Epletor

INSTRUKCJA DOTYCZĄCA STOSOWANIA LEKU EPLETOR (EPLETOR)

Skład:

substancja czynna: eplerenon;

1 tabletka zawiera 25 mg lub 50 mg eplerenonu (przeliczając na 100 % substancję bezwodną);

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna, celuloza mikrokryształowa, sodowa sól kroskarboksymetylowej celulozy (sodowa kroskarboksymetylanowa celuloza), hipromeloza, sodowy laurylosiarczan, talk, stearynian magnezu;

powłoka filmowa: Opadry yellow 15 B220000 (hipromeloza, polisorbat 80, makrogol (PEG 400), dwutlenek tytanu (E 171), żółty tlenek żelaza (E 172)).

Postać leku. Tabletki, pokryte powłoką filmową.

Główne właściwości fizyko-chemiczne: tabletki pokryte powłoką filmową, jasnożółte, o kształcie okrągłym, z powierzchnią dwuwypukłą. Na powierzchni tabletek znajduje się odcisk „E9RN” z jednej strony oraz „25” lub „50” z drugiej strony odpowiednio dla tabletek 25 mg i 50 mg.

Grupa farmakoterapeutyczna. Moczopochłonne oszczędzające potas. Antagoniści aldosteronu. Eplerenon. Kod ATC C03D A04.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Eplerenon jest stosunkowo selektywnym lekiem pod względem wiązania się z rekombinowanymi ludzkimi receptorami mineralokortykoidowymi w porównaniu do wiązania się z rekombinowanymi receptorami glukokortykoidowymi, progesteronowymi oraz androgenowymi. Eplerenon zapobiega wiązaniu aldosteronu – kluczowego hormonu układu renina-angiotensyna-aldosteron, który bierze udział w regulacji ciśnienia tętniczego i rozwoju chorób sercowo-naczyniowych.

Eplerenon powoduje długotrwałe zwiększenie stężenia reniny oraz aldosteronu we krwi, co związane jest z regulacją sekrecji reniny przez aldosteron zgodnie z zasadą ujemnego sprzężenia zwrotnego. Jednak zwiększenie aktywności reniny we krwi oraz stężenia krążącego aldosteronu nie wpływa na działanie eplerenonu na ciśnienie tętnicze.

W przebiegu badań eplerenon istotnie obniżał ciśnienie tętnicze (w pomiarze w pozycji siedzącej) w porównaniu z placebo. Hipotensyjny efekt leku pojawiał się po 2 tygodniach i osiągał maksimum po 4 tygodniach stosowania. Wyraźność działania przeciw nadciśnieniowego utrzymywała się przez 8–24 tygodnie i nie zależała od wieku, płci ani rasy pacjentów, ani od jednoczesnego stosowania takich leków jak inhibitory ACE, blokery receptorów angiotensyny II, blokery kanałów wapniowych, hydrochlorotiazyd czy β-blokery.

W trakcie stosowania leku zaobserwowano istotne zmniejszenie wskaźników śmiertelności z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz częstości hospitalizacji z powodu leczenia chorób sercowo-naczyniowych. Ten wpływ szczególnie wyraźnie manifestował się na początku terapii u pacjentów w wieku do 75 roku życia. Działanie leku u chorych w wieku powyżej 75 lat zostało przebadane niewystarczająco.

Częstość występowania hiperkaliemii lub hipokaliemii przy stosowaniu eplerenonu nie różniła się od częstości przy stosowaniu placebo. Eplerenon nie wpływał na częstość skurczów serca ani długość odcinków QRS, PR czy QT.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie i rozkład. Bezwzględna dostępność biologiczna eplerenonu wynosi 69% po doustnym podaniu dawki 100 mg. Maksymalne stężenie leku we krwi (Cmax) osiągane jest po 2 godzinach od podania. Cmax oraz pole pod krzywą stężenie/czas (AUC) są proporcjonalne do dawki w zakresie dawek 10–100 mg i nieliniowe przy dawkach powyżej 100 mg. Stężenia stacjonarne osiągane są w ciągu 2 dni. Wchłanianie nie zależy od przyjęcia posiłku.

