnij wymaganą objętość roztworu Erbituxu z fiolki. Zdejmij igłę i umieść strzykawkę w pompie strzykawkowej. Przyłącz linię wlewową do strzykawki, ustaw i kontroluj szybkość podania zgodnie z powyższymi wskazaniami i rozpocznij wlew po napełnieniu linii Erbituxem lub sterylnym roztworem chlorku sodu 0,9 %. W razie potrzeby powtarzaj tę procedurę, aż zostanie podana obliczona objętość leku.

Dzieci.

Pacjenci z grupy pediatrycznej nie mają wskazań do stosowania cetyksymabu.

Skuteczność cetyksymabu w leczeniu pacjentów z grupy pediatrycznej (w wieku do 18 lat) nie była badana. W badaniu fazy I z udziałem pacjentów z grupy pediatrycznej nie stwierdzono dodatkowych problemów związanych z bezpieczeństwem stosowania leku.

Przedawkowanie.

Doświadczenie w stosowaniu dawek wyższych niż 250 mg/m² powierzchni ciała co tydzień lub dawek wyższych niż 500 mg cetyksymabu/m² powierzchni ciała raz na dwa tygodnie jest obecnie ograniczone. W badaniach klinicznych podanie dawek do 700 mg cetyksymabu/m² powierzchni ciała raz na dwa tygodnie nie wpływało na profil bezpieczeństwa leku.

Efekty uboczne.

Główne działania niepożądane po podaniu cetuksymabu to reakcje skórne (obserwowane u ponad 80 % pacjentów), hipomagnezemia (obserwowana u ponad 10 % pacjentów) oraz reakcje infuzyjne, które zazwyczaj przejawiają się łagodnymi lub umiarkowanymi objawami u ponad 10 % pacjentów, a w ciężkiej formie u ponad 1 % pacjentów.

Do określenia częstości działań niepożądanych stosuje się następującą terminologię: bardzo często (≥ 1/10); często (od ≥ 1/100 do < 1/10); rzadko (od ≥ 1/1000 do < 1/100); pojedyncze przypadki (od ≥ 1/10000 do < 1/1000); rzadkie (< 1/10000); częstość nieznana (częstość nie może być ustalona na podstawie dostępnych danych).

Znak przypisu (*) wskazuje, że poniżej podano dodatkowe informacje dotyczące wymienionych działań niepożądanych.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Bardzo często: hipomagnezemia (zob. rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Często: odwodnienie, w szczególności spowodowane biegunką lub mukozytą; hipokalcemia (zob. rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); anoreksja, która może prowadzić do zmniejszenia masy ciała.

Zaburzenia ze strony układu nerwowego
Często: ból głowy.

Częstość nieznana: zapalenie opon mózgowych nieswoistych.

Zaburzenia ze strony narządu wzroku
Często: zapalenie spojówek.

Rzadko: zapalenie powiek, zapalenie rogówki.

Zaburzenia naczyniowe

Rzadko: zakrzepica żył głębokich.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia

Rzadko: zatorowość płucna, choroby śródmiąższowe płuc, które mogą mieć śmiertelne skutki.

Zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego
Często: biegunka, nudności, wymioty.

Zaburzenia hepatobilinarne

Bardzo często: podwyższenie poziomu enzymów wątrobowych (AST, ALT, ALP).

Zaburzenia ze strony skóry i tkanki podskórnej

Bardzo często: reakcje skórne*.

Rzadko: zespół Stevensa–Johnsona/odpadanie nabłonka toksyczne.

Częstość nieznana: nadkażenie zmian skórnych*.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania

Bardzo często: łagodne lub umiarkowane reakcje infuzyjne (zob. rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”); mukozyt, w niektórych przypadkach w ciężkiej formie. Mukozyt może prowadzić do epistaksji.

Często: ciężkie reakcje infuzyjne, w niektórych przypadkach zakończone śmiercią (zob. rozdział „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”), osłabienie.

Dodatkowe informacje

Ogólnie nie obserwowano istotnych różnic klinicznie w działaniach niepożądanych między mężczyznami a kobietami.

