Eplerenon-MB

ULOTKA DO ZASTOSOWANIA W CELACH MEDYCZNYCH LĘKU EPLERENON-MB (EPLERENON-MB)

Skład:

substancja czynna: eplerenon;

1 tabletka zawiera 25 mg lub 50 mg eplerenonu;

substancje pomocnicze: laktoza jednowodna; celuloza mikrokryształowa; sodowa crospovidona; sodowy laurylosiarczan; hipromeloza; talk; stearyna magnezu; powłoka filmowa: mieszanina do powłoki filmowej Opadry II white OY-L-28900 (laktoza jednowodna; hipromeloza; dwutlenek tytanu (E171); makrogol 4000).

Postać leku. Tabletki powlekane.

Główne właściwości fizykochemiczne.

25 mg: tabletki powlekane o barwie od białej do prawie białej, okrągłe, dwuwypukłe, z oznaczeniem tłoczonym „CG3” po jednej stronie, druga strona bez oznaczenia.

50 mg: tabletki powlekane o barwie od białej do prawie białej, okrągłe, dwuwypukłe, z oznaczeniem tłoczonym „CG4” po jednej stronie, druga strona bez oznaczenia.

Grupa farmakoterapeutyczna.

Moczopochłonne oszczędzające potas. Antagoniści aldosteronu. Eplerenon.

Kod ATC C03D A04.

Właściwości farmakologiczne

Farmakodynamika.

Mechanizm działania. Eplerenon-MB wykazuje względną selektywność wiązania się z rekombinowanymi receptorami ludzkimi mineralokortykoidowymi w porównaniu do jego oddziaływania z rekombinowanymi receptorami ludzkimi glukokortykoidowymi, progesteronu oraz androgenowymi. Eplerenon-MB zapobiega wiązaniu się aldosteronu – ważnego hormonu układu renina-angiotensyna-aldosteron, biorącego udział w regulacji ciśnienia tętniczego i zaangażowanego w patofizjologiczne mechanizmy rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego – z receptorami.

Skutki farmakodynamiczne. Eplerenon-MB powoduje trwałe podwyższenie poziomu reniny w osoczu krwi oraz poziomu aldosteronu w surowicy krwi, co odpowiada hamowaniu negatywnego sprzężenia zwrotnego aldosteronu na wydzielanie reniny. Wzrost aktywności reniny w osoczu krwi oraz poziomów aldosteronu we krwi nie prowadzi jednak do osłabienia działania eplerenonu.

Donoszono, że dodanie eplerenonu-MB do standardowego schematu leczenia w przewlekłej niewydolności serca (klasy II–IV wg klasyfikacji NYHA) prowadziło do oczekiwanego, zależnego od dawki podwyższenia poziomów aldosteronu. Podobnie, w trakcie badania kardiologiczno-nefrologicznego, leczenie eplerenonem-MB prowadziło do istotnego wzrostu poziomów aldosteronu. Uzyskane wyniki potwierdzają blokowanie receptorów mineralokortykoidowych w tej populacji pacjentów.

Zgłaszano badanie skuteczności i śmiertelności przy stosowaniu eplerenonu-MB u pacjentów z ostrym zawałem mięśnia sercowego, powikłanym zaburzeniem funkcji lewej komory i niewydolnością serca. Eplerenon-MB obniżał ryzyko zgonu z dowolnej przyczyny o 15% w porównaniu do placebo, głównie dzięki zmniejszeniu śmiertelności z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. Ryzyko zgonu lub hospitalizacji z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego przy stosowaniu eplerenonu-MB było obniżone o 13%. Bezwzględne zmniejszenie ryzyka wynosiło 2,3% dla punktu końcowego takiego jak całkowita śmiertelność oraz 3,3% dla punktu końcowego takiego jak zgon lub hospitalizacja z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego. Skuteczność kliniczną eplerenonu-MB zademonstrowano przede wszystkim u pacjentów w wieku do 75 lat. Korzyści z leczenia u pacjentów w wieku powyżej 75 lat nie zostały wystarczająco przebadane. Poprawę lub stabilizację wskaźników według klasyfikacji funkcjonalnej NYHA obserwowano u istotnie większego odsetka pacjentów stosujących eplerenon-MB w porównaniu z pacjentami z grupy placebo. Częstość występowania hiperkaliemii wynosiła 3,4% w grupie eplerenonu-MB i 2% w grupie placebo (p < 0,001). Częstość występowania hipokaliemii wynosiła 0,5% w grupie eplerenonu-MB i 1,5% w grupie placebo (p < 0,001).