Wiązanie eplerenonu z białkami osocza krwi wynosi około 50%, głównie dzięki wiązaniu się z α-1-glikoproteinami kwasowymi. Szacunkowy objętość rozkładu przy stężeniach stacjonarnych wynosi 50±7 l. Eplerenon nie wiąże się selektywnie z erytrocytami.

Metybolizm i wydalanie. Eplerenon jest przede wszystkim biotransformowany przy udziale CYP3A4. Aktywnych metabolitów eplerenonu we krwi nie zidentyfikowano.

Mniej niż 5% dawki eplerenonu wydala się w postaci niezmienionej z moczem i kałem. Po jednorazowym przyjęciu dawki znaczonej radioaktywnie około 32% dawki wydala się z kałem, a około 67% – z moczem. Okres półwyludnienia eplerenonu wynosi 3–5 godzin. Klirens w osoczu krwi wynosi około 10 l/godzinę.

Farmakokinetyka u określonych grup pacjentów. Wiek, płeć i rasa. Farmakokinetyka eplerenonu u mężczyzn i kobiet nie różni się istotnie. Przy stężeniach stacjonarnych u pacjentów starszych obserwowano zwiększenie Cmax o 22% oraz AUC o 45% w porównaniu z osobami w wieku 18–45 lat. Przy stężeniach stacjonarnych stwierdzono zmniejszenie Cmax (o 19%) oraz AUC (o 26%) u chorych rasy negroidalnej.

Niewydolność nerek. Wartości stacjonarne Cmax i AUC zwiększały się odpowiednio o 38% i 24% u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek oraz zmniejszały się odpowiednio o 26% i 3% u pacjentów poddawanych hemodializie. Nie stwierdzono żadnej korelacji między kliresem eplerenonu a kliresem kreatyniny w osoczu krwi. Eplerenon nie jest usuwany podczas hemodializy.

Niewydolność wątroby. Wartości stacjonarne Cmax i AUC eplerenonu u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami funkcji wątroby (klasa B według skali Childa-Pugh) w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników zwiększały się odpowiednio o 3,6% i 42%. Ponieważ stosowanie leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby nie było badane, eplerenon jest przeciwwskazany u tych pacjentów.

Niewydolność serca. Farmakokinetykę eplerenonu w dawce 50 mg badano u pacjentów z niewydolnością serca (klasyfikacja NYHA II–IV). Wartości stacjonarne AUC i Cmax u pacjentów z niewydolnością serca zwiększały się odpowiednio o 38% i 30% w porównaniu z wartościami u zdrowych ochotników odpowiedniego wieku, płci i rasy. Klirens leku u pacjentów z niewydolnością serca jest analogiczny do klirensu u zdrowych ochotników starszych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania.

• Leczenie wspomagające standardowe z zastosowaniem β-blokerów w celu zmniejszenia ryzyka zachorowalności i śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego u stabilnych pacjentów z dysfunkcją lewej komory (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤ 40%) i objawami niewydolności serca po niedawno przebytym zawałach mięśnia sercowego.
• Leczenie wspomagające standardową optymalną terapię w celu zmniejszenia ryzyka zachorowalności i śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego u dorosłych pacjentów z niewydolnością serca klasy II (przewlekłą) według klasyfikacji NYHA i dysfunkcją lewej komory (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤ 30%).

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na eplerenon lub którykolwiek składnik preparatu;
• klinicznie istotna hiperkaliemia lub stany z nią związane (stężenie potasu w surowicy powyżej 5 mmol/l (mEq/l)) na początku leczenia;
• ciężka niewydolność nerek (oszacowana szybkość filtracji kłębuszkowej < 30 ml/min/1,73 m²);
• ciężka niewydolność wątroby (klasa C według Childa-Pugha);
• jednoczesne stosowanie z innymi diuretykami zatrzymującymi potas, lekami potasu/preparatami zawierającymi potas lub takimi silnymi inhibitorami CYP3A4 jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, nelfinawir, klaritromycyna, telitromycyna, nefazodon;
• trójstronna kombinacja inhibitorów ACE, blokerów receptora angiotensyny (ARB) i eplerenonu.