Reakcje skórne

Reakcje skórne mogą wystąpić u ponad 80 % pacjentów i najczęściej objawiają się wypryskiem trądzikowym i/lub rzadziej – swędzeniem, suchością skóry, deskwamacją, hipertrychozą lub zmianami paznokci (np. paronichią). Prawie 15 % reakcji skórnych jest ciężkich, w tym pojedyncze przypadki martwicy skóry. Większość reakcji skórnych rozwija się w ciągu pierwszych 3 tygodni terapii. Zazwyczaj ustępują one bez następstw po pewnym czasie od zakończenia leczenia, jeśli korekta dawki była prowadzona zgodnie z zaleceniami zawartymi w rozdziale „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”.

Zmiany skórne spowodowane cetuksymabem mogą sprzyjać rozwojowi nadkażeń (np. spowodowanych przez S. aureus), co może prowadzić do dalszych powikłań, takich jak zapalenie tkanki podskórnej, zapalenie beztuczne, a także stanów potencjalnie śmiertelnych, takich jak toksyczne odpadanie nabłonka spowodowane przez gronkowca, zapalenie faszy, sepsa.

Leczenie skojarzone

Podczas prowadzenia terapii skojarzonej z lekami chemioterapeutycznymi należy wziąć pod uwagę informacje zawarte w odpowiednich instrukcjach do stosowania tych leków.

Podczas prowadzenia terapii skojarzonej z lekami platynowymi może wzrastać częstość występowania ciężkiej leukopenii lub ciężkiej neutropenii, co może prowadzić do zwiększenia częstości powikłań infekcyjnych, takich jak gorączkowa neutropenia, zapalenie płuc lub sepsa, w porównaniu z terapią wyłącznie lekami platynowymi.

Podczas prowadzenia terapii skojarzonej z fluoropirymidynami obserwowano zwiększenie częstości występowania choroby wieńcowej, w tym zawału mięśnia sercowego i niewydolności serca, a także zespół dłoniowo-stopy (erytrodyzestezję dłoniowo-stopy), w porównaniu z terapią wyłącznie fluoropirydynami.

W połączeniu z lokalną radioterapią głowy i szyi dodatkowo obserwowano działania niepożądane charakterystyczne dla radioterapii (takie jak mukozyt, zapalenie skóry promieniotwórcze, dysfagia lub leukopenia, głównie w formie limfopenii). W randomizowanym, kontrolowanym badaniu klinicznym, w którym wzięło udział 424 pacjentów, ciężkie formy ostrego zapalenia skóry promieniotwórczego, mukozytu i późnych działań niepożądanych związanych z radioterapią występowały nieco częściej przy skojarzonym stosowaniu radioterapii z Erbituxem niż przy samej radioterapii.

Zgłaszanie działań niepożądanych po rejestracji leku ma istotne znaczenie. Umożliwia to monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka w przypadku stosowania tego leku. Pracownicy medyczni i farmaceutyczni, a także pacjenci lub ich ustawieni przedstawiciele powinni zgłaszać wszystkie przypadki podejrzanych działań niepożądanych i braku skuteczności leku poprzez Automatyczny System Informacyjny nadzoru farmakologicznego pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua.

Okres ważności. 4 lata.

Jeśli roztwór został przygotowany zgodnie z powyższymi wskazaniami, zachowuje stabilność fizyko-chemiczną przez 48 godzin podczas przechowywania w temperaturze 25 °C.

Erbitux nie zawiera środków konserwujących przeciwbakteryjnych ani środków bakteriostatycznych. Z mikrobiologicznego punktu widzenia, lek należy stosować natychmiast po otwarciu fiolki. Jeśli lek nie został natychmiast użyty po otwarciu fiolki i jeśli otwarcie fiolki z lekiem miało miejsce nie w kontrolowanych i walidowanych warunkach bezpylnych, odpowiedzialność za okres i warunki przechowywania ponosi użytkownik (przy normalnych warunkach okres przechowywania w temperaturze 2–8 °C nie powinien przekraczać 24 godzin).

Warunki przechowywania.

Przechowywać w temperaturze 2–8 °C (w lodówce).

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie.

Po 20 ml lub 100 ml roztworu do infuzji w fiolce szklanej, zamkniętej gumową przeciwnicą i uszczelnionej aluminiową obcinaną obudową z plastikowym korkiem; po 1 fiolce w pudełku tekturowym.

Kategoria wydania. Na receptę.

Producent. Merk Helskea KGaA / Merck Healthcare KGaA

Miejsce pochodzenia producenta i adres miejsca prowadzenia działalności.

Frankfurter Strasse 250, 64293 Darmstadt, Niemcy / Frankfurter Strasse 250, 64293 Darmstadt, Germany.