Epirubicyna-Teva

INSTRUKCJA dot. stosowania leku Epirubicyna-Teva (Epirubicin-Teva)

Skład:

substancja czynna: chlorowodorek epirubicyny;

1 ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 2 mg chlorowodorku epirubicyny;

substancje pomocnicze: sodu chloridum, kwas chlorowodorowy, woda do iniekcji.

Postać farmaceutyczna. Roztwór do wstrzykiwań.

Główne właściwości fizykochemiczne: przezroczysty roztwór czerwonego koloru.

Grupa farmakoterapeutyczna. Leki przeciwnowotworowe. Cytostatyki – antybiotyki i związki pokrewne. Antracyliny i związki pokrewne. Kod ATC L01D B03.

Właściwości farmakologiczne.

Farmakodynamika.

Epirubicyna hydrochloride działa na szeroki zakres nowotworów doświadczalnych, w tym białaczki (L 1210 i P 388), sarkomy (postać stałą i wodniaka SA 180), czerniaka (B 16), raka piersi, raka płuc Lewisa oraz raka jelita grubego (38), a także na guzy ludzkie przeniesione na myszy bez grasicy (czerniaka, raka piersi, płuc, gruczołu krokowego i jajników).

Farmakokinetyka.

U pacjentów z prawidłową funkcją wątroby i nerek stężenie epirubicyny hydrochloride w osoczu krwi po wstrzyknięciu dożylnym w dawkach 60–150 mg/m² wykazuje trójfazową eksponencjalną kinetykę zstępującą, przy czym pierwsza faza jest bardzo szybka, a średni okres półtrwania w powolnej fazie terminalnej wynosi około 40 godzin. Podane dawki mieszczą się w granicach liniowości farmakokinetycznej zarówno pod względem parametrów klirensu osocza, jak i profilu metabolizmu.

Stężenia głównego metabolitu – pochodnej 13-OH – we krwi są stale niższe i praktycznie równoległe do stężeń niezmienionego leku. Lek jest wydalany głównie przez wątrobę; podwyższone wartości „klirensu” z osocza (0,9 l/min) wskazują na powolne wydalanie spowodowane szerokim rozprzestrzenieniem w tkankach. Epirubicyna hydrochloride nie przenika przez barierę krew-mózg.

Charakterystyka kliniczna.

Wskazania.

Do leczenia szerokiego spektrum nowotworów, w tym:

• raka piersi;
• chłoniaków złośliwych;
• sarkom tkanek miękkich;
• raka żołądka;
• raka wątroby;
• raka trzustki;
• raka jelita grubego;
• raka obszaru głowy i szyi;
• raka płuc;
• raka jajników;
• białaczki.

Podanie epirubicyny do pęcherza moczowego wskazane jest w leczeniu powierzchownego raka pęcherza moczowego (nowotwór przejściokomórkowy, in situ karcynoma) oraz w zapobieganiu nawrotom po resekcji przezcewnikowej.

Przeciwwskazania.

• Podwyższona wrażliwość na epirubicynę lub którykolwiek z substancji pomocniczych leku oraz na inne antybiotyki antracyklinowe i antrachinony;
• okres karmienia piersią.

Podanie dożylnego jest przeciwwskazane w przypadku:

• trwałej mielosupresji;
• ciężkiej niewydolności wątroby;
• kardiomiopatii;
• niedawno przebytym zawałcie mięśnia sercowego;
• ciężkiej arytmii;
• wcześniejszego leczenia maksymalnymi dawkami kumulowanymi chlorowodorku epirubicyny i/lub innych antybiotyków antracyklinowych i antrachinonów (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”);
• ostrych infekcjach ogólnoustrojowych;
• niestabilnej dławicy piersiowej.

Podanie do pęcherza moczowego jest przeciwwskazane w przypadku:

• infekcji dróg moczowych;
• zapalenia pęcherza moczowego;
• krwiomocz;
• nowotworów inwazyjnych pęcherza moczowego;
• trudności z cewnikowaniem.

Szczególne środki ostrożności.

Zaleca się przestrzeganie następujących środków ostrożności, obowiązujących przy pracy ze wszystkimi lekami przeciwnowotworowymi:

• personel musi być dobrze przeszkolony i posiadać odpowiednią wiedzę techniczną;
• procedury nie powinny być wykonywane przez pracujące kobiety w ciąży;
• personel pracujący z tym lekiem powinien korzystać ze środków ochrony osobistej: okularów ochronnych, fartuchów, masek i jednorazowych rękawiczek;
• wszystkie przedmioty używane do podania, czyszczenia i sprzątania, w tym rękawiczki, należy umieszczać w workach na odpady toksykologicznie niebezpieczne, przeznaczone do spalania w wysokich temperaturach;
• w przypadku przypadkowego kontaktu leku ze skórą lub oczami należy natychmiast przemyć skórę dużą ilością wody z mydłem, a oczy – roztworem wodorowęglanu sodu, a następnie poddać się dokładnej kontroli u specjalisty;
• w przypadku przypadkowego zabrudzenia przedmiotów lekiem należy zanurzyć je w 1 % roztworze nadchloranu, a następnie dokładnie przemyć dużą ilością wody;
• materiały używane do czyszczenia i sprzątania należy utylizować zgodnie z powyższymi wytycznymi;
• nieużywany lek oraz jego odpady należy utylizować zgodnie z obowiązującymi lokalnymi przepisami.