Wpływ innych leków i inne rodzaje interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Klasyfikatory diuretyków zatrzymujące potas i leki potasu: ze względu na zwiększony ryzyko hiperkaliemii eplerenon nie powinien być stosowany u pacjentów przyjmujących inne diuretyki zatrzymujące potas oraz leki potasu/preparaty zawierające potas. Diuretyki zatrzymujące potas mogą również nasilać działanie leków przeciwciśnieniowych i innych diuretyków.

Inhibitory ACE, ARB: zwiększone ryzyko hiperkaliemii przy łączeniu eplerenonu z inhibitory ACE i/lub ARB. Takie połączenie wymaga ostrożności. Zalecana jest staranna kontrola stężenia potasu w surowicy i funkcji nerek, szczególnie u pacjentów z możliwym ryzykiem zaburzeń funkcji nerek, np. u osób starszych. Trójstronna kombinacja inhibitorów ACE i ARB z eplerenonem jest przeciwwskazana.

Lit: nie przeprowadzono badań interakcji eplerenonu z litem. Jednakże opisywano przypadki zatrucia litem u pacjentów przyjmujących lit w połączeniu z diuretykami i inhibitorami ACE. Należy unikać stosowania eplerenonu razem z litem. Jeśli taka kombinacja jest konieczna, należy kontrolować stężenie litu w osoczu.

Cyklosporyna, tacroliusz: możliwe zaburzenia funkcji nerek i zwiększone ryzyko hiperkaliemii. Należy unikać jednoczesnego stosowania z eplerenonem. W razie konieczności takiej kombinacji zalecana jest staranna kontrola funkcji nerek i stężenia potasu w surowicy.

Leki niesteroidowe przeciwzapalne (NSAID): stosowanie NSAID może sprowokować rozwój ostrej niewydolności nerek (bezpośredni wpływ na filtrację kłębuszkową), hiperkaliemię, szczególnie u pacjentów z grupy ryzyka (osoby starsze, pacjenci z zaburzeniami funkcji nerek lub z odwodnieniem). U pacjentów przyjmujących eplerenon i NSAID należy zapewnić odpowiednie nawodnienie, przed rozpoczęciem leczenia należy zbadać parametry funkcji nerek oraz kontynuować staranną kontrolę funkcji nerek i stężenia potasu w surowicy.

Trymetoprymina: zwiększone ryzyko hiperkaliemii. Należy monitorować stężenie potasu w surowicy i funkcję nerek, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek i u osób starszych.

Alfa-1-adrenoblokery (prazozyna, alfuzozyna), trójcykliczne leki przeciwdrgawkowe, neuroleptyki, amifostyna, baklofen: możliwe nasilenie działania hipotensyjnego i/lub ryzyko hipotensji ortostatycznej. W przypadku jednoczesnego przepisywania zaleca się monitorowanie stanu pacjentów w celu zapobiegania tym powikłaniom.

Glikokortykosteroidy, tetrakozaktyd: możliwe osłabienie działania przeciwciśnieniowego (zatrzymanie sodu i płynu).

Interakcje farmakokinetyczne.

Badania in vitro wykazały, że eplerenon nie hamuje izoenzymów CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6 ani CYP3A4. Eplerenon nie jest substratem ani inhibitorem białka glikoproteiny P.

Dygoxyna: nie zaobserwowano klinicznych objawów interakcji lekowej, mimo że AUC dygoxyny wzrasta o 16% przy stosowaniu w połączeniu z eplerenonem. Należy zachować ostrożność, jeśli dawkowanie dygoxyny znajduje się na górnej granicy zakresu terapeutycznego.

Warfaryna: nie zaobserwowano klinicznie istotnych farmakokinetycznych interakcji między eplerenonem a warfaryną. Ostrożność jest uzasadniona, gdy warfaryna jest dawkowana blisko górnej granicy zakresu terapeutycznego.

Substraty CYP3A4 (np. midazolam, cyzapryd): nie wykazano istotnych farmakokinetycznych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu z eplerenonem.