Nie stwierdzono trwałego wpływu eplerenonu-MB na częstość skurczów serca, czas trwania kompleksu QRS ani odcinków PR i QT.

Zgłaszano badanie skuteczności wpływu eplerenonu-MB, dodanego do standardowego leczenia, na wyniki kliniczne pacjentów z niewydolnością serca typu skurczowego i objawami lekkiego stopnia (klasa funkcjonalna II wg klasyfikacji NYHA).

Początkowa dawka eplerenonu-MB wynosiła 25 mg raz na dobę. Po 4 tygodniach dawkę zwiększono do 50 mg raz na dobę, o ile poziom potasu w surowicy krwi nie osiągnął 5 mmol/l. Alternatywnie, jeśli oszacowana szybkość filtracji kłębuszkowej wynosiła 30–49 ml/min/1,73 m², początkowa dawka eplerenonu-MB wynosiła 25 mg raz na 2 dni, a następnie była zwiększana do 25 mg raz na dobę.

Pierwszy punkt końcowy (zgon z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego lub hospitalizacja z powodu niewydolności serca) zaobserwowano u 249 pacjentów (18,3%) w grupie eplerenonu-MB oraz u 356 pacjentów (25,9%) w grupie placebo. Wpływ eplerenonu-MB na wyniki według pierwszego punktu końcowego (zgon z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego lub hospitalizacja z powodu niewydolności serca) był stabilny we wszystkich wcześniej zdefiniowanych podgrupach.

Drugi punkt końcowy (całkowita śmiertelność) zaobserwowano u 171 pacjentów (12,5%) w grupie eplerenonu-MB oraz u 213 pacjentów (15,5%) w grupie placebo. Zgon z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego odnotowano u 147 pacjentów (10,8%) w grupie eplerenonu-MB oraz u 185 pacjentów (13,5%) w grupie placebo.

W trakcie badania hiperkaliemia (poziom potasu w surowicy krwi > 5,5 mmol/l) występowała u 158 pacjentów (11,8%) w grupie eplerenonu-MB oraz u 96 pacjentów (7,2%) w grupie placebo (p < 0,001). Hipokaliemia (poziom potasu w surowicy krwi < 4 mmol/l) występowała w grupie eplerenonu-MB z istotnie niższą częstością niż w grupie placebo (38,9% w grupie eplerenonu-MB i 48,4% w grupie placebo, p < 0,0001).

Dzieci. Stosowanie eplerenonu-MB dzieciom z niewydolnością serca nie było badane.

Zgłaszano badanie stosowania eplerenonu-MB w dawkach 25–100 mg na dobę dzieciom w wieku 4–17 lat z nadciśnieniem tętniczym. Nie osiągnięto skutecznego obniżenia ciśnienia tętniczego. Stosowanie eplerenonu-MB dzieciom poniżej 4. roku życia z nadciśnieniem tętniczym nie było badane, ponieważ badanie u starszych dzieci wykazało brak skuteczności (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Nie przeprowadzono badań wpływu (długotrwałego) na stan hormonalny dzieci.

Farmakokinetyka.

Wchłanianie. Absolutna biodostępność eplerenonu-MB jest nieznana. Maksymalna stężenie leku w osoczu krwi osiąga się około 2 godziny po podaniu. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) oraz pole pod krzywą farmakokinetyczną (AUC) zmieniają się proporcjonalnie do dawki w zakresie 10–100 mg i mniej niż proporcjonalnie przy dawkach powyżej 100 mg. Stan równowagi osiąga się w ciągu 2 dni od rozpoczęcia leczenia. Pokarm nie wpływa na wchłanianie leku.

Rozkład. Eplerenon-MB wiąże się z białkami osocza krwi w przybliżeniu w 50%, głównie z α-1-kwasowymi glikoproteinami. Wyglądalny objętość rozkładu eplerenonu-MB w stanie równowagi wynosi 50 ± 7 l. Eplerenon-MB nie wiąże się z erytrocytami.