Szczegółowe informacje zawiera sekcja „Sposób podania i dawki”.

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji.

Chlorowodorek epirubicyny można stosować również w połączeniu z innymi przeciwnowotworowymi lekami chemioterapeutycznymi. Możliwe są objawy toksyczności kumulacyjnej wpływającej na szparyg macicy/parametry hematologiczne oraz na układ pokarmowy (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”). W przypadku stosowania chlorowodorku epirubicyny w ramach skojarzonej chemioterapii razem z innymi potencjalnie kardiotoksycznymi lekami, a także przy jednoczesnym stosowaniu innych leków działających na serce (np. blokerów kanałów wapniowych), należy zapewnić monitorowanie funkcji serca przez cały okres terapii.

Chlorowodorek epirubicyny jest intensywnie metabolizowany w wątrobie. Zaburzenia funkcji wątroby spowodowane terapią towarzyszącą mogą wpływać na metabolizm chlorowodorku epirubicyny, farmakokinetykę, skuteczność terapeutyczną i/lub toksyczność (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności”).

Antybiotyki antracyklinowe, w tym epirubicyna, nie powinny być stosowane w połączeniu z innymi lekami kardiotoksycznymi bez dokładnego monitorowania funkcji serca.

Pacjenci, którzy przyjmują antybiotyki antracyklinowe po zakończeniu leczenia innymi lekami kardiotoksycznymi, szczególnie tymi o długim okresie półtrwania, takimi jak trastuzumab, mogą również mieć zwiększone ryzyko rozwoju kardiotoksyczności. Trastuzumab ma zmienny okres półtrwania i może pozostawać we krwiobiegu do 7 miesięcy. Dlatego, jeśli jest to możliwe, lekarze powinni unikać przepisywania terapii opartej na antybiotykach antracyklinowych w ciągu 7 miesięcy po zakończeniu leczenia trastuzumabem. Jeśli antybiotyki antracyklinowe są stosowane wcześniej, zaleca się dokładne monitorowanie funkcji serca.

Należy unikać szczepień żywymi szczepionkami u pacjentów otrzymujących chlorowodorek epirubicyny. Stosowanie martwych i inaktywowanych szczepionek jest dopuszczalne, jednak skuteczność takiego szczepienia może być zmniejszona.

Cymetydyna zwiększa AUC chlorowodorku epirubicyny o 50 %; należy przerwać przyjmowanie tego leku w czasie leczenia chlorowodorkiem epirubicyny.

Paklitaksel, jeśli stosowany przed chlorowodorkiem epirubicyny, może zwiększać stężenie niezmienionego chlorowodorku epirubicyny i jego metabolitów w osoczu krwi; jednak metabolity te nie są ani toksyczne, ani aktywne. W przypadku stosowania chlorowodorku epirubicyny przed podaniem taxanów, jednoczesne podanie paklitaxelu lub doksorubicyny nie wpływa na farmakokinetykę chlorowodorku epirubicyny. Takie połączenie może być korzystne przy naprzemiennym podawaniu obu leków. Chlorowodorek epirubicyny i paklitaksel należy podawać z odstępem co najmniej 24 godziny między infuzjami tych dwóch leków.

Deksverapamil może zmieniać farmakokinetykę chlorowodorku epirubicyny i potencjalnie nasilać jego działanie supresyjne na funkcję szparygu macicy.

W jednym badaniu stwierdzono, że doksorubicyna może zwiększać stężenie metabolitów chlorowodorku epirubicyny w osoczu krwi przy jej podaniu bezpośrednio po chlorowodorku epirubicyny.

Chinina może przyspieszać wczesny rozdział chlorowodorku epirubicyny z krwi do tkanek oraz wpływać na jego rozdział w erytrocytach.

W przypadku jednoczesnego stosowania z interferonem-α2b możliwe jest skrócenie końcowego okresu półtrwania, jak i całkowitego, jak i częściowego klirensu chlorowodorku epirubicyny.

Należy wziąć pod uwagę możliwość nasilonego zaburzenia hematopoezy w przypadku (wcześniejszego) leczenia lekami wpływającymi na funkcję szparygu macicy (takimi jak cytostatyki, sulfonamidy, chloramfenikol, difenylohydantoina, pochodne amidopiryny, leki przeciwwirusowe). Nasilenie mielosupresji jest możliwe u pacjentów otrzymujących skojarzone leczenie pochodną antracykliny i deksrazoksanem.

Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania.

Ogólne informacje. Epirubicynę-Teva należy stosować pod nadzorem lekarza posiadającego doświadczenie w prowadzeniu terapii cytotoksycznej.

Przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną-Teva pacjenci powinni odzyskać sprawność po ostrych objawach toksyczności (np. stomatyt, neutropenia, trombocytopenia, infekcje uogólnione) wywołanych wcześniejszą terapią cytotoksyczną.