Inhibitory CYP3A4:

• silne inhibitory (ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, nelfinawir, klaritromycyna, telitromycyna, nefazodon): możliwe istotne interakcje farmakokinetyczne. Stosowanie ketokonazolu w dawce 200 mg dwa razy dziennie powodowało wzrost AUC eplerenonu o 441%. Jednoczesne stosowanie eplerenonu z silnymi inhibitorami CYP3A4 jest przeciwwskazane;
• słabe i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, sakuinawir, werapamil, flukenazol, amiodaron, dyltiazem): możliwe istotne interakcje farmakokinetyczne, objawiające się wzrostem AUC eplerenonu o 98–187%. Dzienne dawkowanie eplerenonu przy jednoczesnym stosowaniu z tymi lekami nie powinno przekraczać 25 mg.

Induktory CYP3A4: jednoczesne stosowanie preparatów z wierzbownika (silny induktor CYP3A4) z eplerenonem powodowało 30% zmniejszenie AUC eplerenonu. Bardziej istotne zmniejszenie AUC eplerenonu może wystąpić przy silniejszych induktorach CYP3A4, takich jak ryfampicyna. Z powodu ryzyka zmniejszenia skuteczności eplerenonu nie zaleca się jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, preparaty z wierzbownika).

Antacidy: nie przewiduje się istotnych interakcji przy jednoczesnym stosowaniu antacydów i eplerenonu.

Szczególne środki ostrożności.

Hiperkaliemia.

Zastosowanie eplerenonu może powodować hiperkaliemię, zgodnie z jego mechanizmem działania. Ryzyko hiperkaliemii można zmniejszyć, unikając polifarmacji i starannie monitorując stan pacjenta.

Poziom potasu w surowicy krwi należy kontrolować u wszystkich pacjentów w momencie rozpoczęcia leczenia oraz przy każdej zmianie dawki. Następnie zaleca się okresową kontrolę tego parametru, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka rozwoju hiperkaliemii, takich jak cukrzyca, osoby starsze, pacjenci z niewydolnością nerek.

Suplementy zawierające potas są przeciwwskazane po rozpoczęciu terapii eplerenonem ze względu na zwiększone ryzyko hiperkaliemii. Zmniejszenie dawki eplerenonu prowadzi do obniżenia stężenia potasu w surowicy krwi. Donoszono, że dodanie hydrochlorotiazydu do terapii eplerenonem może zniwelować wzrost stężenia potasu w surowicy krwi.

Ryzyko hiperkaliemii może wzrosnąć przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu z inhibitorem ACE i/lub blokerem receptora angiotensyny (BRA). Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, BRA i eplerenonu w trypelnej kombinacji jest przeciwwskazane.

Zaburzenia funkcji nerek.

Pacjentom z zaburzeniami funkcji nerek (w tym z cukrzycową mikroalbuminurią) należy regularnie kontrolować stężenie potasu w surowicy krwi. Ryzyko hiperkaliemii wzrasta wraz ze spadkiem funkcji nerek. U pacjentów z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią obserwowano częstsze występowanie hiperkaliemii. Epleron należy stosować z ostrożnością u tych pacjentów, u pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 ml/min oraz u pacjentów z niewydolnością serca po zawale mięśnia sercowego. Zobacz również punkt „Hiperekaliemia” w niniejszym rozdziale oraz rozdziały „Przeciwwskazania”, „Sposób stosowania i dawki”. Eplerenon nie jest usuwany podczas hemodializy.

Zaburzenia funkcji wątroby.

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (klasa A i B według skali Childa-Pugha) nie obserwowano wzrostu stężenia potasu w surowicy krwi powyżej 5,5 mmol/l. U tych pacjentów należy kontrolować stężenia elektrolitów w surowicy krwi. Stosowanie eplerenonu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby nie było oceniane i dlatego jest przeciwwskazane.

Induktory CYP3A4.

Jednoczesne stosowanie eplerenonu i silnych induktorów CYP3A4 jest przeciwwskazane.

Należy unikać stosowania litu, cyklosporyny, tarkolimusu w czasie leczenia eplerenonem.

Plodność.

Brak informacji dotyczących wpływu eplerenonu na płodność człowieka.