Biotransformacja. Metabolizm eplerenonu-MB odbywa się głównie za pomocą enzymu CYP3A4. W osoczu krwi człowieka nie wykryto żadnych aktywnych metabolitów eplerenonu-MB.

Wydalanie. Mniej niż 5% dawki eplerenonu-MB wydala się z moczem i kałem w niezmienionej formie. Po doustnym podaniu pojedynczej dawki radioaktywnie znakowanego leku około 32% dawki wydalało się z kałem, około 67% wydalało się z moczem. Okres półwydalenia eplerenonu-MB wynosi około 3–5 godzin. Wyglądalny klirens osoczowy wynosi około 10 l/h.

Stosowanie w specjalnych grupach pacjentów.

Wiek, płeć i rasa. Zgłaszano badanie farmakokinetyki eplerenonu-MB przy dawce 100 mg raz na dobę u osób w wieku powyżej 65 lat, u mężczyzn i kobiet oraz u Afroamerykanów. Nie stwierdzono istotnych różnic w farmakokinetyce eplerenonu-MB między mężczyznami a kobietami. U pacjentów starszych w stanie równowagi zaobserwowano wzrost poziomów Cmax (o 22%) i AUC (o 45%) w porównaniu z młodszy pacjentami (18–45 lat). U Afroamerykanów w stanie równowagi Cmax była niższa o 19%, a AUC niższa o 26% (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Dzieci. Stwierdzono, że masa ciała pacjenta ma istotny wpływ statystyczny na objętość rozkładu eplerenonu-MB, ale nie na jego wydalanie. Przewiduje się, że objętość rozkładu eplerenonu-MB oraz ekspozycja szczytowa u pacjentów o większej masie ciała będą podobne do tych obserwowanych u dorosłych o podobnej masie ciała. U pacjentów o masie ciała 45 kg objętość rozkładu jest o około 40% niższa; przewiduje się, że ekspozycja szczytowa będzie wyższa niż ta, która zazwyczaj występuje u dorosłych. Dzieciom podawano początkową dawkę eplerenonu-MB 25 mg raz na dobę; po 2 tygodniach dawkę zwiększono do 25 mg dwa razy na dobę, a w razie potrzeby klinicznej – do 50 mg dwa razy na dobę. Przy stosowaniu tych dawek najwyższe stężenia eplerenonu-MB u dzieci nie były istotnie wyższe niż te obserwowane u dorosłych przy początkowej dawce 50 mg raz na dobę.

Niewydolność nerek. Zgłaszano, że u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek AUC i Cmax w stanie równowagi były podwyższone odpowiednio o 38% i 24% w porównaniu z grupą kontrolną. U pacjentów poddawanych hemodializie te wskaźniki były obniżone odpowiednio o 26% i 3% w porównaniu z kontrolną grupą pacjentów. Nie stwierdzono korelacji między klirensami eplerenonu-MB z osocza krwi a klirensami kreatyniny. Eplerenon-MB nie jest usuwany podczas hemodializy (patrz sekcja „Szczególne wskazania”).

Niewydolność wątroby. Ponieważ nie przeprowadzono badań stosowania eplerenonu-MB u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji wątroby, stosowanie eplerenonu-MB tym pacjentom jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Niewydolność serca. Zgłaszano badanie farmakokinetyki eplerenonu-MB w dawce 50 mg u pacjentów z niewydolnością serca (klasy II–IV wg klasyfikacji NYHA). Wartości Cmax i AUC w stanie równowagi u pacjentów z niewydolnością serca były odpowiednio o 38% i 30% wyższe niż u zdrowych pacjentów odpowiedniego wieku, masy ciała i płci. Klirens eplerenonu-MB u pacjentów z niewydolnością serca nie różni się od klirensu tego leku u zdrowych ochotników starszych.

Charakterystyki kliniczne.