Leczenie wysokimi dawkami epirubicyny-Teva (np. ≥ 90 mg/m² co 3 lub 4 tygodnie) powoduje ogólnie te same działania niepożądane, co stosowanie dawek standardowych (< 90 mg/m² co 3 lub 4 tygodnie), jednak nasilenie neutropenii oraz stomatytu/mukozytu może być większe. Terapia wysokimi dawkami epirubicyny-Teva wymaga szczególnej ostrożności ze względu na możliwe powikłania kliniczne wynikające z ciężkiej mielosupresji.

Funkcja serca. Leczenie lekami z grupy antracyklin wiąże się z ryzykiem wystąpienia kardiotoxyczności, która może objawiać się zarówno objawami ostrymi, jak i późnymi.

Toksyczność ostra. Wczesnymi objawami kardiotoxyczności epirubicyny-Teva są głównie wystąpienie tachykardii zatokowej i/lub zmiany na EKG, takie jak niemianowane zmiany odcinka ST-T. Opisywano przypadki tachyarytmii, w tym skurczów przedwczesnych komorowych, tachykardii komorowej, bradykardii, blokady przedsionkowo-komorowej i blokady pęczka Hisa. Objawy te zazwyczaj nie wskazują na późniejszy rozwój kardiotoxyczności odroczonej, rzadko mają znaczenie kliniczne i ogólnie nie stanowią podstawy do przerwania leczenia epirubicyną-Teva.

Toksyczność odroczona. Odroczona kardiotoxyczność zazwyczaj rozwija się na końcu cyklu leczenia lub w ciągu 2–3 miesięcy po zakończeniu terapii, ale opisywano również przypadki występujące później (kilka miesięcy lub lat po zakończeniu leczenia). Objawami odroczonej kardiomiopatii są obniżenie frakcji wyrzutowej lewej komory (FWLK) i/lub objawy i objawy niewydolności serca typu niewydolności krążenia (NKC), takie jak duszność, obrzęk płuc, obrzęk obniżony, kardiomegalia i hepatomegalia, oliguria, wodobrzusze, wypot opłucnowy i rytm galopu. Życiowo uciążliwa niewydolność serca jest najcięższą formą kardiomiopatii indukowanej antracyklinami, odzwierciedlającą skumulowaną toksyczność dawkę-ograniczającą leku.

Ryzyko wystąpienia niewydolności krążenia szybko wzrasta przy przekroczeniu całkowitej skumulowanej dawki epirubicyny-Teva powyżej 900 mg/m². Przekraczanie tej dawki skumulowanej należy stosować wyłącznie z dużą ostrożnością.

Przed rozpoczęciem leczenia epirubicyną-Teva należy ocenić funkcję serca i kontynuować monitorowanie w trakcie terapii w celu minimalizacji ryzyka poważnych skutków ubocznych ze strony serca.

Ryzyko poważnych zaburzeń funkcji serca można zmniejszyć poprzez regularne monitorowanie FWLK w trakcie cyklu leczenia oraz szybkie przerwanie terapii przy pierwszych oznakach zaburzeń funkcji serca. Żądaną metodą powtórnego oceniania funkcji serca jest ocena FWLK metodą wielofazowej angiografii radioizotopowej (MUGA) lub echokardiografii (EKG). Zaleca się ocenę wyjściowych parametrów funkcji serca metodą EKG, skanowania MUGA lub EKG, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka zwiększającymi kardiotoxyczność. Należy przeprowadzać powtórne oceny FWLK metodą skanowania MUGA lub EKG, szczególnie przy stosowaniu wysokich dawek skumulowanych antracyklin. Odpowiednia metoda oceny powinna być stosowana w dalszej obserwacji. Ze względu na ryzyko kardiomiopatii przekraczanie skumulowanej dawki epirubicyny-Teva 900 mg/m² należy stosować wyłącznie z dużą ostrożnością.

Do czynników ryzyka rozwoju kardiotoxyczności należą: choroby układu sercowo-naczyniowego w przebiegu aktywnym lub utajonym, wcześniejsza lub współistniejąca radioterapia obszaru śródpiersia/okostka, wcześniejsza terapia innymi pochodnymi antracyklin lub antracendionami, a także jednoczesne stosowanie innych leków, które mogą tłumić kurczliwość serca lub są kardiotoksyczne (np. trastuzumab), ryzyko zwiększa się również u pacjentów w starszym wieku (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływania”).

Niewydolność serca (klasy II–IV wg NYHA) obserwowano u pacjentów otrzymujących trastuzumab w monoterapii lub w ramach terapii skojarzonej z antracyklinami, takimi jak epirubicyna. Może dojść do rozwoju niewydolności serca od umiarkowanej do ciężkiej, w tym opisywano przypadki śmiertelne.

Trastuzumab i antracykliny, takie jak epirubicyna, nie powinny być stosowane w połączeniu, z wyjątkiem odpowiednio kontrolowanych badań klinicznych z zapewnieniem monitorowania funkcji serca pacjenta. Pacjenci, którzy wcześniej otrzymywali antracykliny, również mają zwiększone ryzyko rozwoju kardiotoxyczności podczas stosowania trastuzumabu, choć ryzyko to jest mniejsze niż przy jednoczesnym stosowaniu trastuzumabu i antracyklin.