Preparat zawiera laktozę, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi, dziedzicznymi formami nietolerancji galaktozy, niedoborem laktoazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.

Informacja dla pacjentów.

Pacjentów przyjmujących eplerenon należy poinformować, że podczas leczenia eplerenonem nie wolno stosować leków zawierających potas, suplementów potasu, zastępców soli zawierających potas ani przyjmować żadnych leków bez konsultacji z lekarzem, który przepisał eplerenon.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni niekorzystny wpływ na przebieg ciąży, rozwój embrionu i płodu, poród oraz rozwój poporodowy. Brakuje wystarczających danych dotyczących stosowania eplerenonu u ciężarnych kobiet. Dlatego eplerenon należy stosować z ostrożnością w czasie ciąży, biorąc pod uwagę stosunek korzyści dla matki do ryzyka dla płodu.

Nie wiadomo, czy eplerenon przenika do mleka matki po podaniu doustnym. Możliwość wystąpienia działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią nie była badana, dlatego decyzję o zaprzestaniu karmienia piersią lub odstawieniu leku należy podjąć, uwzględniając znaczenie leku dla matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu eplerenonu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Eplerenon nie powoduje senności ani zaburzeń funkcji poznawczych, jednak podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn należy wziąć pod uwagę możliwość wystąpienia zawrotów głowy podczas leczenia tym lekiem.

Sposób stosowania i dawki.

Lek można stosować niezależnie od przyjmowania pokarmu.

Niewydolność serca po przebytym zawałcie mięśnia sercowego.

Leczenie lekiem należy zazwyczaj rozpoczynać w ciągu 3–14 dni po ostrym zawałcie mięśnia sercowego.

Zalecana dawka utrzymancza wynosi 50 mg 1 raz dziennie. Leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg 1 raz dziennie, a następnie stopniowo zwiększać dawkę w ciągu 4 tygodni do osiągnięcia docelowej dawki 50 mg 1 raz dziennie pod kontrolą stężenia potasu w surowicy, zgodnie z tabelą.

Przewlekła niewydolność serca (klasa II wg NYHA).

Leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg 1 raz dziennie i stopniowo zwiększać dawkę do docelowej dawki 50 mg 1 raz dziennie w ciągu 4 tygodni, z uwzględnieniem stężenia potasu w surowicy (patrz tabela).

U pacjentów, u których stężenie potasu w surowicy przekracza 5 mmol/l, nie należy rozpoczynać leczenia eplerenonem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stężenie potasu w surowicy należy oznaczać przed rozpoczęciem leczenia eplerenonem, w pierwszym tygodniu leczenia oraz miesiąc po rozpoczęciu leczenia lub po korekcie dawki. W dalszym leczeniu stężenie potasu w surowicy należy okresowo monitorować w miarę potrzeby.

Po rozpoczęciu leczenia dawkę leku należy dostosowywać zgodnie ze stężeniem potasu w surowicy, jak wskazano w poniższej tabeli.

Po tymczasowym odstępowaniu leku w przypadku wzrostu stężenia potasu w surowicy powyżej 6 mmol/l (mEq/l) Epletor w dawce 25 mg raz na 2 doby można ponownie podawać po spadku stężenia potasu poniżej 5 mmol/l (mEq/l).

Uszkodzenie wątroby.

Nie jest wymagana korekta dawki początkowej u pacjentów z łagodnym i umiarkowanym uszkodzeniem wątroby (klasa A i B wg skali Childa-Pugh). Ze względu na zwiększone działanie systemowe eplerenonu u tych pacjentów zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi, szczególnie u osób starszych. Stosowanie eplerenonu u pacjentów z ciężkim uszkodzeniem wątroby (klasa C wg skali Childa-Pugh) nie było badane i jest przeciwwskazane.

Uszkodzenie nerek.

W przypadku łagodnego zaburzenia czynności nerek nie jest wymagana korekta dawki początkowej. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi oraz, w razie potrzeby, dostosowanie dawki (patrz tabela).

U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg co drugi dzień; dawkę należy dostosować zgodnie ze stężeniem potasu w surowicy krwi (patrz tabela).