Wskazania

• Dodatkowo do standardowego leczenia z zastosowaniem β-blokerów w celu zmniejszenia ryzyka zachorowalności i śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego u stabilnych pacjentów z dysfunkcją lewej komory serca (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤ 40 %) i klinicznymi objawami niewydolności serca po niedawno przebytym zawałach mięśnia sercowego.
• Dodatkowo do optymalnej standardowej terapii w celu zmniejszenia ryzyka zachorowalności i śmiertelności z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego u dorosłych pacjentów z niewydolnością serca klasy II (przewlekłą) według klasyfikacji NYHA i dysfunkcją lewej komory serca (frakcja wyrzutowa lewej komory ≤ 30 %) (patrz sekcja „Farmakodynamika”).

Przeciwwskazania.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych wymienionych w sekcji „Skład”.
• Pacjentom z poziomem potasu w surowicy krwi > 5 mmol/l w momencie rozpoczęcia leczenia.
• Pacjentom z niewydolnością nerek w zaawansowanym stopniu (oszacowana szybkość filtracji kłębuszkowej < 30 ml/min/1,73 m²).
• Pacjentom z niewydolnością wątroby w zaawansowanym stopniu (klasa C według klasyfikacji Childa-Pugha).
• Pacjentom stosującym moczopędne oszczędzające potas lub silne inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, nelfinawir, klaritromycyna, telitromycyna i nefazodon) (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).
• Jednoczesne stosowanie eplerenonu w potrójnej kombinacji z inhibitorem ACE i blokerem receptora angiotensyny.

Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji.

Interakcje farmakodynamiczne.

Klasyfikatory moczopędne oszczędzające potas i suplementy potasu. Eplerenon nie powinien być stosowany u pacjentów przyjmujących inne moczopędne oszczędzające potas oraz suplementy potasu ze względu na zwiększony ryzyko wystąpienia hiperkaliemii (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Moczopędne oszczędzające potas mogą również nasilać działanie leków obniżających ciśnienie krwi oraz innych moczopędnych.

Inhibitory ACE, blokery receptora angiotensyny. Stosowanie eplerenonu w połączeniu z inhibitorem ACE i/lub blokerem receptora angiotensyny zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Zaleca się dokładne monitorowanie poziomu potasu w surowicy krwi oraz wskaźników czynności nerek, szczególnie u pacjentów z ryzykiem zaburzeń czynności nerek, np. u pacjentów w podeszłym wieku. Eplerenonu nie należy stosować jednoczesne w potrójnej kombinacji z inhibitorem ACE i blokerem receptora angiotensyny (patrz sekcje „Przeciwwskazania” i „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Lity. Nie przeprowadzono badań interakcji eplerenonu z litem. Jednakże u pacjentów przyjmujących lity jednocześnie z inhibitorami ACE i moczopędnymi obserwowano działanie toksyczne litu (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”). Należy unikać jednoczesnego stosowania eplerenonu i leków litu. Jeśli nie można uniknąć stosowania tej kombinacji, należy monitorować poziom litu w osoczu krwi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Cyklosporyna, tacrolius. Cyklosporyna i tacrolius mogą powodować zaburzenia czynności nerek i zwiększać ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Należy unikać jednoczesnego stosowania eplerenonu i cyklosporyny lub tacroliusu. W przypadku konieczności podania cyklosporyny lub tacroliusu w trakcie leczenia eplerenonem zaleca się dokładne monitorowanie poziomu potasu w surowicy krwi (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Leki przeciwzapalne niesteroidowe (NLPZ). Ze względu na bezpośredni wpływ na filtrację kłębuszkową leczenie NLPZ może prowadzić do ostrej niewydolności nerek, szczególnie u pacjentów z wysokim ryzykiem (podeszły wiek i/lub odwodnienie). Pacjentom przyjmującym eplerenon i NLPZ przed rozpoczęciem leczenia należy zapewnić odpowiednie nawodnienie oraz monitorować czynność nerek.

Trimetoprym. Jednoczesne stosowanie trimetoprymu i eplerenonu zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Należy monitorować poziom potasu w surowicy krwi oraz wskaźniki czynności nerek, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek.

Blokery α-1 (np. prazozyna, alfuzozyna). Połączenie blokerów α-1 z eplerenonem może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego i/lub rozwoju hipotensji ortostatycznej. W trakcie jednoczesnego stosowania blokerów α-1 należy monitorować stan kliniczny pacjentów pod kątem hipotensji ortostatycznej.