Ze względu na zmienny okres półtrwania trastuzumabu, trastuzumab może pozostawać w krążeniu do 7 miesięcy po zakończeniu jego stosowania. U pacjentów, którzy otrzymują antracykliny, takie jak epirubicyna, po zakończeniu leczenia trastuzumabem może wzrastać ryzyko rozwoju kardiotoxyczności. Jeśli to możliwe, lekarze powinni unikać przepisywania terapii opartej na antracyklinach w ciągu 7 miesięcy po zakończeniu stosowania trastuzumabu. W przypadku stosowania pochodnych antracyklin, w szczególności epirubicyny-Teva, należy zapewnić staranne monitorowanie funkcji serca pacjenta.

Jeśli po terapii epirubicyną-Teva w okresie leczenia trastuzumabem wystąpią objawy niewydolności serca, stosuje się standardową terapię lekową.

Szczególnie staranne monitorowanie funkcji serca należy zapewnić pacjentom otrzymującym wysokie dawki skumulowane leku, a także pacjentom z czynnikami ryzyka. Jednakże kardiotoxyczność związana z epirubicyną-Teva może rozwijać się również przy niższych dawkach skumulowanych, niezależnie od obecności lub braku czynników ryzyka.

Opisywano sporadyczne przypadki kardiotoxycznego działania na płód/niemowlę, w tym śmierć płodu, po działaniu epirubicyny w okresie wewnątrzmacicznym (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”). Prawdopodobnie epirubicyna i inne antracykliny lub antracendiony wykazują działanie toksyczne addytywne.

Toksykologia hematologiczna. Podobnie jak inne leki cytotoksyczne, epirubicyna może powodować mielosupresję. Przed i podczas każdego cyklu terapii z zastosowaniem epirubicyny-Teva należy starannie monitorować profil hematologiczny, w tym różnicowy liczenie leukocytów. Dawkowo-zależna, odwracalna leukopenia i/lub granulocytopenia (neutropenia) są dominującym objawem toksyczności hematologicznej epirubicyny-Teva i najczęstszym objawem dawkowo-ograniczającym ostrych skutków ubocznych leku.

Zwykle leukopenia i neutropenia mają cięższy przebieg przy wysokich dawkach, przy czym najniższe wartości obserwuje się zazwyczaj między 10. a 14. dniem po podaniu leku. Te objawy są zazwyczaj tymczasowe, a poziom leukocytów/neutrofili wraca do normy w ciągu 21 dni. Może również wystąpić trombocytopenia i anemia. Klinicznymi następstwami ciężkiej mielosupresji są gorączka, infekcje, sepsa/septycja, szok septyczny, krwawienia, hipoksja tkanek lub śmierć.

Leukemia wtórna. Opisywano przypadki wtórnej białaczki z etapem przedbiałaczkowym lub bez u pacjentów otrzymujących terapię antracyklinami, w tym epirubicyną. Wtórna białaczka występuje częściej, gdy leki te są stosowane w połączeniu z lekami przeciwnowotworowymi uszkadzającymi DNA, radioterapią, po wcześniejszym intensywnym leczeniu lekami cytotoksycznymi lub przy zwiększaniu dawek antracyklin. Wtórna białaczka może mieć okres wyczekiwania od 1 do 3 lat.

Układ pokarmowy. Epirubicyna-Teva wykazuje działanie emetyczne. Mukozyt/stomatyt zazwyczaj pojawiają się na początku stosowania leku i w ciężkich przypadkach mogą w ciągu kilku dni postępować do owrzodzenia błony śluzowej. U większości pacjentów te działania niepożądane ustępują do trzeciego tygodnia terapii.

Funkcja wątroby. Epirubicyna-Teva jest wydalana głównie przez wątrobę. Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia epirubicyną-Teva należy monitorować poziom bilirubiny całkowitej i AST w surowicy. U pacjentów z podwyższonym poziomem bilirubiny i AST może wystąpić spowolnienie klirensu leku i wzrost jego ogólnej toksyczności. Takim pacjentom zaleca się mniejsze dawki (patrz sekcje „Właściwości farmakologiczne” i „Sposób stosowania i dawki”). Pacjentom z ciężkim zaburzeniem funkcji wątroby nie należy podawać epirubicyny-Teva (patrz sekcja „Przeciwwskazania”).

Funkcja nerek. Należy regularnie sprawdzać poziom kreatyniny w surowicy przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia. Pacjentom z podwyższonym poziomem kreatyniny w surowicy (> 5 mg/dl) zaleca się korektę dawki (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Reakcje w miejscu podania. Sklerozowanie żył może wystąpić przy podawaniu leku do drobnych naczyń lub przy powtarzanych wstrzyknięciach do tej samej żyły. Ryzyko rozwoju zapalenia żyły/zapalenia żył z zakrzepem w miejscu wstrzyknięcia można zminimalizować poprzez przestrzeganie zalecanej techniki podania leku (patrz sekcja „Sposób stosowania i dawki”).