Brak doświadczenia w stosowaniu eplerenonu u pacjentów z klirensą kreatyniny < 50 ml/min i niewydolnością serca po zawale mięśnia sercowego. U tych pacjentów stosowanie eplerenonu należy prowadzić z ostrożnością.

Dawek wyższych niż 25 mg dziennie nie badano u pacjentów z klirensą kreatyniny < 50 ml/min. Stosowanie eplerenonu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) jest przeciwwskazane.

Eplerenon nie poddaje się dializacji.

Pacjenci starsi.

Nie jest wymagana korekta dawki początkowej u tej grupy pacjentów. Z powodu wieku powiązanego ze zmniejszoną czynnością nerek zwiększa się ryzyko hiperkaliemii, szczególnie przy współistniejącej łagodnej i umiarkowanej niewydolności wątroby. Zaleca się okresowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy krwi.

Leczenie towarzyszące.

Podczas leczenia towarzyszącego słabymi i umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (np. amiodaronem, diltiazemem, werapamilem, erytromycyną, saquinawirem, flu konazolem) zalecana dawka początkowa wynosi 25 mg raz dziennie, której nie należy później przekraczać.

Dzieci.

Brak danych umożliwiających zalecenie stosowania eplerenonu w leczeniu dzieci. W związku z tym stosowanie leku u tej grupy wiekowej nie jest zalecane.

Przedawkowanie.

Nie zgłaszano przypadków przedawkowania eplerenonu. Najprawdopodobniejszymi objawami przedawkowania mogą być hipotensja tętnicza i/lub hiperkaliemia.

Eplerenon w znacznym stopniu wiąże się z węglem aktywnym. Lek nie jest usuwany podczas hemodializy.

W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania należy podjąć standardową terapię objawową i wspierającą.

Działania niepożądane.

Infekcje i inwazje: infekcja, zapalenie nerek (pielonefryt), zapalenie gardła (faryngit).

Układ krwionośny i chłonny: eozynofilia.

Układ endokrynny: niedoczynność tarczycy (hipotyreozę).

Zaburzenia metaboliczne i zaburzenia odżywienia: hiperkaliemia, hiponatremia, odwodnienie, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia, dyslipidemia.

Zaburzenia psychiczne: bezsenność.

Układ nerwowy: zawroty głowy, omdlenia (syncope), ból głowy, hipestezja.

Układ sercowo-naczyniowy: hipotensja tętnicza, migotanie przedsionków, niewydolność lewej komory serca, tachykardia, hipotensja ortostatyczna, zakrzepica tętnic kończyn.

Układ oddechowy: kaszel.

Układ pokarmowy: biegunka, nudności, zaparcia, wymioty, wzdęcia.

Układ wątrobowo-pęcherzowy: zapalenie pęcherza żółciowego (cholecystitis).

Skóra i tkanka podskórna: wysypka, swędzenie, nadmierne pocenie się, zgłaszano przypadki obrzęku naczynioruchowego (angioobrzęk).

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanka łączna: skurcze mięśni, ból mięśniowo-szkieletowy, ból pleców.

Układ moczowy: zaburzenia funkcji nerek, podwyższenie stężenia mocznika, kreatyniny we krwi.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne: osłabienie (astenia), uczucie niedoboru samopoczucia.

Inne: obniżenie stężenia receptorów czynnika wzrostu nabłonka, podwyższenie stężenia glukozy we krwi.

W trakcie badania substancji czynnej eplerenon (EPHESUS) u pacjentów w wieku 75 lat odnotowano przypadki udaru mózgu.

Okres ważności. 3 lata.

Nie stosować po upływie terminu ważności podanego na opakowaniu.

Warunki przechowywania. W oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie wyższej niż 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Opakowanie. Po 10 tabletek w blistrze, 3 blistery w opakowaniu.

Kategoria wydawania. Na receptę.

Producent. Spółka akcyjna „Ośrodek naukowo-produkcyjny „Chemiczno-Farmaceutyczny Zakład w Boriszewie”.

Adres producenta i miejsce prowadzenia działalności.

Ukraina, 03134, miasto Kijów, ul. Mira, 17.