Trójpierścieniowe leki przeciwdziałaniowe, neuroleptyki, amifostyna, baklofen. Jednoczesne stosowanie tych leków z eplerenonem może potencjalnie nasilać działanie hipotensyjne i zwiększać ryzyko wystąpienia hipotensji ortostatycznej.

Glukokortykosteroidy, tetrakosaktyd. Jednoczesne stosowanie tych leków z eplerenonem może prowadzić do osłabienia działania hipotensyjnego w wyniku zatrzymania płynu i sodu.

Interakcje farmakokinetyczne.

Badania in vitro wykazały, że eplerenon nie jest inhibitorem izoenzymów CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6 ani CYP3A4. Eplerenon nie jest substratem ani inhibitorem białka P-glikoproteiny.

Dygoxyna. Poziom ekspozycji systemowej (AUC) dygoxyny przy jednoczesnym stosowaniu z eplerenonem wzrasta o 16 % (90 % CI 4–30 %). Należy ostrożnie przepisywać dygoxynę w dawkach zbliżonych do górnej granicy zakresu terapeutycznego.

Warfaryna. Nie opisano klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych z warfaryną. Należy ostrożnie przepisywać warfarynę w dawkach zbliżonych do górnej granicy zakresu terapeutycznego.

Substraty CYP3A4. Nie zaobserwowano wyraźnych interakcji farmakokinetycznych przy jednoczesnym stosowaniu substratów CYP3A4 (midazolam, cyzapryd) z eplerenonem.

Inhibitory CYP3A4.

• Silne inhibitory CYP3A4: przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu z lekami hamującymi aktywność enzymu CYP3A4 możliwe są wyraźne interakcje farmakokinetyczne. Pod wpływem silnego inhibitora CYP3A4 (keto­konazol 200 mg 2 razy dziennie) AUC eplerenonu zwiększała się o 441 % (patrz sekcja „Przeciwwskazania”). Jednoczesne stosowanie eplerenonu i silnych inhibitorów CYP3A4 (keto­konazol, itrakonazol, rytonawir, nelfinawir, klaritromycyna, telitromycyna i nefazodon) jest przeciwwskazane (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).
• Słabe i umiarkowane inhibitory CYP3A4: stosowanie razem z erytromycyną, saquinawirem, amiodaronem, dyltiazemem, werapamilem i flu­konazolem prowadziło do wyraźnych interakcji farmakokinetycznych i zwiększenia poziomów AUC o 98–187 %. Dlatego przy jednoczesnym przepisywaniu eplerenonu i słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 dawka eplerenonu nie powinna przekraczać 25 mg (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Induktory CYP3A4. Jednoczesne stosowanie eplerenonu i dziurawca pospolitego (silny induktor CYP3A4) prowadziło do zmniejszenia AUC eplerenonu o 30 %. Stosowanie silniejszych induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna) może prowadzić do bardziej wyraźnego zmniejszenia AUC eplerenonu. Ze względu na ryzyko zmniejszenia skuteczności eplerenonu nie zaleca się jednoczesnego stosowania z tym lekiem silnych induktorów CYP3A4 (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, dziurawiec pospolity) (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

Antyacidy. Przy jednoczesnym stosowaniu eplerenonu i leków przeciwwskazowych nie przewiduje się wyraźnych interakcji.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania.

Hiperkaliemia. Podczas leczenia eplerenonem może dojść do rozwoju hiperkaliemii. U wszystkich pacjentów należy kontrolować poziom potasu w surowicy krwi na początku leczenia oraz po każdej zmianie dawki leku. Następnie zaleca się okresowe monitorowanie, szczególnie u pacjentów należących do grupy ryzyka wystąpienia hiperkaliemii (takich jak osoby starsze, pacjenci z niewydolnością nerek (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”) oraz z cukrzycą). Nie zaleca się stosowania suplementów potasu podczas leczenia eplerenonem ze względu na zwiększone ryzyko rozwoju hiperkaliemii. Obniżenie dawki eplerenonu prowadzi do obniżenia stężenia potasu w surowicy krwi. W jednym z badań wykazano, że dodatkowe stosowanie hydrochlorotiazydu w trakcie leczenia eplerenonem kompensowało wzrost stężenia potasu w surowicy krwi.