Ekstrawazacja. Ekstrawazacja epirubicyny-Teva podczas podania dożylnego może powodować ból w miejscu podania, ciężkie uszkodzenia tkanek (np. pęcherze, ciężki cellulit) i martwicę. W przypadku wystąpienia objawów lub objawów ekstrawazacji podczas podania dożylnego epirubicyny-Teva infuzję należy natychmiast przerwać. Wystąpienie działań niepożądanych w wyniku ekstrawazacji antracyklin można zapobiec lub zmniejszyć ich nasilenie poprzez natychmiastowe zastosowanie specjalnych środków, np. dextrazoksanu (patrz odpowiednie instrukcje do stosowania medycznego). Ból pacjenta można złagodzić poprzez chłodzenie i utrzymywanie w stanie chłodnym miejsca wstrzyknięcia, stosowanie kwasu hialuronowego i dimetylosulfoksydu (DMSO). Należy następnie zapewnić staranne monitorowanie stanu pacjenta, ponieważ martwica tkanek może się rozwijać przez kilka tygodni po ekstrawazacji. W razie potrzeby należy skonsultować się z chirurgiem plastycznym w sprawie możliwej resekcji uszkodzonego obszaru.

Inne. Podczas leczenia lekami cytotoksycznymi, w tym epirubicyną-Teva, opisywano przypadki zapalenia żył z zakrzepem i zjawisk zakrzepowo-zatorowych, w tym zatorowości tętnicy płucnej (w niektórych przypadkach zakończonych śmiercią).

Zespół lizy nowotworu. Epirubicyna-Teva może spowodować hiperurikemię w wyniku intensywnego katabolizmu puryn związanego z szybkim lizyskiem komórek nowotworowych indukowanym przez lek (zespół lizy nowotworu). Po rozpoczęciu leczenia należy określić poziom kwasu moczowego, potasu, fosforanu, wapnia i kreatyniny we krwi. Nawodnienie, alkalinizacja moczu oraz profilaktyczne stosowanie allopurinolu w celu zapobiegania urykemii mogą minimalizować potencjalne powikłania zespołu lizy nowotworu.

Efekt immunosupresyjny/zwiększona podatność na infekcje. Podawanie żywych lub osłabionych szczepionek żywych pacjentom z osłabionym układem odpornościowym w wyniku stosowania leków chemioterapeutycznych, w tym epirubicyny-Teva, może prowadzić do rozwoju ciężkich lub śmiertelnych infekcji (patrz sekcja „Interakcje z innymi lekami i inne formy oddziaływania”). Należy unikać podawania szczepionek żywych pacjentom otrzymującym epirubicynę-Teva. Można stosować szczepionki zabite lub inaktywowane, jednak ich skuteczność może być zmniejszona.

Układ rozrodczy. Epirubicyna-Teva może powodować działanie genotoksyczne. Mężczyźni i kobiety leczeni epirubicyną-Teva powinni stosować skuteczne środki antykoncepcyjne w trakcie leczenia i przez określony czas po jego zakończeniu. Jeśli to stosowne i możliwe, pacjentom, którzy chcą mieć dzieci po zakończeniu leczenia, zaleca się konsultację genetyczną (patrz sekcja „Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią”).

Podanie do pęcherza moczowego. Podanie epirubicyny-Teva może prowadzić do wystąpienia objawów chemicznego zapalenia pęcherza moczowego (takich jak dyzuria, poliuria, nikturia, trudności z oddawaniem moczu, hematuria, dyskomfort w okolicy pęcherza moczowego, martwica ściany pęcherza moczowego), a także skurczów pęcherza moczowego. Szczególną uwagę wymagają problemy związane z cewnikowaniem (np. obturacja cewnika przy dużych guzach wewnątrz pęcherzowych).

Składniki pomocnicze. Ten lek zawiera 3,54 mg (lub 0,154 mmol) sodu na 1 ml roztworu do wstrzykiwań.

Jeden fiolka o pojemności 5 ml tego leku zawiera 18 mg sodu, co odpowiada 0,9% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu 2 g dla dorosłego.

Jeden fiolka o pojemności 25 ml tego leku zawiera 89 mg sodu, co odpowiada 4,4% zalecanego przez WHO maksymalnego dziennego spożycia sodu 2 g dla dorosłego.

Należy zachować ostrożność u pacjentów przestrzegających diety o kontrolowanym zawartości sodu.

Stosowanie w czasie ciąży lub karmienia piersią.

Ciąża. Dane dotyczące stosowania epirubicyny-Teva u ciężarnych kobiet są ograniczone. Badania na zwierzętach wykazały toksyczność rozrodczą. Epirubicynę-Teva nie należy przyjmować w czasie ciąży, z wyjątkiem przypadków, gdy stan kliniczny kobiety wymaga leczenia epirubicyną-Teva.

Należy unikać stosowania epirubicyny-Teva w pierwszym trymestrze ciąży. Dane dostępne u ludzi nie dostarczają jednoznacznych potwierdzeń obecności lub braku poważnych wad u noworodków, poronień związanych ze stosowaniem epirubicyny-Teva w drugim i trzecim trymestrze.