Stosowanie eplerenonu w połączeniu z inhibitorem ACE i/lub blokerem receptora angiotensyny zwiększa ryzyko hiperkaliemii. Nie należy stosować eplerenonu jednocześnie w trójnej kombinacji z inhibitorem ACE i blokerem receptora angiotensyny (patrz sekcje „Przeciwwskazania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Naruszenie funkcji nerek. U pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek (w tym z cukrzycową mikroalbuminurią) należy regularnie kontrolować poziom potasu. Zaburzona funkcja nerek wiąże się ze zwiększonym ryzykiem hiperkaliemii. U pacjentów z cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią obserwowano zwiększoną częstość występowania hiperkaliemii. Dlatego leczenie tych pacjentów należy prowadzić z ostrożnością. Eplerenon nie jest usuwany podczas hemodializy.

Naruszenie funkcji wątroby. U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby (klasy A i B wg klasyfikacji Childa-Pugha) nie obserwowano wzrostu poziomu potasu w surowicy krwi powyżej 5,5 mmol/l. Pacjenci ci powinni być jednak monitorowani pod względem poziomu elektrolitów. Stosowanie eplerenonu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie było badane, dlatego eplerenon jest przeciwwskazany u tych pacjentów (patrz sekcje „Sposób stosowania i dawki” oraz „Przeciwwskazania”).

Induktory CYP3A4: jednoczesne stosowanie eplerenonu i silnych induktorów CYP3A4 nie jest zalecane (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Lity, cyklosporyna, takrymus nie powinny być stosowane podczas leczenia eplerenonem (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Plodność. Brak danych dotyczących wpływu na płodność człowieka.

Preparat zawiera monohydrat laktozy, dlatego nie należy go stosować pacjentom z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami (nietolerancją galaktozy, wrodzoną niedostatecznością laktozy Lapp, zespolem zaburzeń wchłaniania glukozy i galaktozy).

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Brak wystarczających danych dotyczących stosowania eplerenonu u ciężarnych kobiet. Dane uzyskane w badaniach na zwierzętach nie wskazują na bezpośredni lub pośredni niekorzystny wpływ na przebieg ciąży, rozwój embrionalny i płodowy, poród oraz rozwój poporodowy. Eplerenon-MB należy stosować u ciężarnych kobiet z ostrożnością.

Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy eplerenon przenika do mleka matki po podaniu doustnym. Jednak dane badań przedklinicznych wskazują na obecność eplerenonu i/lub jego metabolitów w mleku szczurów oraz na normalny rozwój potomstwa narażonego na działanie eplerenonu w ten sposób. Ponieważ potencjalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią nie zostało zbadane, należy podjąć decyzję kliniczną o zaprzestaniu karmienia piersią lub zaprzestaniu stosowania leku, biorąc pod uwagę znaczenie leku dla matki.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn.

Nie przeprowadzono badań wpływu eplerenonu na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwanie maszyn. Eplerenon nie powoduje senności ani zaburzeń funkcji poznawczych, jednak należy uwzględnić możliwość wystąpienia zawrotów głowy podczas leczenia tym lekiem.

Sposób stosowania i dawki.

Dorośli.

Lek jest dostępny w dawkach 25 mg i 50 mg. Maksymalna dobową dawka leku wynosi 50 mg na dobę.

Eplerenon można stosować zarówno podczas posiłku, jak i niezależnie od posiłku (patrz sekcja „Farmakokinetyka”).

Pacjenci z niewydolnością serca po przebytym zawałie mięśnia sercowego. Zalecana dawka utrzymania eplerenonu wynosi 50 mg raz na dobę. Leczenie należy rozpocząć od dawki 25 mg raz na dobę i stopniowo zwiększać do docelowej dawki 50 mg raz na dobę. Należy dążyć do osiągnięcia tej dawki w ciągu 4 tygodni, biorąc pod uwagę stężenie potasu w osoczu (patrz tabela poniżej).

Leczenie eplerenonem zazwyczaj rozpoczyna się 3–14 dni po ostrym zawałie mięśnia sercowego.

Pacjenci z niewydolnością serca klasy II (przewlekłą) według klasyfikacji NYHA. Leczenie pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca klasy II według klasyfikacji NYHA należy rozpocząć od dawki 25 mg raz na dobę i stopniowo zwiększać dawkę do docelowej 50 mg raz na dobę. Należy dążyć do osiągnięcia tej dawki w ciągu 4 tygodni, biorąc pod uwagę stężenie potasu w osoczu (patrz tabela poniżej oraz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Pacjentom, u których stężenie potasu w osoczu przekracza 5 mmol/l, nie należy rozpoczynać leczenia eplerenonem (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Stężenie potasu w osoczu należy oznaczyć przed rozpoczęciem leczenia eplerenonem, w pierwszym tygodniu leczenia oraz miesiąc po rozpoczęciu leczenia lub po dostosowaniu dawki. W razie potrzeby stężenie potasu w osoczu należy oznaczać okresowo w trakcie leczenia.

Po rozpoczęciu leczenia dawkę leku należy dostosować z uwzględnieniem stężenia potasu w osoczu, zgodnie z tabelą poniżej.

Dostosowanie dawki po rozpoczęciu leczenia.

Po tymczasowym odstawieniu eplerenonu z powodu podwyższenia poziomu potasu do ≥ 6 mmol/l, ponowne włączenie leczenia jest możliwe w dawce 25 mg co drugi dzień po spadku stężenia potasu poniżej 5 mmol/l.

Pacjenci w podeszłym wieku. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma potrzeby dostosowywania dawki początkowej leku. Z powodu wiekiem uzależnionego obniżenia funkcji nerek ryzyko wystąpienia hiperkaliemii u pacjentów w podeszłym wieku jest zwiększone. Ryzyko to może być dodatkowo zwiększone w przypadku współistniejących chorób, które prowadzą do podwyższenia ekspozycji systemowej na lek, w szczególności zaburzeń funkcji wątroby o lekkim i średnim nasileniu. Zaleca się okresową kontrolę stężenia potasu w surowicy (patrz rozdział «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania»).

Zaburzenia funkcji nerek. Pacjenci z łagodnym zaburzeniem funkcji nerek nie wymagają dostosowania dawki początkowej. Zaleca się okresową kontrolę stężenia potasu w surowicy (patrz rozdział «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania») oraz dostosowanie dawki leku zgodnie z powyższą tabelą.

Pacjentom z umiarkowanym zaburzeniem funkcji nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) należy rozpocząć leczenie od dawki 25 mg co drugi dzień, a następnie dostosować dawkę leku w zależności od stężenia potasu (patrz tabela powyżej). Zaleca się okresową kontrolę stężenia potasu w surowicy (patrz rozdział «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania»).

Brak doświadczenia w stosowaniu leku u pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 ml/min i niewydolnością serca po zawale mięśnia sercowego. U takich pacjentów eplerenon należy stosować z ostrożnością.

Nie prowadzono badań dotyczących stosowania dawek przekraczających 25 mg dziennie u pacjentów z klirensem kreatyniny < 50 ml/min.

Eplerenon jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami funkcji nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) (patrz rozdział «Przeciwwskazania»). Eplerenon nie jest usuwany z organizmu podczas dializy.

Zaburzenia funkcji wątroby. Pacjenci z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem funkcji wątroby nie wymagają dostosowania dawki początkowej, jednakże z uwagi na zwiększoną ekspozycję systemową na eplerenon u tej grupy pacjentów, szczególnie u osób w podeszłym wieku, zaleca się częstą i regularną kontrolę stężenia potasu w surowicy (patrz rozdział «Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności stosowania»).

Stosowanie łączone. W przypadku jednoczesnego stosowania słabych lub umiarkowanych inhibitorów CYP3A4 (np. amiodaronu, diltiazemu, werapamilu) można rozpocząć leczenie eplerenonem w dawce początkowej 25 mg raz dziennie. Dawka leku nie powinna przekraczać 25 mg raz dziennie (patrz rozdział «Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji»).

Dzieci. Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania eplerenonu u dzieci nie zostały ustalone. Dostępne informacje przedstawiono w rozdziałach «Farmakodynamika» i «Farmakokinetyka».

Przedawkowanie.