W wyniku działania epirubicyny-Teva wewnątrzmacicznie w drugim i/lub trzecim trymestrze opisywano sporadyczne przypadki tymczasowej hipokinezy komorowej u płodu i/lub noworodka, tymczasowego podwyższenia poziomu enzymów sercowych oraz śmierci płodu w wyniku podejrzanego działania kardiotoxycznego indukowanego antracyklinami (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania”). Należy monitorować stan płodu i/lub noworodka w celu oceny kardiotoxyczności i przeprowadzić odpowiednią diagnostykę zgodnie z lokalnymi standardami leczenia.

Karmienie piersią. Nie wiadomo, czy epirubicyna wydzielana jest w mleku matki. Ponieważ wiele leków, w tym inne pochodne antracyklin, wydzielają się w mleku matki, oraz biorąc pod uwagę możliwość wystąpienia poważnych działań niepożądanych spowodowanych przez epirubicynę-Teva u niemowląt na karmieniu piersią, należy przerwać karmienie piersią w okresie leczenia epirubicyną-Teva i co najmniej przez kolejne 7 dni po podaniu ostatniej dawki leku.

Niepłodność. Epirubicyna może indukować uszkodzenia chromosomów w plemnikach człowieka. Mężczyznom otrzymującym leczenie epirubicyną-Teva należy zalecić konsultację w sprawie kriokonserwacji nasienia, biorąc pod uwagę możliwość rozwoju nieodwracalnej niepłodności w wyniku leczenia. Epirubicyna może powodować amenorrhoeę lub przedwczesną menopauzę u kobiet w okresie przedmenopauzalnym.

Kobiety w wieku rozrodczym/antykoncepcja dla mężczyzn i kobiet

Ze względu na potencjał genotoksyczny epirubicyny-Teva kobietom w wieku rozrodczym należy zalecić unikanie ciąży i stosowanie skutecznych środków antykoncepcyjnych w trakcie leczenia i co najmniej przez 7 miesięcy po podaniu ostatniej dawki leku.

Mężczyznom otrzymującym leczenie epirubicyną-Teva należy zalecić stosowanie skutecznych środków antykoncepcyjnych i unikanie ojcostwa w trakcie leczenia i co najmniej przez 4 miesiące po podaniu ostatniej dawki leku.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów.

Nie przeprowadzono systematycznej oceny wpływu epirubicyny-Teva na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługi mechanizmów. Epirubicyna-Teva może powodować nudności i wymioty, co może prowadzić do tymczasowego zaburzenia zdolności prowadzenia pojazdów i pracy z innymi mechanizmami.

Sposób stosowania i dawki.

Dozwolone jest wyłącznie wewnętrzwne podanie dożylnie lub do pęcherza moczowego. Epirubicyna jest nieaktywna po podaniu doustnym i nie powinna być podawana wewnątrzmięśniowo ani do opon mózgowo-rdzeniowych.

Dawkowanie

Podanie dożylnie

Schemat stosowania dawek standardowych

W przypadku monoterapii chlorkiem epirubicyny zalecana dawka dla dorosłych wynosi 60–90 mg/m2 powierzchni ciała, podawana w formie wstrzyknięcia dożylnego przez 5–10 minut, w odstępach co 21 dni, w zależności od stanu krwi i szpiku kostnego.

Schemat stosowania wysokich dawek

Rak płuca

Chlorek epirubicyny stosowany jako monoterapia w wysokich dawkach w leczeniu raka płuca powinien być podawany według następujących schematów:

• drobnokomórkowy rak płuca u pacjentów wcześniej nieleczonych: 120 mg/m2 w dniu 1, co 3 tygodnie;
• niedrobnokomórkowy rak płuca (naskórkowy, płaskokomórkowy i gruczołowy) u pacjentów wcześniej nieleczonych: 135 mg/m2 w dniu 1 lub 45 mg/m2 w dniach 1, 2, 3 co 3 tygodnie.

Rak piersi

Dawki do 135 mg/m2 w monoterapii oraz do 120 mg/m2 w terapii skojarzonej, podawane co 3–4 tygodnie, okazały się skuteczne i dobrze tolerowane u pacjentów z rakiem piersi.

W adjuwantowym leczeniu raka piersi w stadium wczesnym z zaangażowaniem węzłów chłonnych zalecane dawki wahają się od 100 mg/m2 do 120 mg/m2, podawane co 3–4 tygodnie.

Lek należy podawać dożylnie w formie bolusowej przez 5–10 minut lub w formie infuzji dożylnych maksymalnie przez 30 minut.

Niższe dawki (60–75 mg/m2 lub 105–120 mg/m2 według schematu wysokich dawek) zaleca się pacjentom z obniżonymi rezerwami szpiku kostnego spowodowanymi wcześniejszą chemio- i/lub radioterapią, pacjentom w starszym wieku lub z nowotworowym załamaniem szpiku kostnego.

Całkowitą dawkę cyklu można rozłożyć na 2–3 kolejne dni.

W przypadku stosowania w połączeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi należy odpowiednio zmniejszyć dawki. Ponieważ głównym drogą wydalania leku z organizmu jest układ wątrobowo-żółciowy, u pacjentów z zaburzeniem funkcji wątroby należy zmniejszyć dawkę chlorku epirubicyny, aby uniknąć zwiększenia ogólnej toksyczności.

Ogólnie, gdy stężenie bilirubiny we krwi mieści się w granicach 1,4–3 mg/100 ml, a zatrzymanie bromosulfoftaleiny (BSF) wynosi 9–15%, zaleca się stosowanie połowy standardowej dawki leku. Gdy stężenie bilirubiny we krwi oraz zatrzymanie BSF są jeszcze wyższe, zaleca się ćwierć standardowej dawki.

Umiarkowane zaburzenia funkcji nerek nie stanowią podstawy do korekty zalecanych dawek, ponieważ wydalanie chlorku epirubicyny z moczem jest nieznaczne.

Podanie do pęcherza moczowego

Epirubicynę nie należy stosować do pęcherza moczowego w leczeniu nowotworów inwazyjnych przenikających przez ścianę pęcherza moczowego. W takich przypadkach bardziej skuteczna jest terapia systemowa lub zabieg chirurgiczny.

W leczeniu brodawkowatych typów raka komórkowego przejściowego zaleca się cotygodniowe instylacje 50 mg (objętość rozpuszczalnika patrz niżej), które należy powtarzać przez 8 tygodni; w przypadku toksyczności miejscowej (cystyty chemiczna) zaleca się zmniejszenie pojedynczej dawki do 30 mg. W leczeniu raka in situ dawkę można zwiększyć do 80 mg, w zależności od indywidualnej tolerancji.

Zaleca się poniższe schematy przygotowania roztworów leku do terapii do pęcherza moczowego w powierzchownym raku pęcherza moczowego.

W celu zapobiegania nawrotom po przeprowadzeniu transuretralnej resekcji powierzchownych guzów zaleca się cotygodniowe instylacje 50 mg, które należy powtarzać przez 4 tygodnie, a następnie stosować miesięczne instylacje tej samej dawki przez okres do jednego roku.

Podanie dożylnie

Preparat należy podawać dożylnie w ciągu 5–10 minut za pomocą zestawu do wlewu kroplowego z przepływem roztworu fizjologicznego, uprzednio upewniając się, że igła dobrze trzyma się w żyłach. Ta technika zmniejsza niebezpieczeństwo ekstrawazacji leku oraz zapewnia przemywanie żyły po zakończeniu podania.

Wyciek epirubicyny z żyły podczas podania może prowadzić do uszkodzenia tkanek i nawet do martwicy.

Podanie do pęcherza moczowego

Roztwór hydrochlorowodorotlenku epirubicyny podany za pomocą cewnika należy utrzymywać w organizmie przez godzinę, po czym pacjent powinien opróżnić pęcherz moczowy. W trakcie instylacji może być wskazane zmienianie pozycji miednicy pacjenta, aby zapewnić szeroki kontakt roztworu z błoną śluzową pęcherza moczowego.

W celu uniknięcia rozcieńczenia roztworu moczem, pacjent powinien powstrzymać się od spożycia jakichkolwiek płynów przez 12 godzin przed instylacją.

Dzieci. Brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania leku u dzieci.

Przedawkowanie.

Ostre przedawkowanie hydrochlorowodorotlenkiem epirubicyny prowadzi do ciężkiej mielosupresji (głównie leukopenii i trombocytopenii), toksycznych skutków ze strony przewodu pokarmowego (głównie mucozyt) oraz ostrych powikłań sercowych.

Opóźniona niewydolność serca obserwowano po stosowaniu antracyklin kilka miesięcy po zakończeniu leczenia (patrz sekcja „Szczególne ostrzeżenia i środki ostrożności postępowania”).

Należy zapewnić staranne monitorowanie stanu pacjenta, a w przypadku wystąpienia objawów niewydolności serca leczyć zgodnie ze standardowymi wytycznymi.

W przypadku przedawkowania stosuje się leczenie objawowe. Hydrochlorowodorotlenek epirubicyny nie jest usuwany podczas dializy.

Działania niepożądane.

Działania niepożądane mogą występować u ponad 10 % pacjentów leczonych lekiem. Najczęstsze działania niepożądane to mielosupresja, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, anoreksja, wypadanie włosów oraz infekcje. Podczas leczenia epirubicyną obserwowano następujące działania niepożądane z podaną częstością występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), rzadko (≥ 1/1000 do < 1/100), bardzo rzadko (≥ 1/10000 do <1/1000), pojedyncze przypadki (< 1/10000), nieznana (niemożliwe do ustalenia na podstawie dostępnych danych).

Infekcje i inwazje. Bardzo często: infekcja, zapalenie spojówek. Rzadko: sepsa*, zapalenie płuc*.

Nieznana: szok septyczny, zapalenie tkanki podskórnej.

Dobroczynne nowotwory i nowotwory o niejednoznacznej naturze (w tym torbiele i polipy). Rzadko: ostry białaczka szpikowa, ostra białaczka limfoblastyczna.

Zaburzenia układu krwiotwórczego i chłonnego. Bardzo często: mielosupresja (leukopenia, granulocytopenia i neutropenia, anemia, trombocytopenia, gorączkowa neutropenia).