Nie otrzymano doniesień o reakcjach niepożądanych związanych z przedawkowaniem eplerenonu u ludzi. Najbardziej prawdopodobnymi objawami przedawkowania u ludzi są hipotensja tętnicza lub hiperkaliemia. Eplerenon nie może być usunięty z organizmu za pomocą hemodializy. Wykazano, że eplerenon skutecznie wiąże się z węglem aktywnym. W przypadku wystąpienia hipotensji tętniczej należy rozpocząć leczenie wspomagające. W przypadku rozwoju hiperkaliemii należy rozpocząć leczenie zgodnie ze standardami.

Niepożądane działania.

Niepożądane działania sklasyfikowano według układów narządów i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 i < 1/10), rzadziej (≥ 1/1000 i < 1/100), rzadko (≥ 1/10000 i < 1/1000), bardzo rzadko (< 1/10000), częstość nieznana (nie można ustalić na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje.

Rzadziej: zapalenie nerek, infekcje, zapalenie gardła.

Układ krwionośny i układ limfatyczny.

Rzadziej: eozynofilia.

Układ endokrynny.

Rzadziej: niedoczynność tarczycy.

Układ metaboliczny i zaburzenia odżywiania.

Często: hiperkaliemia (patrz punkty „Przeciwwskazania” i „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania”), hipercholesterolemia.

Rzadziej: hiponatremia, odwodnienie, hipertriglicerydemia.

Zaburzenia psychiczne.

Rzadziej: bezsenność.

Układ nerwowy.

Często: zawroty głowy, omdlenia, ból głowy.

Rzadziej: hipestezja.

Układ sercowo-naczyniowy.

Często: niewydolność lewej komory, migotanie przedsionków.

Rzadziej: tachykardia.

Układ naczyniowy.

Często: hipotensja.

Rzadziej: zakrzepica tętnic kończyn, hipotensja ortostatyczna.

Układ oddechowy, narządy klatki piersiowej i śródpiersia.

Często: kaszel.

Układ pokarmowy.

Często: biegunka, nudności, zaparcia.

Rzadziej: wymioty, wzdęcia.

Skóra i tkanki podskórne.

Często: wysypka, świąd.

Rzadziej: nadmierne potnienie, obrzęk naczynioruchowy.

Układ mięśniowo-szkieletowy i tkanki łączne.

Często: skurcze mięśni, ból w układzie mięśniowo-szkieletowym.

Rzadziej: ból pleców.

Układ moczowy.

Często: zaburzenia funkcji nerek (patrz punkty „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności podczas stosowania” oraz „Interakcje z innymi lekami i inne formy interakcji”).

Wątroba i drogi żółciowe.

Rzadziej: zapalenie pęcherza żółciowego.

Układ rozrodczy i gruczoły mlekowe.

Rzadziej: ginekomastia.

Zaburzenia ogólne.

Rzadziej: osłabienie, niedowaga.

Badania laboratoryjne.

Często: podwyższenie stężenia mocznika we krwi, podwyższenie stężenia kreatyniny.

Rzadziej: obniżenie liczby receptorów czynnika wzrostu nabłonka, podwyższenie stężenia glukozy we krwi.

W badaniach prowadzonych u grupy pacjentów w wieku ≥ 75 lat odnotowano liczbowo większą liczbę przypadków udaru mózgu. Jednakże różnica statystycznie istotna w częstości występowania udarów między grupą eplerenonu (30) a grupą placebo (22) nie została stwierdzona.

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie przekraczającej 25 °C.

Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Niezgodności.

Brak.

Opakowanie.

10 tabletek w blistrze, 3 blistery w kartonowej paczce.

Kategoria dostępności. Na receptę.

Producent.

LABORATORIOS LICONSA, S.A.

Adres producenta.

Avda. Miralcampo, 7, Pol. Ind. Miralcampo, Azuqueca de Henares, 19200, Guadalajara, Hiszpania

Avda. Miralcampo, 7, Pol. Ind. Miralcampo, Azuqueca de Henares, 19200, Guadalajara, Spain

Właściciel zezwolenia na dopuszczenie do obrotu.

M. BIOTECH LIMITED

Adres właściciela zezwolenia na dopuszczenie do obrotu.

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, Wielka Brytania

Gladstone House, 77-79 High Street, Egham TW20 9HY, Surrey, United Kingdom