Zaburzenia układu immunologicznego. Bardzo rzadko: nadwrażliwość§, reakcja anafilaktyczna*.

Zaburzenia metabolizmu lub odżywiania. Często: zmniejszenie apetytu, odwodnienie*. Bardzo rzadko: hiperurykemia*.

Zaburzenia układu nerwowego. Często: uczucie palenia§. Bardzo rzadko: zawroty głowy.

Zaburzenia oka. Bardzo często: zapalenie rogówki.

Zaburzenia serca. Często: niewydolność serca˄, tachykardia komorowa, bradykardia, blok przedsionkowo-komorowy, blok odnogi pęczka Hisa. Bardzo rzadko: kardiotoxyczność‖.

Zaburzenia naczyń krwionośnych. Bardzo często: napływy gorąca, zapalenie żył*. Często: krwawienie*, zaczerwienienie*. Rzadko: zatorowość*, zatorowość tętnicza*, zapalenie żył z zakrzepem*. Nieznana: szok*.

Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia. Rzadko: zatorowość płucna*. Nieznana: hipoksjaɷ.

Zaburzenia przewodu pokarmowego. Bardzo często: nudności, wymioty, stomatyt, zapalenie błony śluzowej, biegunka. Często: ból przewodu pokarmowego*, erozje przewodu pokarmowego, zapalenie przełyku, owrzodzenie przewodu pokarmowego. Rzadko: krwawienie przewodu pokarmowego. Nieznana: uczucie dyskomfortu w brzuchu, erozja błony śluzowej jamy ustnej, owrzodzenie jamy ustnej, ból w jamie ustnej, uczucie palenia błony śluzowej, krwawienie z jamy ustnej, pigmentacja jamy ustnej*.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej. Bardzo często: wypadanie włosów, toksyczność skórna. Często: wysypka/swędzenie, pigmentacja paznokci*, zmiany stanu skóry, nadpigmentacja skóry*. Rzadko: pokrzywka*, rumień*. Nieznana: fotouczulenie*.

Zaburzenia nerek i dróg moczowych. Bardzo często: chromaturia*†. Często: polakiuria§.

Zaburzenia układu rozrodczego i gruczołów mlekowych. Bardzo często: amenoree. Bardzo rzadko: azoospermia.

Zaburzenia ogólne i reakcje w miejscu podania. Bardzo często: niedobór samopoczucia, podwyższenie temperatury*. Często: zaczerwienienie w miejscu podania infuzji, dreszcze*. Rzadko: osłabienie. Nieznana: flebostenie, ból, martwica tkanek miękkichԑ.

Badania diagnostyczne. Bardzo często: nieprawidłowe wyniki aminotransferaz. Często: obniżenie frakcji wyrzutowej.

Urazy, zatrucia i powikłania proceduralne. Bardzo często: zapalenie pęcherza chemiczne*§.

Nieznana: reakcja odstawienia*Δ.

* Niepożądane skutki w okresie postmarketingowym.

˄ Dyspneja, obrzęk, hepatomegalia, wodobrzusze, obrzęk płuc, wylew do opłucnej, rytm galopujący.

ɷ Wywołana przez mielosupresję.

† Obarwienie moczu na czerwono w dniu 1 i 2 po podaniu leku.

§ Po podaniu do pęcherza moczowego (patrz sekcja „Szczególne wskazania dotyczące stosowania”).

‖ Na przykład zmiany w EKG, zaburzenia rytmu, kardiomiopatia.

ԑ Po przypadkowym podaniu pozawyjłowym.

Δ Nadwrażliwość skóry wcześniej napromieniowanej.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Wszystkie przypadki podejrzewanych działań niepożądanych oraz braku skuteczności leku należy zgłaszać pod adresem: https://aisf.dec.gov.ua

Okres ważności. 3 lata.

Warunki przechowywania. Przechowywać w lodówce (2–8 °C) w oryginalnym opakowaniu, aby chronić przed światłem. Przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci.

Po otwarciu fiolki, z mikrobiologicznego punktu widzenia, lek należy zastosować natychmiast. Jeśli nie zostanie użyty natychmiast, użytkownik ponosi odpowiedzialność za warunki i czas przechowywania przed zastosowaniem.

Niezgodność.

Należy unikać długotrwałego kontaktu z dowolnymi roztworami o zasadowym pH (w tym roztworami zawierającymi węglan wodoropotasu), ponieważ prowadzi to do hydrolizy leku. Należy stosować wyłącznie rozpuszczalniki wymienione w sekcji „Szczególne środki ostrożności”.

Nie wolno mieszać iniekcji epirubicyny ani przygotowanych roztworów z innymi lekami. Zgłaszano niezgodność fizyczną z heparyną.

Zabronione jest mieszanie epirubicyny z innymi lekami.

Opakowanie.

5 ml lub 25 ml leku w fiolce szklanej; 1 fiolka w pudełku kartonowym.

Kategoria dystrybucji. Na receptę.

Producent.

Sindan-Farma S.R.L.

Miejsce produkcji i adres siedziby.

Bulwar Ion Mihalache 11, Bukareszt, 011171, Rumunia.